Volgens eigen zeggen is Escape The Fate, een vijfkoppige band uit Las Vegas dé toekomst van rock and roll. Laat het wat ons betreft houden op de stelling dat deze posthardcoreband een verdienstelijk vijfde studio album heeft gemaakt. Wie houdt van bands als Bullet For My Valentine, Balck Veil Brides en andere Asking Alexandria’s zal zeker zijn gading vinden bij ‘Ungrateful’. Echte metalheads zien we daarentegen niet meteen overstag gaan bij deze melodieuze metalcore...
Anyway, wij vonden een aantal songs zeker te pruimen. Stevige tracks als opener en single “Ungrateful”, het catchy “Until We Die” en afsluiter “Fire It Up” luisteren lekker weg en vinden een mooie balans tussen melodie en agressie.
Ook een track als “Chemical Love” weet door zijn hoge Depeche Mode-gehalte te verrassen... Jammer genoeg zijn er ook een aantal nummers die dit hoge niveau weten aan te houden en ervoor zorgen dat je als luisteraar bij momenten dreigt in te dommelen.
Indien er één constante is op ‘Ungrateful’, dan zijn wel het de prima vocalen van Craig. Zowel bij zijn cleane zangstukken als bij zijn screams toont hij een begenadig zanger te zijn. Wie meer info wil, kan terecht op www.escapethefate.com.
Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.
Via Wolverine Records kregen we een opmerkelijk plaatje binnen van ene Mike Zero. Over meer info dan dat de man uit Duitsland komt en dat ‘Now’ zijn derde plaat is, beschikken we niet. En eigenlijk hoeft dat niet, want de muziek op dit album spreekt voor zich! Zo zullen fans van Turbonegro smullen van de openingstracks “Modern World” en “Doctor Doctor” terwijl liefhebbers van Social Distortion hun gading vinden bij nummers als “Sick Sick Kaputnigue” en “Gimme More”. Misschien wel het meest verrassen deed de fantastische INXS-cover “Mistify”. Voeg daarbij nog een rustige maar puntige ballad als “Lost in The Moment” en het is duidelijk dat deze Duitser een prima album heeft gecomponeerd. Wie ook wil verrast worden door Mike Zero kan dat door te surfen naar www.mike-zero.com .
Met ’21st Century Loser‘ is Sir Reg al aan zijn derde full album toe. Het betreft hier een Iers-Zweedse band die op een zeer bijzondere manier een flink potje Celtic Punk Rock componeert. De band weet enthousiasme en professionaliteit op een dergelijke manier te vermengen zodat ze vergelijkingen met de groten in het genre (lees: Flogging Molly en Dropkick Murphy’s) probleemloos kan doorstaan. Op het plaatje staan er heel wat snelle en uiterst meezingbare punktracks zoals opener “Emigrate“, “We’ll Rise Again“ en Banquet For Dreamers“. Op andere songs zoals “Walking into Doors“ en “At The End Of The World“ weten ze zachte melodieën te combineren met een lichte portie punkrock waardoor men een opvallende toets geeft aan de zogeheten folktraditie. Sir Reg is voorlopig geen grote naam binnen de folkpunkscène maar beschikt over de nodige troeven om dat wel te worden ...
Gallops is een gezelschap uit Wales , die met hun instrumentale rock en de elektronica , psychedelica toetsen Battles en het onvolprezen Nederlands Kong doen opborrelen. De muziek van Gallops is minder complex dan twee voorgenoemde bands , is traditioneler in de songstructuur en kent minder onverwachtse wisselingen . Een toegankelijk, fris, meeslepend , opzwepend geluid!
Ze hebben een zekere groove ( o.m. in “Jeff Leopard”, “Hongliday” , “Bromden”), kunnen dansbaar zijn (“Lasers”) , keren terug naar de 70s psychedelica - opener “Astaroth”, en ze klinken in sommige nummers rauwer en directer (“Rhythm is a misery”, “Window FX” en “Skyworth”) . Op afsluiter “Crutches” , ruim 10 minuten , gaat het combo eens gezellig uit hun dak , en mag elk instrument gieren en razen .
