Bebel Gilberto is een Braziliaanse singer-songwriter die sinds het sprankelend debuut in 1986 voldoende haar stempel heeft gedrukt op de muziek. Niet alleen Grammy nominaties, eveneens een diep respect binnen de scene waren - en zijn nog steeds - haar deel. Het is de laatste jaren een beetje stil gebleven rond Bebel Gilberto. Maar in augustus dit jaar bracht de zangeres, na een bijzonder zware periode, een nieuwe plaat uit ,'Agora'. De zangeres verloor in de laatste twee jaar haar beide ouders en haar beste vriend. Dat doet verdomd veel pijn, en dat hoor je aan de songs. En toch is het geen treurige schijf, maar straalt ze hoop en liefde uit. Een krop in de keel en traantjes weg pinken waren van begin tot einde het gevolg.
Bebel Gilberto is vooral bekend geworden door het aangename bossa nova geluid dat ze in veel van haar platen naar voor bracht. De glans ging er een beetje af de laatste jaren maar dankzij de impuls van producer Thomas Bartlett lijkt op ‘Agora’ een nieuw hoofdstuk te zijn geschreven. Er is plek voor elektronica en organische klanken. Gelukkig blijft de Braziliaanse roots eveneens overeind staan …Knap gedaan. De artieste met al die jaren op de teller heeft het namelijk uiterst moeilijk om verrassend voor de dag te komen, en daar nu net, slaagt Bebel Gilberto er met brio in.
Bebel haar wondermooie, breekbare en sterke stem vloeien dus voortdurend samen in een klankenbord dat je niet van haar gewoon bent; dat blijkt al op “Tito Bom” en het wondermooie “Agora”.
Emoties en hoe daarmee omgaan vormen de rode draad , een lang wachten meer dan waard. Haar vorige plaat dateert toch al van 2014. Eigenlijk hoeft Bebel Gilberto niets meer te bewijzen, ze kon even goed een routineklus afwerken, toch verkiest ze buiten haar comfortzone te treden. Luister maar naar een bijzonder experimentele song als “Yet another love” waar sprankelende elektronische muziek mooi samenvloeien met die warme stem van Bebel. Een stem waaruit pijn en verdriet klinkt, maar die eveneens aanvoelt als een warm deken om je te beschermen tegen de stormen in het leven. Dat horen we op een “Que Não Foi Dito” en de breekbare, wondermooie afsluiter “Teletransportador”.
Besluit: Bebel Gilberto keert met deze veelzijdige schijf, die uit zoveel verschillende lagen bestaat waardoor de aandacht nooit verslapt, terug langs de grote poort. De beste manier om je pijn te verdrijven, is het neerschrijven of erover te praten. Bebel Gilberto giet dat in songs die ze met zoveel emoties zingt dat je er als luisteraar prompt stil van wordt. Die weemoedigheid in haar stem, bedekt met zachtmoedige, uiteenlopende klanken en de typische Braziliaanse inbreng , keert eigenlijk over de hele lijn terug. Vooral het feit dat Bebel Gilberto buiten de eigen lijntjes kleurt, met een knipoog naar haar Braziliaanse roots, trekt ons bij de luisterbeurt nog het meest over de streep.
Tracklist: Tão Bom 3:27 Agora 3:06 Cliché 3:29 Bolero 4:06 Essence 4:22 Na Cara 3:09 Deixa 3:31 Raio 3:19 Yet Another Love Song 3:37 Que Não Foi Dito 3:39 Teletransportador 3:46
Een band die de laatste jaren rave muziek heeft heruitgevonden? Zo kun je Raveyards eventueel omschrijven. De band bestaat in elk geval uit grootmeesters die van vele markten thuis zijn. Joris Casier (drum), Brent Vanneste (zang en gitaar) en Francois De Meyer (zang, synths, producer). Zowel op als naast het podium heeft Raveyards al grenzen verlegd. De heren bulken niet alleen van talent, ook aan inspiratiedrift komt geen einde.
