Het Zweedse duo The Knife , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson, laten na ruim 6 jaar opnieuw van zich horen . Stil hebben ze niet gezeten Olof was o.m als DJ actief , Karin had haar Fever Ray project , werd voor de tweede keer moeder en een paar jaar terug werkten ze samen muziek uit voor een opera .
The Knife onderscheidde zich in de elektronica wereld door koele , ijzige ambientsoundscapes, ‘80’s electro en psychedelica . Ze brachten een duistere, obscure als een broos breekbare en dromerige sound.
De nieuwe plaat is met 96 minuten een erge lange geworden en toont aan dat het duo toch avant-garde geluidsgoochelaars zijn , meer dan de helft van de nummers duren boven de 8 minuten en we vinden ook een rits instrumentale . We kennen die aanpak van een Aphex Twin.
Het donkere mystieke klankbeeld is behouden , maar wordt verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes .
We krijgen spannende elektronica te horen , repetitief , slepend, filmisch, ijzig en toch afwisselend , gevarieerd in de ritmiek , waarbij ze uitnodigen tot een danspasje . We zijn behoorlijk onder de indruk .
‘Shaking the habitual’ is een intense trip , een spannende, intrigerende plaat, waarbij we meegenomen worden in hun fantasierijke creepy wereld .
Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …
Al meteen horen we twee prachtige overtuigende indiesoulpoppende songs , “Open” en “The fall” , verstilde schoonheid , die ons meteen doen wegdromen op een zomeravond ; ze zijn afkomstig van het duo Rhye , dat draait rond de Canadees Mike Milosh (zanger/producer) en de Deen Robin Hannibal; ze hebben een boeiend debuut uit van dromerige , sfeervolle broeierige en aanstekelijke pop .
Het duo zorgt voor een spannende intensiteit , qua stijl ergens te situeren aan Sade en qua aanpak aan The xx . De composities worden spaarzaam gekleurd met sax, cello , blazers en piano. Ook de zachte, vrouwelijke stem drukt z’n stempel. Soms mag het wel eens wat harder klinken, zoals op “3 days”.
Kijk , ‘Woman’ is een plaatje met uiterst genietbaar materiaal!
Stoner-Garage-Punk, zo zou je de muziek kunnen omschrijven van het Berlijnse trio DxBxSx (de afkorting staat voor Drive By Shooting), een opmerkelijke combinatie van enkele genres die verduiveld goed uitpakt. De band mengt stevige ‘woestijnrock’-riffs met authentieke punk, Black Sabbath meets The Stooges zou je kunnen zeggen. Daarenboven worden alle songs in het Duits ingesproken. Frontman Tom Haarbrücker zingt namelijk niet echt maar debiteert zijn maatschappijkritische teksten op een manier die we ook al bij andere Duitse punkbands hoorden. Met songs als “Tick Tick Tick”, “Sie werden sagen!” en “Liebesgrübe nach Neukölln” en met de ondersteuning van Elektrohasch Records kan het niet anders of dit trio moet de Berlijnse undergroundscène ontgroeien.
‘Ihr! Alle! Immer’ is voor ons een geslaagde kennismaking met deze Duitse punkers. Meer info vind je op http://www.dxbxsx.de/ .
Een mooi stukje muzikale geschiedenis wordt ons gepresenteerd door Munster Records. Dit label brengt met ‘A Promise Is A Promise’ een heruitgave van het derde studio album van Lyres, een van de eerste ‘garagerockbands’ uit de VS. Dit combo uit Boston onstond in 1979 en kende z’n hoogdagen in de jaren tachtig, dit plaatje dateert trouwens uit 1988. Op deze heruitgave staan zowel eigen nummers als een aantal covers waaronder “She’s Got Eyes That Tell Lies” (van Him & The Others), “Running Through The Night” (van The Mystic Tide) en “Jagged Time Lapse” (van John’s Children). Ook een aantal live tracks passeren de revue, drie nummers werden opgenomen voor de Nederlandse VPRO-radio, eentje tijdens een show in het Franse Rennes. Desondanks klinkt de plaat vrij consistent en is de muziek van Lyres strak, energiek en allesbehalve gedateerd. Voor de jonge fans een aangename kennismaking met een van de pioniers uit dit genre!
