All Them Witches is een band waarop je nooit een label kon kleven. De uit Nashville afkomstige formatie heeft ondertussen al vijf albums afgeleverd in acht jaar, kleurrijke plaatjes van alle ingrediënten binnen ‘rock/country/alternative music’ . Een reden temeer om ook deze nieuwste schijf ‘Nothing As the ideal’ onder de loep te nemen.
Sinds 2018 is All Them Witches een trio geworden na het vertrek van toetsenist Jonahtan Draper. Of dit invloed heeft op het geluid? Het kleurrijke blijft overeind staan, het furieuze ook. Deze schijf werd opgenomen in de wereldberoemde Abbey Road Studio, dit biedt daarom geen sleutel tot succes. Maar toch. De combinatie tussen de veelzijdige aanpak van de band met de magische impact van die legendarische studio zorgen voor een pareltje dat op veel vlakken de perfectie overschrijdt.
Dat begint al met het bijna zeven minuten lange “Saturnine & Iron Jaw”, waar de band toont dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Aanstekelijkheid wordt verbonden met hypnotiserende klanken en een vocale aankleding die al even veelzijdig blijkt te zijn als die instrumentale impact. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar gekluisterd aan de boxen lekker zit te headbangen én geniet!
All The Witches kleurt namelijk ook nu weer lekker buiten de lijntjes, en verrast je voortdurend met zelfs links en rechts een experimentele voetnoot, als bij de song “See You next fall” waar dreigende, mysterieuze klanken en vocalen uitmonden in een climax die de aarde onder je voeten doet daveren. Vooral valt de virtuositeit van de gitarist van dienst op, die met magistrale oogstrelende riffs elk haartje op je arm doet rechtkomen. De bezwerende stem van Charles Michael Parks Jr. wordt telkens gecombineerd door lekker pompende baslijnen en drum partijen die je oorschelpen strelen en aanvoelen als donderslagen; en uiteraard die duivelse gitaar riffs van Ben McLeod , als kers op de taart.
Door het wegvallen van het toetsenwerk, keert de band terug naar de essentie, zang, drum en gitaar. Ook al mis je soms wel die toetsen, het heeft er niet voor gezorgd dat de band in kwaliteit moet inboeten en daar zijn we zeer blij om.
Op “The Children of Coyote woman” flirt All them Witches met country invloeden en overdekt die voldoende met een gebald rock gehalte. Het bewijst nogmaals dat dit trio van zoveel markten thuis is. Na dit rustpunt - de sobere aankleding doet je wegdromen naar lange zomeravonden rond het kampvuur - worden alle registers weer lekker open getrokken naar een wervelende en verdomd gevarieerde finale van “Lights out” en het ellenlange epos “Rats in Ruin”, een veelzijdige , gevarieerde parel van meer dan negen minuten. Hier haalt de band alles uit de kast om te laten horen tot wat ze in staat zijn. Langzaam opbouwen naar een climax op een verschroeiende mooie wijze, en eindigen met een magistrale gitaar solo waaruit blijkt dat Ben een grootmeester is van het instrument, zonder te willen vergelijken met de gitaargoden uit verleden en heden. Indrukwekkend.
We willen echter benadrukken dat het niet dat één element , de gitaar virtuositeit is dat boven de andere uitsteekt binnen de band, het is de samensmelting tussen al die technisch hoogstaande huzarenstukken dat ons het meest over de streep trekt. De magie die ontstaat als zang, drum, bas en gitaar samenvloeien , bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot.
Besluit: All Them Witches heeft het vertrek van een teamlid goed ingevuld, en weet opnieuw aangenaam te verrassen. We houden namelijk van bands die niet ter plaatse blijven trappelen en graag die comfortzone bewust verlaten. All Them Witches voldoet steeds aan onze verwachtingen. Dat was vroeger al zo, het blijkt nu ook bij deze nieuwe parel ‘Nothing As the ideal’ …
Tracklist
1 Saturnine & Iron Jaw 06:49
2 Enemy Of My Enemy 03:30
3 Everest 02:07
4 See You Next Fall 09:50
5 The Children Of Coyote Woman 03:36
6 41 05:20
7 Lights Out 03:13
8 Rats In Ruin 09:11
Bill Callahan werd eind jaren '80 bekend door zijn lo-fi project Smog, met wie hij hoge ogen gooide tussen 1993 en 2005. Ondertussen gaat de man solo op de hort. Na zijn laatste album 'Shepperd in a Sheepskins' bleek er nog materiaal in zijn schuif te liggen waarmee hij wel iets kon doen. Door de lockdown kwamen die songs boven drijven onder 'Gold Record'. Een gouden plaat voor liefhebbers van warmhartige songs, gebracht door een troubadour die ontroert maar ook een spiegel voorhoudt, zonder te oordelen of te veroordelen.