Een bijzonder bewijs daarvan is het evenement GHOST waarmee sinds enkele jaren Gent onveilig wordt gemaakt. Een concept dat door Raveyards zelf bedacht is, en waarbij er in en rond de kerk van Sint-Jacobs diverse groepen met totaal verschillende genres optraden, gekoppeld aan een tentoonstelling in de kerk. Maar we dwalen af.
Raveyards vond ondertussen ook nog de tijd om een nieuwe parel van een rave album uit te brengen 'Recollect'. Een plaat waaruit blijkt dat de heren niet zomaar elektronische muziek fabriceren, nee dit is onaards en zo buitengewoon inspirerend dat het wel lijkt alsof de band een nieuwe genre uitvindt of zo.
Met de song “Recollect” zet de band alvast de toon door je op een bezwerende en oorverdovende wijze op het verkeerde been te zetten. We besloten bij de eerste luisterbeurt die plaat gewoon op ons te laten inwerken, en zien waar we uitkomen. De fantasieprikkelende songs brengen je naar een donkere wereld, waar het door de verdovende - ja die is er onder dat verschroeiend tempo dat wordt aangehouden - inwerking op je gemoed fijn vertoeven is als je houdt van mysterieuze vlaktes uit mystieke dromen. De enige voorwaarde is dat je die muziek echt tot het diepste van je genen laat doordringen.
Elke song is trouwens heel anders dan de vorige, maar heeft steeds diezelfde werking die balanceert tussen angst en vertwijfeling; ook een soort gemoedsrust daalt over jou neer in een verlaten straat , midden van de nacht.
De doortastende bas , de gitaar en synthesizer geluid zijn een versmelting . En de drumsalvo's gaan naar een climax toe , die ahw de hersenpan verbrijzelen. En dan , die uiteenlopende stem, schreeuwerig en strelend. Het zorgt voor een emotionele rollercoaster die letterlijk een rave party doet ontstaan in je hoofd, dit allemaal zonder gebruik te maken van geestesverruimende middelen. Om maar een voorbeeld te geven. Bij “Sad Clown” komt die mysterieuze, donkere, macabere kant van de band boven drijven. Je belandt in een spookachtige wereld waaruit je badend in het angstzweet niet meer kunt of wil ontwaken.
De verslavende inwerking op je gemoed zorgt ervoor dat je deze trip nogmaals wil doormaken, en je krijgt er maar niet genoeg van. Dat wordt o.m. in de verf gezet op “Linstuk”, “Lufthansia” en “Monolith”.
Bezwerend en hypnotiserend doet Raveyards je vertoeven in pure duisternis, waar geen licht te bespeuren valt. Door de uitwerking op de dansspieren zweef je in diepe trance met een glimlach op de lippen op de dansvloer.
Gemakkelijk klinkt het allemaal niet …Dus de luisteraar moet wel een inspanning doen om het te begrijpen. Maar eens gegrepen… beland je in een wereld waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Besluit: Klasse komt altijd boven drijven … Apart zijn Francois, Joris en Brent grootmeesters op diverse fronten … Breng ze samen en er ontstaat iets magisch dat je met geen woorden kunt omschrijven. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord. En daarom raden we aan, zet uw koptelefoon op, ga zitten en laat je meevoeren naar een onbekende wereld die Raveyards je hier aanbiedt, dat wordt genieten tot de toppen van je tenen. Zeker weten!
https://raveyardsmusic.tumblr.com/MUSIC
Tracklist:
Recollect 06:16
Pressing 03:25
Storm 02:59
Tasi 00:40
Sad clown 05:52
Linstuk 03:11
Lufthansia 03:08
Monolith 02:54
electro-punk
Recollect
Raveyards
Ghost Records/Gentlepromotion
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit: Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …
Tracklist: When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe
Suzanne Vega heeft al verschillende shows uitgebracht. Haar nieuwste live-album, ‘An Evening Of New York Songs And Stories’ nam ze op in café Carlyle in New York. Omdat ze in de stad is opgegroeid en daar haar eerste songs schreef, klinkt het logisch dat ze haar liefde en haat voor de stad ooit zou bundelen in een show of album. New York is een stad die je niet onverschillig laat.
