Mooi artwork, een mooie perstekst en muzikanten die er volgens de bijgeleverde bio een prima levensingesteldheid op nahouden... tot zover het positieve nieuws over de eerste uitgave van dit drietal dat luistert naar de welluidende namen Dick Tator, Gina Da Volta en Pete Haine. Muzikaal is dit mini-cdtje echter weinig soeps, we horen zeer eendimensionale en eenvoudige metal die vrijwel meteen begint te vervelen. De vijf tracks zijn allen opgebouwd op dezelfde repeterende, monotone riffs en kennen bovendien zeer matige en irriterende vocalen. Een nieuwe zanger lijkt ons alvast een prima eerste stap voor Dicktator... Over het geluid van deze opnames kunnen we ook kort zijn: barslecht! Wie ondanks deze review toch wat meer info wil, vindt die op www.dicktator.be .
We Lost The Sea is een postrock sludgeband uit Sydney. In juli 2010 kwam hun eerste plaat ‘Crimea’ uit. Begin december dit jaar gaven ze een releaseshow van hun tweede plaat ‘The Quietest Place On Earth’ in New South Wales Ze worden vergeleken met Mogwai, Sigur Ros en Isis.
De titel van hun nieuwe plaat kwam voort uit het lezen van een interview met Joseph Kittinger, een Amerikaan die in de jaren ’60 het record voor de langste skydive op zijn naam mocht plaatsen. Deze ervaring omschreef Kittinger als ‘The Quietest Place On Earth’. Net als Joseph zijn de zeven bandleden van We Lost The Sea gefascineerd door de ruimte en de diepste zeeën.
Dit hoor je ook duidelijk in hun muziek die vaak begint met een melodieus ritme om dan uit te barsten in een weidse explosie. We Lost The Sea vuren atmosferische golven op je af die overgaan in een droge, koude Tramontanawind en je meevoert naar de diepste geheimen van de oceaan.
Als heersers der atmosferen nemen ze je in elk nummer mee naar een imaginaire plaats die zowel donker als licht aanvoelt.
Voor de eerste keer schreef We Lost The Sea een nummer voor een vrouwelijke stem, ook meteen het enige nummer die een meer tragische emotionaliteit oproept bij de luisteraar. Inspiratie voor “Nuclear City” kwam voort uit de kernramp van Tsjernobyl die in 1986 plaatsvond en de foto’s die op internet te vinden zijn over het amusementspark die op de dag van de ramp zijn deuren zou openen. Het contrast tussen de vreugde van een amusementspark en de donkere dag die toen op Tsjernobyl neerstreek wordt in dit nummer weergegeven door de stem van Bel.
Hun plaat kan je beluisteren op http://welostthesea.bandcamp.com/
The Quietest Place On Earth - We Lost The Sea - Heersers der atmosferen
Bestaat er zo iets als het perfecte live album ? Dit hier komt alleszins enorm dicht in de buurt. ‘Celebration’ is de schitterende live registratie van het legendarische reünie optreden die Led Zeppelin gaf in 2007. U weet wel, het éénmalige evenement waarvoor miljoenen mensen een ticket trachtten te bemachtigen maar waar uiteindelijk amper 20.000 gelukkigen present konden zijn.
Dit is ongetwijfeld de beste Led Zeppelin live registratie ooit. Live platen als ‘The Song Remains The Same’, ‘How the West was won’ en ‘Live at the BBC’ zijn ook onmisbaar, maar nu zitten we met een tamelijk volledige compilatie (met de nodige aandacht voor het fantastische ‘Physical Graffiti’) waar tenminste geen songs op staan die de twintig minuten grens overschrijden.
De oudjes Page, Plant en Jones, aangevuld met drummer Jason Bonham (papa al een tijdje dood) zijn hier enorm sterk op dreef. Robert Plant haalt misschien niet meer de hoogste noten maar lost dit perfect op door het niet hopeloos te proberen en gewoon de songs hun gang te laten gaan. Jimmy Page toont dat hij, en hij alleen, de beste nog in leven zijnde gitarist is (Hendrix was buiten categorie), John Paul Jones zorgt voor de groove en Jason Bonham haalt het onmetelijk hoge niveau van vader. De onsterfelijke songs staan allemaal in een ultieme en al even onsterfelijke versie op dit album.