Op het ritme van een kabbelend beekje vertelt Bill Callahan uitgebreid zijn verhaal. “Pigeons” komt al mooi binnen, je vleit je op je stoel en luistert ontspannen naar de gezapige manier waarop de verhalenverteller binnen Callahan je comfortabel laat voelen in zijn wereld.
Ok, dat kan na een tijdje wat saai gaan klinken, want hij verlaat zelden de begane weg. De zachte, warme stem van Bill zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Elke song is opgebouwd rond dat zelfde totaalgevoel. “Another song” tot “Protest song”, het zijn één voor één van die songs die laten horen dat de man best mooi kan vertellen. We horen zelfs subtiel een streepje Lou Reed passeren, als bij “Let's move to the country''. De gestroomlijnde manier van Lou z’n verteltrant, vind je bij Bill Callahan ook; dat hij nog een streepje zwevende gitaar klanken toevoegt aan de sound is eigenlijk ondergeschikt aan wat hij doet met zijn warme stem. De mooie inbreng van trompet binnen sommige songs is een enorme meerwaarde. Het is vooral zijn prachtige stem die hij in de weegschaal gooit om zijn verhaal te vertellen. Dat blijkt als hij het heeft over “Ry Cooder” tot de mooie afsluiter “As I Wander”, waarmee hij deze schijf in schoonheid afsluit.
Besluit: Bill Callahan zingt over zijn eigen leven en voegt er een dosis humor aan toe. Hij heeft het op eenvoudige wijze ook over jouw en mijn leven. Hij haalt zijn inspiratie uit de meest eenvoudige dingen van het leven , als “Breakfast” of doet aan zelfrelativering zoals bij “Ry Cooder”. Allemaal op diezelfde gezapige wijze waardoor je als luisteraar met een glimlach een traan wegpinkt en jezelf dus ook herkent in zijn songs.
Heel subtiel houdt Callahan je een spiegel voor zonder dat door je strot te rammen, nee, hij doet het op zachtmoedige wijze waardoor je alles in een andere perspectief ziet.
De boodschap die Bill Callahan hier verkondigt is vooral een positieve mening die je in deze tijden zeer goed kunt gebruiken.
Kortom: Mooie plaat, van een artiest die al zoveel jaar niets meer hoeft te bewijzen, maar fijntjes je hart raakt op eenvoudig gezapige wijze. Alles ligt op diezelfde lijn en het stoort allerminst.
Pigeons (5:25) Another Song (3:15) 35 (4:03) Protest Song (3:58) The Mackenzies (5:03) Let's Move to the Country (3:19) Breakfast (2:48) Cowboy (4:35) Ry Cooder (3:51) As I Wander (3:56)
singer-songwriter/folk
Gold Record
Bill Callahan
Onlangs overleed de levende legende Toots Hibbert, frontman van de ska/reggae formatie Toots & The Maytals aan de gevolgen van het corona virus op 77 jarige leeftijd. De band is bekend geworden door grote hits als “Pressure Drop” en “Monkey Man”. De Jamaicaanse band had een groot aandeel om ska, reggae popular te maken. Dat Toots Hibbert nog niet van plan was om op zijn lauweren te rusten, bleek uit de laatste release 'Got to be tough' dat eind augustus op de markt kwam.
Een postuum nu aan deze legendarische artiest met deze recensie.
Om eerlijk te zijn voegt Toots and The Maytals op hun nieuwe schijf niets nieuws toe aan het gedoodverfde geluid . De aanstekelijke samensmelting van pure ska en lekkere, warme reggae komt in walmen naar jou tegemoet op “Drop off head” , “Just brutal” en “Got to be tough” waaruit blijkt dat Toots nog steeds goed bij stem was. De warme uitstraling keert over de hele lijn terug en doen je zweven over de dansvloer.
