Het sympathie duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), dragen we in het hart .Ze zijn toe aan de derde cd die ‘Fire like this’ en ‘Box of secrets’ opvolgt ; twee cd’s speelse, uiterst genietbare, onstuimige, opwindende en gecontroleerd, harmonieus beklijvende gitaarsongs. Het duo slaagt erin op ongedwongen wijze hun nummers de energie, de hooks en power te geven en de ritmes huppelen en dartelen om je heen; de songs bouwen goed op en durven te exploderen, onstuimig, beheerst en doordacht.
Ook op de derde cd vinden we enkele stevig, snedige nummers terug , als de woeste “Je me perds” en de broeierige opbouwende “Lost kids” en “Cold” . De songs zijn spannend en winnen aan intensiteit en diepgang . Wat meer rock-ballad gehalte dus met de sfeervolle benadering van “Two dead minutes” , “Night light” en “Slip into blue”. Wat langzamer allemaal, maar het blijft prima klinken . Blood Red Shoes zorgen nog steeds voor een gezellig rock’n’roll onderonsje .
Frisse gitaarrockband uit de States, beetje Husker Du, beetje Fucked Up, een onvermijdelijke streep Velvet Underground en in de weide nog een kudde op hol geslagen Feelies.
Ze vallen met de deur in huis met het driftige punknummer “Turn it around” en harken meteen op dat elan door met het smerige “Animal”. Het 7 minuten lang scheurende en aanzwellende “Oscillation” ontpopt zich tot één van onze favorieten, samen met het al even uitgebreide “Presence” dat al eens durft aanleunen tegen “Heroin” van de Velvets.
De gitaren gedragen zich als kwajongens die gemeen stuiteren, razen en rammelen op nijdige beestjes als “Cube” en het naar Sonic Youth neigende “Ex-dreams”.
Eén van de beste gitaarrockplaatjes die we het jongste jaar gehoord hebben, en een ferme stamp in de kloten van al die verwaande folk-rock groepjes waarmee we dezer dagen ongewild overspoeld worden.
Als IJslanders over heel de wereld populair worden met weinig voor de hand liggende muziek gezongen in de eigen moedertaal, je moet het maar doen. Met de groeiende internationale interesse werd geleidelijk aan ook de muziek van Sigur Ros wat toegankelijker, zonder dat daarbij al te veel toegevingen werden gedaan. ‘Valtari’ volgt die trend echter niet, integendeel, de plaat graaft dieper terug naar de roots en heeft meer ruisende en geheimzinnige klanktapijten dan melodieën in huis. Het is alleszins geen sollicitatie naar een plaatsje op de rockfestivalpodia. Het meest toegankelijke aan deze plaat is de titel, die deze keer wel in één adem uit te spreken is.
Het zal u misschien wat tijd kosten om het te ontdekken, maar ‘Valtari’ is van een ongekende ingetogen pracht. Hoewel ze in IJsland wel wat kunnen verdragen, zijn er op deze plaat geen vulkaanuitbarstingen te beleven. Het ontploft nooit maar blijft de ganse plaat op een hemelse manier verder sluimeren. ‘Valtari’ is een ongelooflijk mooi album gevuld met adembenemende soundscapes die maar mondjesmaat hun geheimen en vooral hun schoonheid prijsgeven. Eentje om stil van te worden.
Nu de wereld al aan hun voeten lag na de poppy uitstapjes op de voorganger ‘Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust’, is dit een even verrassende als moedige stap terug. Dit is pas Sigur Ros op zijn best.
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben al een pak platen uit van psychedelische rocksongs . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor mogen dan nog druggy sounds en dito levensstijl op nahouden , steeds is er op hun platen wel een leuk nummer terug te vinden, ondanks de matige indruk die de platen in hun totaliteit hebben; “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” zijn classics geworden .
