De Amerikaanse blonde zusjes Jennifer en Jessie Clavin uit Californië (op z’n Blondies) laten een heerlijk rockend debuut van korte, kernachtige (overwegend) ‘twee-en-half minuut’ songs op ons los. Indie garagepop , die een ‘beach’gevoel creëren , eentje waarvan het zand eens deftig mag opwaaien, waar nodig .
Een afwisseling van snedig , gruizend rockend materiaal ( o.m. “Next stop”, “Dead in your heart” , “Waiting by the telephone”) en enkele broeierige meer zomerse melodieuze ‘bubblegum’ pop (“Outta my mind”, “Dreaming without you” en de titelsong ). Ze brengen een plezierige, levendige, bruisende dynamiek , die z’n gevoelig, dromerig , onschuldig tienergevoel niet verliest. Fijn boeiend plaatje!
De Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, Sam Beam, is al een pak jaar bezig en is eigenlijk het enige vaste lid . Eerst werd z’n folkamericana gekenmerkt van introvertie en weemoed . Puur, oprechte, eenvoudig , rakend songmateriaal! Maar we hoorden al meer bredere arrangementen doorsijpelen en ook klonken er al nummers wat levendiger en optimistischer. Op de nieuwe plaat horen we uitbundigheid , extraverte vs sober- en ingenomenheid.
Popsensibiliteit , die een verscheiden gemoedstoestand opwerpt en niet vies is enkele zijpaden van jazz en funk te bewandelen . Een mooie afwisseling van songs als je het viertal “Caught in the briars”, “Joy”, “Grace for saints & ramblers” en “Lover’s revolution” van de cd beluistert, die de groepsnaam nu alle eer aandoet .
De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch is ook al zo’n twintig jaar bezig die ons op de nieuwe plaat een goed staaltje rechttoe-rechtaan, zware en broeierige rock op ongecompliceerde wijze serveren. Gecontroleerde power met een knipoog naar Monster Magnet , niet vies van wat strakke , vettige , bluesy riffs , southern rock en stoner zoals we het nog hoorden in de begindagen van Soundgarden .
We horen boeiend , snedig materiaal , vakmanschap, gedragen door die helder indringende en doorleefde zang van de charismatische Neil Fallon. Opnieuw overtuigende plaat!
Ze zijn nog maar toe aan hun tweede plaat in vijf jaar tijd ; productief zijn ze dus niet, dit bandje uit Pennsylvania. Ze houden ergens het midden tussen sixties garagepop , ‘70s psychedelica, indie en shoegazepop . Ze vermengen en verdelen het over de elf songs van de plaat . Een uitermate boeiende plaat weliswaar, door die variaties, wat ons brengt van charmante stofzuigerpop van “You look real neat how”, “ To be your love”, de psychosurfrock “Gamma” en “Dig a hole”, de dromerige rock en pop op de rest van de nummers. Met een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club, Raveonettes, Butthole Surfers, Jesus & Mary Chain en linkend aan het materiaal van de Allah-Las.
Interessant bandje dus!
Dear Reader aka Charilyn MacNeil uit Z-Afrika is niet aan haar proefstuk toe en heeft opnieuw een mooie plaat uit, die sferisch, hemels, warm , gevoelig , innemend , dromerig en breekbaar klinkt, en aardig in de buurt komt van Joanna Newsom en Agnes Obel .
De dame is afkomstig uit Z-Afrika , maar op de plaat hoor je net geen Afrikaanse instrumenten . De songs zijn sober gehouden en geleest op piano , percussie en haar stem , waaronder “Good hope” en “From now on” en “Back from the dead” . Sommige nummers zijn van cello , hoorns en achtergrondkoortjes omgeven, of hebben een lichte folk inslag , waardoor ze orkestraal aandoen .
Afwisselend plaatje van luistersongs , die een geschiedenisles omhelsen over Z-Afrika.