Toots and The Maytals is nu gewoon nog steeds die legendarische band die grenzen heeft verlegd binnen de ska en reggae . Dat wordt verder in de verf gezet op warmhartige pareltjes als “Stand Accuse” en “Three little birds” , waaraan Ziggy Marley zijn medewerking verleent. Hoewel ‘Got to be tough' de melodieuze luchtigheid uitstraalt van vroegere klassiekers van de band, zijn de thema's van Toots eerder serieus. “Just Brutal” gaat over slavernij, terwijl “Drop Off Head”, “Struggle” en “Stand Accused” betrekking hebben op onrechtmatige afkeuring in de brede zin. Humor en ernst, - het is de luisteraar die spiegel voorhouden -, keert steeds terug op deze nieuwe schijf.
Ska en reggae is muziek die live nog het best tot uiting komt. Hier stilstaan is onmogelijk, daarom is het bijzonder jammer dat we die sound en warme stem van Toots niet meer zullen horen om een dampend ska/reggae feestje te verwezenlijken.
Besluit: 'Got to be tough' is een plaat die niets nieuws toevoegt aan de gedoodverfde sound van Toots &The Maytals, maar wel aan je ribben blijft kleven. Het afscheid was onverwachts; Toots laat hier een wonderbaarlijk mooie erfenis achter. Zijn geest zal nog lang rondwaaien. Met deze plaat bewees hij nog maar eens stevig op de troon te zitten in het genre van de ska en de reggae.
Tracklist: Drop Off Head 03:53 Just Brutal 03:35 Got To Be Tough 04:06 Freedom Train 03:41 Warning Warning 03:55 Good Thing That You Call 03:02 Stand Accuse 03:23 Three Little Birds (feat. Ziggy Marley) 05:20 Having A Party 05:21 Struggle 05:12
Reggae/Ska
Got To Be Tough
Toots and the Maytals
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven: '’Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre onontgonnen oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een omkadering die je als luisteraar tot tranen toe bewegen. Letterlijk"
En dat is dus de verdienste van topmuzikanten en hun zangeres , die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt.
Ondertussen is er wel watveranderd, Kristien haar stem is nog steeds zeer belangrijk, maar de instrumentale inbreng is verruimd. Dat merkten we al op recente concerten - vóór de corona crisis - van de band.
In januari 2021 komt er normaal gesproken een nieuwe plaat uit via Argonauta Records. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Onlangs verblijdde Splendiula ons met een gloednieuwe single “Somnia”, met een tot verbeelding sprekende video clip. Het mooie aan deze song is de opbouw naar een bepaalde climax. De stem overheerst niet meer, de instrumentale aankleding - die live nu wat meer op de voorgrond treedt - speelt in deze single een bijzonder dreigende, mysterieuze rol. Die dreigende ondertoon komt als een duistere walm op jou af. Dat de clip in zwart/wit is opgenomen in een bos, - de geheimen van de natuur spreken altijd tot de verbeelding -, - zorgt ervoor dat er nog meer een mystieke sfeer ontstaat die je doet baden in het angstzweet.
De stem van Kristien is een meerwaarde om het geheel compleet te maken; eerst een angstaanjagend gekrijs, daarna eerder een cleane vocale aankleding die de haren op onze armen doen recht komen van pure angst.
De beelden die we voor oog kunnen hebben, versterken dat gevoel alleen maar. Splendidula klinkt nu nog complexer en vooral completer dan vroeger. En dat doet ons uitzien naar meer in de toekomst. Op basis van deze zeer geslaagde, donkere single , die letterlijk bij de keel grijpt, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Of in het geval van Splendidula, intensief gitzwart.
stoner/sludge/doom
Somnia -single-
Splendidula
Check de single en clip https://www.youtube.com/watch?v=gO5gp8IJsHg
True Zebra is het project rond Kevin Strauwens die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het schipperen tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook nu weer de rode draad op het nieuwe werk 'Idiorhythmic'. Dat zet True Zebra in de verf op “Connection is Addiction”. Een song die duisternis (met streepjes EBM invloeden) en licht (door het toevoegen van lichtvoetige synhtpop klanken) bij elkaar brengen. Hij onderstreept het nog meer op “Wait Wait Wait” en het dreigende mooie “Weird”; soms aangrijpend, zeer meeslepend maar ook vaak om je in doodsangsten achter te laten o.m. op “Sex”. True Zebra kan als een razende tekeer gaan, tot je hersenpan op barsten staat en je ziel haast dreigt te branden in de Hel.
