Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra
Amanda Palmer kennen we van het ietwat te vroeg heen gegane The Dresden Dolls . Samen met Brian Voglione heeft ze een paar sterke platen afgeleverd en in hun opwindend, broeierig, en intens emotievol songmateriaal herkennen we een soort cabaret, een Brechtiaans cabaret, dat een referentie naar de jaren ’20-’30, zwart-wit kledij en de theatrale expressie en mime impliceerde.
De zangeres/pianiste en componiste Palmer is intussen al toe aan haar derde soloplaat . Het laagje bombast en theatrale kunstzinnigheid gaan niet verloren en blijft iets uniek in de sound. Een pak nummers vinden we terug , aangevuld met een achttal toegevoegde tracks . Een erg afwisselend album trouwens , van intens broeierige spannende songs , die behoorlijk druk, volgepropt zijn, pianoballads en enkele orkestrale uitspattingen .
Heerlijk luisterend materiaal , gedragen door haar heldere , krachtige indringende stem, met mooie songs als “Smile” , “The killing type”, “Do it with a rockstar”, of een “Trout heart replica” en “The bed song”. Het cabareske en de dramatiek blijven behouden . Een speciaal geval , maar eentje waarvan we houden!
Net voor de jaarwisseling kregen we een zeer onderhoudend plaatje binnen van de Duitse rockers van Sworn Liars. Deze formatie bestaat uit ex-leden van Shakin’ Nasties en Moorat Fingers en is met ’14 Grim Fairy Tales...’ toe aan een tweede album. Geen poespas of veel tralalala voor Sworn Liars want in amper 20 minuten brengen ze 14 puntige, snelle en uiterst catchy tracks. Het is onmogelijk om onbewogen te luisteren naar de mix van vunzige rock-n-roll, surf, psychedelica en garagerock.
Songs als “Werewolf Bitch”, “Blitzkrieg Boy”, “Flesh Remover” en “Dead Mans Sheen” zijn kort, eenvoudig en rechttoe rechtaan maar nestelen zich na een tweetal luisterbeurten stevig in je hersenpan.
Ook een pluspunt voor de prima vocalen en dito gebruik van de Engelse taal, zonder de bijgevoegde bio hadden we niet kunnen vermoeden dat Sworn Liars uit Duitsland afkomstig was. Wie wil proeven van deze lekkere hap muziek kan dat op http://www.myspace.com/theswornliars .
Metz is een uiterst opwindende nieuwe gitaarband uit het Canadese Toronto. Hun debuutplaat is een wilde en zeer energieke bedoening, het is agressieve in your face punkrock die goed zal aarden bij fans van Big Black, Cloud Nothings, Nirvana en A Place To Bury Strangers. Het album duurt ook maar amper 30 minuutjes, zoals het hoort bij dergelijke energieke bands, een half uurtje snoeiharde en vlijmscherpe gitaarrock met een gezonde ‘kus mijn kloten’ attitude’.
De plaat is trouwens uitgebracht op het Sub Pop label, en dat is altijd een goed teken aangezien men daar altijd al een neus heeft gehad voor ongeslepen gitaargeweld.
Metz is een bandje die zich bedient van het betere ram- en sloopwerk, hoe ze die herrie op een podium gaan neerzetten kan je gaan checken in Aeronef op 06/02 en in de AB Club op 11/03.
Tien jaar na haar coverdebuut ‘The Soul Sessions vol I’ komt de inmiddels 25 jarige souldiva aandraven met een vervolg . Altijd al een zwak gehad voor dit (jonge) soulwonder , die een reeks sfeervolle , meeslepende , dromerige groovy songs brengt , die jazzy en funky uitstapjes maken .
Opnieuw heeft ze een paar Amerikaanse soulveteranen kunnen strikken en heeft ze een aangenaam verrassend album uit, via een behoorlijk toffe keuze, heerlijk gedragen door een stem met de kracht van een leeuwin of die breekbaar fluisterend kan zijn … Als een Janis Joplin, Aretha Franklin, en met een knipoog naar Sharon Jones.
Songs boordevol emotie, “Give more power to the people” , “While you’re out looking for sugar”, “The high road” en “Teardrops” zijn alvast enkele die we kunnen koesteren van deze lieve, charismatische dame …
Dave Eugene Edwards heeft al een rijkelijk gevuld carrière . 16 Horsepower blies de americana nieuw leven in en met de ‘folknoir’ van Woven Hand houdt hij er een nog langere albumreeks aan over.
De domineeszoon en religieus predikant Edwards biedt momenteel z’n geesteskind een verfrissende wind; hij beschikt praktisch over een nieuwe begeleidingsband (enkel de drummer is er nog bij) , en de donkere, dreigende, spannende songopbouw krijgt een fikse scheut rock toebedeeld . Weg zijn de barkruk, de banjo en de bandoneon; elektrische gitaren prediken op bezielde wijze een nobele zondagsmis in zwaarbewolkt weer.