Kijk , Gallops brengt niet echt iets nieuws , maar we houden wel van dat puike samenspel van gitaar - drums - elektronica .
Bass drum of death - Interessant garage rock’n’roll duo, die op hun tweede plaat een reeks energieke rauw rockende songs bieden , als “I wanna be forgotten”, “Fine lies” , “Bad reputation” en “You’ll never be so wrong” , die kunnen gelinkt worden aan hard- en punkrock. Het duo duikt met “Shattered me” en “Faces of the wind” graag terug in de sixties en glamrock .
Met z’n twee brengen ze een uitermate geslaagd album, waarbij ze durven door te gaan , beuken en verwoestend klinken!
De tweede plaat van het charismatische Britse gezelschap uit Oxford Stornoway ligt in het verlengde van hun debuut . Het zijn eenvoudig doeltreffende, dromerige, indiefolkpoppende songs , die rijk aangekleed kunnen zijn , maar zeker niet bombastisch klinken . ‘Tales from Terra Firma’ is minder imposant dan het debuut , maar de onschuldige sound , de catchy vibes en de vocale pracht blijven het handelsmerk.
Stornoway van zanger/songschrijver Brian Briggs biedt meeslepend en broeierig materiaal, een lieflijke luistertrip, vernuftig in elkaar gestoken. Hier springen niet direct enkele songs uit als bij hun debuut.
Stornoway plaveit zich een weg tussen Belle & Sebastian , The Decemberists, The Unthanks en Megafaun.
Eén van de meest creatieve projecten is Dans Dans , een Belgisch instrumentaal trio rond gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), drummer Steven Cassiers (Dez Mona) en bassist Fred ‘Lyenn’ Jacques, die al werkte met Marc Ribot en Mark Lanegan.
Dans Dans is een uniek project , niet onder een noemer te vangen; hun instrumentale muziek is een crossover van garagerock , rock’n’roll , psychedelica , blues , jazz en surf , badend in een film noir soundtrack . Ze zorgen voor een pak eigenzinnige bewerkingen van andermans composities die muzikaal , inhoudelijk en qua spirit een andere interpretatie , invalshoek en dimensie krijgen .
Een uitzonderlijk spel van de drie heren, die avontuur, subtiliteit en grilligheid van nummers kunnen doen opbouwen en naar een climax brengen, in de beste Tortoise sferen. Een zevental songs krijgen een totaal nieuwe outfit , “Yesterday is here” (Tom Waits) , “Some are” van David Bowie, “East timor” van Robert Wyatt of deze van Charles Mingus (“Meditation”) , “The sicilian clan” van Ennio Morricone, “Mothers of the veil” van Ornette Coleman en een Sun ra song. Bijzonder plaatje in een productie van Koen Gisen.
Eerder op het jaar zagen we Sigur Ros al een waarlijk schitterend optreden geven waarin ze mondjesmaat een drietal nieuwe veelbelovende songs prijsgaven, wat ons reikhalzend deed uitkijken naar het nieuwe album dat hier nu voor onze nieuwsgierige neus ligt. ‘Kveikur’ komt er trouwens al vrij snel na het etherische ‘Valtari’, waarop Sigur Ros eerder opteerde voor idyllische soundscapes in plaats van echte songs, maar wel ongelooflijk mooie soundscapes.
Met ‘Kveikur’ begeven ze zich terug op gekend terrein, met een ambient postrock sound, atmosferische gelaagde songs, dromerige strijkers en die typische ijle en compleet onverstaanbare vocals van Jonsi.