De setlist werd vooral ingegeven door de link van de lyrics met de stad en het is dus absoluut geen ‘Best Of’. Wel staan er drie van haar grootste hits op: “Luka”, “Tom’s Diner” en “Marlene On The Wall”. Maar geen singles als “Book Of Dreams”, “In Liverpool”, “Blood Makes Noise” of “When Hero’s” Go Down”. Het is wel leuk om haar te zien grasduinen in haar oeuvre en vooral om haar in twee zinnen de link te horen leggen tussen songs als “Frank And Ava” en “Ludlow Street” en de New York. Van NY-icoon Lou Reed leent ze zijn “Walk On The Wild Side” en dat levert een fraaie, maar ook weer niet onvergetelijke versie op.
Suzanne Vega is een grande dame die bijna altijd concerten geeft die aan iedereens verwachting voldoen. Op dit nieuwe live-album verzamelt ze wel heel veel ‘minder bekend’ werk, maar omdat die allemaal New York als gemene deler hebben, wordt het een mooier en interessanter verhaal dan een artiest die voor zijn eigen plezier zijn eigen favorieten verzamelt.
‘An Evening Of New York Songs And Stories’ is daarom geen startpunt voor wie Suzanne Vega nog moet ontdekken, maar eerder voor de fans die oprecht geïnteresseerd zijn in haar leven en werk.
De Stray Cats bestonden eigenlijk maar van 1979 tot 1984. Daarna waren er nog regelmatig reünies en werd er af en toe zelfs nog eens nieuw materiaal opgenomen en getourd, omdat de fans er maar niet genoeg van kregen. In 2019 vierde de Amerikaanse rockabillyband zijn 40-jarige bestaan met ‘40’, een album met nieuw studiomateriaal, en een tournee en de weerslag daarvan vind je op ‘Rocked This Town: From LA To London’.
De tracklist leest als een mix van ‘40’ en een ‘Best Of’, met prominente plekken voor hun drie grote hits: “Runaway Bays”, “Stray Cat Strut” en “Rock This Town”. Voor de Belgische en Nederlandse fans missen we misschien “LIttle Miss Prissy”, één van de oude singles die in het begin van hun carrière de radio haalde, maar die bijna nooit op een live-album of verzamelaar staat. De Stray Cats hebben bovenop de eigen singles altijd wel een cover in de set. Vroeger was dat al eens “Unchained Melody” of “Can’t Help Fallin In Love”. Op dit album is dat “Misirilou” van Dick Dale. Een beetje een voor de hand liggende keuze, die ook nog eens leert hoe dun de genregrens tussen rockabilly en surfrock maar is.
De Stray Cats hebben eerder al flink wat live-albums uitgebracht, dus zo uniek is deze registratie niet. Is het dan enkel een leuke herinnering voor de fans die er bij waren? Dat ook niet. Voor een live-registratie is dit een heel afgeborstelde verzamelaar waarop je een band hoort die inderdaad 40 jaar op de teller staan heeft, maar die nog niets heeft ingeboet aan magie en die met de juiste spirit op het podium staat. De magie is in de eerste plaats te danken aan zanger-gitarist Brian Setzer, terwijl de andere twee bandleden uitstekende volgers zijn. Setzer is goed bij stem en een heerser op gitaar. ‘Rocked This Town’ is een meer dan degelijke maatstaf voor het genre, of beter nog: zit je zelf in een rockabillyband, dan is dit album het equivalent van zowat alles wat je ooit zal kunnen bereiken.
Erasure hoeft nauwelijks nog voorgesteld te worden, dus we houden het kort: de Britse toetsenist Vince Clarke zette mee Depeche Mode en Yazoo op de rails en stapte het bij beide snel weer af. Met zanger Andy Bell klikte het wel en sindsdien bouwen de twee aan een breed oeuvre, met wereldhit “Sometimes” als hoogtepunt in de late jaren ’80.
Het marketingpraatje voor hun nieuwe album ‘The Neon’ klinkt veelbelovend: Clarke heeft zijn oudste synthesizers afgestoft en Bell zat in een heel positieve vibe. Erasure maakte deze ‘The Neon’ dus onder een gunstig gesternte, maar dat is uiteraard geen garantie op goede muziek.
