Het is moeilijk om in een songtitel als “Breathtaking Beast” vandaag iets anders te ontwaren dan een verwijzing naar het coronavirus dat bij zijn zwaarste slachtoffers de adem afsnijdt. En die single wordt dan ook nog eens uitgebracht op het moment dat de tweede lockdown ingaat. We horen Enzo Kreft aan het ‘beest’ vragen of het hier zal blijven om mensen te blijven vermoorden. Laat ons hopen van niet, want we zouden graag nog eens live genieten van deze donkere wave, dansend en met een wrange glimlach terugdenkend aan deze ellendige periode. “Breathtaking Beast” vat heel minutieus de tijdsgeest. Het nummer heeft en geeft net voldoende warmte om ons te helpen vol te houden.
Volgend jaar (eind januari) volgt er het nieuwe album ‘Different World’ en ik vermoed dat de wereld er tegen dan inderdaad een klein beetje anders zal uitzien.
Dance/Elektro
Breathtaking Beast -single-
Enzo Kreft
Coldwave was in België populairder dan in Nederland, maar daar stoort het Nederlandse duo Lantre zich niet aan op hun EP ‘Mountainward’ (op cassette en Bandcamp). Het is coldwave volgens het boekje: sinister en minimal in de sound, donker en onheilspellend in de lyrics. Heel vernieuwend is het niet, maar het is leuk dat er nog mensen zijn die voor dit genre willen gaan.
Openingstrack “The Distance” is meteen één van de betere. En hij krijgt dan ook nog een leuke remix. Op “Under The Morning Sun” gebeurt muzikaal niet zo heel veel en dat past dan mooi bij de songtitel. Titeltrack “Mountainward” is dan wel een schot in de roos. Heel mooi hoe ze die contrasterende stemmen combineren en tegen elkaar uitspelen. Nadat ze lang heel goed met de spanningsboog gespeeld hebben, wordt het in de finale dan weer vooral rommelig. Zelfs naar coldwave-normen ligt het tempo op deze eerste helft van de EP laag.
“Queer Hybrid Witches” is voor het eerst op deze EP ronduit dansbaar, of toch voor vleermuizen, en die afwisseling in het ritme is welkom. Dit is een sublieme jaren ’80-track die misschien nog meer dan “The Distance” een remix verdient. En ze hebben nog meer van dat lekkers bij Lantre: “Sedation” opent met een diepe bas-groove en een pittig ritme dat een mooi contrast vormt met de trage, klagerige zang.
De Glass Coma-remix duwt “The Distance” naar de modernere synthwave. Een stuk toegankelijker, dat wel, maar misschien niet waar de echte coldwavefans op zitten te wachten.
Als we referenties moeten opnoemen, blijven we toch bij de bekendste uit de jaren ’80: Anne Clark, Siouxie, Siglo XX en Clan Of Xymox.
Dance/Elektro
Mountainward
Lantre
Het Griekse label Inner Ear Records heeft een goede neus voor kwaliteit als het erop aan komt om de erfenis van de jaren ’80 levendig te houden. Eerder mochten we reeds genieten van de releases van Mechanimal en Ixotopia. Nu is er het Griekse duo Strawberry Pills met het album ‘Murder To A Beat’. Deze Grieken brengen opwindende coldwave, minimal wave en donkere elektro, met zang, synths, beats en zuinig wat gitaar.
Het is meer een interpretatie van die genres zonder zich aan grenzen of definities te houden. Siouxie is zeker een inspiratie geweest, net als Anne Clark en misschien wel Siglo XX. Elke track van dit album zou zo op een volgende editie van ‘Underground Wave’ van Walhalla Records kunnen staan. Er zijn wel meer nieuwe bands die de jaren ’80 willen laten herleven, maar slechts weinigen weten de vibe van die periode zo goed te pakken als Strawberry Pills.
Er zit ook nog een soort Agathie Christie-verhaal verweven door dit album. Daarbij fungeert elke track als een verdachte voor de moord op het duo. Maar ook zonder dat verhaal is dit een heel genietbaar album.