‘Hippe’ Hiphoppers zijn het die ons overrompelden , met een paar aanstekelijke , twinkelende singles « Same love », « Thrift shop » en « Can’t hold us » door hun rhymes & beats. De twee ‘blanke’ heren manifesteren zich als radiokillers . Macklemore is goed bij stem en rapt, Lewis ondersteunt het met geluidjes, relaxte en pompende breakbeats en allerhande loops op z’n The Streets. Een rijkelijk gevulde cd , van wel 15 nummers.
Het album klinkt toegankelijk en gladjes , maar weet z’n doel te bereiken als hitmachine . Live geven de heren een boost aan de nummers , waardoor ze levendig , energiek en dynamisch klinken , wat ‘een feestje bouwen’ inleidt .
Hiphopsensatie met vele gezichten !
Een Nederlands bandje dat we in het oog mogen houden zijn het kwartet Mister & Mississippi. Ze komen aandraven met uiterst heerlijke dromerige songs , pakkende gitaarpartijen , kleurrijke keys en een harmonieuze meerstemmige zang .
Duidelijke invloedssfeer: Local Natives – Fleet Foxes – Patrick Watson, Bon Iver en ons eigen Isbells .
“Follow the sun” , “Calm” , “Running” en “Nothern sky” hebben een sterke opbouw , zwellen aan en klinken bezwerend . Ook in de sobere aanpak weet het kwartet te raken, luister maar eens naar “See me” , “Six feet under” en “Coloured in white” .
We zijn alvast benieuwd naar de respons als ze hier in ons landje optreden .
Willy Moon, aka William Sinclair, is een Nieuw-Zeelander die in London woont; hij is er eentje die ons terugbrengt naar de fifties, zowel in zijn podiumact als in zijn nummers : strak in het pak, brillantine in het haar, en een crooner op z’n Buddy Holly’s die de link maakt naar de huidige generatie door rauwe , smerige rock’n’roll retro te vermengen met bebop , hiphop en breakbeats .
Het geheel werkt uitermate aanstekelijk op de heup – en dansspieren; de pak songs in 35 minuten ‘shaken’ , zijn energiek , soms explosief , uit de hel nedergedaald . Hij is zelfs niet vies enkele covers toe te voegen .
Fijn plaatje alvast!
Voor postrockadepten zal Collapse Under The Empire geen onbekende zijn. Dit duo uit Hamburg bestaat al een tijdje en bracht heel wat interessant materiaal uit. De heren Chris Burda en Martin Grimm hebben bovendien ambitie getuige het tweeledige concept album waaraan ze nog steeds aan het knutselen zijn.
Zo brachten ze in 2011 ‘Shoulder & Giants’ uit en in het najaar van 2013 volgt het het vervolg ‘Sacirifice and Isolation’.
In tussentijd brengen ze met ‘The Silent Cry’ een zoethoudertje bestaande uit zes nummers. De composities handelen over thema’s zoals het menselijk bestaan, vrijheid, eenzaamheid en de dood en dit wordt gereflecteerd in de zeer afwisselende postrock.
Stevige gitaren, drum en bass worden gevarieerd met trage, ingetogen piano en strijkers. Bovendien wordt de muziek van Collapse Under The Empire vakkundig opgebouwd, niet alleen in maar ook tussen de verschillende songs.
De diverse nummers zijn donker en sinister en klinken bovendien zeer cinematografisch. Op ‘The Silent Cry’ levert Collapse Under The Empire eigenlijk de perfecte soundtrack voor een obscure wetenschappelijke film.
Voor de volledigheid vermelden we nog dat het tweede nummer “Stjarna” een instrumentale cover is van Depeche Mode (de song stond op de B-side van de single “Little 15”).
Meer info vind je op http://collapseundertheempire.com/ .
Ook in de uithoeken van Frankrijk zitten prima rockbands! Shineski komt uit Mulhouse en brengt met ‘Leave You In The Dark’ een mooie EP uit die fans van stevige gitaarrock best zullen pruimen. Het viertal (dat in 2010 een eerste full album ‘The Wild Lane’ uitbracht) levert nu vijf volwassen songs af die het midden houden tussen power rock, stoner, grunge en metal.