Op “Move” zijn de EBM elementen dan weer opvallend aanwezig en gaan we dansen tot in de vroege uurtjes. True Zebra sluit de plaat af met een elektronische mokerslag die in je gezicht tot ontploffing komt op de titelsong “Idiorhythmic”. Het tempo wordt opgedreven tot een climax , waarna alles plots bruut stopt, waarnij je totaal verweesd achterblijft in een donkere hoek, met een opvallend uitzicht op ietwat licht aan het eind van de tunnel.
Flirtende met uitersten zo horen we Kevin graag. We houden van afwisseling , en dit biedt True Zebra je over de hele lijn aan op de nieuwe schijf, wat in het verleden ook al zo was. Met het nieuwe meesterwerk slaagt Kevin er in ons te verwonderen, te laten nadenken maar ook voldoende te laten dansen. Hj laat het licht nog voldoende schijnen in de gang, zodat we onze weg vinden naar het einde van die donkere tunnel.
Besluit: We hadden eigenlijk niet anders verwacht van onze favoriete kameleon binnen dit elektronisch kader, True Zebra slaagt er in meeslepende elektronische muziek te verbinden met donkere, rauwe EBM en voegt er aanstekelijke synthpop aan toe; je zweeft veilig over de lijn tussen licht en duisternis.
Tracklist: Connection is addiction 03:56 Wait Wait Wait 03:34 Logistica and thelemia 04:03 Weird 03:40 Sex 04:10 Move 03:59 Idiorhythmic 04:06
Electro Rock/Synthpop/Electropop
Idiorhythmic
True Zebra
Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit héél verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste o.a. in Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms enz. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig van Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als ‘Dit is Belgisch’, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'. Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; we merkten het in het interview dat we hadden met de band.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77344-instriumae-onze-sterkte-we-brengen-iets-dat-muziek-liefhebbers-aanspreekt-die-bewust-op-zoek-zijn-naar-iets-nieuws.html
In het verleden bracht de band al een single uit “Spes Bona”. Nu verscheen “Lex Naturae”, een geflirt tussen klassiek en rock.
De intens mooie viool klank, die een zweem van folklore bevat, wordt aangesterkt met een drumpartij die verdooft maar ook flirt met lichtjes de geluidmuur afbreken. De gitaarlijnen schipperen tussen beide in. Alsof een soort zachtaardig gevecht ontstaat tussen de drie ingrediënten, zonder dat er brokken van komen. Eerder word je op een intens mooie wijze meegevoerd naar een filmisch landschap, omgeven door sprookjesfiguren die het bijzonder goed menen. Een stijl die we ook terugvinden in een rock opera.
Het is echter opvallend hoe de band op deze ene single al laat aanvoelen dat ze van meer markten thuis is, en je dus bewust op het verkeerde been zet. Dat is ook de bedoeling bleek uit het interview: "We creëren bewust een soort chaos, waarbij de luisteraar zelf kan invullen wat hij ervan vindt. Onze muziek moet iets zijn om te ontdekken; muziekliefhebbers die daarvan houden, zullen zeker hun gading vinden bij ons. We komen trouwens allemaal uit heel uiteenlopende werelden. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een botsing tussen metal en klassiek die er kan voor zorgen dat die elkaar nooit meer willen terugzien. Hier gebeurt echter het omgekeerde, het zorgt voor een grote meerwaarde langs drie kanten. Doen we dat expres? Nee, eigenlijk niet. We laten het gewoon gebeuren" zegt Franki hierover.
Die botsingen tussen klassiek en metal trekt ons het meest over de streep, het zijn echter zachtaardige aanrakingen die iedereen met een brede glimlach op de lippen de zaal doen verlaten.
Besluit: De klassieke muziek liefhebber en de rock fan wordt bij Instriumae duidelijk op zijn wenken bedient. Vergelijkingen met bands doen we niet aan. Een streepje Nightwish (waarmee ze volgens hetzelfde interview worden vergeleken) keert op deze “Lex Naturae” terug.
Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intensieve samensmelting van hun ingrediënten doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dit smaakt naar meer, veel meer.
De luisteraar heeft altijd het laatste woord …
Instrumentaal
Lex Naturae -single-
Instriumae
https://www.youtube.com/watch?v=_eqetSMN82o&list=OLAK5uy_kjg3F6i9hX8W-bPhcyNMNFV-6vPOnZsW0
Nicolas Michaux is een singer-songwriter en muziekproducent. Geboren en getogen in België, verdeelt hij nu zijn tijd tussen Brussel en het Deense eiland Samso, waar hij schrijft en regisseert. Michaux bracht in 2016 het veelgeprezen debuutalbum ‘A La Vie A La Mort’ uit. Zijn tweede album ‘Amour Colère’ kwam nu uit via het label Capitane Records. De man weet Franse Chanson in een ander kleedje te stoppen, en verlegt grenzen.
Het is binnen dat typische chanson en sing-songwriting verdomd moeilijk om uniek te klinken. En toch slaagt Nicolas Michaux op zijn nieuwste plaat 'Amour Colère' daar met brio in. Het raken van emoties en breekbaarheid is de rode draad. Dat merk je al bij het dromerige “Harvesters” of “A Nouveau” waarop de man met zijn warme stem elke snaar diep raakt.
Er is veel meer aan de hand. Nicolas flirt vaak met de new wave van de jaren '80. O.m. op “Factory Town”, waarin de geest van Talking Heads komt voorbij waaien. Knap!
Het feit dat Nicolas Michaux enorm veel variaties stopt in zijn muziek is natuurlijk een enorme meerwaarde. Het is echter dat breekbare binnen zijn muziek, die je doet wegglijden in diepe gedachten, dat ons over de streep trekt …zoals het wondermooie “Une Seconde Change”.
Naast de wonderbaarlijke sound is het de veelzijdige stem van Nicolas die ons ontroert of doet dansen , o.m. het aanstekelijke “Cancer”, waarop de man je enerzijds tot tranen bedwingt, anderzijds kun je er niet op stil zitten. Knap hoe hij met je gevoelens speelt.
Niet elke poging is even geslaagd, maar de bijzonder warmhartige , kleurrijke manier doen je ziel bloeden van puur geluk. Dat zet hij verder in de verf op “Nos Retrouvailles”. Het zeemzoetig mooie “Every word” is de kers op de taart van deze knappe schijf.
Besluit: Nicolas Michaux ontroert over de hele lijn op deze afwisselende plaat. Het feit dat hij enerzijds zijn songs in het Engels brengt, anderzijds in het Frans , is een meerwaarde. Soms flirt hij met rock en new wave - in de stijl van Talking Heads dus; het zijn beklijvende, weemoedige, mooie songs, die je hart doormidden boren. Ze bekoren het meest! Met zijn zachte, warme stem ontpopt hij zich als een hartenbreker, die je tot tranen toe bedwingt; geen tranen van angst of pijn, maar tranen van teder, puur geluk.
Tracklist: Harvesters 03:03 A Nouveau 04:43 Enemies 04:24 Parrot 03:39 Amour Cole?re 03:56 Une Seconde Chance 03:25 Factory Town 03:58 Cancer 03:39 Nos Retrouvailles 03:28 Every Word 02:42
Chanson/Singer-songwriter
Amour colère
Nicolas Michaux
Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat een magie die je niet in woorden kunt beschrijven. François De Meyer is een producer, componist die van enorm vele markten thuis is.
In bijgaande persbericht lezen we ''Het project Kyem start met demo's van de Meyer, die zijn zwarte ziel erin kwijt kon' . De perfecte persoon om hem daarbij te helpen vond hij in Tim De Gieter, bekend van o.a. Fär. Met een eerste single “Blue Cat” in 2019 liet Kyem al een tipje van de sluier horen. Met 'Born in June' brengt de band een parel van een debuut uit, dat de gevoelige snaar raakt op uiteenlopende plaatsen in ons hart.
Een zwevende sound die aan je ribben kleeft, een zwoele stem die je doet wegdrijven naar die hogere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Dit is de rode draad op de plaat.