Pop/Rock
Sound City – Real to Reel OST
Diverse Artiesten – Sound City
Sony
Muzikale veelvraat Dave Grohl is de spil op deze ‘Sound City’ . De Sound City studio’s waren trouwens de huisvesting van Nirvana’s ‘Nevermind’ . Grohl maakt z’n debuut als regisseur met de documentaire van ‘Sound City , een soundtrack met een pak bevriende collega’s om eens lekker uit de bol te gaan en te jammen . Niks nieuws voor Grohl die eerder al een project als Probot op poten had gesteld .
Elf boeiende tracks, onder de noemer ‘pleasure rock time’, vinden we terug waarvan er toch een paar in het oog springen: met de heren van BRMC wordt sterk gestart “Heaven & all” , “If you can’t fix this” met Stevie Nicks ( Fleetwood Mac) die Patti Smith ergens doet opborrelen, een Foo Fighters of RATM princiep met “The man that never was” , het opbouwende “Centipede” met Chris Goss en Josh Homme en het afsluitende “Mantra” met Trent Reznor en (opnieuw) Josh Homme .
Een uitermate boeiende rockplaat waarbij de nummers werden aangepast aan de gasten. Leuke muzikale boel dus!
Toen de jonge talentvolle sing/songwriter en geluidskunstenaar James Blake debuteerde enkele jaren terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Een apart trippend geluid dat balanceert tussen toegankelijkheid, en experiment, bevreemdend, spookachtig als dromerig, gevoelig .
Een klasse artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig op de kar springen !
De opvolger ‘Overgrown’ is opnieuw een intrigerende plaat; een gevoel van balans ervaren we, een vol, schoon trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kan zijn. Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en waarover z’n emotievolle indringende vocals zweven.
De songs zijn gevoelig , doordacht, een juiste dosering en timing in keys en synths , waarbij er kan gegoocheld worden met ritmes, echo’s , verre geluiden , stemsampling en af – en aanwaaiende stemmen .
Er valt hier op een erg gevarieerde wijze heel wat moois te ontdekken , is het nu “I am sold” , “Life round here” , de titelsong ; of gedurfder met “Digital lion”, “Our love comes back” en de bonus “Eveyday I ran” ; of “Take a fall for me” met RZA als rapper of de gewaagde intimiteit van “DLM” . Die afwisseling biedt een wonderschone , warme , gestructureerde plaat!
Het NYse Yeah Yeah Yeahs zijn back en leveren een aardige return af met de nieuwe plaat ‘Mosquito’ , die ‘It’s blitz’ van 2009 opvolgt . Naar het grote publiek was deze plaat de doorbraak met “Heads will roll”, “Zero” en “Skeletons” . Een gepolijster geluid , meer synths, meer groovy beats of langs de andere kant een bredere sfeervolle , dromerige aanpak.
‘Mosquito’ hangt ergens tussen hun eerste platen ‘Fever to tell’ – ‘Show your bones’ in, door die dreiging , scherpte, gekte, die unieke broeierige spanning van hobbelige gedesoriënteerde ritmes en donkere tunes , naast de toegankelijkheid en intensiteit van hun derde cd . “Sacrilege” en “Subway “ zetten in het begin precies die toon . Er zitten enkele fletse nummers tussen, maar wordt verder voldoende opgevangen door de deels hyperkinesie, de garagepop en de helder indringende gil- schreeuwzang van Karen O. Op die manier komen we dan aan een reeks overtuigende songs als “Under the earth” , “Slave” en “Area 52”, melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs die live zelfs een nog meer snedig , scherp, fel, verbeten randje krijgen . Toegegeven die boosts van duivelse dissonantie en uptempo electrorock van vroeger is er niet meer, maar in de subtiliteit die ze regelmatig aan de dag leggen , hoor je nog steeds ergens dat rauw rommelig rock’n’roll geluid , wat een geslaagde comeback inluidt, een vierde Y(es) !
Het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable zijn aan hun tweede plaat toe. Na ‘The big roar’ is er ‘Wolf’s law’ , die in dezelfde lijn ligt als de eerste, waarbij de nummers iets minder vonken bevatten en uit elkaar spatten ; maar aan energie , opwinding , dynamiek , intensiteit en emotionaliteit geen gebrek . De sound blijft jachtig , slepend , gedreven en explosief , wat het sympathieke trio zo uniek maakt .