Het album schiet als een komeet uit de startblokken met “Hey Now”, een bijzonder dansbaar nummer met hetzelfde enthousiasme als “Sometimes”. Het mengt net als die hit de coolness en de swagger van de disco met de ernst en Schmertz van de new wave. “Nerves Of Steel” is net zo’n schot in de roos, maar iets minder dansbaar. Had uit de trommel van de Eurythmics kunnen komen.
Dat van die afgestofte synthesizers lijkt na de eerste nummers te kloppen. Je kan die sound misschien wel kopiëren met moderne technologie, maar Clarke bespeelt die oude deels analoge instrumenten ook nog eens zoals ze dat in de jaren ’80 deden en die ritmes klinken het beste als je ze gewoon in de vingers hebt. De productie is bovendien ambachtelijk foutloos. Zo foutloos dat het een beetje de leeftijd van beide heren verklapt, want zo’n smetteloze, doorwrochte productie en mix hoor je nog nauwelijks. Ook niet in de modernere synthwave. Andy Bell heeft nog steeds een prachtige en herkenbare stem. Je hoort uiteraard niet langer het jeugdige enthousiasme door zijn keelbanden gieren, maar er zijn veel zangers die het er na zo’n lange carrière veel minder goed van af brengen.
Het is niet al goud dat blinkt op ‘The Neon’. Een aantal nummers moet het doen met een etiket als ‘onderhoudend’ (“Fallen Angel”), ‘heeft wat tijd nodig om helemaal binnen te komen’ (“Shot A Satellite”) of ‘we gokken dat de dance-remix beter zal zijn’ (“No Point In Tripping”). “Tower Of Love” en “New Horizons” kunnen nog net overtuigen ondanks een overdreven lading goedkoop drama en pathos. In de finale zitten nog enkel parels als het funky “Diamond Lies”, de klassieker-in-wording “Careful What I Try To Do” en het tragische/uplifting “Kid You’re Not Alone”.
Erasure heeft met ‘The Neon’ een fraai album afgeleverd dat mooi voortbouwt op de roots van de band en tegelijk genoeg aanknopingspunten heeft met het hier en nu. Een hit als “Sometimes” staat er niet op, maar dat verwachten de fans ook niet meer van het duo.
De Franse noiserockers van A Shape krijgen flink wat aandacht voor hun nieuwe album en dat is terecht. Hun vorige worp werd nog geproduced door Lee Ranaldo van genre-iconen Sonic Youth en dat geeft doorgaans toch aan dat die de band wel ziet zitten. Daarop kwam hun talent nog niet helemaal tot bloei en dat moet dus maar op ‘Iron Pourpre’.
Op dit album voel je op een paar tracks dezelfde magie als bij Sonic Youth. Zeker op “Black Mamba”, de track die ze zelf naar voren schuiven als ambassadeur van het album. Het is meteen ook de track die ons het makkelijkste kan overtuigen. “Echoes” doet dan wat denken aan Brutus en La Jungle, maar dan een stuk volwassener dan La Jungle. “Trans” is een slepende, contemplatieve angstdroom met een leuke spoken word intro. Het toevoegen van een sax-geluid brengt een welgekomen variatie.
Op andere tracks slaat de slinger te ver door in de zoektocht naar originaliteit en komt A Shape uit bij doorwrochte progressive noise en atonale freejazz. Voor de een zal dat het hoogst haalbare zijn in noise, terwijl anderen daar net afhaken.
‘Iron Pourpre’ laat een band horen die zijn eigen weg zoekt en die niet verwacht dat u massaal zal volgen. Maar ze vechten hard voor elkeen die wil volgen en geven zichzelf blind en vol overgave aan wie bereid is om te luisteren. Geen compromissen, geen gulden middenweg. Net zoals noise bedoeld is.