“Stainless” is een knap staaltje verfijnde pop muziek zodanig dat het niet te klef gaat klinken, maar net fijn genoeg is om een groot publiek aan te spreken. Het schipperen tussen toegankelijke deuntjes en een diepgang van een mysterieuze, lichtjes donkere omkadering , keert ook terug op de daarop volgende songs “Distorted” en “Exit Coin”. Dat hoge stembereik, waarbij de haren op je arm recht komen, en die meeslepende sound bezorgen je telkens een krop in de keel, en doen je zweven over de dansvloer.
Eigenlijk is elke song opgebouwd rond dat totaalgevoel. Luister maar naar de gekende single “Blue Cat” of “Lumimum” waar emoties en de donkere kant botsen op lichtvoetigheid die niet verveelt en je naar adem doen happen. Dat wordt ook bij de laatste parel van een song “Mono Graph” in de verf gezet.
Besluit: Kyem brengt met 'Born in June ' een debuut uit dat zo veelkleurig is, dat je alle kleuren van de regenboog erin terug vindt. Het zeemzoetige wordt gecamoufleerd door soundscapes die je eerder doen baden in duisternis en zorgen er bovendien voor dat je als luisteraar blijft zweven tussen die dunne lijn van licht en duisternis. Een lijn waar het altijd comfortabel vertoeven is.
Het mooie aan Kyem is dat ze binnen de pop als alternatieve muziek buiten de lijntjes kleuren, en op avontuur trekken in dat kleurrijke landschap. Bovendien brengt Kyem een debuut uit, dat zoveel kanten uitgaat dat je er stil van wordt, maar er ook niet stil kan op zitten.
Door deze veelzijdige aanpak kan zowel de doorsnee pop/R&B fan als de alternatieve muziek liefhebber hier zijn gading in vinden.
Tracklist: Stainless 04:19 Distorted 04:26 Exit Coin 04:27 When it Stops 03:36 Blue Cat 02:43 Lumimun 03:44 Mono Graph 03:06
Pop/Rock/R&B
Kyem
Born in June
Marc Bolan was met T.Rex één van de grondleggers van de glamrock. Hij was de wegbereider voor Queen, Mötley Crüe, KISS, The Darkness, Suede, Roxy Music en David Bowie. Daarnaast was de Brit ook een getalenteerd songschrijver en gitarist. Dat de man een tribute-album verdient, daar zal iedereen wel vrede mee hebben. Het allegaartje dat in 26 nummers verzameld werd op deze ‘Angel Headed Hipster’ laat ons evenwel vermoeden dat het label of de samensteller andere, misschien meer commerciële bedoelingen had dan een welgemeende ode aan Marc Bolan.
De bekendste nummers van Bolan en T-Rex zitten al meteen vooraan: Kesha is een complete miscast voor het legendarische “Children Of The Revolution”. Ze haalt de hoge noten niet die ze probeert te halen en van enige empathie voor de lyrics of de originele vibe is absoluut geen sprake. Een zoutloze cover.
Wat Nick Cave daarna presteert op “Cosmic Dancer” is omgekeerd evenredig goed. Hij zet het nummer wel volledig naar zijn hand en geeft het meteen een David Bowie-sound. V
oor de derde grote hit van Bolan, “Get It On”, kruisen zowaar U2 en Elton John de degens (enkel voor wie de CD koopt). Bono zit op de juiste golflengte met zijn zwoele en van lust overladen vocalen, maar de rest van de band breng een brave, zelfs makke versie die zelfs Elton John geen leven meer kan inblazen met zijn pianospel en backings. “Get It On” krijgt later op het album nog een herkansing door David Johansen van nochtans de New York Dolls, maar die versie kan je als Marc Bolan-fan beter skippen.
Daarna volgen nog meer (vooral gewezen) popsterren die de bal volledig mis slaan, zoals op de slaapverwekkende covers van Joan Jett, Devendra Banhart, Lucinda Williams, Gavin Friday, Nena en Beth Orton. Voor de elektro-aanpak van “Solid Gold, Easy Action” door Peaches en het met pathos overladen “Dawn Star” van Børns kunnen we dan weer wel applaudisseren. De authentieke retro-vibe van King Khan past vervolgens perfect bij “I Love To Boogie”.
