Een intrigerend beklijvend imponerend album komt van Ghostpoet , het alterego van de Londense Obaro Ejinive . Hij is toe aan z’n tweede plaat en balanceert behendig tussen hiphop, triphop , elektronica en sing/songwriting. Z’n mompelende lyrische rap/zegzag zit in de buurt van de onvolprezen Bobby Sichran .
We hebben te maken met sfeervolle creatieve en experimentele nummers en de samenwerkingen zijn uitermate geslaagd . Het materiaal heeft een bedwelmende hypnotiserende indruk , laat zich ontdekken door de toegevoegde instrumentatie en weet per luisterbeurt te raken . Check “Cold win” , “Them waters”, “Plastic bag brain” en “Comatose” maar eens . Kortom, Intellectuele hippop die overtuigt!
Het is nu wel duidelijk, na 5 platen zijn Arctic Monkeys nog steeds bijzonder hip, en dat is op zijn minst een heuse prestatie. Doorgaans prijst de Britse pers nieuwe bandjes de hemel in bij de eerst twee platen om ze dan vanaf de derde genadeloos de grond in te boren. Zo niet bij hun poulains Arctic Monkeys, die zijn precies met elke plaat nog een stuk cooler geworden. Heeft natuurlijk veel te maken met de supercoole frontman Alex Turner, wiens überhippe vetkuif hem nog populairder gemaakt heeft.
‘AM’ lijkt goed op weg om het meest overschatte album van het jaar te worden. Begrijp ons niet verkeerd, de plaat is best wel OK, maar om ze met zoveel superlatieven te overladen lijkt me toch wat overdreven, zo is de 10 op 10 van NME compleet van de pot gerukt.
Als notoire brompotten hebben wij zo een beetje onze bedenkingen bij ‘AM’. Fans van het eerste uur die zitten te wachten op uppercuts als “I bet you look good on the dancefloor”, “When the sun goes down” of “Brainstorm” krijgen hier eieren voor hun geld. Die fans mogen nu toch echt wel zenuwachtig beginnen worden want het is eigenlijk al vanaf de derde plaat “Humbug” (waarop Josh Homme meer slecht dan goed deed) dat zij op hun honger blijven zitten.
Voorstanders van ‘AM’ zullen u komen vertellen dat Arctic Monkeys geëvolueerd zijn (zo heet dat dan) en een volwassen sound hebben gecreëerd. Kan best, maar wij missen toch vooral de pittige stroomstoten en de vinnigheid van die eerste twee fantastische platen en dat zorgt er al meteen voor dat wij AM een stuk lager inschatten.
Er is uiteraard ook goed nieuws, zo is de onweerstaanbare single “Do I wanna know” niet uit ons brein weg te branden en ook “RU mine” en “Why’d you only call me when you’re high” (met dat weergaloos basloopje) zijn kanjers. Maar laat dit nu net de drie veelbelovende voorlopers zijn die ons moesten warm maken voor de definitieve release van ‘AM’. Dat razend knappe drieluik slaagde met glans in zijn opzet, vandaar onze lichte ontgoocheling bij het beluisteren van (een deel van) de rest. Toch ook ongetwijfeld boeiende tracks zijn “One for the road”, “Arabella” en als grote prijsbeest “I want it all” (een absoluut hoogtepunt, met een duidelijke Homme stempel, wel een goeie deze keer). Maar daarna wordt met slappe en slijmerige ballads als “No. 1 party anthem” en “Mad Sounds” het tempo onverbiddelijk uit de plaat gehaald (wat een lachwekkend en stompzinnig Oh la la la refreintje trouwens in “Mad Sounds”, het lijkt wel fuckin’ Elton John).
In “Snap out of it” en “Knee Snocks” (Franz Ferdinand is in de beurt) wordt er terug wat glamrock en fun binnengehaald. Leuke songs, maar nu ook niet wereldschokkend.
Afsluiter “I wanna be yours’ is op zijn best een onschuldig wiegeliedje, maar op het einde van een Arctic Monkeys plaat willen wij nu niet bepaald de slaap vatten, we zouden meer gediend zijn met een welgemikte ultieme adrenalinestoot. Niet dus.