Thurston Moore was als lid van Sonic Youth één van de grondleggers van de noiserock en een inspiratiebron voor zowel Nirvana als de Pixies. Bij Sonic Youth hebben ze de stekker er uit getrokken, maar de bandleden brengen wel nog solomateriaal uit of zitten in nieuwe bands.
Thurston Moore’s nieuwe ‘By The Fire’ is zijn zevende solo-album. Wie nog steeds houdt van de weerbarstige noiesrock met overstuurde gitaren van Sonic Youth, vindt hier ear candy als “Cantaloupe” en “Hashish”. Niet toevallig zijn dat meteen ook de meest ‘commerciële” nummers van het album en dus de singles. Ook nog “They Believe In Love (When They Look At You)” is vooral in de eerste minuten best herkenbaar voor de ‘oude’ fans.
Het album wordt voorts gevuld met een paar aardige alternatieve, beetje lo-fi songs die echte Sonic Youth-fans waarschijnlijk maar wat braafjes zullen vinden (“Calligraphy” en “Dreamers Work”). “Breath”, “Siren” en “Locomotives” zijn heel lange stukken lo-fi rock en noise die soms heel doorwrocht maar net zo goed soms vervelend zijn. Moore weet dat goedgemaakt op afsluiter “Venus”: ook een lange track en dan nog helemaal instrumentaal, maar toch wat boeiender. Doet soms wat denken aan de intense postmetal van Amenra.
Dit is een fijn album voor wie hoopt dat Sonic Youth opnieuw bij elkaar komt en nieuw materiaal uitbrengt.
De Brassers werden wereldbekend in België door hun single “(En Toen Was Er) Niets Meer” uit 1980. Ze haalden met hun postpunk de finale van Humo’s Rock Rally en de track haalde kort de radio en verscheen later op een paar verzamelaars. Na 1982 werd het wat stil rond de band, maar er waren af en toe reünies. Vanaf 2005 werd ook opnieuw materiaal (her)uitgebracht en volgden de concerten elkaar sneller op.
Vorig jaar mochten De Brassers aantreden op het Breaking Barriers-festival van Het Depot in Leuven en dat concert wordt nu uitgebracht als live-album ‘Alternative News’. “Niets Meer” staat er uiteraard op, net als “Eruit”, een minstens net zo sterke track uit 1981. Maar de band heeft nog meer puike postpunk in de aanbieding: met drie nooit eerder uitgebrachte nummers: “O Brother”, “Goes Like This” en “Bad Company”. Blij dat die alvast bewaard zijn voor het nageslacht. België scoort al decennialang hoog als het over postpunk gaat en hier bewijzen De Brassers dat ze meer dan een voetnoot of een one-hit-wonder zijn.
Twee covers op een totaal van acht tracks is misschien wat veel (“Lowdown” van Wire en “Nasty Little Lonely” van Alternative TV). Hun versie van “Shadowplay” van Joy Division stond reeds op hun album ‘Live At Doornroosje’ van 2013.
De band krijgt alvast een pluim voor hun aanpak. Sinds ‘Live At Doornroosje’ werd geen nieuw studiomateriaal uitgebracht en toch verschilt dit nieuwe live-album sterk van het vorige. Slechts twee nummers (“Niets Meer” en “Sick In Your Mind”) staan op beide en met de onuitgegeven nummers en covers is het voor de fans zeker de moeite om dit live-album in huis te halen.
Polderrecords heeft een aantal kwalitatieve heavy rockbands in zijn stal zitten. En normaal gezien, in een gewone wereld, gingen deze zes bands op 8 augustus op Alcatraz mogen spelen. Helaas dat mooie liedje ging niet door , je weet wel wat.
Na wat nadenken komt het label op de proppen met deze compilatie om de bands te ondersteunen. Elke band staat hier met één song dat ge-remasterd werd. Voor de vlugge kopers beschikbaar in mooi gekleurde of zwarte vinyl. Voor diegene die te laat zijn voor het gelimiteerd vinyl is het ook nog digitaal verkrijgbaar. Voor mensen die de bands minder goed kennen is dit een mooie kennismaking/staalkaart van wat Polderrecords momenteel te bieden heeft.