Tot onze grote spijt was het concert een eenmalige gebeurtenis (wij droomden luidop van een Europese tour) maar net daarom is dit zo een uniek document. De heren wisten zelf dat dit een unicum zou worden en ze hebben er al hun bloed, overgave en muzikale klasse ingepompt.
De laatste stuiptrekking van Led Zeppelin was misschien wel de meest fenomenale.
Patrick Watson, muzikaal talent uit Canada, brengt fascinerend materiaal. We waren eerder al onder de indruk van ‘Close to Paradise’ en ‘Wooden arms’. ‘Adventures in your own backyard’ is een muzikale speeltuin; de songs zijn fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen , die balanceren tussen ingetogenheid en extravertie, gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeien, ondergaan verrassende wendingen, zwellen aan en worden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Het zijn prachtige muzikale motiefjes , met oog voor detail.
Een verzameling aan instrumenten , een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem biedt die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Hij neemt het publiek mee op ontdekkingsreis , hun ‘adventures in their own backyard’. We krijgen een enorme variatie te horen. Het startsein wordt gegeven met het intieme , sprookjesachtige “Lighthouse” , bepaald door spaarzame pianoklanken . Het gezelschap bouwt op en brengt een intens, broeierig , breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ , tweede song op de plaat zet die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën .
Continu heb je die slingerbeweging, wat nu net die plaat zo sterk en boeiend maakt , en een reeks parels oplevert als “Step out for a while” , “The quiet crowd” en “Into giants”. Ook zijn er een tweetal filmisch sferische instrumentale tracks ; soundscapes die in de speeltuin rust brengen en alles aan de verbeelding overlaten .
Patrick Watson en z’n Band – iets apart toch - theatrale pracht, bol van wisselende spannende passages … Elegant! Meesterlijk!
Het is een tijdje geleden dat we nog van onze West-Vlaamse Gentenaars hadden gehoord . Eén van de leden was al aanwezig bij Raketkanon en het eigen werk dateert al van 2009 ‘Where wolves wear wolf wear’. Toman, altijd wel goed voor een spitsvondige tekstinbreng van cd – en songtitels, zo te zien . ‘Postrockhits Volume II’ is de nieuwe genaamd , die misschien wel een link vormt met vroeger verschenen materiaal.
Op die vorige cd hadden ze hun postrock al een handige alternatieve draai gegeven en vermijden ze zo een doodlopend straatje met hun sound! Ze baseren zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables. En op de nieuwe cd wordt de elektronica forser geïnjecteerd.
Tussen de post- en krautrock gaat Toman een eigen weg , en steekt in hun filmisch beeldende broeierige sound nog meer gevoel en dramatiek . 8 nummers deze keer, waarbij best de cd in één ruk wordt beluisterd, met middenin “The wonder of the tortoise tunnel” als hoogtepunt . Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De vocoder vocals vullen aan.
De songtitels en de bijkomende hoesinfo is altijd sprekend bij Toman … ‘This record is intended for evening listening only; if you do listen during the day, we do not guarantee any magic at all’ …
‘Postrockhits Volume II’: met behoud van de postrock traditie en origineel uitgewerkt door de opbouwende repetitieve ritmes, de verrassende wendingen en elektronica input. Toman scoort opnieuw !
The 2 Bears is een zijproject van één van onze Hot Chip mannen, Joe Goddard. Samen met Raf Daddy brengen ze dromerige, zoete en aanstekelijke dancepop , met een discotune , die hier nog best de Eurodisco benadert; we komen dan terecht bij bands als Bronski Beat en de Communards . Materiaal letterlijk met een knuffelbeergehalte . De songtitels liegen er niet om, “The birds & the bees”, “Warm & easy” , “Get together” en “Bear hug” . “Work” kon zo geplukt zijn uit de Hot Chip stal . En in de verte horen we lichte exotische tunes op “Heart of the congos” en het sterke “Church”. Een Orbital soundscape komt het best tot z’n recht op het semi- instrumentale “Increase your faith”.