Laat het ons zo stellen. ‘AM’ is zeer degelijk en bij momenten erg boeiend, maar de plaat van het jaar ? Vergeet het.
Ok, de verwachtingen waren dan ook zo onmenselijk hoog, dat het uiteindelijk niet anders kon dan tegenvallen.
‘AM’ kan wedijveren met ‘Humbug’ en ‘Suck it and see’, maar kan hoegenaamd niet tippen aan ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite worst nightmare’.
U vindt ons ondanks alles wel terug in Vorst Nationaal op 09/11.
Het NYse Vampire Weekend valt op door schone popliedjes te brengen, die rijkelijk geschakeerd zijn door Afrikaanse popritmes en exotische tunes . Aangenaam luistervoer , gezien het materiaal sfeervol, fris, sprankelend, leuk en toegankelijk is. Een zomerse positive vibe dus.
Ze integreerden de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid op de eerste twee platen ‘Vampire weekend’ en ‘Contra’. Op de derde klinkt het kwartet breder , sfeervoller, en naast de aanstekelijke “Unbelievers”, “Diane young”, “Finger back”, “Worship you” en “Ya hey” is er meer dan ruimte voor weemoedig , donkerder werk , die kaler is als “Step”, “Hannah hunt” en “Hudson”. Deze songs nodigen minder uit tot een heupwieg of een danspas , maar ze behouden alvast de warme sfeer.
Vampire weekend zijn niet meer het onschuldige bandje van vroeger , maar het zijn volwassen en ervaren gasten geworden, een veelzijdige band die hun songs mooi hebben uitgewerkt.
U mag ons dan al ouderwets vinden, maar wij hebben het doorgaans niet echt begrepen op artiesten die muziek produceren enkel met behulp van een laptop.
Wanneer het ‘afgewerkte’ product van zo een laptop freak aan ons wordt voorgesteld dan worden wij telkens op voorhand al overmand door een walm van argwaan, en dat blijkt dan meestal terecht te zijn. Wij krijgen het niet echt warm van de sufgehypete James Blake en ook de kille dondergeluiden van het door de ‘betere’ pers zwaar bejubelde The Haxan Cloak wekken bij ons geen wow! gevoel op, het lijkt ons eerder een soundtrack voor het mortuarium, en ginder heeft er toch niemand last van. Het is nochtans hip om deze dingen goed te vinden. Maar wij moeten niet persé hip zijn.
Enter Forest Swords, we zullen onze mening moeten herzien.
Forest Swords is het project van de Britse producer Matthew Barnes (in elektronische kringen spreekt men eerder van producers dan van muzikanten, klinkt moderner). Barnes heeft ‘Engravings’ helemaal in zijn eentje in de kille buitenlucht in mekaar geknutseld en hij heeft er echt iets heel moois en bijzonders van gemaakt. Er hangt voortdurend een mist boven dit plaatje, je wordt er niet vrolijk van maar je wordt er wel door bedwelmd. Het is een verzameling atmosferische en mysterieuze soundscapes om bij weg te dromen of naar een ander universum te reizen. Oosters aandoende klanken worden ondergedompeld in een dub-badje, vervormde stemmen worden er doorheen gemixt en op de achtergrond sluimeren af en toe echo’s van verdwaalde gitaren of een gesmoorde piano. We zijn een beetje beneveld door de mooie klanken die Barnes uit zijn laptop getoverd heeft, dit is het betere knip- en plakwerk om de donkere wintermaanden mee door te komen. Geen kille bedoening maar een boeiende reis doorheen een zweem van klanken die uit een andere wereld komen.
Geen idee of Pete Doherty zijn leven terug op de rails heeft, het zou ons verwonderen, maar er wordt tenminste niet meer zo over geroddeld, en dat is goed nieuws wat ons betreft. Een man als Doherty moet je waarderen omwille van zijn songwriter capaciteiten, niet omwille van zijn turbulente leventje en zijn druggebruik. En songs schrijven, dat kan hij nog altijd.
De derde Babyshambles plaat mist dan wel de rafelige kantjes van zijn voorgangers, en zeker die van The Libertines (‘Up the Bracket’ is op vandaag nog steeds ons geliefkoosd zootje rommel), maar dat is geen reden om ‘Sequel to the Prequel’ uit de weg te gaan.
