Geen enkele band moet steeds hetzelfde kunstje herhalen bij elk nieuw album en Billy Corgan heeft solo en met zijn Smashing Pumpkins al behoorlijk wat bokkesprongen gemaakt, maar we betwijfelen toch of het nieuwe album ‘Cyr’ nog de fans van het eerste uur of massa’s nieuwe fans zal kunnen bekoren.
De synthpop op ‘Cyr’ staat mijlenver van de grungerock van ‘Mellon Collie’ of ‘Siamese Dream’, maar ook ver van het materiaal op recentere albums van The Smashing Pumpkins. De gitaren van James Iha en Jeff Schroeder moet je hier te vaak met een vergrootglas gaan zoeken in de geluidsmix. Drummer Jimmy Chamberlain is beter te horen, maar kan of mag hier nauwelijks iets van zijn talent tonen en beperkt zich tot een ondergeschikte rol in dienst van Corgan en zijn synth.
En het is dan ook nog eens behoorlijk middelmatige synthpop, met melodietjes van dertien in een dozijn. De reeds geloste singles hebben nog een zekere catchyness, maar met liefst 20 tracks op het album wegen die half-goede singles niet op tegen de rest.
Wat heeft Corgan bezield om met één van de beste bezettingen van de Pumpkins het laken volledig naar zich toe te trekken en de luisteraar te tergen met enkel zijn lijzige stem en zijn matig geïnspireerde synthpop? Om de jaren ’80-pastiche compleet te maken, laat Corgan zich bovendien nog begeleiden door een koortje van twee dames. Het lijkt alsof hij het publiek wil uitdagen. Enkel met een nektapijt en een zweetbandje om de pols kon Corgan nog meer retro-pastiche klinken.
“Anno Satana” en “Wyttch” (twee van de weinige nummers met gitaar een beetje in de hoofdrol) en voorts “Birch Grove” zijn degelijk, maar kunnen niet op tegen de bloedarmoede van de rest van het album.
Tussen de twee lockdowns in verzamelde Tiny Legs Tim zijn compagnons de route waarmee hij al eens jamt in de Gentse blueskroeg Missy Sippy. In de Yellow Tape Studio’s vonden Tim, Bernd Coene (Raman), Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en Toon Vlerick (Absynthe Minded, Guy Verlinde & The Mighty Gators) ongeveer dezelfde vibe als in dat bluescafé en namen ze in sneltempo zes songs op.
‘Call Us When It’s Over’ is in één opzicht een beetje dubbel: is het nu een album van Tiny Legs Tim of is Tim hier ‘slechts’ één deeltje van een groter geheel. Het album verschijnt onder zijn naam, op zijn label en hij schreef de meeste lyrics, maar de band doet meer dan wat braaf begeleiden op de achtergrond. Geernaert is hier niet zo avontuurlijk als bij zijn andere, meer jazz-gerichte bands, toch weet hij een bescheiden stempel te drukken op het geluid. Coene houdt zich aan wat je doorgaans bij blues kan verwachten en Vlerick toont zich een meester op gitaar. Als zanger en songschrijver trekt Tiny Legs Tim uiteraard een groot deel van het laken naar zich en dat is overigens heel terecht. Behalve een sublieme cover van RL Burnside’s “Go Down South”, dat sommigen nog zullen kennen van de versie van Don Croissant, krijgen we op dit album drie Tiny Legs-songs: “One More Chance” uit het vorig jaar uitgebrachte album ‘Elsewhere Bound’ en “I Believe” en “Ocean” van ‘One Man Blues’ uit 2011. Voorts open ten sluit het album met onuitgegeven werk: “Love Com Knocking” en “It’s All Over Now”.
Met slechts zes songs weet dit viertal onze aandacht ruim een half uur vol te pakken en niet meer los te laten. Een fijn (vinyl)album en een concept/bezetting dat ze voor mijn part nog eens mogen overdoen met een opname in de Missy Sippy zodra dat weer kan.
Op ‘Odd Seeds (Part 1)’verzamelde I Am Oak liefst 14 liedjes die frontman Thijs Kuijken solo bracht op internetfilpjes tijdens de eerste coronagolf. Op de reguliere folkpop-albums van I Am Oak hoor je ook vaak enkel Thijs en akoestisch, maar hier beperkt hij zich per definitie tot stem en gitaar (of synths). Hij grasduint vrijelijk door zijn oeuvre, speelt enkele liedjes die hij nooit eerder live bracht en geeft met zijn minimalistische aanpak een extra-breekbare en intieme lading aan dit materiaal. Die lading wordt nog versterkt doordat je weet dat zowat alles in één take werd opgenomen.
