Wie een plaat van Marvin Lee Aday oftewel Meat Loaf koopt, weet eigenlijk op voorhand al waaraan hij of zij zich kan verwachten: ietwat gedateerde hardrock met een hoofdrol voor de theatrale, pompeuze stem van de bijna 65-jarige, corpulente zanger. In het verleden bracht de man enkele wereldbekende albums uit (en dan hebben we het uiteraard over de ‘Bat Out Of Hell’-trilogie) en was hij verantwoordelijk voor rockhits als “Paradise by the Dashboard Light” en “I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That)”. Belangrijke kanttekening is dat Meat Loaf steeds omringd werd door een sterk team van songschrijvers waaronder vooral Jim Steinman maar eveneens mensen als Bon Jovi, Justine Hawkins en Eric Sean Nally.
Ook op deze plaat laat hij zich opnieuw omringen door verschillende gastcomponisten. Jammer genoeg blijken deze gasten niet van eenzelfde kwaliteit als hun voorgangers.
‘Hell In A Handbasket’ is daardoor een zeer onevenwichtig album met slechts op het begin van de plaat enkele leuke composities. Zo kunnen de eerste drie songs (single “All Of Me”, “The Giving Tree” en “Live Or Die”) ons best bekoren. Jammer genoeg horen we nadien enkele nummers waar onze tenen flink begonnen te krullen. “Blue Sky/Mad Mad World/The Good God is A Woman and She Don’t Like Ugly” kent een verschrikkelijke bijdrage van gastrapper Chuck. De cover “California Dreamin’” met een bijdrage van zangeres Patti Russo doet dan weer vooral heel hard verlangen naar het origineel. Ook de rest van de songs weet het niveau van de eerste tracks niet te halen. De stem van Meat Loaf overstijgt wel nog altijd het niveau van veel jongere collega’s maar compositorisch is ‘Hell In A Handbasket’ duidelijk geen hoogvlieger...
Over de muzikale carrière van Anneke Van Giersbergen kun je ondertussen al een lijvig werkstuk maken. Wij houden het in deze review bij het (misschien wel belangrijkste) gegeven dat deze Nederlandse dame dertien jaar frontvrouw was bij het fijne metalcollectief The Gathering.
‘Everyting Is Changing’ is de eerste soloplaat onder haar eigen naam (ze maakte voorheen wel al enkele poppy albums onder de bandnaam Agua De Annique) en die zal zeker gesmaakt worden door fans van haar eerste band.
De twaalf songs kun je allemaal in de rockhoek situeren want we horen verschillende energieke nummers vol stevige riffs. Opvallend is dat de meeste tracks zeer catchy klinken. Voeg daarbij de uitmuntende stem van Anneke en een zeer goeie productie (gedaan door Portugees Daniel Cardoso) en je hebt een prima album!
Het is moeilijk om een paar toptracks naar voor te schuiven want de hele plaat klinkt gewoon goed en kent geen inzinkingen. Adepten van The Gathering mogen terecht blij zijn met deze ‘Everything Is Changing’.
Dr John is op zijn 71 ste springlevend en dat is voor een groot stuk te danken aan de dezer dagen alomtegenwoordige Dan Auerbach (33). De Black Keys frontman stak zijn adoratie voor Dr John niet onder stoelen of banken en stelde de man voor om samen een plaat op te nemen. Dr John stemde toe en zal daar geen spijt van hebben, want ‘Locked Down’ is zijn beste plaat in eeuwen.
Hoewel ‘Locked Down’ alweer een typisch Dr John album geworden is met de gekende ingrediënten als soul, blues, mardi grass en allerlei voodoo toestanden, draagt de plaat toch een uitdrukkelijke Black Keys stempel. Dan Auerbachs’ invloed en gitaarspel zijn zeer herkenbaar en drijven Dr John tot prestaties waarvan niemand nog dacht dat hij het kon. De productie van Auerbach zorgt er voor dat de ouwe rot vitaler en hipper is dan ooit.
Laat ons zeggen dat de twee elkaar perfect hebben gevonden en allebei hun ei op een voortreffelijke manier kwijt kunnen in deze welgeslaagde kruisbestuiving. Chemie noemen ze dat.