Wat vinden we hier op terug? Von Detta met hun single “The Masterplan”. Na een mooie uitwaaiende intro krijgen we een geweldige song te horen. Alles klopt aan deze song met zijn chique zang, een aanstekelijke riff en een ferme ritmesectie. Atomic Vulture biedt “Water” aan. Het trio doet de instrumentale psychedelisch rock herleven en giet er nog een scheutje stoner doorheen. Bereidt u voor op een space trip tijdens het beluisteren. Rawdriquez is een recente supergroep bestaande uit Gunther Uytterhoeven (vocals), John Pollentier (guitars bij o.a. Cowboys & Aliens), bassist Stefaan Bonte (Locus Control) en drummer Christophe Depree (After All en Channel Zero). “The World is Lost” is muzikaal pompend en stevig met zang dat ergens tussen Chris Cornell en Eddie Vedder in klinkt. Een kopstootje van een track. Carneia biedt een live track van “Lay Down” aan terwijl Motsus en Darqo beiden een exclusieve song voor deze compilatie opgenomen hebben. Motsus speelt hier op “Dopjesut” in hun gekende stijl: wat log, doomy maar met de nodige sprankeltjes. “Nemo’sWar” van Darqo heeft een filmische uitgestrekte intro waardoor je denkt dat je in een donkere horrorfilm terecht bent gekomen. De song wordt langzaam opgebouwd tot de climax.
Een heel fijne compilatie waardoor hopelijk nogal wat luisteraars de rest van hun muziek zal willen ontdekken. Verpakt in een smaakvolle cover met artwork van Piotr W. Osburne.
Polderriffs - Volume1 - compilatie
Stonerrock
Polderrecords
Polderrecords
Wie niet genoeg kan krijgen van bands zoals Sons, Equal Idiots, Heisa…moet zeker ook deze band eens beluisteren. Nieuwkomers zijn ze niet want in 2010 deden ze al mee aan de Humo’s Rock Rally (toen nog onder de naam The Crackups). Na het debuut die er kort daarna op volgde , beginnen de bandleden uit te zwermen naar andere bands terwijl frontman Valkeniers zich verdiept in het producerswerk (o.a. Equal Idiots, High Hi en Black Leather Jackets). Sedert vorig jaar leeft de band terug. De onversneden punkrock/garagerock rammelt, brult en rockt alsof hun leven ervan af hangt. Maar de band doet meer dan lawaai maken want een song zoals “Television Screen” heeft heel wat te bieden: ze zitten sfeer neer, voorzien tempowissels en een aantrekkelijke baslijn. Op “Getting The Vibes” doet de groove a.h.w. The Stooges herleven. “Wet Sheets” is een ideale opener die je wakker schudt, als je het nog niet was… De riff op “Liar” lijkt sterk op die van “Personal Jesus” van Depeche Mode maar ze gieten die in een garagerock nummer ipv een electrorock song.
Met zeven songs is dit album kort en krachtig. Als hun optredens de energie opwekken die ze hier tentoonspreiden , dan zal dat wat gaan geven als we terug naar concerten mogen gaan kijken.
Als men de Aliens met ‘Greetings From Earth’ zal verwelkomen dan denk ik dat ze bang zullen terugkeren naar hun eigen melkwegstelsel.
Garagerock
Greetings From Earth
Crackups
MayWay Records
We schrijven eind januari, Ancienne Belgique in Brussel. 'The Sound of the Belgian underground' … van Corona was er geen sprake. Of het was nog ver van mijn bed show. Op dit festival deden we verschillende ontdekkingen. Eén daarvan was de jonge, talentvolle artieste Chibi Ichigo. Over haar optreden schreven we: ''Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart in die stijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77094-the-sound-of-the-belgian-underground-2020-de-vinger-aan-de-pols-van-de-belgische-underground-anno-2020.html
Nu verscheen haar EP 'Bloei'.