Doherty heeft immers terug een handvol pareltjes uit zijn losse pols geschud en deze op een gevarieerd plaatje gepost. Het begint met “Fireman”, een venijnige punksneer van anderhalve minuut, om dan plotsklaps over te gaan in “Nothing comes to nothing”, het meest gladde en commerciële popsingletje dat Doherty tot op heden gemaakt heeft, maar het werkt wel en het typeert de veelzijdigheid van dit album.
Verder durft Doherty wel al eens te lichtvoetig te worden, zoals op het country niemendalletje “Fall from grace”, maar doorgaans weten Babyshambles hier de nodige variatie aan de dag te leggen met kwieke songs die misschien niet meer zo fel rocken als weleer, maar die alweer getuigen van een frisse en creatieve aanpak, zij het deze keer zonder stekels.
Puik plaatje, doch ietsje meer vuur had wel gemogen, maar daarvoor gaat u ongetwijfeld Babyshambles live aanschouwen in de AB op 16/01/2014 (onder voorbehoud natuurlijk, met Doherty weet je nooit).
Wat valt hier over te zeggen ? ‘Loud like love’ is een vintage Placebo album met …euh vintage Placebo songs. Niks nieuws, geen vermeldenswaardige aardverschuivingen in de sound, maar ook niet pretentieus en toch weer bij momenten fris en aanstekelijk. Placebo heeft op safe gespeeld, er moet tenslotte ook nog van geleefd worden. Het klinkt dus allemaal zeer herkenbaar en vertrouwd in de oren maar er zit toch weer lekker wat vaart achter de songs, hoewel die onderhand nooit meer echt verrassend voor de dag komen. Placebo heeft het wijselijk deze keer ook vrij kort gehouden, 10 songs om precies te zijn (uptempo nummertjes en ballads netjes met elkaar afgewisseld), waardoor de sleur er niet echt komt in te zitten.
Niet hun beste werkje (wij zijn nog altijd het meest te paaien met ‘Without you I’m nothing en ook hun vorige plaatje ‘Battle for the sun’ kon ons ook iets meer bij het nekvel grijpen), maar toch weer een onderhoudend Placebo plaatje.
Meer dan dit hadden we eerlijk gezegd ook niet meer verwacht.
Placebo komt hun jongste telg voorstellen op 07/12 in het Sportpaleis. Kan de moeite zijn.
Mintzkov, in een ver verleden nog een Humo Rock Rally winnaar, toonde het al op de vorige derde cd ‘Rising sun , setting sun’ aan dat ze een eigen identiteit hebben ; onderhuids borrelde soms die link naar dEUS op.
Het kwintet onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, namen opnieuw de tijd te werken aan de nieuwe plaat en hadden deze keer alle touwtjes zelf in handen. Hun DIY aanpak levert een uitermate boeiende plaat op . Hun melodieus weerbarstige songs zijn mooi uitgewerkt en klinken strak, opwindend en sfeervol, dromerig. Een boeiend resultaat en ‘opnieuw’ sterk overtuigend.
Op die manier kom je uit op de afwisseling die het materiaal te bieden heeft, het repetitief opbouwende “Slow motion, full ahead”, het mooie “World of mouth”, het verbeten “Old words” en het zalvende “Arial black” , de eerste vier songs die verschillende richtingen uitgaan in hun onderhouden rockmuziek .
Mintzkov verdwaalt niet in een eenzijdig geluid, maar intrigeert en gaat creatief te werk !
Anton Walgrave is een te koesteren sing/songwriter en hij slaagt er als geen ander in sterk onderhouden , knap gearrangeerde songs te schrijven . Hij is al toe aan z’n zesde album , ‘Tame hearts’ , en opnieuw zijn we onder de indruk van de ingenieuze songs, die semi-akoestisch prikkelen , en muzikaal verder worden aangedikt met de juiste muzikale ingrediënten .
De tien songs zijn mooi, met veel gevoel geschreven en boeien door de prachtige zalige meespelende opbouw . Een aanrader !
http://www.antonwalgrave.com
On An On is een trio dat ergens bengelt tussen Chicago en Minneapolis . Ze hangen tussen diverse stijlen in, van pop , postrock , synthpop en shoewave , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Het levert een rits fijne sfeervolle , broeierige , innemende en pakkende songs op als “Ghosts”, “The hunter”, “All the horses” , “Bad mythology” en “Panic”.