Voorts besparen we jullie de missers en geven we nog die artiesten die nog iets aan de nummers kunnen toevoegen, zoals Father John Misty op het folky “Main Man”, Perry Farrell op “Rock On” en Marc Almond op zijn kale en zelfs compleet uitgebeende versie van “Teenage Dream". “She Was Born To Be A Unicorn/Ride A White Swan” blijft overeind ondanks Maria Mckee en Gavin Friday, maar enkel omdat het nummer zo’n sterke lyrics bevat.
Voor een tribute-album voor de grondlegger van de glamrock staat er heel weinig glamrock op ‘Angel Headed Hipster’. Zelfs rockende gitaren zijn er nauwelijks. De focus ligt helemaal op Bolan als dichter en zo wordt hij toch tekort gedaan. We missen de durf en de lust die de man uitstraalde. Het opzet om heel diverse artiesten aan de slag te laten gaan met het werk van Marc Bolan was nobel, maar ergens onderweg is de kapitein zijn kompas verloren.
Angel Headed Hipster - The Songs Of Marc Bolan
Various Artists
Op basis van haar EP ‘Mutiny’ en de concerten die we al van haar zagen hebben we Usi ES eerder al referenties naar Kate Bush, PJ Harvey en Björk opgekleefd. Daar blijven we volmondig bij na het horen van de nieuwe mysterieuze en meeslepende single “Darwin”, maar we merken ook een zekere evolutie. De gelaagdheid in haar synth-driven urban dreampop is groter of toch meer aanwezig. Het brave heeft plaatsgemaakt voor iets meer branie en het klinkt ook net iets zwoeler. Ze neemt meer risico’s, vast nadat ze vertrouwen tankte uit de vele positieve reacties op ‘Mutiny’ en haar concerten. Tegelijk blijft er nog wat groeimarge. Nog niet al het ‘brave’ werd overboord gegooid.
Tijdens de lockdown trokken Bert Ostyn en Toon Vlerick van Absynthe Minded zich enkele dagen terug in een hut in het midden van de natuur om er de EP ‘The Birdsong Sessions’ op te nemen. De locatie van de opnames sprak zodanig tot de verbeelding dat ze nu de hoes van de EP siert.
‘The Birdsong Sessions’ is een mooie mix van twee klassiekers (“Envoi” uit 2009, “My Heroics Pt 1” uit 2005), een minder bekend ‘oud’ nummer (“Echo Chamber” uit 2017) en drie nieuwe nummers uit het eerder dit jaar uitgebrachte album ‘Riddle Of The Sphinx’ (“Mixing The Medicine”, “Easy” en de titeltrack).
Alle tracks zijn uitgekleed tot Ostyn’s stem, Vlerick’s akoestische gitaar en heel zuinig wat percussie. Het is mooi hoe deze songs ook zonder hun jasje van loungy, jazzy elaborated pop helemaal overeind blijven. Ostyn en Vlerick moeten eens vaker afspreken in hun vogelhuisje. En dan zeker wat opname-apparatuur meenemen.
Het enige jammere is dit slechts een EP is. Met nog één of twee extra nummer(s), een welgemikte cover had gekund, was dit meteen een full album.
Drummer Nick Mason is niet het bekendste bandlid van Pink Floyd, wel blijkbaar de enige die er van bij het begin bij was. Hij vond dat er wat weinig aandacht was voor het vroegste werk van de band, het materiaal van vóór ‘Dark Side Of The Moon’.
Om Pink Floyd zelf dat materiaal live nog eens te laten brengen heb je een mirakel en/of een legertje advocaten nodig, dus zocht Mason een ‘andere’ band bij elkaar. Daarbij vinden we o.m. Gary Kemp, componist, gitarist en backing-vocalist van Spandau Ballet, en Guy Pratt. Deze laatste verving op de meest recente liveshows van Pink Floyd originele bassist Roger Waters. Kemp lijkt een niet voor de hand liggende keuze, want Spandau Ballet staat toch een eind ver van Pink Floyd, maar hij weet hier de spirit en vibe van de originele opnames prima te vatten. Hij cijfert zichzelf compleet weg en kruipt helemaal in zijn rol.