De beste tracks zijn voor mij “The Voyeur”, het zwoele “Porcelain Face” en het heel dansbare “Enter The Void”. Ook “Dreams” krijgt een heel goed rapport. Strawberry Pills zou een mooie ontdekking zijn op het W-Festival of op Sinner’s Day.
Dance/Elektro
Murder To A Beat
Strawberry Pills
De Amerikaan Bradley Bills is een bezige bij. Hij was al de drummer bij o.m. KMFDM, het Belgisch-Amerikaanse Lords of Acid en My Life With The Thrill Kill Kult en hij zit in Pigface. Zijn soloproject heeft hij Chant gedoopt en daarmee brengt hij op ’Hydra’ een soort van repetitieve basic industrial elektro met primaire, ruwe ritmes en lyrics die de maatschappij op de korrel nemen. Liefhebbers van EBM zullen dit misschien wel kunnen smaken, al zit er bij momenten veel tekst en verhaal in de songs.
Bills schreef de songs zonder een groot concept in gedachten, maar verzameld als album, zit er toch grofweg de rode draad in van de opkomst en val van een demagoog en de verlossing die gebracht wordt door een onverwachte held.
Muzikaal en conceptueel is dit het meest ambitieuze album van Chant tot dusver. Persoonlijk zou ik Chant voor dit album laten vervellen van een eenmansproject naar een met gastbijdrages, zeker als je ziet welke vrienden Bills heeft. Eens halfweg heb je het wel ongeveer gehad met de zang van Bills, hoe goed de muziek ook is. De leukste tracks zijn de single “President God”, het dansbare “Love Sex & Revolution” en “Primetime Annihilation”. Andere, zoals “Uprising” en titeltrack “Hydra” smeken om een donkere, nog dansbaardere EBM-remix.
Dit is voer voor fans van Front 242, Nitzer Ebb, Nine Inch Nails en Marilyn Manson.
Dance/Elektro
Hydra
Chant
New Order bestaat 40 jaar en dat zou gevierd worden met een leuke tournee, die afgezegd is vanwege de intussen bekende reden. Om die tournee wat kleur te geven, is er een nieuwe single. “Be A Rebel” heeft een aantal sterke punten. Deze synthpop klinkt heel herkenbaar. Deze single had door geen andere band uitgebracht kunnen worden. Hij is uitermate dansbaar en uplifting. Een beetje overdadig uplifting, zelfs voor deze donkere tijden. Er komen nog heel wat remixes van deze single en het lijkt een beetje alsof “Be A Rebel” op die maat gemaakt is.
Tegelijk klinkt het allemaal wel heel gladjes en maakt de single weinig slachtoffers, zelfs bij herhaalde luisterbeurten. Met zo’n songtitel had “Be A Rebel” beter nog wat meer eigen gezicht gekregen. Hopelijk maken ze dat nog goed in de remixen.
Gilby Clarke zal bij de fans van hardrock vooral herinnerd worden als lid van Guns ’n Roses, wat hij ook nog probeert in de rest van zijn leven. De Amerikaan bracht zopas een paar leuke singles uit als “Rock ’n Roll Is Getting Louder” en “The Gospel Truth”. Dat er met “Tughtwad” nu een derde single is, laat vermoeden dat er een album op komst is. Voor dit nummer krijgt hij de hulp van Nikki Sixx van Mötley Crüe op bas en Stephen Perkins van Jane’s Addiction op drums. Mooi voor de geschiedenisboeken, maar ook niet meteen een garantie op een fantastisch nummer.
“Tightwad” is geschreven rond een riff die Clarke ontdekte toen hij een nieuw gitaarpedaal aan het testen was. En zo klinkt deze single ook: coole riff waar je zeker iets mee moet doen, maar die riff zorgt er ook voor dat het nummer niet echt op snelheid raakt en wat verzandt in lauwe mid-tempo pubrock.
De vorige singles hadden meer catchyness. Bekende vrienden in de studio is inderdaad geen garantie op een fantastisch nummer als die bekende vrienden maar matig geïnspireerd zijn. Toch maken de singles mij benieuwd naar dat album van Gilby Clarke.