De synths op “Between Worlds” klinken behoorlijk warm en vol na een hele lading songs met enkel akoestische gitaar. Op “Swells” gaan de synth-klanken dan weer helemaal naar de achtergrond. Het zijn soms kleine nuances die van dit album een heel genietbaar geheel maken.
Het trio songs dat mij het meest kan bekoren, zijn die op het einde: “On Oxen”, “Famine” en “Gold & Porcelain”. Het leukste aan dit album is misschien wel de albumtitel. Omdat daar ‘Part 1’ in staat, weten we dat er een ‘Part 2’ komt, met nog eens 12 van de in totaal 50 songs die I Am Oak op deze manier opnam. Zo krijgen we toch nog leuke herinneringen aan dat hele corona-gedoe.
Dit album is slechts beperkt beschikbaar op cassette en vinyl.
Into The Dark nodigde vorig jaar een aantal bands uit om een tribute te doen ter ere van het 40 jarig bestaan van Siglo XX. Onder andere The Arch, Struggler, Xtort en De Delvers gingen aan de slag met materiaal van Siglo XX.
Het nummer “Whispers” is een vroeg nummer van de band en klonk heel erg Joy Division met de bas op de voorgrond. De Delvers weten heel goed de sfeer van het nummer weer te geven maar zoals je hoort in de intro hebben ze het baswerk hier door gitaarwerk vervangen en speelt de bas hier eerder ondersteunend. Dat geeft iets meer kleur aan het nummer. De zang van Dries Emmerechts, in het Nederlands, is heel warm en aangrijpend gezongen. Luister maar naar de outro waarbij ‘Je maakt mij gek’ wordt gezongen… Heerlijk.
“Obsession” werd “Obsessie”. Hier werd het rusteloze dat je in de tekst terugvindt muzikaal goed weergegeven. Een mooie samenhang van de ritmesectie en met de gitaren die hierop vakkundig hun ding doen. Het swingt meer dan het origineel, maar we mogen niet vergeten dat het origineel in 1981 low budget werd opgenomen, wat je natuurlijk ook hoort.
Twee songs die vakkundig onder handen werden genomen en die tevens goed klinken.
De Siglo XX-sessies - Fluisteringen (Whispers), Obsessie (Obsession)
De Delvers - Te beluisteren op hun Youtube-Kanaal, https://www.dedelvers.be/
De Zwitserse singer-songwriter Louis Jucker combineert folk met lo fi elementen binnen een warm kader. De man heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Een muzikale veelvraat die zich profileert in folk, punk, lo fi en ga zo maar door . O.m. bij de punkband Goilguns. Hij bracht nu zijn solo plaat uit , 'Something Went Wrong' , een verbintenis van zachtmoedig-, breekbaarheid en gedrevenheid van lekker tegen de schenen stampen.
“31 years of Waiting for this” is een hartenbreker, waarbij de veelzijdigheid van Louis’ vocals al komen boven drijven, zalvend en soms durven uithalen. “Shy of fire” laat een breekbaar man horen. Maar bij songs als ‘The heat/hello weirdo” gaan de registers helemaal open.
Een gevarieerde aanpak dus, zowel muzikaal als vocal, zorgt ervoor dat we prompt vallen voor deze klasse artiest en muzikant. Als een kameleon beweegt hij zich op de plaat, kleurrijk, die trouw blijft aan de ‘folk’ gedachte. Experimentjes, waarbij hij durft buiten de lijntjes kleuren, horen we op “The Dam”, “I Hate to hurt the hearts I Eat” en “Losing Hair”.
Louis Jucker durft zijn comfortzone te verlaten en kan dus beduidend avontuurlijk klinken , maar hij blijft zijn ‘folk’ roots trouw; het wondermooie “Half a Kid and me” en het afsluitende “To the origin” past binnen zijn roots .
Kortom, een veelkleurig , talentvolle muzikant.
31 Years of Waiting for This 03:28 Our Easter Wedding 02:18 Shy of Fire 02:55 The Heat / Hello Weirdo 03:15 Resilience 02:32 Losing Hair 04:34 The Dam 02:14 I Hate to Hurt the Hearts I Eat 04:24 Half a Kid and Me 03:46 To the Origin 04:45
Folk/lo fi
Something Went Wrong
Louis Jucker
De Zweedse band Lykantropi brengt een gezonde mix van moderne folk , vintage rock en psychedelica. Muziek die teruggrijpt naar de jaren '70 ergens tussen The Mama's & The Papa's of Fleedwood Mac in , om maar twee voorbeelden te geven. Niet echt vernieuwend , maar toch slaagt Lykantropi erin een frisse wind te doen waaien in het genre. Op 'Tales to be told' bewandelen de Zweden ditzelfde pad.
