Toen we het artwork van dit plaatje aandachtig bekeken, dachten we eventjes dat het om de heruitgave ging van een lp  uit ons vaders oude platencollectie.  De man was veertig jaar geleden een flinke hardrocker (inclusief obligaat nektapijt) en wie de drie heren op de albumhoes aanschouwt, moet bekennen dat ze qua uiterlijk, kostumering en haardracht perfect passen bij toenmalige jonge honden als Deep Purple en andere Black Sabbaths.
Bij het beluisteren van de bijgevoegde muziek moeten we concluderen dat de verpakking perfect matcht bij de inhoud.  Kadavar is een Duits trio dat een geluid produceert dat flink  geïnspireerd is op de klassieke rock zoals die in de seventies gespeeld werd. Ze combineren die sound met  wat  psychedelica, progressieve rock, hardrock, metal en traditionele doom.   Net zoals het ook bij Sabbath en Purple het geval was, worden de zeven tracks op deze titelloze plaat voortgestuwd door zware, hypnotiserende riffs onder aanvoering van een uitmuntende ritmesectie. 
Verwacht dus geen origineel geluid maar maak je borst wel maar nat voor een portie stevige portie  intelligente en tijdloze hardrock.  Kadavar is zo een bandje die je als notoir rocker zeker in de gaten blijft  houden!

Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie,  onderkoeld, maar fraai en  rijkelijk gecomponeerd, poppy,  toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound”  zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.

Net als Blaudzun, hebben we met I Am Oak aka Thijs Kuijken, zanger/songschrijver  uit Utrecht , één van de verrassende ontdekkingen uit Nederland . De inspiratie voor de nieuwe derde plaat al,  was te zoeken in Finland waar hij met z’n band  naar een besneeuwd huis trok. We moeten ‘Nowhere’ interpreteren als de ‘onaantastbare plek’  en ‘Tammensaari’ als ‘Eiland der Eiken’ . Resultaat: een reeks ingetogen, dromerige, warme songs.  
Even staat de tijd stil bij deze ingenomen, sfeervolle en broeierige songs , die hij solo inspeelde en die verder breder en voller gearrangeerd worden  door z’n band.
De Nederlandse popscene is alvast een getalenteerd sing/songschrijver rijker. 

Netsky is deze zomer groots geworden. Boris Daenen aka Netsky heeft de drum’n’bass van Roni Size, Goldie en Breakbeat Era van onder het stof gehaald, koppelde het aan ons veelbelovende,  maar onvolprezen Lowpass (ruim vijftien jaar terug!) , en maakte die heftige sound radiovriendelijker; de bredere aanpak richting elektronica en pop , aangevuld met soul, reggae, hiphop en jungle boeit. Door de toevoeging van een MC , keys,  drummer en een rits gastzangers; komen zowel de dance - als popliefhebber hier aan hun trekken.
Nogal snel na het titelloze album , met de prachtsingles “Moving with you” en “Iron heart”, is de opvolger er. ‘2’ is er eentje om in te lijsten door de variaties , de verrassende wendingen , de tempowisselingen en de geslagen brug tussen drum’n’bass  en pop . Heerlijk huppelen , dansen,  springen op de grooves, de vibes en de exploderende, knallende ritmes van “Love has gone “, “Come alive” (ft Scarlet) en “Give & take”. Dancefloorkillers en prijsbeesten op optredens en festivals!
Op andere songs met gastvocalisten, “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby)) , “Get away from here” (ft Selah Sue), “The whistle song” (ft Dynamite MC) en “When darkness fall” (ft Bridgette Amofah) druipt de broeierige soul er van af . En Jimmy Jans doet de hiphop bruisen op “Squad up”.
De instrumentals “911” , “Jetlag funk” en “Puppy” zijn drum’n’bass’ ‘pur sang’ . Even dreigt het wat eentonig te worden , maar al die diverse uitstapjes zorgen voor een boeiend geheel , waardoor dit een ijzersterke plaat is …