Tuur Florizoone is een veelzijdig muzikant. We leerden hem kennen via het project ‘Tricycle’ van vorig jaar . Hij leverde een kleurrijke schijf af, 'Zoom', waarover we schreven: ''Zondermeer is 'Zoom' een naslagwerk van twintig jaar improviseren van muziekstijlen die een hemelse , feestelijke aanpak hebben, en eigenlijk niet in elkaars verlengde liggen. Tricycle brengt een parel van een plaat uit die stijlen verbindt tot een magisch mooi geheel."
Via het streaming festival Bel Jazz Festival, dat plaats vond tijdens de eerste lockdown, konden we genieten van een klankentapijt dat feestelijk en subtiele melancholie bevatte, boven op het dak van de Flagey,
In 2008 maakte Tuur trouwens de ontroerende filmmuziek van de film ‘Aanrijding In Moskou’, die werd genomineerd voor de European Film Awards. Een zeer veelzijdig top muzikant dus. Tuur Florizoone brengt nu een solo schijf uit, 'Night Shift', die het gevarieerd klankentapijt onderstreept.
Tuur Florizoone is een man die duidelijk vergroeid is met zijn instrument. Hij behoort tot een rits zeldzame muzikanten in ons landje. Hij weet ingetogen ons hart te ontroeren of gezapig een feestelijke stemming te bieden. Zijn songs zijn één voor één pareltjes, Elke song is een meesterwerk op zich. Soms kan hij experimenteel uithalen met die accordeon en kan hij soundscapes fabriceren als op “Cap Griz Nez” , met piepende en krakende geluiden uit dat instrument. “Always the same” klinkt beeldschoon. Op het daarop volgende “As they sleep” gaat hij dan de ingetogen, weemoedige kant op. Het experimenteren met geluiden doet hij nog eens over op “Buzz” en ”'De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat” om uiteindelijk wondermooi te eindigen met de overtuigende cover “Je Me Suis Fait tout petit” van Georges Brassens, die even uniek klinkt als “Omdat Ik Van Je Hou' van Raymond , die op de plaat terug te vinden is.
Het verhaal doet de ronde dat Tuur deze nieuwe schijf zou gecomponeerd hebben in de nachturen, overdag had hij het te druk met de kinderen. Die 'night shifs' resulteerden in een meesterwerk die een rode draad hebben van filmische soundscapes en improvisatie.
De accordeon is een meesterlijk instrument voor Tuur , net als de mondharmonica van wijlen Toots. Hij verlegt met zijn instrument grenzen op die plaat 'Night Shift'.
Tracklist: Tor 02:59 Cycle 02:48 To Autumn 04:32 Resist 03:32 Wa vinde gij 03:56 Hmpf 02:30 Galway 02:08 Cap Griz-Nez 03:34 As they sleep 03:15 Omdat ik van je hou 03:37 Always the same 04:41 Govering Belgian style 02:16 Buzz 02:01 De Kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat 05:38 Je Me Suis fait tout petit 02:32
Accordeon/klassiek /jazz
Night Shift
Tuur Florizoone
Joey Vriend is een Nederlandse singer-songwriter die al sinds zijn 17e bezig is met muziek. Joey Vriend bundelde ziin muzikale ervaringen en bracht nu zijn debuut 'Hiding af First Light' op de markt. Een schijf waar de geest van een artiest als Leonard Cohen komt boven drijven, en bewijst dat Joey over een eigen smoel beschikt; hij kan binnen de sing-songwriting een topper worden.
“In the forest” laat een man horen die zich ontpopt tot een woordenkunstenaar, een poëet die met zijn warme stem en wondermooie teksten je hart diep raakt. Joey vertelt zijn verhalen op een gedreven, mooie wijze dat je er stil van wordt. Hij troont je mee naar z’n weemoedige, melancholische wereld. “There for you”, “Hollow” en “Dreaming” dragen een positieve boodschap uit.