‘Kveikur’ klinkt daarom vertrouwd in de oren. Het is ontegensprekelijk Sigur Ros, hoewel het alweer geen herhaling is van hun eerdere werk. Sigur Ros blijft immer steeds boeiend en vernieuwend binnen hun eigen gekende stijl. Ze hebben destijds met het wondermooie ‘Agaetis Byrjun’ de lijnen uitgezet en hebben nadien steeds hun sound verfijnd en in nieuwe windrichtingen geblazen zonder daarbij die innig mooie grondlaag te verloochenen. Op ‘Kveikur’ is dat alweer een geslaagde onderneming geworden, met momenten van verstilde pracht (“Var”), aan Radiohead verwante elektronische uitstapjes (“Yfirbord”) en ritmische uitspattingen die door dampende drums opgejaagd worden (“Blapradur”). De apocalyptische gitaaruitbarstingen waar wij stiekem op hoopten zijn misschien niet meer van de partij, maar er is alweer voldoende fraais om van een zoveelste Sigur Ros pronkstuk te spreken.
Muzikaal veelvraat en briljant gitarist Omar Rodriguez Lopez laat zich wederom eens van een andere kant zien. Voor hem is het van progrock naar postrock maar een kleine stap. De ingewikkelde structuren van The Mars Volta en van zijn ettelijke soloplaten hebben plaats geruimd voor beduidend knappe en compacte postpunk songs. Om zichzelf nog wat meer naar de achtergrond te schuiven heeft hij beroep gedaan op de excellent presterende zangeres Teri Gender Bender die met haar aan Siouxsie verwante vocals de plaat een aardige goth toets weet mee te geven. Deze felle madam heeft wel iets mee van de al even fantastische Karen O, maar u mag ons vrij geloven als wij u zeggen dat deze plaat een stuk vetter voor de dag komt dan de laatste van The Yeah Yeah Yeahs.
De echo effectjes die Omar uit zijn gitaar tovert verraden ook al iets van een eighties touch, maar de plaat heeft elders genoeg verrassende wendingen en groovy passages om niet als retro versleten te worden. Uiteraard zijn er nog voldoende fraaie momenten die Omar’s briljante gitaarspel etaleren, maar deze keer laat hij zich niet verleiden tot ellenlange freaky solo’s en staat zijn gitaar volledig in dienst van de songs. En die songs zijn zeer gevarieerd, klinken met zijn allen ijzersterk en zijn steeds verfrissend. Geen zwak broertje te bespeuren.
Bosnian Rainbows komt dit boeiend werkstukje presenteren op zaterdag 17 augustus in Pukkelpop, moet je zeker opnemen in uw persoonlijke Pukkelpop route.
Nu The Strokes met ‘Comedown Machine’ hun zoveelste stinker afgeleverd hebben, wordt het wel eens tijd dat er dan maar iemand anders komt opzetten met een waardige opvolger voor ‘This is it’. De beurt is aan Charlie Boyer and The Voyeurs die met ‘Clarietta’ een verfrissend plaatje hebben gemaakt die aardig naar ‘This is it’ neigt zonder daarbij een eigen smoelwerk te ontlopen. Dezelfde nonchalance, dezelfde drijfveer, maar vooral ook die Television en Richard Hell toets. Voeg daar nog wat Violent Femmes, Green On Red en Gun Club aan toe, en je heb de juiste referenties om voor een knap debuut te zorgen. En dat is ‘Clarietta’ zeker.
Charlie Boyer speelt het klaar om een stel zinderende en strakke songs te leveren waarin rafelige gitaren een strijd aangaan met een gorgelend sixties orgeltje. Heerlijke opwindende dingen als “Go blow a gale” en “You haven’t got a chance” meten zich met trager en slepend materiaal als “Be a complete dream” en het uiterst knappe “Clarinet”. De bijzonder fijne afsluiter “The Central Ton” brengt de groep nog wat dichter bij Televison, het moge duidelijk zijn dat Charlie Boyer in Tom Verlaine zijn grote leermeester heeft erkend.
Eén van de meest viriele debuutplaatjes die we dit jaar al gehoord hebben.
Editors worden bij ons op handen gedragen, vooral dan door het Werchter publiek, maar in hun thuisland gaat het hen zo goed niet voor de wind, ze worden verguisd door de Britse pers en hun nieuwe plaat wordt er genadeloos afkraakt. Na het aanhoren van ‘The Weight of Love‘ zijn wij geneigd om voor één keer de Britse pers te geloven.