Chibi stelt zich zeer naakt en kwetsbaar op en zingt haar teksten in het Nederlands. Maar toch straalt ze eveneens enorm veel moed en kracht uit, het is dus niet zo dat ze , door zich kwetsbaar op te stellen, het kopje laat hangen. Daarmee geeft ze subtiel een boodschap mee die perfect past binnen de tijden waarin we leven. Ondanks de moeilijkheden, kijkt ze met het hoofd omhoog. Dit blijkt al uit de eerste song “Verkeerde bocht” waar de zangeres je een spiegel voorhoudt, maar dus ook een boodschap van hoop meegeeft. Dit niet zozeer door enkel en alleen de tekst, maar ook door de manier waarop ze haar songs drenkt in melancholie waardoor je hart wordt verwarmt , zonder al te melig en klef te gaan klinken. Dat zet Chibi Ichigo in de verf op “Bangzoet” . We citeren even '' In BANGZOET benadrukt ze dat contrasten en vergelijkingen, aspecten zijn in ieders dagdagelijks leven , en vergroot ze dit fenomeen uit”. Ze bezingt dus niet enkel haar, maar elk z’n dagelijks leven in deze tijden. Een boodschap die verder doorklinkt op de daarop volgende songs “Poka” en "Wie is de wolf'”.
Besluit: Chibi Ichigo levert met de EP 'Bloei' een boodschap van hoop af. Ze bewandelt de dunne lijn tussen weemoedigheid en melancholie door je een krop in de keel te bezorgen, maar ook de positieve noot brengt licht aan het eind van de tunnel. Een boodschap die we in deze bijzondere tijden waarin we leven dus zeer goed kunnen gebruiken. In navolging van bijvoorbeeld Zwangere Guy brengt ze een soort hiphop/rap met een duidelijke boodschap, waardoor ze een heel ruim publiek van muziekliefhebbers en fans van die stijl over de streep kan trekken. Dat zette ze eigenlijk al in de verf met o.a. dat live optreden in AB in januari. Dat blijkt uit deze mooie parel van een EP; een parel van een schijf, een hip hop artieste wie we een gouden toekomst voorspellen.
Tracklist: Verkeerde Bocht 03:03 Bangzoet 02:47 Bloei 03:04 Poka 02:41 Wie is de Wolf 03:19
Bendida is een fantasie/power metal act uit Bulgarije. De band zag het levenslicht in 2008 en bracht ondertussen een debuut op de markt 'Goddess of the moon' in 2017. De band wordt omschreven als fantasie en power metal, maar hen in een hokje duwen, is de band tekort doen. Vooral hoor je een formatie die van vele markten thuis is, en graag buiten de lijntjes van de muziekstijlen kleurt. Met 'First of the heroes' zet Bendida dat stevig in de verf.
We dienden de schijf eigenlijk in zijn geheel te beluisteren, omdat er - zoals dat vaak gaat met deze soort metal - een verhaallijn inzit. Het leest dan ook als een spannend boek, elke song ademt iets heroïsch uit, en dat prikkelt de fantasie van de luisteraar voortdurend. Opvallend is de kruisbestuiving tussen typische gitaar- en drum lijnen, met een streepje viool en een klassieke muziek touch die we wel kunnen appreciëren.
De kers op de taart wordt echter gevormd door een uiteenlopend stembereik , dat varieert tussen opera en klassieke muziek, gekruid met de nodige metal ingrediënten die de haren op je armen doen rechtkomen. Voor je het weet ben je aanbeland in een mythische wereld waar een voortdurende strijd wordt geleverd tussen wezens uit de onderwereld en het licht. De mythische verhalen van vampiers, weerwolven, heksen en andere wezens uit de diepste bossen halen we ons dan ook prompt voor de geest.
We schreven het al, deze schijf dien je echt te lezen als een spannend boek. Daarom is het ook onmogelijk om elke song apart te omschrijven, omdat elke song een andere bladzijde vormt binnen het sterke verhaal.
Besluit: Bendida is dus vooral een band die buiten zijn comfortzone durft te treden, en letterlijk op avontuur trekt. Een avontuur waarbij een sprookjeswereld voor je open gaat, die de fantasie prikkelt tot het oneindige. Van elke bladzijde die je omslaat word je geconfronteerd met een volgend spannend hoofdstuk, dat eindigt in een 'nieuwe wereld'. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, en de spanning is dan ook van begin tot einde te snijden. Dankzij het combineren van zoveel uiteenlopende vocale en instrumentale contrasten, blijf je dan ook geboeid luisteren en kan je op het puntje van je stoel genieten.