Leonard Cohen oriënteert de singer-songwriter; Joey gooit zijn donkere stem in de strijd. Die duisternis voelt aan als een deken tegen koude nachten. Luister maar naar het mooie “Tired” of “Burning City” waar Joey je tot tranen toe bedwingt. “Hope” laat een man horen die inderdaad een boodschap van hoop wil uitdragen in deze donkere tijden, hij doet het op zodanig gedreven wijze dat je er plots veel beter van wordt. En lijn die wordt doorgetrokken tot de laatste parel op deze schijf, “Like the river”.
Joey Vriend biedt met 'Hiding at first light' geen oplossing aan, hij biedt wel de mogelijkheid aan om alles vanuit een ander perspectief te zien . Net als de grote troubadours, poëten en verhalenvertellers, die perfect die snaar kunnen raken. Waardoor je het leven inderdaad vanuit een breder melancholisch standpunt gaat bekijken. Hij heeft een warme, zachte, donkere stem die aanvoelt als een deken in donkere tijden.
Kortom: Wie houdt van artiesten als een Cohen, - die je kan onderdompelen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet -, zal in dit debuut van Joey Vriend zeerzeker zijn gading vinden.
Joey Vriend - Een hartenbreker die op het punt staat de wereld te veroveren met zijn bijzondere stem en poëtische gave. Een warmhartig debuut dus!
Tracklist: In the Forest (3:48) There for You (3:00) Hollow (3:01) Dreaming (2:58) Someone (3:27) Tired (2:55) Burning City (2:28) Waste of Time (2:47) Hope (3:13) Like the River (3:13)
Sing-songwriting
Hiding at First Light
Joey Vriend
Eén van de ontdekkingen van 2013 was de Belgische band The Hindu Needle Trick. We bespraken de titelloze EP in 2013 en schreven daarover: "Met deze eerste EP leveren The Hindu Needle Trick hun visitekaartje af. Het is een band die verdomd goed weet hun instrument te bespelen en een hoog meezinggehalte biedt aan de plaat.
The Hindu Needle Trick is een EP die hoopvol lonkt naar de toekomst; een toegankelijke combinatie van funk, country en rock'n'roll!"
Ook hun debuut 'Albert Street' was een bijzonder aanstekelijk , meeslepend meesterwerk. The Hindu Needle Trick heeft ondertussen niet stil gezeten. In oktober kwam een nieuwe plaat op de markt 'Creatures of Convenience', waarop experimentjes worden verbonden aan aanstekelijke refreinen; stilzitten is onmogelijk.
Funk, jazz, blues, hiphop en folk passeren de revue. In een hokje duwen is hen tekort doen. “The Smell of Perplexity” is er eentje die aan je ribben kleeft. Ze durven experimenteren met klanken, gitaarriedels verdoven je koude hart, en de bijzonder warme stem van Roel doen je zweven over de dansvloer.
Het is een bijzondere parel. Songs als “Dziggetai” , “Creatures of Convenience” en “White Fan” doen allerlei emoties opborrelen met verschroeiende riffs. Energiek, aanstekelijk en uitdagend. Boiend allemaal, door de weerhaakjes.Ook de daarop volgende nummers “Elephants of Rocket Ships”, “If all goes Well” en “Still I Want more” liggen in het verlengde en tekenen voor een aangenaam knappe plaat .
The Hindu Needle Trick balanceert op 'Creatures of Convenience' tussen toegankelijkheid en lekker experimenteren . Een uiterst gevarieerde plaat. Een ruim publiek wordt aangesproken. Door de veelzijdige , energieke aanpak weet de band ons sterk te overtuigen.
Tracklist: The Smell Of Perplexity 02:55 Dziggetai 02:52 Creatures Of Convenience 05:38 White Fan 03:21 Mongrel 03:44 Elephants On Rocket Ships 03:41 If All Goes Well 04:34 Still I Want More 04:30
'True Mothers' is een Japanse film die deel uitmaakte van de officiële selectie voor Cannes. We citeren: ''Satoko en haar man hebben het goed, maar het lukt niet om zwanger te worden. Ze besluiten om voor adoptie in aanmerking te komen. Zo worden ze de ouders van Asato, een jongentje geboren uit een onstuimige puberliefde. Jaren later komt hun gezinsgeluk onder spanning te staan als een onbekende jonge vrouw zich aandient en beweert Asato's echte moeder te zijn. Satoko gaat de confrontatie met deze Hikari aan. Wie is ze en wat is er destijds gebeurd?''