De samenwerking tussen de twee klasbakken werkt zich bijvoorbeeld naar een hoogtepunt in het funky “Getaway” dat een wonderlijke gitaarsolo van Auerbach in de staart zitten heeft
Auerbach heeft de piano van Dr John vervangen door een funky en sexy seventies retro-orgeltje waarmee de grootmeester zich kennelijk enorm weet te amuseren. Verder zingt en gromt Dr John zich gretig doorheen een set geweldige songs waarin hij schittert als in zijn beste dagen. Of hoe een oude beer als een jonge wolf kan klinken in een opzwepend en funky nummertje als “Revolution”, hoe hij Tom Waits naar de kroon steekt op “Big Shot” en hoe hij de afro-funk-soul van de jaren zeventig met succes terug oppoetst in “Eleggua”.
Een knoert van een generatieverschil zit er tussen de twee heren (zo een kleine 40 jaar) maar ze vullen elkaar perfect aan op dit bijzondere album.
Beste jonge muzikanten, neem uw gitaar en ga ermee naar uw opa, wie weet komt daar geen uiterst creatief brouwsel van.
Een ‘bezwerende trip met weerhaken’ is een terechte titel voor de derde plaat van de uit Philly, Pennsylvania afkomstige War On Drugs, met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band, maar is nu op solopad .
Frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock horen we . Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Steve Wynn, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje .
Ook zij voeren je mee in dié bezwerende trip van dromerig en voortkabbelend materiaal, die ruimte laat voor de instrumenten , en grungy injecties heeft door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes , niet vies van een bedwelmend en krachtige opstootje, en gedragen door een warme, emotievolle zang .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen die met “Come to the city”, midden de plaat, een hoogtepunt bereikt.
Het Britse B(ombay) B(icycle) C(lub) van spil Jack Steadman debuteerde in 2009 met ‘I had the blues but I shook them loose’ . Ze waren nog geen twintig , deze vier gasten . Ze zijn na de akoestische voorganger ‘Flaws’ al toe aan de derde plaat . We horen een fris, spannend geheel van dromerige, broeierige poprock , met aanstekelijke, tintelende ritmes en melodieën, die het subtiele gitaarspel in de spotlights plaatst. Het kwartet heeft de kunst van popsongs schrijven onder de knie ; “Bad timing”, “Shuffle” en “Favourite day” zijn alvast drie grootse songs op de plaat . Ook het intieme “Still” , geleest op piano en vocals, moet niet in sterkte onderdoen . BBC komt opnieuw sterk voor de dag …
My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, balanceert ergens tussen pop , rock , chanson , cabaret en opera . De zaken worden op haar nieuwe cd subtieler aangepakt , waarbij ze het eerder houdt op sfeervolle, intieme, ingetogen pop (akoestische gitaar) en licht klassiek door de strijkers, hobo , cello en piano . Sprookjesachtige, hemelse melodieën , die soms een trippend ritme kunnen hebben en in verhouding kunnen gebracht worden staat met haar indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid. Een rits fijne uitgekristalliseerde popsongs dus, waarbij ze nog het best beantwoordt aan het werk van Joanna Newsom.
Electricity In Our Homes is een Londense band die debuteert met ‘Dear Shareholder’, na een eerder verschenen EP. Het trio biedt indiepop, ondersteunt het met aanstekelijke, lieflijke pop en een rauw garage lofi randje vult aan. Een licht zweverige zang horen we en de repetitieve ritmes leunen nauw aan de V.U. en The Feelies . In “We are all trooping off in a big old gang” is wave geweven, en het afsluitende sfeervolle “Play it over” heeft nog een pittig rock’n’roll/blues gehalte . De geboden variaties maken van de plaat een fijn debuut .
De Duitsers van Blackmail zijn al sinds 1997 muzikaal actief en bouwden in die periode een steviggevuld cv op. Desondanks is deze band in onze contreien nog niet echt bekend en net met dat gegeven wil men resoluut komaf mee maken. Enkele personeelswissels (ondermeer een nieuwe zanger) en deze nieuwe plaat (hun zevende al) moeten daarvoor zorgen. Of het hen gaat lukken, weten we niet maar het is alleszins duidelijk dat ‘Anima Now’ een zeer toegankelijk album is geworden.