…Mooi sluiten ze af met “Hey now hey now , let’s get up together”, een knus gevoel en samenhorigheid … Da’s nu net 2 Bears …
Een van de opkomende dames is ongetwijfeld Lianne La Havas. De 22 jarige jonge charismatische Britse sing/songwritster en multi-instrumentaliste heeft hét: tonnen talent, en ze speelt zowel gitaar, ukelele, bas als drums op haar debuut en eerder verschenen EP’s . Integer, intiem , sfeervol en meeslepend materiaal , die een heerlijke tint krijgen door haar warme stem.
Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven. De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
Afwisselend materiaal horen we , “Don’t wake me up”, “Au cinéma”, “Forget” en de titelsong zijn de groovy songs; de kwetsbare kant is er met “No room for doubt”, “Age” en “Gone” . Een brede waaier binnen het genre , die toegankelijk , melodieus en gevoelig klinkt, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt.
De sympathieke, enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken . Overtuigend debuut …
Alanis Morissette heeft muzikaal als privé al een hobbelig parcours achter de rug . Nu, 17 jaar na het debuut ‘Jagged little pill’ is ze in een andere fase in haar leven, duidelijk ‘back to reality’, beide voeten op de grond, heeft ze de rust gevonden , is gelukkig getrouwd met rapper souleye , is moeder en heeft een goede evenwichtige mainstreampop plaat uit , gedragen door haar kenmerkende neuzelende zang . De single “Guardian” is fris, aanstekelijk en is er eentje om in te lijsten .
De toevoeging van elektronica , synths en strijkers in het afwisselende materiaal is uitermate beheerst en goed gedoseerd op “Empathy” , “Spiral”, “Numb” en “Havoc”.
‘Havoc & Bright Lights’ is geen wereldschokkende nieuwe plaat, maar brengt Alanis alvast opnieuw onder de aandacht …
SX - Ontdekt tijdens Westtalent , maar vooral de vi.be on air van StuBru , leverde het Kortrijkse trio Sx een ‘boost’. Op die manier werden we vorig jaar al nieuwsgierig gemaakt met hun “Black video” en “Graffiti” , meteen twee kleppers van hun betoverende, bezwerende en huiverende indiepop/electrowave .
SX roept met hun synths, drums en (reverb) gitaren een dromerig en mistig decor op waarover Stefanie Callebaut’s licht galmende stem heen zweeft. Het materiaal krijgt dus duidelijk elan met haar etherische, onheilzwangere, hallucinante vocals.
Het zijn knap gearrangeerde, gevarieerde, sfeervolle composities, die durven aan te zwellen en krachtiger, vettiger en opzwepender te klinken. De songs ademen een ‘nightclubbing’ sfeertje en hebben een donkere, apocalyptische ondertoon.
We denken aan een Kate Bush, Scarlett Johansson, Beach House en Twin Peaks. Hier valt veel schoons en aantrekkelijks te noteren; na de twee eerder vernoemde nummers , hebben we de slepende melodielijn en de psychedelische tunes van “Aurora”, de soundscapes van “Plateau” en natuurlijk die nieuwe single “Gold” .
Jong talent, revelerend bandje! U bent gewaarschuwd!
In 2010 hoorden we al iets waaien van het duo uit Brooklyn, NY , Tanlines, gecentraliseerd rond zanger/gitarist Eric Emm (ex-Don Caballero) en Jesse Cohen (percussionist/keys), met hun ‘Volume One’ .