Op “Coming Your Way” wordt de toon van de plaat al gezet, een ontroerend, fris folkloristisch klankentapijt. Het is een lieflijke sound, vintage zoals van de jaren ', met beklijvende gitaarriedels en wegdromende vocals.
De verhaallijn is er nochtans eentje van occultisme en plaatselijke folklore, waarvan je nu direct geen angst hoeft te hebben; sprookjesverhalen die je doen wegglijden en de fantasie prikkelt. “Tales to be told” en “Mother of Envy” passen in het rijtje .
Een kleurrijke wereld verschijnt op “Spell on me”, “Life on Hold” door een melodie die zweeft, de bijzonder harmonische vocals en de dromerige sfeer . “Världen gar vidare” sluit dan ook mooi af.
Wie houdt van donkere occulte muziek, vint op deze plaat niet meteen zijn gading; het is eerder een zeemzoete schijf. Hier klop je aan bij bands als The Byrds, Jeffferson Airplane en Fleedwood mac.
De band biedt een sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt , en droom en gelukzaligheid onderstreept. Ze halen Folklore en occultisme aan end at zorgt er net voor dat het een bijzonder folk/psychedelisch rockplaatje is geworden .
Coming Your Way - Tales to Be Told - Mother of Envy - Kom ta mig ut - Spell on Me - Axis of Margaret - Life on Hold - Världen går vidare
Modern Folk/Vintage Rock/Psychedelic
Tales to be Told
Lykantropi
Lizzy is een soloproject van singer-songwriter Lise Reyners. Ze brengt dansbare electropop door catchy melodieën en meezingbare refreinen. De singles “We can make this beautiful” en “Teach me” bracht ze uit in 2019. Recent kwam de nieuwe single “Weightless”.
De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78229-weightless-single.html
Lizzy heft de opvolger klaar: “Everything I've ever wanted”. Haar songs hebben een persoonlijk verhaal. De wegen die ze bewandelde met het project Feliz werkt ze nu verder uit op dit solo project.
Lizzy zorgt voor een weemoedige sfeer, haar materiaal van magisch elektronische klanken klinkt gevoelig en is dus gedrenkt in een badje van melancholie. Op “Everything I've Ever wanted” ligt de nadruk op breekbaarheid, broosheid en ervaren we toch een zeker vreugde gevoel. Graag laten we ons meevoeren door haar heldere stem en haar dreampop geörienteerde sound naar die wereld; gezellig bij het haardvuur kijken we naar vlammetjes in de open haard en pinken we een traantje weg,.
Weemoed blijft het centraal gegeven; op”'Everything I'v Ever Wanted” toont ze haar van haar meest broze en breekbare kant. .Een droom- , sprookjeswereld, die ons hart verwarmt en waarbij we de realiteit kunnen loslaten.
electropop
Everything I've ever wanted -single-
Lizzy
https://www.youtube.com/watch?v=sTQ7g9LlBhM
In 2018 namen we het debuut van Zura Zaj onder de loep. Een plaat die ons tot gemoedsrust bracht. We ontvingen recent info van Gowaart Van Den Bossche. ''Ik vroeg me af of je eventueel zin zou hebben om eens te luisteren en te schrijven over een nieuwe soloplaat die ik binnenkort uitbreng als Yadayn? Instrumentale gitaarmuziek die linkt aan ambient, folk, American primitivism enz. De nieuwe soloplaat, ‘Elders’, kwan nu uit op het Amerikaanse label Lost Tribe Sound.''
De muziek is geïnspireerd op reizen en persoonlijke relaties die hij opbouwde in Iran We citeren: ''Ik interpreteerde o.m. twee Iraanse songs ("Ginder" en "Ergens"), samplede oude Iraanse opnames (in de titeltrack) en maakte gebruik van field recordings die ik op mijn reizen maakte.''
Wat krijgen een kleurrijke reis van uiteenlopende culturen, of die nu Zuiders, Westers of Oosters is, op zoek naar raakpunten . Een cultureel total beleven . “Hier'” is het vertrekpunt van de trip. Elke keer kom je terecht in een magische mooie wereld die gemoedsrust voorop stelt, door gepingel op gitaar en piano.