De groep eigent zich een plaatsje op tussen Beach House, Broken social scene, Elbow en Pinback door het indringende gitaarspel , de basstunes , de roffelende drums , de vintage keys, de elektronische beats en de experimentjes . De etherische mannelijke en vrouwelijke zanglijnen verscherpen de emotie in het materiaal .
Het trio weeft verleden met het heden en brengt op die manier een opmerkelijk overtuigend debuut uit!
Drenge is een Brits gitaar/drum duo die rauwe en onversneden rock’n’roll brengt. Op zich is dit al lang geen originele formule meer, maar dat geeft niet, want ze werkt nog steeds.
Het betreft hier de twee broertjes Eoin en Rory Loveless en ze hebben vanuit hun rommelgarage een vettig debuut geleverd. Natuurlijk moeten we u alweer in de richting van The Black Keys doen denken, maar ook Nirvana, Metz en zelfs Queens Of The Stone Age hangen in de lucht. Bij Drenge staan de gitaren namelijk vaak in een modderige grunge- en stonermodus, en dat met een zware voet op het gaspedaal. Er zit vaart, tempo en vettige motorolie in hun songs en dat manifesteert zich in een lekker zompige en vuile gitaarsound doorspekt met gortige drums. Tien korte en vuile lappen van songs razen er door in amper een half uurtje, onze favorieten zijn “I want to break you in half” (moordend), “Backwaters” (supervet) en “Face like a skull” (Nirvana!). Pas met de laatste twee songs (het lange en zompig doorscheurende “Let’s pretend” en het beatlesque “Fuckabout”) wordt de zware voet wat getemperd, maar de vunzigheid blijft wel plakken.
Dergelijke plaatjes kunnen nooit op onze zenuwen werken. Stevig en sterk debuut.
Drenge staat op 24/09 in de Rotonde van de Brusselse Botanique, wij ook.
‘Imps of Perversion’, de tweede plaat van deze New Yorkse noise punkers laat zich net als zijn voorganger ‘The Horror’ kennen als een intense rauwe uppercut op uw bakkes. Het is ongepolijste noise in de geest van The Birthday Party, The Jesus Lizard en Big Black, met kurkdroge mitrailleurdrums, gitaren die vlijmscherp en angstaanjagend door de muur snijden en een zanger die meer bijt dan zingt. Er zit een eighties kantje aan, maar dan wel een vuil en gortig. Vunzige lappen noisepunkrock als “Lights Out” en “Coma Baby” halen de smerigste ratten uit de riolen maar onze favoriet is toch het moordlustige “Nailhouse” dat met een voorhamer 7 minuten lang op ons voorhoofd staat te timmeren. Altijd fijn.
Een fijn zomers plaatje komt van Cayucas rond Zach Yudin uit Californië. De band heeft 8 charmante songs klaar, die speels , ontspannend , leuk , relaxt klinken en knap gearrangeerd zijn. Ze ademen een strandgevoel, en de sound ligt ergens tussen Beach Boys , Vampire Weekend , Django Django , Best coast en The Shins . Niet verwonderlijk dat Shins gitarist Richard Swift instond voor de productie .
De eerste 5 songs klinken sterk en zijn zonnig: “Cayucas”, “High school lover”, “Will the thrill”, “A summer thing” en “East coast girl” , daarna is er meer sprake van een ondergaande zon en zijn de resterende nummers sfeervoller en dromerig .
30 minuten duurt dit plaatje , soms moet dat niet meer zijn om er een fijn gevoel aan over te houden!
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest . Dan Auerback van The Black Keys hielp mee bij het songmatetriaal en we krijgen een reeks spannende , overtuigende songs , gekenmerkt van sterke gitaargrooves en andere invulsels. Verder boeien die repetitieve ritmes en de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw . Op die manier onderscheidt Bombino zich van de bedwelmende sound van hun muzikale vrienden en durft Bombino wat brutaler te klinken, als op opener “Amidinine” , “Adinat” en “Her tenere in the desert” .
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Bombino zorgt voor een heerlijke luisterervaring. Puik werk!
Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.
Nederlands 
Français 
