Met opener “High School Lawyer” vragen we ons luidop af of The Hickey Underworld niet een beetje braafjes is geworden, maar met “DWAMGOZ” worden we al meteen gerustgesteld en krijgen we opnieuw een staaltje van die nerveuze gekte die we van hen gewoon zijn. Toch is het allemaal wat bedaarder dan voorheen, maar de tegendraadsheid is  gebleven en The Hickey Underworld stuift hier alweer verschillende richtingen uit zonder daarbij zichzelf te verliezen. Met manusje van alles Tim Vanhaemel nu ook in de rangen is het niet verwonderlijk dat er uit diverse vaatjes wordt getapt. Opmerkelijke prachtsong is “Colosall” die op een aangenaam verslavend gitaarriedeltje gedragen wordt en dan een paar stappen verder compleet uit zijn voegen barst, The Hickey op zijn best is dat. Niet alle kogels zijn echter van hetzelfde kaliber, het weinigzeggende “Conquistador” legt de boel iets voorbij halfweg wat ongewild stil en “Chill Their Souls” lummelt ook maar een beetje verveeld rond, maar spitante knallers als het bijzonder hitsige “Floor Opened Up” (lekker brokken maken als in die goeie ouwe tijd) en het gespierde “Weedgreed” steken op tijd de lont weer aan.
Kortom, alweer een sterk plaatje van deze ex Rock Rally winnaars.

De twee jonge broertjes Loveless van Drenge hadden in 2013 al een te duchten visitekaartje afgegeven met hun sterke titelloze debuutplaat die zowel naar Nirvana als naar vroege Black Keys rook.
Ze blijven op ‘Undertow’ verder graaien in een wereld van grunge, punk en garagerock en hebben er weer een monter en consistent album uit gesmeed. Voor enkele songs hebben ze zowaar een bassist ingehuurd en de sound is er wat breder op geworden. Met “The Woods” komt Drenge zelfs  in de buurt van de perfecte popsong en “We Can Do What We Want” kan door het leven gaan als een fel rock’n’roll anthem.
Bij “The Snake” komt dat überhippe duo Royal Blood wel eens om de hoek kijken, maar wij durven gerust stellen dat Drenge een stuk breder en gevarieerder klinkt dan Royal Blood, bij de broertjes Loveless wordt immers niet alles op basis van dezelfde formule gefabriceerd.
En het klinkt misschien raar, maar een paar keren moesten wij zelfs aan Kaiser Chefs denken, maar dan niet voordat die met een driedubbele portie adrenaline werden geïnjecteerd en plots terug goeie songs zijn beginnen schrijven.
Feit is dat Drenge met een set rake punters als “Running Wild”, “Never Awake”, en “Favourite Son” er een ferme lap op geeft, het zijn songs van een energiek kaliber die we bijvoorbeeld op de laatste plaat van Arctic Monkeys niet meer zijn tegengekomen.

Een plaat om een tijdje in rond te wandelen en lekker in te verdwalen, absoluut geen voer voor de radio en gericht op geoefende oren die hiervoor de tijd willen nemen. Je kan ‘Are Animals Different” één lange song noemen, wij zouden het eerder willen hebben over een boeiend werkstuk in twee bedrijven.
We hebben hier lang gezocht in onze fichebak met genres, maar we vinden de gepaste typering niet, en dat spreekt alleen maar in het voordeel van deze veelzijdige Oost-Vlaamse band (uit de miljoenenstad Dikkelvenne, nota bene). Als we iets niet echt kunnen thuisbrengen, maar het blijft ons wel mateloos boeien, dan hebben we iets uniek in onze handen. Waar we onze ijkpunten dan wel zoeken ? Swans die ‘Meddle’ van Pink Floyd coveren, Einsturzende Neubauten die met Neu! aan het jammen slaan, Battles die de eighties heruitvinden,…
Dit is een album waar we niet direct klaar mee zijn, deze band is een spannend buitenbeentje in de Vlaamse rockwereld. Eén ding staat vast, The Germans are different.

Welkom op de garage/psych rollercoaster. U bent helemaal weg van Ty segall, Fuzz, Meatbodies, Thee Oh Sees, Mikal Cronin en Zig Zags, dan is dit uw ding. Al die bandjes vormen trouwens één grote familie, met als godfather Ty Segall (nou ja, godfather, de kerel is er nog maar 28). Hij heeft overal wel een voet in, als producer, gitarist, drummer, zanger of als baas van zijn eigen platenlabel, en alles wat hij aanraakt verandert in goud, maar steeds met een ruw en vunzig randje.
Wat Wand betreft, de groep werd vorig jaar door Ty Segall gelanceerd met het ook al flink doordenderende  debuut ‘Ganglion Reef’ en zie, amper een jaartje later is daar al de volgende wervelwind ‘Golem’.
En deze keer gaat het nog harder en uitzinniger, de folky inslagen zijn met uitzondering van het rustpuntje “Melted Rope” quasi helemaal verdwenen en vervangen door nog een pak meer heavy gitaren en seventies weirdness. Het gaat er heftig aan toe in “Self Hypnosis in 3 Days”, “Floating Head” en het weergaloze “Cave In”, allemaal speedy songs met flippende gitaren en moordende riffs, Black Sabbath in de roetsjbaan. Op “Planet Golem” gaat de band helemaal loos, de song zet in met een gore metal riff en begint dan halverwege Sonic Youth-gewijs volledig uit zijn voegen te barsten. Kijk, daar worden wij nu eens wild van, zie.
Wand zal van jetje komen geven op Les Nuits Botanique in De Rotonde op 13/05. We zijn al vertrokken.