Op “Verder” , “Elders I”, “Elders II” en het afsluitende “Ergens” voel je letterlijk het uitwaaien tijdens de trip en geniet je van een adembenemend mooi landschap. Interessant om weten is dat “Ergens” geen einde van de reis is , maar opnieuw een startpunt van trips is naar onontgonnen plekken en gebieden. De rust die hij wenst uit te stralen , is hier een belangrijke factor .
Yadayn vertelt zijn verhaal over de verre reizen met zoveel ingetogenheid en liefde, dat je er stil van wordt. Aanstekelijkheid en gemoedsrust ervaar je en doe tons enorm deugd …
Tracklist: Hier 07:37 Ginder 04:15 Verder 05:13 Elders I 06:18 Elders II 11:09 Ergens 03:01
Ambient/American Primitivsm/Folk
Elders
Yadayn
Mottron is het geesteskind van de Franse singer-songwriter Pierre Mottron die sinds 2009 zijn stempel drukt op de Franse pop. Mottron bracht nu een nieuwe plaat uit, 'Giants' , waarbij hij de betere pop verbindt met experiment en dromerige soundscapes, op zijn eigen bereide, unieke wijze …
De eerste song “Lighter” toont de uitersten aan die Mottron graag hanteert. Zeemzoete popdeuntjes en klankexperimentjes, gedragen door mans zalvende stem die je letterlijk doet zweven. Een kenmerkt over de ganse plaat. In het gevarieerd, kleurrijk muzikaal landschap spreekt Mottron een ruim publiek aan. Hij kan je op de dansvloer houden of intrigeert door bevreemdende soundscapes, die angstaanjagend als zalvend klinken. “Fire” is er zo eentje, de soundscapes raken en zijn intens; een instrumentale pracht gedragen door de heldere stem van Pierre . “Noon” geeft de lijn weer tussen pop en experiment.
Mottron bewandelt dromerige paden, “Run” en “They Know”, afsluiter van de plaat tekenen hiervoor. Wat een Franse virtuoos!
Dit Franse wonderkind weet prefect hoe hij de muziekliefhebbers in zijn greep kan houden en hen kan verbluffen. 'Giants' is een dansplaat, niet om wild op te dansen, maar om je in trance te brengen; Mottron zijn bijzondere stem en uitstraling bevestigen dit nog.
De man brengt pop en elektronische muziek samen , voegt er dromerige soundscapes aan toe die je wegvoeren naar onaards mooie landschappen. 'Giants' is bijgevolg een sprookjesachtige parel …
Tracklist: Lighter 03:38 Bergamot 04:56 Indecent 03:05 Sugarhearts 04:09 Walk Away 03:16 Fire 03:50 Noon 03:54 Run 05:02 They Know 02:52
Electronic/dreampop
Giants
Mottron
Echo Collective, opgericht door Neil Leiter en Margaret Hermant, is een gevarieerde groep klassiek geschoolde muzikanten, gevestigd in Brussel. Naast eigen projecten werkt de groep samen met moderne componisten en bands aan concerten, tournees, filmmuziek, opnamesessies en originele composities. Ze hebben ondertussen hun stempel gedrukt op de muziek door het componeren van de muziek van Radiohead en Johan Johannson. Ook werkten ze samen met o.a. A Winged Victory for the Sullen, Stars of the Lid, Laniakea, Adam Wiltzie, Dustin O'Halloran en Chritina Vantzou.
Nu werd het tijd voor een eerste eigen album, 'The See Within' uit, dat de band op 6 november zou voorstellen in de AB, maar door de corona uitgesteld .
Opmerkzaam is dat deze plaat is samengesteld zonder speciale effecten, maw puur en natuurlijk. De warmte die Echo Collective wil uitstralen in deze donkere tijden blijft bewaard. Het wonderbaarlijk mooie “Inflection Point” laat al een tip van de sluier horen. Adembenemend hoe de altviool samen vloeit met viool en een magnetische resonator piano. Een magische cello vormt de kers op de taart . Deze song brengt ons al onder de indruk, van hoe de volledige plaat is samengeseld.
“The See Within” , “From Last Nights Rain” en “Glitch” hebben een filmische ondertoon, rustgevend, intens en gaan grensoverschrijdend in geluidsnorm . Het maakt hun muziek visueel. Een sfeervolle totaalbeleving hier, door de zachtmoedige klanken en de muzikale dreiging . Uiterst genietbaar en emotievol. Het aangrijpende “The Witching Hour” en “Glitch” hebben een experimenteel kantje. Echo Collective treedt buiten hun comfortzone op die manier.