De film is gebaseerd op de roman van Mizuki Tsujimora. Regisseur Naomi Kawase maakte er een ontroerend verhaal van over familie en moederschap.
https://www.youtube.com/watch?v=rKzHHHF9YAE
Akira Kosemura giet deze gevoelens in sprankelende mooie songs die in de lijn liggen van de film zelf. Om die ontroering in muziek te vangen, blijft Akira een intense lijn uittekenen, die dicht bij gevoelens liggen van vreugde, pijn, vertwijfeling en geladenheid. Elementen die deze film een mooi meesterwerk maken, zijn dus ook in de muziek te vinden. Elke song sluit perfect aan op de vorige, waardoor je deze plaat in zijn geheel dient te beluisteren om echt te voelen waar het ‘em om gaat. Het tempo gaat nergens echt de hoogte in, ook al is de spanning vaak te snijden.
De soundtrack voelt de nauwe verbondenheid aan , die speelt bij een adoptie. De strijd tussen liefde voor een kind dat eigenlijk het jouwe niet is, en de unieke band met een moeder wordt ook muzikaal uit de doeken gedaan; zonder een oordeel te vellen, of een standpunt hierover in te nemen. Puur muzikaal weet Akira Kosemura perfect elke gevoelige snaar te raken, door je mee te voeren naar de wereld uit een moeder’s oogpunt.
Net zoals bij de film kom je ook bij het beluisteren van deze soundtrack in een emotionele rollercoaster terecht. Akira brengt de muziek op een zodanig intens , zachtmoedige wijze dat emoties worden aangesproken. Dit is het soort muziek die volstrekte rust brengt; je wordt dus diep geraakt door prachtige soundscapes, je pink teen traan weg, en je kunt een glimlach op je lippen niet onderdrukken; vreugde en verdriet zijn nauw aan elkaar verbonden. Akira brengt het dus op een bijzondere wijze naar voor.
De grote sterkte van deze soundtrack is dat Akira Kosemura erin slaagt beelden op te roepen in je onderbewustzijn; de muziek is zo visueel dat je wordt meegevoerd naar het verhaal van deze film.
Tracklist: True Mothers - Main Title Theme 02:09 The Doubt 03:14 After Diagnosis 01:28 Satoko And Kiyokazu I 01:43 Hikari I 01:14 To The Forest 01:17 First Time 01:26 Hikari II 01:22 Go On Board 01:07 Our Home 02:54 First Cry 01:37 Satoko And Kiyokazu II 01:28 True Mothers - Theme Variation 01:52 Hikari III 01:11 Island Song 01:37 Asato's Memory 01:30 See The Light Of Day 02:10 Please Don't Ever Forget About Me 01:12 True Mothers 05:16
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is een Amerikaanse gitarist die rond 2000 naar Noorwegen trok. Hij was spil bij The Rockats & The Havalinas. Ledfoot bracht recent nog een mooie plaat uit, 'White Crow', waarover we schreven: “Ledfoot is een artiest, singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de rockscene door de jaren heen . Hij bezorgt adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan" .
Hij vindt zichzelf steeds uit, dat bewijst hij met zijn samenwerking met Ronni Le Tekro (een Noorse melodische rock gitarist, bekend van o.a. TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal en Mads Eriksen) . De heren werkten voor het eerst samen in 2009 aan Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album ‘Damned’ in Ronni's studio.
Het klikte tussen deze twee meesterlijke gitaristen, een vriendschap was geboren en muzikale studio- en live-samenwerkingen volgden, maar van een echt duo album was nog geen sprake. Die tijd is nu gekomen. In oktober bracht het duo een album uit 'A Death Divine' De zomer is ondertussen voorbij, maar een song als “Cold Lonely Night” brengt je terug naar lange zomeravonden rond het kampvuur. Een gitarist die je in hogere sferen brengt met twinkelende gitaarriedels en een zachtmoedige stem, die aanvoelt als een warm deken.