De opvolger ‘Mixed Emotions’, eigent zich een plaatsje toe tussen de popelektronica van Friendly Fires , Crystal Fighters en Yeasayer . Inderdaad , met invloeden van Hot Chip , Vampire Weekend en Animal Collective onder de arm , horen we lekker groovende opzwepende muziek van zalvende , dansbare energieke beats, bongo’s, gitaarlijntjes en zwevende echoënde vocals, die ons meedrijven naar een ‘andeere’ droomwereld …
Te koesteren alvast zijn songs “All of me”, “Yes way”, “Not the same” , “Lost somewhere”,
“Real life” en “Cactus”.
Bij dit fijne label noteren we opnieuw een beloftevolle naam , met name Raketkanon , een (gelegenheids) formatie rond Antwerpenaar Jef Verbeeck, die beroep deed op Pieter De Wilde (Waldorf), Lode Vlaeminck (Toman) en Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov .
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop. De sound kan hard, hakkend zijn , maar is doordacht en behoudt z’n subtiliteit. De muziek prikkelt, kan neurotisch zijn , maar raakt, is gedreven en gevoelig.
Op een lekker uitgesponnen nummer als “Anna” , vinden we al de kenmerken terug . Wat een spanningsveld weten zij hier te creëren .
Al meteen wordt de aandacht gescherpt op “Herman”, single van de plaat, een stevige knaller met weerhalen , die elan krijgt door de schreeuwvocals. “Louis”, “Judith” of een “Helen” ( tja, het zijn allen man- vrouwtitels) klinken iets minder stoer , maar de rauwheid stroomt door de aderen . De paar instrumentals “Henri”, “Eva” en het zweverig bedwelmende rauwe “Lena” vullen aan.
Ontregelde , laag gestemde gitaren, dreunende basses en felle, krachtige drums sieren de plaat; onderhuids is er een filmische sludge aanwezig , en vervormde vocals porren dit maar aan .
Raketkanon roept bands als Shellac, Melvins, Tomahawk, Butthole surfers , God Machine , Barkmarket , Mars Volta en het onvolprezen Nederlandse Lul op; ze zijn allemaal mooi verweven in hun opbouwend , broeierig, spannend, allesverslindend geluid.
Drie jaar terug debuteerde het Amerikaanse Passion Pit van Michael Angelakos (Griekse roots) uit Massachusetts . ‘Manners’ bevatte aanstekelijke indie/electropop, die met songs als “Make Light”, “Little Secrets”, “Sleepyhead” en natuurlijk de hit “The Reeling” de plaat naar een hoger niveau trokken . De mainstreampop ademde een positieve vibe uit , die onnadrukkelijk ook op de opvolger te horen is.
‘Gossamer’ klink bruisend , opwindend en kan knallen , vooral in het begin wordt de champagne ontkurkt op de optimistische dance pop van “Take a walk”, “I’ll be allright” en “Carried away” . Potentiele radiohits , die naast de hoog uithalende stem van Angelakos wordt geruggensteund door meerstemmige vocals.
Ondanks die levenslustige tunes , ging het Angelakos niet voor de wind, maar hij gooit het van zich af door die aanstekelijke, groovy tunes .
Niet alle songs zijn even sterk en af en toe wordt er wat vaart teruggenomen , waarbij “On my way”, “Hideaway” en “Love is greed” overtuigen in dit genre .
Passion Pit heeft een ontspannend fijne , leuke, opzwepende en dansbaar tweede cd afgeleverd!
Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.
Het uit Brooklyn, NYse afkomstige duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) intrigeerden op hun titelloos debuut met een rits fijne electropopsongs. Hun synthpop zit ergens tussen elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat.
Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles .
Op de tweede plaat horen we opnieuw heerlijk lekkere, leuke , zweverige, sfeervolle electropop met ‘onderhuids ‘ een wavetoets. Het eerste deel van de cd is extraverter en werkt meer in op de dansspieren door de repeterende krachtige beats en drums , die richting electro-shoegaze gaan .
Het tweede deel klinkt gematigder , is dromerig en sfeervoller , en biedt een kenmerkende zalvende groove , zonder over te hellen naar mistroostige tunes .
Nederlands 
Français 