Overgave is een sleutelwoord. Een gevoel van welbehagen creëren ze. “Unknown Gates” en “Respire”, een klepper van meer dan tien minuten, passen in dit kader. “First Brightening” is een magische afsluiter, de band balanceert tussen zuiver klassiek en experiment. Elke song is sterk , het totaalbeleven overtuigt …
Echo Collective bewijst dat klassieke muziek niet enkel voor een niche publiek is , nee, ze promoten de stijl naar een hoger niveau en een breder publiek, die ook vanuit hun buikgevoel reageert..
'The See Within' weten ze dus toegankelijk te maken, zonder hun roots te verloochenen. We krijgen vlinders in de buik door die sprankelende cello en viool, die zich verenigen met pianoklanken; na elke luisterbeurt glijden we weg naar een sprookjesachtige wereld.
Echo Collective neem teen apart, uniek plaatsje in …
Tracklist:: Inflection Point 04:31 The See Within 02:54 From Lasts Nights Rain 04:21 The Witching Hour 05:30 Glitch 04:03 Unknown Gates 04:27 Respire 10:54 First Brightening 03:55
Neon-Klassiek
The See Within
Echo Collective
Om de artieste Baby Queen voor te stellen citeren we even het volgende over de single “Pretty Girl Lie”, I wrote this song after becoming increasingly frustrated with the relationship between my real-life identity and the person I was pretending to be online," vertelt Baby Queen aka Bella Latham "I grew up with really bad body dysmorphia which I believe was partly caused by the image of the stereotypically "pretty girl" I saw in the media all around me, and the fact that photoshop made this image completely unattainable. We're heading towards a reality wherein everybody edits their pictures, slims their noses, chisels their jaw bones, whitens their teeth and reshapes their thighs. I'm just over it. It's not cool. It's actually very uncool. If people aren't going to stop doing it, then all the kids should know that nothing is real, and this is my way of telling them that."
Het is ook de rode draad op de plaat 'Medicine'. Zielsroersels die iedereen die jong is in deze barre tijden zeker zal begrijpen. Ondanks de sombere ondertoon, schijnt hier ook een zonnetje achter de donkere wolk.
Bij een eerste beluistering dachten we 'weer zo een zeemzoete pop artieste' , maar deze jongedame klinkt zeker niet oppervlakkig. Integendeel. Ze steekt zoveel gevoel in haar songs dat je meevoelt met haar pijnbeleven.
Zwaarmoedige onderwerpen worden op een luchtige manier aangepakt, zonder dat het verhaal verloren gaat. Op “Internet Religon” steekt ze de draak met wat op internet gebeurt. “Pretty Girl Lie” grijpt terug naar traumatische wondes bij jongeren. “Want me” is een lekker catchy popsong, die de dansspieren aanspreekt . Op “Medicine” gaat het over ‘het anders-zijn’ , dat niet mis mag zijn.
Infos en boodschappen die je doen nadenken . Baby Queen geeft mee de moed niet te laten zakken. Positieve boodschappen worden de wereld ingestuurd. “Online Dating” klinkt meer weemoedig en toont dus op die manier haar ingetogen kant.
Baby Queen is een pop artieste met een persoonlijk verhaal , dat voor iedereen herkenbaar is. Ze meent wat ze zingt , emotievol, van uit haar buikgevoel. Haar teksten staan dicht bij de jongeren en raken diep . Ze zoekt muzikaal met hen naar hoop en perspectief. Een popprinses die harten kan doen breken
Tracklist: Internet religion 03:54 Pretty Girl Lie 03:39 Want Me 04:19 Buzzkill 03:25 Medicine 03:37 Online Dating 03:59
De Belgische post-hardcore/Sludge/doom metal band Eleanora zag het levenslicht in 2007. Na een split album met AmenRa in 2014, bracht Eleanora uiteindelijk een heel knap debuut EP op de markt, ook in 2014. Ze kregen erg goede recensies. In 2016 bracht Eleanora zijn full album debuut 'Allure' uit - deze werd toen op het Dunk!festival - via Consouling Sounds - voorgesteld. Eleanora bewandelde op die plaat dezelfde weg als een AmenRa en bezorgde ons diezelfde hypnotiserende inwerking en gevoel van diepe, donkere intensiteit.