De versmelting van deze bijzonder getalenteerde artiesten brengt een magie van warmte van aanstekelijke blues en folk , perfect met elkaar verbonden. We ervaren een gevoel van een rustig voortkabbelend beekje, waar je tot volstrekte rust wordt gebracht. Af en toe zijn er up tempo uitstapjes waar de registers even worden open getrokken, als bij “This Town”. Nergens wordt de geluidsnorm overschreden.
Wie houdt van stampende blues en folk is er aan voor de moeite. Al worden nog wel de teugels gevierd op “Higb Tim”. Ook “Shut Up” is een lekker aanstekelijke song die je doet opveren; zulke songs mochten er meer inzitten Na een kalm “Imperfect World” gaat het er forser aan toe op “'Open Door” … Open deuren worden niet ingetrapt, maar harten diep geraakt, en dat trekt ons als liefhebber van intense blues en folk het meest over de streep.
Ledfoot & Ronni Le Tekro houden zich af om snoeihard tekeer te gaan, of wild om zich heen te stampen; gevoelige snaren worden diep geraakt door de intens warme sound . Het brengt een gemoedsrust binnen een blues/folky concept.
Tracklist: 01. Cold Lonely Night - 02. This Town - 03. High Tim - 04. A Death Divine - 05. A Part Of Me - 06. Shut Up - 07. Imperfect World - 08. Open The Door
Singer-songwriter/folk/blues
Ledfoot & Ronni Le Tekro
A Death Divine
Matt Berninger van The National klinkt op zijn solo-album ‘Serpentine Prison’ heel erg als The National. Dat is meteen goed nieuws. Het zou ons verbaasd hebben mocht hij plots een voorliefde voor rap of nu-metal getoond hebben.
Berninger krijgt op zijn solo-uitstapje dan ook de hulp van Scott Devendorf en Ben Lanz van The National. Er doen wel meer gasten mee op ‘Serpentine Prison’, maar die blijven allemaal netjes in de schaduw van Berninger. Die prevelt en zingt over de tracks van trage en verstilde, wijdse minimal rock, folk en americana. De man houdt van vissen als tijdverdrijf en dat hoor je in zijn muziek: hij neemt zijn tijd en vraagt ook van de luisteraar geduld als inspanning. Je moet elke track volledig en het album helemaal integraal uitzitten, liefst verschillende keren na elkaar, voor je in zijn huid kan kruipen. Pas na een reeks luisterbeurten openbaart Berninger zijn verhalen over liefde en verlies, over angst en hunkering.
Een schoolvoorbeeld van Duyster-muziek die je zowel op Radio 1 als StuBru kan horen. Als je bv. ook onze eigen SJ Hoffman al goed vindt, is dit album een must have. De hoogtepunten aanduiden is een makkie: de singles “One More Time”, “Serpentine Prison” en “Distant Axis”.
Lieven Tavernier zal wel nog lang herinnerd worden als de songschrijver die bekend werd door zijn sterkste materiaal door anderen te laten uitvoeren. Hij schreef “De Eerste Sneeuw” en “De Fanfare Van Honger En Dorst” voor Jan De Wilde. Nog meer artiesten interpreteerden Taverniers songs: Roland, The Bony King of Nowhere, Gabriel Rios, Stef Kamil Carlens, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Sinds enige tijd treedt Lieven Tavernier ook steeds vaker zelf op de voorgrond met eigen werk en vertalingen van Brassens in het Gents en van Nathalie Merchant en Jules De Corte in het Frans.
Voor zijn nieuwe album ‘Verloren In De Tijd’ kreeg hij de hulp van muzikanten als Maarten Flaman van The Antler King, David Geboers (percussie), Philippe Thuriot (Ictus, Catherine Delasalle),Gijs Hollebosch (HT Roberts, Les Gitares Magiques), Klaas Delvaux(White Velvet, An Pierlé), Yves Meersschaert (Derek & The Dirt).