De nieuwe is er eentje die evenveel afwisselend als inwisselend materiaal kent . Een middelmatig album die het handelsmerk van psychedelische pop koestert , en aangevuld wordt met gewone rocksongs en donkerromantische ballads . Openers “Sad vacation” en “The autumn carnival” trekken meteen de aandacht en overtuigen door de broeierige , repetitieve ritmes; “Rest your head “ , “I am free” en verderop “Slide” en het instrumentaaltje “Alternative power to the people”, eentje vol bleeps zijn ook nog de moeite waard . “Don’t shoot she cried” op z’n beurt zit onder de dope; maar de “16 tons” cover en andere nummers als “Enjoy yourself” en “Seti vs …” hebben weinig om handen . Tja , dat is nu 1x het oeuvre van de Dandy Warhols dopestory ...
The Death Defying Unicorn - Motorpsycho (& Stale Storlokken)
De nieuwe Motorpsycho is weer een fameuze brok geworden, een dubbelaar nota bene. Als u die in één ruk wil beluisteren dan moet u er haast een dagje verlof voor veil hebben, tenzij u hiervoor betaald wordt natuurlijk. Troost u, wij ook niet, of wat had u gedacht ?
Het is een heuse rockopera geworden met medewerking van de Noorse jazztoetsenist Stale Storlokken en het Trondheim Jazz Orchestra. Een hoop blazers, strijkers en piano’s dus, maar toch geen reden om hiervan weg te lopen, als u tenminste al een beetje vertrouwd was met het werk van deze eigenzinnige Noren. Dit is nog steeds een rockplaat en achter de lagen bombast zit nog genoeg vintage Motorpsycho verscholen, verpakt in een robuust progrock jasje weliswaar. We moeten zowaar regelmatig aan Yes denken, maar dan met zwaardere en loggere gitaren.
Dit is met name een vrij groots project, u wordt meegezogen in songs die al eens schaamteloos de 15 minuten overschrijden, doch de heren komen er weer eens goed mee weg omdat zij dat kunnen als geen ander. Dit hebben we ook in levende lijve mogen meemaken met de integrale uitvoering van dit album in de Kreun te Kortrijk (check even onze concertreviews). Een live plaat van die tournee zou ook niet mis zijn, vermits Motorpsycho de strijkers en blazers had thuisgelaten en de gitaren dan maar wat vetter en luider had gezet.
Op de plaat leggen ze dus duidelijk wat meer subtiliteit aan de dag. Ga hier gerust even voor zitten, ’t is de moeite.
Dit album opent met de beste cover die wij dit jaar al gehoord hebben. Hoe Chromatics Neil Youngs “Hey hey my my”, hier eigenlijk “Into the black” getiteld, naar zich toetrekken is van een zeldzame schoonheid, ijle echo gitaartjes en een gekoelde engelenstem dompelen de song in een vat grand cru wijn.
Een plaat op die manier openen en dan achteraf niet in mekaar zakken is een heuse opdracht, maar Chromatics slagen met glans, en dit 77 minuten lang.
De combinatie van glooiende synths en zweverige gitaren schittert de hele plaat door. Dit brengt het beste van The Cure, The XX, Lamb, New Order, Air en The Raveonettes bij elkaar.
Iedere song krijgt ruim de tijd om zich te ontplooien en wordt niet onnodig dicht geplamuurd, een parel van meer dan acht minuten als “These streets will never look the same” ontpopt zich zo als een verslavend hoogtepunt. Ook “Lady” is zo een heerlijke heupwieger die we keer op keer opnieuw zouden opzetten. De dromerige galmstem van Ruth Radelet zit de nummers als gegoten, stel u gerust maar Dido voor, maar dan met betere songs zoals “Candy”, “Birds of paradise” en “The river”, heerlijke wiegeliedjes om bij weg te dromen.
Onderweg zitten er ook nog een paar sfeerscheppende instrumentals (“Broken mirrors”, “The eleventh hour”, “Dust to dust”, “There’s a light out on the horizon”) die als vloeiend bindmiddel dienst doen, u dient de plaat dan ook best in één ruk van begin tot eind te beluisteren, en blijf van die skip toets af.
Prachtplaat.
Het uit Glasgow afkomstige The Twilight Sad draait rond Andy MacFarlane, muzikaal architect van de band en zanger James Graham, die met z’n Schots accent de songs een extra dimensie geeft. Een link naar Arab Strab is dan ook terecht.