Het zorgt dan ook voor een kleurrijke en zeer gevarieerde schijf, die bovendien zo verslavend op je gemoed inwerkt, zodat je nooit genoeg krijgt van de film die voor je geest verschijnt en die je wil herbeleven tot het oneindige.
Tracklist: Enter the Sanctuary 02:08 Legend of Gilgamesh 05:37 Hunt the Hunter 03:55 Vampires' Ball 04:36 Beast and Man 06:27Desolated Sea 04:32 Music of the Spheres 04:34 The Fern Flower 05:22 Lady of Eternal Winter 04:01 Dawn of Man 01:12 Civilization 04:33 Middle Ages 02:59 Apogee 01:10 instrumental Demolition 02:31 The New World 03:06
Fantasie metal/power metal/folk metal
First Of The Heroes
Bendida
Psychosounds music/Metalmessage Global PR
Soapstarter is een van de vele projecten rond Francois De Meyer. Hij heeft als producer en muzikant sterk zijn stempel gedrukt op het Belgisch muziek gebeuren, gedurende de laatste twintig jaar. Soapstarter zag het levenslicht in 2007. Het debuut 'Naked Wheelz' werd een succesvolle plaat. De band werd twee maal ‘band van de week op Radio 2’ en speelde op alle grote zomerfestivals.
Het was lang wachten op het vervolg. Maar nu dertien jaar later is de tijd gekomen. Corona zorgde voor vertraging, want de plaat moest eigenlijk eind april op de markt komen. Uitstel is geen afstel, en onlangs verscheen 'Sudden Move' , een echter feelgood schijf die een glimlach op de lippen tovert, zonder klef te gaan klinken.
Wat die funky en happy aankleding betreft, is er niet zoveel veranderd. Dat hoor je al aan “Say Nothing”. Een zomerse song die je doet verlangen naar defestivalweides, waar je gaat zweven over het grasplein door die bijzonder aanstekelijke sound van Soapstarter. Helaas zijn er geen festivals deze zomer, maar we sloten de ogen en voelden ons wegglijden naar die vele festivals waar het fijn vertoeven is.
“Siblings” is weer zo een song waarbij je een gelukzalig gevoel voelt opborrelen, wederom zonder klef te klinken. Dat laatste blijven we benadrukken. Omdat Soapstarter het soort pop brengt dat aan je ribben kleeft, de emoties en melancholie voelen warm en echt aan. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Catchy percussie, een zalvende stem en gitaarlijnen die op de dansspieren inwerken zijn een rode draad op “Rescue” en “Westar”.
De bijzonder funky manier waarop Soapstarter na dertien jaar weer een beetje echter de zomer doet binnenwaaien in de huiskamer, dat kunnen we in deze barre tijden zeker gebruiken.
Besluit: Het was lang wachten op de opvolger van 'Naked Wheelz' maar het nieuwe funky pop pareltjes van Soapstarter 'Sudden Moves' - goed gekozen titel trouwens - was het wachten meer dan waard. Soapstarter pikt dan ook gewoon de draad op waar ze dertien jaar geleden zijn gestopt, en doen daar een paar leuke schepjes bij. Het schijfje voelt aan als een knuffel, een stevige arm om jou heen , die je hart verwarmt en je ziel tot rust brengt. Uiteraard terwijl je - inderdaad - zweeft over de dansvloer, tot de vroege uurtjes. Want deze plaat werkt aanstekelijk op die dansspieren, op een wijze zoals Prince dat ooit deed.. In 2007 werd de link al gelegd naar Prince. Dertien jaar later is Prince er helaas niet meer, die link is er - heel subtiel - echter nog steeds.
Tracklist: Say Nothing - Siblings -Rescue - Westar
Funky pop
Sudden Moves
Soapstarter
Eigen Beheer
Nederlands 
Français 