De eerste songs “This ladders is ours”, Cholla”, “Tendons” zijn de muzikale barometer van de plaat , melodieuze indierockende shoewave, strak , bezwerend en catchy , gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . Hoogtepunten zijn midden de cd te vinden met “The maw maw song”, “Forest serenade” en “The lung”. Fraai opgebouwde composities , die opgefokt, noisy kunnen zijn en kippenvel kunnen bezorgen door de gitaarerupties en de aanhoudende spanning . Af en toe wordt er vaart terug genomen en noteren we enkele vertederende rustpuntjes als “Silent treatment” en afsluiter “The turnaround”.
Live zorgt de band voor splinterbommen , gecontroleerde chaos, waarbij ze alle registers opentrekken en durven te exploderen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. The Joy Formidable is en blijft Formidabel , Ongelofelijk!
Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.
Pop/Dance
Random acces memory
Daft Punk
Columbia/Sony Music
Het is intussen al zo’n goed vijf jaar leden dat heren Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo nieuw werk hadden uitgebracht . Inderdaad ergens tussen in was er nog die gewaagde soundtrack van ‘Tron-legacy’ , maar de jaren stilte zorgden voor een ware hype , want iedereen hunkert naar die een mix aan stijlen binnen de trancegerichte techno en hun kenmerkende funk/disco’kitsch’ tunes.
We vallen maar met de deur in huis . Een album als ‘Homework’ zit er eigenlijk niet meer in, maar die laatste liveperformance van ‘Human after all’ is & blijft in het geheugen gegrift .
De nieuwe plaat is algemeen goed; de heren hebben een uitgebreide gastenlijst aangesproken . De sound blijft boeiend en is zeker breder , gevarieerder geworden, en soms kan het duo nog knallen. Het geduld wordt pas écht beloond op de schitterende afsluiter “Contact”. Toegegeven , ook de eerste songs “Give life back to music” en “The game of love” werken in op de dansspieren.
De hippopnumers met Pharrell zijn uitermate geslaagd . De single “Get lucky” is sterk om Daft Punk een nieuw jasje aan te meten , of verder ook nog een “Lose yourself to dance” en “Doin’ it right” .
Hun hitech wordt omfloerst van synths – keys – violen , naast zelfs een traditioneel instrumentarium . Ze klopten zelfs aan bij Nile Rodgers . Er valt leuks te beleven op “Giorgi by Moroder” , een gevat eerbetoon aan de man.
Vocoder vocals en robot tunes vullen aan en klinken niet storend binnen de nummers . De gasten zetten in , de robots nemen over . En tot slot is er ook ruimte voor enkele loungy nummers .
Kortom, Daft Punk heeft een gevarieerd evenwichtig album uit.
Het Amerikaanse !!! (Chk chk chk ) komt met de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ terug op het voorplan binnen die goed gekende punkfunk stijl. Deze vijfde cd is duidelijk beter dan de twee voorgaande platen en sluit eerder aan hun vroegere werk .
We horen opnieuw een reeks aanstekelijke , opzwepende en opwindende nummers , die intrigeren , en minder aanmodderen en stuurloos zijn. Prettig in het gehoor liggende songs , die een goede groove , een stuwende lijn , en ergens de ruimte laten aan pop en rock . De toegevoegde percussie , synths en blazers geven kleur elan en kleur . “Get the rhythm right”, “One girl/one boy” en “Slyd” zijn de sterkste nummers , ze hebben tintelende funky rockende jams , vettere housebeats en werken in op de dansspieren . De andere nummers zijn goed , fris en catchy . Nic Offer zorgt als vanouds voor de sensuele dance moves , gekke acts en waait door z’n brabbelzang en kreten over de nummers heen .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre , en met deze slaan ze bikkelhard terug . Puike return!
Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh) en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel … Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”, tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.
Een overtuigende indie ontdekking is alvast Brns (spreek uit Brains) , uit het Brusselse die sterk voor de dag komen met de plaat ‘Wounded’ van zeven nummers . Gespierde, dynamische, frisse broeierige songs , met hooks , weerhaken, die onstuimig en toch poppy klinken. Een gelaagde chaos , beheerst overstuurd en avontuurlijk , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten, ergens tussen mathrock , postrock met psychedelica invloeden .
De songs intrigeren door de percussie , keys, melodica en de boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. De beklijvende zangpartijen en de toegevoegde meerstemmige zang geven elan en kleur . “Deathbed” en “Mexico” zorgden voor de doorbraak; het combo biedt live extravertie aan hun materiaal .
Brns - Een gretig spelend band & must see!
Nederlands 
Français 