We horen broeierige, intens meeslepende, dromerige songs, die een donker kantje hebben. Minder shoegaze, ontregelde sounds en dramatiek , maar iets meer pop en finesse, waarbij een paar tracks verwijzen naar de begindagen van Editors. 9 boeiende songs vinden we alvast terug op de derde cd van deze Schotten.
‘Ivory’ is het derde solo album van de Weense ambient muzikant Peter Kutin. Kutin is vooral gekend doordat hij muziek schrijft voor oude ‘stille’ films. Daarnaast heeft hij een aantal collaboraties met bevriende muzikanten zoals Taku Unami, Manuell Knap, en ga zo maar door! Intrigerend is wel dat hij met zijn elektronica een zeer gevoelige, melodieuze en menselijke sfeer weet te scheppen. Op ‘Ivory’ werkt hij voornamelijk met sfeervolle gitaarsolo’s , die hij met zijn laptop bewerkt.
Hierdoor creëert hij spannende en zeer aangename achtergrondmuziek die lange tijd blijft hangen, en waarbij je gemakkelijk wegdroomt. Deze muziek houdt het midden tussen ambient en neoklassieke muziek. Prachtnummers zijn “White desert” en “World without end”.
Attilio Novellino is een Italiaan, geboren in Catanzero in 1983. Is bekend geworden door het maken van elektronische ambient muziek. Hij maakt ook deel uit van Sentimental Machines en heeft meegewerkt aan een compilatiealbum rond het thema van ‘Water’.
Bij Through Glass draait het inhoudelijk rond de kracht van het licht dat gefilterd wordt. In zijn muziek maakt hij vooral gebruik van gitaren, elektronica, diepe bassen, piano en vervormingen om dromerige geluidseffecten te creëren.
Beste nummers zijn “Her ed Shoes” en “Ilyra”. Maar het zijn wel soundscapes en ambient toestanden waar je moet voor open staan. Indien niet, laat dan deze cd aan je voorbijgaan …
Twee jaar kwam het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino aandraven met een leuke , ontspannende , fijnzinnige indie/surf zomerpopplaat ‘Crazy for you’ . Het duo gaf de songs een behoorlijke ‘jaren ’50 – jaren ’60 vibe en ademde een soort kustgevoel, met een meezingbaar, neuriënd en fluitend gehalte. We voelden zo de windbries en ervaarden een Zon - Zee - Lucht gevoel.
De opvolger behoudt hetzelfde gevoel , maar de songs klinken nog subtieler, helderder en melodieuzer . De eerste songs “Why I cry”, “Last year” en de titelsong zijn eerder uptempo en fris, de andere balanceren tussen een spring in ‘t veld en een dromerige aanpak . Kortom , Aanstekelijk materiaal dat in een mum van tijd is beluisterd. De indringende , zuivere prachtzang van Bethany is alvast een meerwaarde en refereert aan de 60s en het te vroeg heen gegane Pipettes .
Lambchop, van sing/songwriter Kurt Wagner én al bijna twintig jaar bezig, heeft een eigen unieke weg geplaveid binnen de alt.country/americana. We horen een sfeervol, melancholisch, somber, dromerig geluid van rustig voortkabbelend materiaal … Kamerpop, slowmotionmusic en elegante haardvuursongs van ‘Nashville’s most fxx –up country band’, het uitgangsbord dat Wagner en C° zich eigen hebben gemaakt .
De tandem Wagner en z’n pianist Tony Crow droegen ‘Mr. M’ op aan de overleden sing/songwriter en goede vriend Vic Chesnutt .
Onder de neuzelende voordracht en mompelende bromstem van Wagner, klinken de songs ingenomen, sfeervol , zalvend als sentimenteel , plechtig , serieus, én toch … met een grappig, cynisch ondertoontje .