Dit is toch wel één van de hardste albums van Woven Hand , heftiger en intenser dan voorheen. Rootsrockende indierock . Een onderhuidse spanning, onheilzwangere melodieën en declamerende voordrachten blijven aanwezig en dat levert sterke bezwerende en opzwepende songs als “Long horn” , “In the temple of the king” , “Coup stick” , “As wool” en de titelsong op. Natuurlijk blijft er de link met de vroegere gevoelige melancholie .
Een woeste , hechte , bezeten (harde) onheilspellende prairie sound, met momenten. Dave Eugene Edwards verbaast met z’n nieuwe band. - Muzikaal onweer!
We waren al onder de indruk , een paar jaar terug van de unieke stijl van het Londense The xx. Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound. En die het live perfect konden uit voeren …
En kijk , opnieuw verbaast The xx , met de tweede ‘Coexist’. Ze hebben een passend vervolg uit , en gaan iets dieper door de subbassen , soundscapes en synthsamples van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Het aparte sfeerbeeld blijft behouden, die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept.
Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt … Spitsvondige variaties , met finesse uitgewerkt en die een meerwaarde bieden.
Met precisie allemaal . En sommige minimale onheilzwangere melodieën hebben een lichte swing en groove , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf en triphop hoog in het vaandel houden!, waardoor een heupwieg en de dansspieren zowaar worden aangesproken . Op die manier heb je van hen een reeks hoogtepunten als “Angels” , “Chained”, “Fiction” , “Reunion” en “Tides”. Ook de andere nummers die lomer , trager, slepender zijn, moeten niet onderdoen. Hun onderhuidse spanning is meesterlijk .
Resultaat : opnieuw een kwalitatief hoogstaand album, die in het geheugen is gegrift! Live is het trio er nog op vooruit te gaan!
Al vijftien jaar zijn ze bezig , de Japanners van Mono ; binnen de paden van de postrock hebben ze ook hun eigen weg uitgestippeld , gezien zij meer en meer een samensmelting fabriceren van rockinstrumenten , strijkers en klassiek . Een hypnotiserende trip weliswaar , cinematografische , knap door de herhaling (toets) , aanzwellende, opbouwende ritmes; ontroerend en een rust nooit te lang , een distortion nooit te hard . De aanzwellende crescendo durven naar een climax te gaan , maar exploderen niet echt. Een muzikale architectuur , doordacht, subtiel uitgewerkt , met oog voor detail en een mate van gelaagdheid. Filmische postrock, emotioneel sterk .
Vijf nummers, de kortste bijna tien minuten, waarbij het afsluitende “A quiet place” bijna in de klassieke reeks kan worden opgenomen .
Mono overweldigt niet met allerhande tempowisselingen , lang ingedrukte pedaaleffects, of door de toevoeging van bonkende (drum’n’bass) beats. De richting die Mono is uitgegaan, je houdt ervan … of niet .
Het uit NY, Brooklyn opererende Here we go magic van Luke Temple, brengt spannend meeslepende zweverige poppsychedelica en indiefolk door de veelheid aan zalvende melodieën en een gelaagd kleurenpalet van synthgeluidjes, fijne gitaarlagen, kronkelende ritmes en een dromerige zang .
Net als op de vorige cd ‘Pigeons’ sieren de repetitief opbouwende broeierige tracks, die wat ambiente soundscapes oproepen en ergens onderhuids een link maken naar de indie van de ‘80s the Feelies; een balans hebben ze tussen toegankelijkheid en eigenwijsheid en zijn hierdoor uitermate boeiend.
De afwisselende tracks hebben iets magisch, ‘een oceaangevoel’ zoals in één van de songs omschreven . Here we go magic heeft alvast z’n naam niet gestolen !
Bombastische romantiek is de noemer van het muzikaal project van songwriter en multi-instrumentalist Konstantin Gropper . Hij is al toe aan de derde cd , en hier vinden we sfeervolle, dromerige, filmische minutieus uitgewerkte theatrale composities .
De dertien songs zijn mooi opgebouwd , boeien door de variëteit aan instrumenten en verrassende wendingen . Ze worden gedragen door z’n diepe, indringende stem en hebben onderhuids een melancholisch karakter .
Op uitnodigende wijze stap je in de aparte muzikale leefwereld van Get Well Soon, en deze wereld zal nog niet direct vergaan , sie.
De Ierse folkzangeres Lisa Hannigan is toe aan haar tweede cd . We horen materiaal bepaald door het vioolspel , piano en haar heldere , indringende stem. Ze verwerkt country, jazz en rock en durft op die manier breder te gaan , vooral op de eerste helft van de cd , waaronder de sterke single “What I’ll do”. Op de tweede helft klinkt het ingenomen , spaarzamer en komt de folky sing/songwritster meer bovendrijven .
‘Passenger’ is duidelijk een gevarieerde plaat , die een intiem en veelkleurig geluidspalet bevat, met pareltjes van songs als resultaat .