De vierde plaat nog maar en het verval lijkt al ingetreden bij Editors. Na twee sterke albums (‘The Back Room’ en ‘An end has a start’) konden ze ons in 2009 nog steeds aangenaam verrassen met het donkere maar moedige ‘In this light and on this evening’, een gedurfd album waarop ze andere niet zozeer voor de hand liggende paden verkenden.
Helaas hebben Editors zich nu definitief laten verleiden door het grote gebaar. Het gevolg is een glad album met hectoliters stroop, gezwollen sentiment en melige songs die volgepropt zijn met tenenkrullende strijkers.
Geen wonder, de groep is deze keer met Jacquire King in de studio gedoken, de producer die eerder al de angel uit Kings Of Leon had gehaald om ze een bombastische stadionsound aan te meten.
De vooruitgestuurde single “A ton of Love” was nochtans een hoopgevende voorloper, een song die Echo & The Bunnymen, The Cult en prille U2 in één catchy voltreffer samenbrengt. Maar verder op de plaat wordt die song nauwelijks geëvenaard, laat staan overtroffen. Het openingsduo “ The weight” en “Sugar” kunnen er nog mee door, maar daarna begint het danig op de zenuwen te werken. De rest van de plaat valt nog het best te omschrijven als stroperige slijmbalmuziek die verdrinkt in opdringerige strijkers en die vooral gericht is op het veroorzaken van vette krokodillentranen. De plaat uitzitten tot aan het einde is een heuse opdracht, recensent zijn is een zware job.
En wij die Editors ooit nog hebben vergeleken met Interpol. Duizendmaal ekskuses aan Interpol, we zullen onze mond met zeep wassen.
Het is nog volop zomer en de eerste alom gevreesde kerstplaat is een feit. Een primeur !
Als we zien op de website Anydecentmusic dat deze plaat overal de hemel in geprezen wordt en van de betere muziekpers enorm hoge scores krijgt, dan is dit op zijn minst iets wat onze aandacht opeist.
Doch, we merken vooral dat dit geen hapklare brok is, en bij momenten zelfs een regelrechte aanslag op de trommelvliezen. Dit is loeiharde compromisloze shoegaze metal met schreeuwzang en post rock uithalen. Dus helemaal niet voor gevoelige oren bestemd, laat staan de radio. Velen zullen trouwens al snel afhaken bij het horen van zoveel lawaai. Maar voor doorzetters is er goud te bespeuren, al zit dat wel veelal verscholen achter verschroeiende noise en angstaanjagende death metal.
‘Sunbather’ is een interessante en creatieve interactie tussen post rock en de meest extreme metal, maar het vergt wat moeite om achter de razernij en agressie de muzikale rijkdom te bespeuren.
De voltallige pers mag dan al compleet overstag zijn gegaan, wij zijn er nog niet uit en hebben er voorlopig nog wat moeite mee om dit te verteren.
‘Sunbather’ heeft iets mythisch, dat is duidelijk, maar het is zware kost, heel zware kost. Doch oordeelt u vooral zelf.
Een paar jaar terug wist het Britse Hurts door te breken met twee venijnig popsongs “Wonderful life” en “Better than love” , voorbeelden van synthpop en onderkoelde electropop, niet vies van een vleugje bombast en kitsch.
Meteen werd de link gelegd en zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. En dit zijn invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral meer ABC en de Pet Shop Boys.
De tweede plaat van het duo ligt in het verlengde van ‘Happiness’, maar de stijl, de melodramatiek , de emotie, de orkestraties , de bombast, de kitsch en de integere, indringende getormenteerde zang refereren aan Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers in hun sfeervolle synthpop. Tja we halen hier een pak namen voor de geest bij een bandje als Hurts. En ongelofelijk, in een handvol songs doet de band nog denken aan werk van Muse en Depeche Mode . Song als “Miracle” en het ingenomen “Help!” zijn sterk, maar algemeen raken de nummers minder dan hun debuut . Soms een beetje teveel van hetzelfde , wat afdoet aan hun meer afwisselend debuut. Goed , maar niet meer dan dat ! …
Nederlands 
Français 