Het ingehouden minimalisme en de verfijnde aanpak met zwierige momenten boeien op ‘Mr. M’, vier jaar na ‘Oh (Ohio)’ . Een subtiele, stilistische sound van een ontroerende rit waarbij de alt.country/americana deels in jazz en soul wordt gedrenkt, zoals we vroeger al hoorden van een terug opgedoken Spain … Een ingehouden klankenspectrum, een ‘easy listening’ ervaring, die ons eventjes doet relativeren tussen droom , fantasie , melancholie en tristesse . Een ietwat voller geluid is er soms en de steelpedal klinkt graag door. We horen een ‘close harmony’ met de oude sound van Cowboy Junkies. Happy?! Return …
Het Amerikaanse Bowerbirds uit North Carolina, genoemd naar de gelijknamige Australische vogel, had het de voorbije jaren niet makkelijk . Werken aan cd’s en het intense touren eisten hun tol . Muzikaal was het gezelschap wat op automatische piloot bezig en ook de relatie van tandem Phil Moore en Beth Tacular liep stuk. De brokken zijn op muzikaal gebied gelijmd. Een wederopstanding dus, zowel muzikaal als relationeel , noteren we met de nieuwe plaat. Hun folky americana , dromerige herfstige muziek, lag ergens tussen de freakfolk van Banhart/Newsom, de lofi van Mountain Goats en de pop van Lavender Diamond, maar had ook vooral iets mee van de americana/countryrock van Band Of Horses en South San Gabriel. De dromerige folkpop op ‘The Clearing’ is afwisselend met een sobere en een rijkelijke instrumentatie van akoestische en elektrische gitaren, vibrafoon , viool , cello en trombone . De broeierige opbouw intrigeert wat een rits pareltjes als “Tuck the darkness in, “In the yard”, “Stitch the hem” en “Death wish” oplevert . De ingetogen “Walk the furrows” , “Brave world”, “Hush” en “Sweet moments” raken en de verrassende wendingen op “This year” en het afsluitende “nNw we hurry on” boeien en palmen je probleemloos in .
… Met een knipoog naar onze Bony King Of Nowhere …
De laatste jaren durft Tony Dekker, spil van Great Lake Swimmers, al extraverter te gaan. Op de nieuwe cd horen we het alvast op “Easy come easy go” en de titelsong. Eerder hoorden we vooral sfeervolle en weemoedige americanapop, geënt op een intiem semi-akoestische gitaarspel en – getokkel, banjo, steelpedal en viool, onder Dekker’s klaaglijke, melacholische zang. Nummers als “Think that you might be wrong”, “The great exhale”, “Cornflower blue” en “Fields of progeny” sieren dit . Een bre(e)der instrumentarium wordt alvast aangehaald op “Changes with the wind” en “Ballad of a fisherman’s wife” . Een glansrol is weggelegd voor violiste Miranda Mulholland die de weemoed en uitbundigheid in elkaar doet vloeien.
Great Lake Swimmers blijft garant staan voor innemende, gevoelige als broeierige, uitbundige fijne altcountrypop.
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond spitst zich naar ons landje toe en heeft een nieuwe plaat ‘Heavy Flowers’ uit . Een groots artiest in wording, eerder verscheen al (semi-akoestisch) werk, maar kreeg hier praktisch geen airplay. ‘Heavy Flowers’ van de sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat is een overtuigende plaat . We waren onder de indruk, gezien hij hier 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn brengt door z’n innemende, opbouwende, broeierige songs, een emotievolle zang en z’n songteksten.
Ofwel brengt hij materiaal op sobere , ingehouden wijze als “Monday” en “Another ghost rocket”. Ofwel kreeg hij de hulp van een heuse band , die afgewogen rijkelijker gearrangeerde songs spelen met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gaan door het bredere instrumentarium, alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . De single “Flame on my head” is er eentje die in het geheugen gegrift staat . “Le chant des cigales” en “Sunday punch” zijn de twee opzwepende tracks; we noteren een zwierige “Elephants” en de titelsong leunt het nauwst aan het mysterieuze en mystieke van Woven Hand door de onheilspellende tokkels , de dwarrelende synths en de accordeon.
Blaudzun loodst ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop van ‘Heavy Flowers’, die uitermate gevarieerd klinkt binnen het genre.
Nederlands 
Français 