Dit najaar kwam de nieuwste plaat 'Mere' uit . Dunk!records zorgt voor de vinyl uitgave. We ervaren diezelfde hypnotiserende inwerking, maar intussen heeft de band een eigen sound ontwikkeld.
De luisteraar wordt direct bij het nekvel gegrepen en wordt meteen naar een donkere gedachte gebracht op “Amos”, een splinterbom die in je gezicht ontploft door verschroeiende riffs, mokerslagen van drumsalvo's en een bulderende stem uit die duisternis. Je voelt de rillingen door je lijf gieren die nodig zijn om zo’n donkere trip aan te vatten.
Het grote verschil met de vorige plaat is de gevarieerde aanpak, oog voor melodie en de link naar meer doom/metal invloeden. “Elders”, “Eb” en “Samaria” zijn één voor één beklijvende songs die een muur van riffs opbouwen en een oorverdovende climax realiseren. Eleanora brengt verschillende soorten emoties samen; emoties die je voelt en hoort ook bij zanger Mathieu Joyeux. Is het woede? Is het pijn of frustratie? Hoedanook, Mathieu bezorgt je koude rillingen tot op het bot, geruggesteund door muzikanten die evenzeer sterk de donker gedachte naar boven halen.
Eleanora ramt er door, zonder je echt pijn te willen doen, tot je verweesd achterblijft in een donkere hoek in je kamer, een zalig gevoel eigenlijk voor donkere harten als de onze.
Op “Allure” staan ze nog nadrukkelijk in het voetspoor van AmenRa. Maar algemeen op 'Mere' rukt Eleanora er zich toch duidelijk los van, met respect voor die roots. Ze bewandelen hun eigen donkere weg, waar post-hardcore en doom elkaar meer dan ooit vinden. “Eb” start met een trage , ijzingwekkende doom riff die een gemoedsrust doet neerdalen, vervolgens klinkt het verschroeiend en worden alle registers open getrokken; op “Samaria” en afsluiter “Mere” word je dan weer meegesleurd naar de donkerste krochten van je persoonlijke Hel.
Indrukwekkend hoe Eleanora op 'Mere' in uitersten gaat , van een ingetogen duisternis en een verschroeiend harde, luide sound . Eleanora manifesteert zich overtuigend binnen de kenmerkende sludge/doom/post-hardcore.
Tracklist: Amos 03:53 Elders 05:37 Eb 03:47 Korre 05:21 Samaria 06:02 Principes 05:39 Mere 08:31
Post-hardcore/Sludge
Eleanora
Mere
System Of A Down zou de voorbije zomer nog eens op Rock Werchter spelen, maar dat ging niet door. Nu is er wel plots een dubbele single. Nochtans had de band eerder aangegeven dat ze nooit meer de studio zouden ingaan. De aanleiding is de oorlog van Azerbeidzjan en Turkije tegen hun culturele thuislanden Artsakh (Nagorno-Karabach) en Armenië. Een oorlog die door de ‘concurrentie’ van de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingen bij ons nauwelijks het nieuws haalt. Elke euro die je op Bandcamp aan deze single uitgeeft, gaat naar de slachtoffers van deze oorlog.
“Protect The Land” is naar de standaarden van System Of A Down niet eens een harde en zelfs trage track, maar de band wil hier vooral een boodschap meegeven en dan wil je natuurlijk dat iedereen die meteen begrijpt. “Genocidal Humanoidz” heeft dan weer meer furie en tempo en klinkt vertrouwder voor de fans van de band.
https://systemofadown.bandcamp.com/
Vincent Starwaver verraste ons met zijn debuutsingle “Where Do We Go From Here’” Daarna volgden nog “Gimme A Reason” en “When Did The Sun Go Down”. Op het album ‘Goodnight Honeybun’ is het nog wachten tot volgend jaar. Om dat lange wachten wat te verzachten is er nu de vierde single. “Go Around” is opvallend anders dan de drie vorige singles. Dat waren popsongs met een scherp randje. En die lieten zich zelfs mooi vertalen naar een akoestische setting, zoals de band in duo-bezetting deed tussen de twee lockdowns in.
Dan is het nieuwe “Go Around” een ander paar mouwen. Dit heeft een hele 90’s-vibe, zoals recent ook dirk., maar vooral is dit de slacker van Beck en Teenage Fanclub uitgehuwelijkt aan de gekte van de Evil Superstars. En een beetje lazy gekte kunnen we wel gebruiken op dit moment.
Het wordt nog lang wachten op dat album, maar wij zijn al verkocht.
Nederlands 
Français 