Deze schijf telt dertien nummers die qua genre zeer afwisselend zijn. Blackmail kun je namelijk in zowel een indie-, progressief als alternatief rockvakje plaatsen. Op sommige tracks komen de Duisters stevig rockend uit de hoek, op andere nummers toont men een meer ingetogen en melancholische kant.
Alle composities zijn echter zeer cathy en luisteren lekker mee. Blackmail doet zo bij momenten denken aan grote voorbeelden als Green Day, Deus, Das Pop, REM, Kashmir en Placebo. Let wel: slechts sporadisch halen ze ook echt het niveau van deze topbands (wat uiteraard geen schande is) maar toch is ‘Anima Now’ een leuke plaat en een fraai visitekaartje van een stel prima muzikanten.
Voor meer info: surf naar www.blackmail.de of www.facebook.com/thisisblackmail
De nieuwe Howlin Rain lijkt gemaakt voor wie van tijd tot tijd al eens met een joekel van een joint tussen de tanden kan genieten van oude platen van Deep Purple, Humble Pie, Free, Little Feat, Janis Joplin en ja, zelfs Pink Floyd en Santana. Retro als de pest, maar met bijzonder veel flow, allure en klasse.
Howlin Rain is het geesteskind van Ethan Miller die in een vorig leven in Comets On Fire zat, ook zo een band waarbij een ferm uit de kluiten gewassen portie wiet u een eind op weg hielp om in de sfeer van hun platen te komen. Comets On Fire begaf zich iets meer in het alternatieve circuit en het ging er allemaal nog iets gekker, uitzinniger en psychedelischer aan toe, bij Howlin Rain zitten we meer in het straatje van de classic rock met een scheut onvervalste soul.
‘The Russian Wilds’ is iets cleaner dan de vorige Howlin Rain platen, en dat is op zijn minst verrassend, temeer daar we weten dat Isaiah Mitchell, gitarist van het wilde oerstoner combo Earthless, de band is komen vervoegen. Beide heren hebben zich dus qua vettige stonerrock en psychedelische uitspattingen weten in te houden, maar niet qua typische lange seventies uithalen en zijsprongen.
En zijsprongen, die zijn er genoeg, zo transformeert “Phantom in the valley” halverwege plotsklaps in een waar latino feestje, voor ons het perfecte sein om een Tequila Sunrise uit te schenken. Elders staat de groep volledig in de geest van begin jaren zeventig te musiceren en tovert Ethan Miller om beurten zijn beste seventies hard rock- en soulvocalen uit zijn strot. De ene keer klinkt hij als Ian Gillan, de andere keer als Curtis Mayfield. Het instrumentarium is nogal uitgebreid, de songs zijn niet zelden melodieus en dromerig, de gitaren vloeien meer dan dat ze scheuren, de keyboards zorgen voor een funky en soms zelfs jazzy toets. Dit alles zorgt voor een gevarieerd, harmonieus en muzikaal bijzonder sterk album met een schaamteloos retro gevoel.
Nu The Black Crowes er nog maar eens de brui een gegeven hebben, kunnen we het hier wel mee stellen.
Een plaatje dat ons vorig jaar was ontglipt , maar gelukkig terug boven water is gekomen is het muzikale project van zanger/gitarist Dan Boeckner van Wolf Parade met z’n vrouw Alexei Perry, het Canadese Handsome Furs, die nu eigenlijk als een volwaardige act kan en beschouwd worden. Op de vorige cd in 2009 ‘Face Control’ hoorden we van het duo snedige, weerbarstige, strakke en hoekige rock’n’roll en pop, opgejaagd door een ‘80’s electro dreunende drumcomputer en gedragen door een declamerende zang , wat hen aan de Kills deed leunen.
Een forse krachtige hap electropop geeft nu de doorslag, met krautrock, industrial , shoegaze en wave invloeden .
Handsome Furs is een goed gelukte retroband met synthesizers , niet vies van een fris, aanstekelijk, toegankelijk geluid als op “Memorioes of the future”, “Serve the people” en “Cheap music” . Het lang uitgesponnen “No feelings” brengt de verschillende stijlen samen tot een mooie evenwichtig song .
Een plaatje alleen om de hoes al het beluisteren en … bekijken waard!