Op zijn nieuwe album toont Tavernier zich opnieuw een uitmuntend songschrijver. Als zanger zal hij misschien de finale van The Voice niet halen, maar hij kent zijn mogelijkheden en beperkingen. De band die hem begeleidt , kleurt mooi rond zijn teksten. “Als Je Niet Naar Me Kijkt” evenaart de funeral blues van de Willard Grant Conspiracy en in het vrolijke “Brunnersdorf” hoor ik vaag een echo van “J.O.S. Days” van The Nits.
Voor liedjesteksten als die van “De Eerste” ontbreekt het aan superlatieven. Het is meer dichten dan zingen. Het is het verhalend vertellen waar jonge bands en artiesten niet meer het geduld of het talent voor hebben. Er zijn ook uitzonderingen als Kobe Sercu en Augustijn, maar die hebben nog een lange weg te gaan voor ze een song als “Eens Breken De Dijken” uit hun pen zullen laten vloeien. “Eerste Lief” is ontroerend, breekbaar en onthullend, maar gaat net niet te ver in het blootgeven van de details. Net geen Guido Belcanto. Mijn persoonlijke favoriet is het ontwapenende “Lucy In Groningen”, met een begeleiding alsof het voor Tom Waits is.
Zo staat ‘Verloren In De Tijd’ vol met parels die we te weinig horen op de radio. Op “Eens Breken De Dijken” en “Vreemdeling” toont Tavernier dat hij geen man van het verleden, maar van het heden is. Hij verraadt wel zijn leeftijd door het vele terugkijken en door het vaak over de dood te hebben. In de herfst van het leven schrijven heel wat artiesten hun beste songs.
Admiral Freebee is terug, maar niet zoals iedereen hem kent. Een vervelende armblessure dwong Tom Van Laere om zijn gitaar tijdelijk aan de wilgen te hangen. Keyboards, drumcomputers en allerhande elektronica mochten wel van de dokter en daarmee nam hij de demo’s voor de EP ‘Don’t Follow Me I’m Lost’ op met zijn smartphone. Daarna ging hij met liefst twee verschillende bandbezettingen naar de studio. Daarbij goed volk als Jasper Maekelberg (Faces On TV), Alan Gevaert (dEUS, Vincent Starwaver), Joris Caluwaerts (STUFF.) en Mario Goossens (Triggerfinger, Sloper).
Het is niet enkel het weglaten van de (eigen) gitaar en het omarmen van de keyboards, Van Laere verkent op deze EP het spectrum van de ‘nieuwe’ popmuziek waarbij sfeer en stemming (doorgaans broeierig donker synth-driven) voorrang hebben op lyrics met inhoud en klassieke songstructuren. De Admiraal lukt er op deze EP goed in om de klassieke songstructuren los te laten, maar twijfelt om zover te gaan dat ook de lyrics als los zand gaan voelen.
Combineert hij zo het beste van twee werelden of valt hij net tussen twee stoelen in? Aan de ene kant verdient hij waardering voor het lef om na een goedgevulde carrière nog deze nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen. Aan de andere kant beseft hij dat niet elke bestaande fan mee zal gaan in dit verhaal. Dat is dan waarschijnlijk waar die ietwat vreemde albumtitel op slaat.
Met ‘slechts’ een EP speelt de Admiraal bovendien wat op veilig. Dit is niet het ‘album dat zijn carrière sloopt’. Wordt de ingeslagen weg op te weinig gejuich onthaald, dan is er geen man overboord en blijft dit een voetnoot die de Belpop-aflevering wat kleur geeft. Slaat het wel aan, dan zal er wel snel een album volgen.
Zuiver muzikaal is dit een donker album met meer gemijmer dan de echte verhalen van vroeger. Laat die pakkende lyrics nu net één van de grootste troeven zijn van de ‘oude’ Van Laere. Daarom hopen wij dat die armblessure snel geneest en dat Tom snel opnieuw zijn gitaar vastneemt.
Nederlands 
Français 