Met ‘Saucerful of Secrets’ deed Mason al een paar tournees, in 2018 en 2019. ‘Live At The Roundhouse’ is daarvan een opname die als live-album uitkomt. Het leukste is nog dat je hier live-versies hoort van een paar tracks die Pink Floyd zelf nooit live gebracht heeft, zoals “Lucifer Sam”, “Fearless”, “Bike” en “Arnold Layne”. Het is dan ook prachtig en ontroerend hoe het publiek bij de eerste tonen van “Fearless” samen de lyrics begint te zingen.
Hadden Mason en zijn vrienden dit voor het grote geld willen doen, dan hadden ze wel de hits van Floyd gespeeld. Heel wat van de tracks op dit album zijn singles geweest, maar die zitten misschien niet gebeiteld in het collectieve geheugen van de muziekfans. Of het zou “See Emily Play” moeten zijn. Met anderhalf origineel bandlid is dit ook niet meteen een tributeband. Maar net als Gary Kemp kruipt elk bandlid in zijn rol en brengen ze elk muzikaal detail uit het verleden opnieuw tot leven. Als je ze live ziet zal je visueel wel telkens herinnerd worden dat dit niet de ‘echte’ Pink Floyd is, maar als je het bijvoorbeeld bij vinyl houdt, dan horen velen vast gewoon nauwelijks verschil.
Diegene die hier toch wel boven zichzelf uitstijgt is toetsenist Dom Beken. Een oude rat in het vak, maar nog nooit echt potten gebroken. Hoe hij hier het laken naar zich toe trekt met een overload aan psychedelische orgelklanken die ook nog eens spot-on zijn, daar zijn geen woorden voor.
Gitarist Lee Haris staat daardoor al eens in de schaduw, maar op o.m. “Atom Heart Mother” mag hij zijn talent volop laten schitteren.
Het is ook heerlijk om al deze pareltjes van space-, psych- en progrock nog eens op een rijtje te horen. Dit is verplichte kost voor elkeen die zichzelf ooit een Pink Floyd-fan genoemd heeft. Waarom dan toch maar een 9,5 en geen 10 op 10? Zowat twee weken vóór deze opname kwam Roger Waters meespelen op “Set The Controls For The Heart Of The Sun”. Als er dan toch een opname gepland was om als album uit te brengen, zou dat wel het plaatje compleet gemaakt hebben.
Volgend jaar, op 31 mei, komt Nick Mason’s Saucerful Of Secrets met deze set naar het Koninklijk Circus in Brussel. Ook zonder Roger Waters zal dat absoluut de moeite zijn.
Live At The Roundhouse
Nick Mason’s Saucerful Of Secrets
Sony Music
De Amerikaanse heavymetalband Helstar heeft een lange staat van dienst en is al die tijd best populair geworden in ons land, met o.m. drie passages op Alcatraz. Inzake verkoopsuccessen scoorde de band maar matig, maar ze leverden altijd wel kwaliteit af.
Er zit een nieuw album aan te komen van Helstar, deze keer bij het Duitse label Massacre Records. De single ‘Black Wings Of Solitude’ is de aanloop daarnaartoe. Het is een lang uitgesponnen powerballad die vooral gedragen wordt door de stem van James Rivera. De gitaren staan uiteraard ook centraal, maar die kunnen pas tegen het einde aan op volle kracht gaan.
Als single overtuigt deze “Black Wings” niet meteen. Rivera is goed bij stem, maar de lyrics zijn een beetje flauw en cliché. Maar als band staan ze er nog steeds en brengen ze nog steeds kwaliteit.
Deze single komt op 2 oktober ook uit op vinyl en heeft dan als B-kant “After All (The Dead)”, een cover van Black Sabbath. Dat maakt de aanschaf dan wel een stuk interessanter.
El Mischi kon ons eerder makkelijk overtuigen met zijn singles “The Mountain” en “Wake Up”. Op het nieuwe “Don’t Fade Away” krijgen we een nieuwe kant van El Mischi te horen, met na de intro o.m. bombastische strijkersarrangementen over pittige pianotoetsen die twijfelen tussen pop en licht klassiek. Het is geen hapklare popsong, eerder een mini-poprockopera in drie of vier bedrijven. Het klinkt wat barok en vooral donkerder dan zijn vorige singles, maar intrigeren doet deze track zeker.
Nederlands 
Français 