Man met twee nationaliteiten brengt op gezwinde wijze een mix van culturen samen. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat . Balkan, dubstep, breakbeats, wave en trippop sijpelen door . De songs zitten goed in elkaar; het album is gewoonweg straf en werkt aanstekelijk op de dansspieren. Fun-da-mental, Asian dub foundation, The Avalanches en een rits Balkanpop bands zijn maar een reeks artists die ons voor de ogen flitsen als we de plaat horen . Gastvocalisten behouden hun eigen identiteit in de culturele ‘crossroad’ van Taplak. Op die manier horen we de variatie op “Join the circle” (ft Fat Jon), “Chosen ones” (ft Princess Superstar), “All out” (ft Kraantje Pappie & Wenki) , een slepende dubgroove op “Nice to be a girl” (ft Eline Mabilde), waarop wat gas wordt teruggenomen, en “Une affaire a Istanbul” (ft Sanseverino) , die het Franse chanson mengt. Tot slot is er de titelsong met de Glimmers. En de ‘party peoples’ onder ons komen nog meer aan hun trekken met “Booty trap”, “Goofy groove” en “Hasret”. Om maar te zeggen, Merdan Taplak is ‘hot’ , en op plaat klinkt hij ‘hottest’ door al die verschillende invloeden op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze samen te brengen.
Tien jaar na zijn laatste studio album ‘Hocus Pocus’ nam de Ierse Belg Perry Rose de tijd te werken aan nieuwe composities en deze te verfijnen . En het resultaat mag er zijn, want het zijn goed gearrangeerde composities die een ‘positive vibe’ uitstralen , een poppy en radiovriendelijk geluid die de Ierse roots niet ontkennen of verstoppen van de sing/songwriter. De songs zijn gevarieerd en balanceren tussen speelsheid en intimiteit. Door de jaren zijn ze in hun pure vorm uitgeprobeerd en krijgen nu door producer Didier Dessers een voller en kleurrijker geluid . Mooie melodieën , die breed en wijd kunnen gearrangeerd zijn, maar hun eerlijkheid niet verliezen . ‘Pur sang’ dus … Geniet alvast van deze come-back met twaalf aanstekelijke, integere, emotievolle songs .
Uit Leeds zijn ze afkomstig en ze brengen een overdonderend energieke sound van posthardcore en screamos; af en toe wordt wat gas teruggenomen en schuilt er een catchy, fijner, intenser en broeierig geluid als op “Night of the living” en het afsluitende “Everything dipped in gold”.
Tom Hudson port z’n kompanen aan en deelt rake klappen uit in die explosieve sound , strak, hard, krachtig en meedogenloos . Jawel, grommende gitaren, felle rukwinden en exploderende, razende tempowisselingen . Beestig goed wat het kwartet allemaal doet op openers “V.E.N.O.M.” en “Wolf hand” , bagagedragers van de muzikale tornado en bulldozersound van PABH , die het midden houdt van At the drive-in , Blood Brothers en Black Sabbath .
14 jaar al zijn de hardcoreveteranen van Death By Stereo actief…. Wie luistert naar dit zesde full album zou echter zweren dat het hier gaat om een bende jonge, losgelaten honden die hun debuutalbum op de wereld loslaten ....
‘Black Sheep Of The American Dream’ is een frisse, catchy plaat waar heel veel van de jongere bands een puntje kunnen aanzuigen. Death By Stereo serveert gedurende 10 songs een lekkere mix van hardcore en punkrock doorspekt met de nodige breakdowns en stevige solo’s. Voeg daarbij nog de magistrale stem van Efrem Schulz (die bij momenten flink doet denken aan de stembanden van ondermeer Mike Patton en Serj Tankian) en je hebt een uiterst meezingbaar geheel. “Growing Numb”, “Get British”, “Depression Expression” en “Something’s Changing” behoren tot de beste tracks die we in 2012 al hoorden.
‘Black Sheep Of The American Dream’ is absoluut verplicht luistervoer voor fans van H2O, CIV en Comeback Kid en onderstreept de status van Death By Stereo! Het wordt likkebaardend uitkijken naar de doortocht van deze Amerikanen in augustus op Ieperfest...
Nederlands 
Français 
