Voor old school NYD fans is deze ‘Dancing backward in high heels’ wel even slikken, en dit omdat The Dolls (of wat er van over blijft, met enkel nog Sylvain Sylvain en David Johansen als originele leden in de rangen) nu helemaal zijn afgestapt van het oorspronkelijke geluid. Enkel de fijne hoes roept nog herinneringen op aan het woelige verleden.
Het zat er al aan te komen met de vorige plaat ‘Cause I sez so’ waarop ze ook al gretig dweepten met sixties en doowop geluiden. Toch waren er op die plaat nog duidelijke raakpunten met de oorspronkelijke proto punk van begin jaren zeventig. Die zijn nu helemaal verdwenen.
Eén en ander kan ook te maken hebben met het vertrek van Steve Conte, een gitarist die steeds trachtte om de geest van Johnny Thunders bij The Dolls in leven te houden.
Met de exit van Conte zijn de gitaren naar de achtergrond geschoven ten gunste van een opzwepende sax en een zinderend orgeltje, wat resulteert in een handvol aanstekelijke songs waarmee we ons in het hartje van de sixties wanen. Dingen als “Round & round” en “I sold my heart to the junkman” konden volgens ons meer dan veertig dertig jaar geleden makkelijk in de hitparade belanden ergens tussen Smokey Robinson, The Beach Boys en The Supremes.
Het fungehalte is alweer belangrijker geworden en de stempel van David Johansen is nog nadrukkelijker aanwezig.
‘Dancing backwards in high heels’ ligt dichter bij diens alter ego Buster Poindexter dan bij de originele Dolls. Johansen, wiens zangcapaciteiten onaangetast blijven, herneemt hier trouwens “Funky but chic” uit zijn eigen solo carrière, zij het daarom niet echt beter.
De plaat is onmiskenbaar meer soul dan rock, laat staan punkrock. We kunnen de Dolls dus niet verwijten dat ze krampachtig blijven vasthouden aan de sound die ze zelf gecreëerd hebben begin jaren zeventig. Misschien is dit ook wel verstandig, want wat ze toen voor mekaar gekregen hebben zouden ze op vandaag toch niet meer kunnen evenaren. Eigenlijk grijpen ze nu zelfs terug naar dezelfde prille sixties invloeden en voorbeelden, er komen alleen heel andere dingen uit.
‘Dancing backwards in high heels’ is dus een gedurfde onderneming waarmee The Dolls hoegenaamd niet op hun bek gaan, maar wij zullen als fan van het eerste uur toch eerder teruggrijpen naar onze exemplaren van ‘ New York Dolls’ (1973) en ‘Too much too soon’ (1974).
Dit hier is gewoon een andere groep.

Als u vindt dat The Thermals een pak van hun pluimen verloren zijn en veel te braaf zijn geworden, dan moet u beslist eens dit plaatje proberen.
De simpele maar zeer doeltreffende rechttoe rechtaan rock van White Wires is volledig bereid volgens het ongeschreven recept van de eerste twee Thermals platen. Garage rock met een flinke scheut punk, een rauw geluid zonder veel franjes, een lo-fi productie, gure riffs en korte sprankelende catchy songs voorzien van de nodige dosis vuur en woede. Het plaatje duurt amper 27 minuutjes en bevat 12 killers van songs die met zijn allen richting onderbuik razen. Hoe heerlijk simpel rockmuziek kan zijn.

Geen idee waarom het genre nu terug zo hot is en waar al die nieuwe shoegaze bandjes blijven vandaan komen, maar deze Weekend nemen we er graag bij. Qua nieuwe bands in het genre komt Weekend dicht in de buurt van het zinderende A Place To Bury Strangers, en dat wil wat zeggen.
Nogal opmerkelijk, dit trio komt uit het zonnige San Francisco, maar zomerse deuntjes zijn niet echt aan hen besteed. Wij zouden eerder spontaan geneigd zijn hen in een donkere Britse steeg te situeren, ergens waar My Bloody Valentine en Joy Division door de speakers loeien. De noise gitaren snijden en scheuren, de zang komt half van achter de coulissen en de pompende ritmesectie zorgt voor een gure geluidsmuur.
Het onheilsspellende geluid van “Landscape” lijkt zelfs rechtstreeks vanuit een onrustwekkende kelder te komen. “Coma summer” en “Age class” klinken als de Velvet Underground na een elektrocutie, “Youth Haunts” is een wilde jacht op het vel van Sonic Youth en “End times” is Joy Division die het met Husker Dü aan de stokken krijgt.
Er worden dus geen nieuw paden betreden bij Weekend maar ze maken het soort lawaai waar wij van houden.

Scott Kempner, de man die ooit aan het roer stond van de Amerikaanse rocklegende The Del-Lords noemde deze Rob Skane rock'n’roll zoals God het geschapen had.
Weliswaar grootse woorden, maar zoiets is nu eenmaal te verwachten bij een man die zijn inspiratie zocht bij Paul McCartney, The Replacements of Graham Parker.
Allemaal traditionele waarden maar het zijn allemaal één voor één iconen die weten hoe je een goed nummer uit de mouw moet schudden en dat is blijkbaar ook wat deze New Yorker van plan was te doen op diens cd ‘Phantom Power Trip’ die trouwens geheel in eigen beheer werd opgenomen.
Een cd die 11 nummers telt, allemaal volgens de gouden regel van de drie minuten en het soort rocksongs dat zonder kapsones is. Omwille van de eerlijkheid die hier van uitgaat is dit zonder twijfel een cd die vooral een ouder publiek moet aanspreken want Rob is niet het soort muzikant die droomt van stadions. Te oordelen naar deze cd is hij al best tevreden met een podium tussen de barkrukken. Cd zonder verassingen maar wel een degelijke rockplaat van de oude school.