Nummers als “Sorrow and Tears”, het dreigende “Leave You In The Dark” en het stevige “Time To Say Goodbye” tonen de invloed van formaties als Queens Of The Stone Age, Feeder, Foo Fighters en het oude Soulwax.
Ook een band als Nine Inch Nails is nooit ver weg en dat komt dan vooral door de vocalen van Mathieu Gettlidfe die sterk refereren naar Trent Reznor.
Deze invloeden storen ons niet want het plaatje luistert lekker weg door de diverse sterke composities. Enkel slotsong “To The End” had een stuk korter en gebalder gekund dan de bijna acht minuten waarop nu afgeklokt wordt.
Wie de muziek van deze Fransen wil ontdekken kan dit via http://shineski.bandcamp.com/album/tentacled-records.
Indierockfans die dit jaar Pukkelpop bezoeken, passeren op zaterdag best langs de Chateau : de Schotten van Frightened Rabbit mogen voor de tweede keer op het festival spelen en te horen aan hun meest recente album ‘Pedestrian Verse’ gokken we dat dit meer dan de moeite waard zal zijn! Hun vierde plaat bestaat uit twaalf hitgevoelige tracks die fans van The National, Arcade Fire en Mumford And Songs zeker zullen smaken. Folkrocknummers zoals “Backyard Skulls”, “The Woodpile”, “Late March, Death March” en “December’s Traditions” bevatten prachtige, zachte melodieën en hebben bovendien een zeer hoog dansbaar-gehalte waardoor we vermoeden dat Frightened Rabbit in hetzelfde rijtje kan komen als genoemde bands!
Het Schotse trio Biffy Clyro van de broers Johnston en Simon Neil hebben al een pak platen uit en werken hier gestadig aan hun carrière . Ze trakteren ons op een gevarieerde dubbelaar , ‘The land at the end of our toes’ - ‘The sand at the core of our bone’. Het oorspronkelijke album ligt als een ‘deluxe edition’ . Hun mainstreampop klinkt gevarieerd , is uitgebalanceerd en bevat een gedoseerde balans bombast en progrock; snedig , gedreven en slepend, spannend materiaal dus. Er is ruimte voor enkele ballads.
We noteren hier geen echte tegenvallers, maar een reeks boeiende broeierige rocksongs ,en dan kom je uit op de kwaliteit van de single “Black chandelier” , “Sounds like balloons” en “Different people” (gitaarrifs, sterke drum en krachtige heldere stem). Of een song met bagpipes , “Stingin’ belle”, die hun verleden verraadt .
Na al die jaren is Biffy Clyro nog steeds bij de leest en klinken ze als zichzelf!
De meeste songs zijn sfeervol opgebouwd , toegankelijk en radiovriendelijk , uitermate genietbaar en emotievol.
De songs zijn subtiel uitgewerkt en uitgekiend en hebben een dromerige ondertoon. Openers “Diamonds” , “Fragile” en “Always” vormen alvast de barometer. Een paar andere zitten knus in elkaar .
Een evenwichtig nieuw album , waarvan de kwaliteit er is, en zij hopen nu dierbaar op die verdiende definitieve doorbraak …
Palma Violets zijn jonge Britse wolven die een overtuigend spontaan, speels , leuk , fris , aanstekelijk debuut uithebben . Ze hangen ergens tussen The Fall , The Libertines , The Strokes, Arctic Monkeys en The Vaccines. Een heerlijk potje rauw, ongepolijst melodieus rock’n’rollmateriaal van elf songs met dromerige psychedelische keys , die een zekere hitpotentie hebben , en gedragen worden door het donkere stemgeluid van Sam Fryer.
Een pak goede songs noteren we als “Best of friends”, “Rattlesnake highway” en “Tom the drum”. Af en toe minderen ze vaart en zakt het tempo en het niveau wat in , maar desondanks boeien die jonge gasten voldoende en kunnen ze op onze sympathie rekenen door hun onbezonnen ontspannende , speelse aanpak!
Nederlands 
Français 