Tindersticks weet zichzelf steeds uit te vinden , want opnieuw horen we een reeks romantische, bitterzoete luistersongs , onder de typische ‘crooner’, raspende, zalvende stem van Stuart Staples.
De songs klinken broeierig , intens spannend en zitten ingenieus in elkaar. Emotioneel geladen materiaal dus.
Al meteen worden we verrast met een negen minuten “Chocolate” , gekenmerkt van een repetitieve structuur , spaarzame toetsen en piano, aangevuld in het tweede stuk met blazers en drums, en parlando voorgedragen door groepslid Boultner.
Binnen hun ‘vaudeville’ klinken ze uitermate gevarieerd en kan er naast het melancholieke, dramatische materiaal zelfs een lichte swing van af als op “Slippin’ shoes”. Muzikaal valt alles op z’n plaats , klinken de songs rustig , aangenaam, sfeervol , filmisch, is er de repetitieve basis , bouwen ze op , zwellen aan , en kunnen ze iets breder zijn.
‘The something rain ‘ is een sterke Tindersticks plaat!
De Brassers zijn de ultieme Belgische cultgroep. Een band met een verhaal. Een verhaal van punk, drugs, verderf en rebellie in een oerconservatief Limburgs gehucht.
De muziek dienen we natuurlijk in zijn tijdsgeest te bekijken. De opnames zijn met beperkt budget destijds op plaat geperst, het klinkt soms als een dwangbuis, maar dat is nu net de charme van De Brassers. De spirit van de punk is duidelijk aanwezig, hoewel dit geen punk is. De Brassers hebben altijd dichter aangeleund bij Joy Division en vroege PIL dan bij pakweg The Clash of The Damned. Dit is pikdonkere, zwartgallige en apocalyptische post punk of coldwave.
Op de compilatie ‘1979-1982’ horen we vooral dat de groep het destijds echt meende, dit waren niet The Sex Pistols die onder het mom van punk sloten geld wilden verdienen, dit was een bende jonge gasten die aan de wereld kwijt wilden dat ze kwaad en wanhopig waren.
De Brassers hebben een paar klassiekers geschreven als “Twijfels” en “Kontrole”, songs die voor eeuwig geprint blijven op de donkerste pagina’s van het boek der geschiedenis van de Belgische rock. En natuurlijk steekt er daar nog eentje meters bovenuit : “En toen was er niets meer” is een mijlpaal, een onheilspellende song die na al die jaren iets mythisch heeft gekregen, een statement, een wanhoopskreet, maar bovenal een wonderlijke song die De Brassers onsterfelijk heeft gemaakt.
Deze compilatie is mede dankzij de schitterende documentaire van Jan Weynants, hier als tweede schijfje bijgeleverd, een onmisbaar document. Eentje om te koesteren, zeker door diegenen als ons die De Brassers indertijd in een vervallen zaaltje nog aan het werk gezien hebben (een affiche die zij deelden met Red Zebra, weten wij ons nog fijn te herinneren).
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) vallen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr. Ze hebben al een paar creatieve platen uit, en hun vorige ‘Saga’ was een artistiek eentje, die richting cabaret, vaudeville, opera en barok uitging .
Rode draad in de Dez Mona platen is gevoeligheid en ontroering. Ook op ‘A gentlerman’s agreement’ hebben de kameleons een nieuw muzikaal hoofdstuk toegevoegd. Er is de sfeervolle, vaudeville pop met o.m. “The passing”, “Fool’s day” en “Funny games” . Daarnaast overtuigt Dez Mona met een handvol broeierige rockers , al of niet ondersteund van zwaardere, grootse en bredere arrangementen : “Soon” , “We own the season” en “The back door” of je smelt voor hun ingenomen titelsong waarbij piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen. Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht.
Dez Mona heeft een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke melodieën, gevoeligheid en met weerhaken . Ze gaan origineel te werk en verdienen nu zeer zeker een ruimere erkenning. De productie was in handen van Jo Francken.
De lieflijke , mooi ogende Regina Spektor (Russische roots , naar Amerika uitgeweken ) heeft enkele oudere songs van onder het stof gehaald en vult het aan met een paar nieuwe op haar zesde album.
Emotievolle ingenomen, intieme en sfeervolle ‘luister’ pianopop , en nummers die snedig, gedreven en springerige ritmes kunnen hebben als “All the rowboats” (een nummer van begin van haar loopbaan) en “Don’t leave me (ne me quitte pas)” (ook nog terug te vinden in een andere versie op een oudere plaat).
Voldoende afwisseling valt te noteren in deze stijl, en samen met haar sterke hemelse , nasale pakkende stem levert dit opnieuw een boeiende plaat af , waarbij een link naar An Pierlé en Kate Nash wel eens wordt gemaakt .
Regina Spektor toont aan een blijvertje te zijn!
Nederlands 
Français 
