Ze zijn al een kleine tien jaar bezig, 31 Knots, de band onder het duo Jay Winebrenner en Joe Haege, …én toch nog maar weinig gehoord … Zo zie je maar … ‘Trump Harm’ bevat spannende en broeierige indiegitaarrock, met fijne, subtiele gitaarriedeltjes en geluidjes . De songs klinken doortastend, bouwen op of ondergaan verrassende wendingen, en durven af en toe uit te barsten. Leuk, mooi , toegankelijk, creatief en verslavend inwerkend wat het gezelschap weet te brengen.
Meteen wordt de aandacht gescherpt met de eerste songs “Onanist’s vacation” en “Candles on the water”, dan hebben we een ietwat hobbelig parcours om dan door te breken met “A lot can tell”, “Dark control” en “One tongue room (come to my senses)”.
Kijk, 31 Knots is een fijne ontdekking – laat het nu opnieuw geen tien jaar duren vóór ik hen terug in mijn bezit krijg!
Een apart bandje toch die Amatorski uit Gent/Lier. Heerlijke, fraaie, kunstzinnige sfeermuziek horen we op het korte debuut , dat maar 7 songs kent .
Eerder kwamen ze in de belangstelling met de EP ‘Same stars we shared’, dromerige, slowmotion fluisterpop, elegante schoonheid, pracht en subtiliteit, die met gitaarreverbs werd doorkruist. Met een knipoog naar Sigur Ros .
Het gezelschap gaat op het debuut iets verder … meer ruimte voor elektronica en arrangementen. Triphopsounds op z’n Portishead en jazzy blazers sijpelen op de breekbare, sfeervolle songs door . Spannend en subtiele uitgewerkte songs , die hitech en lofi in elkaar verweven …Emotionele, gevoelige, mooi verslavende, ‘verloren’ zieltjespop …
Amatorski opent met het instrumentale “Fading” uit een muziekdoosje , om dan muzikaal minimalisme en diversiteit te laten horen, o.m. in de single “Soldier”, het opbouwende “Peaceful”, het dromerige 22 Februar” en een “8 November”, die in jazz uitdeint. De songs klinken af en toe tegendraads en kenmerken een sprookjes- en ‘spookjes’ geluid; de ‘hidden track’ “Anthem & hop-è” is het mooiste voorbeeld.
Amatorski staat voor verstilde pop, wave, elektronica en Scandinavische soundscapes, gedragen door de fragiele zang van Inne Eysermans .
Amatorski schakelt graag jonge kunstenaars in . Op de cd hoes zien we postkaarten van Heilige Communicanten; opnieuw een element die aantoont dat ze openstaan voor interpretaties en aansluit dat er ruimte is voor een eigen invulling.
Ze doen nog een theatertour met beelden van jonge videokunstenaars, een concept trouwens om met die korte films of video’s op te treden.
En net als Moondog Jr ( Zita Swoon) zijn ze gevraagd om een soundtrack te maken bij een stomme film .
Van creativiteit gesproken – check maar eens de titel ‘TBC’ … laat ruimte voor eigen interpretatie … van tuberculose, to be confirmed en to be continued, ... Band met grootse vooruitzichten.
‘Four Walls / Paradise Circus’ is de langverwachte samenwerking van Massive Attack met Burial. Het resultaat klinkt spookachig en desoriënterend en dat is natuurlijk alleen maar positief !
De 12 inch telt twee remixes van Burial voor Massive Attack’s nooit eerder uitgebrachte “Four Walls” en voor “Paradise Circus” van hun ‘Heligoland’, 2010.
Het gaat eerder over een collector’s item, want het wordt enkel uitgebracht op zwaar vinyl van 180 g, in een oplage van slechts 1000 exemplaren wereldwijd, handgenummerd en het artwork is een gold glitter screen-printed design van Massive Attack’s Robert Del Naja (3D).
‘Four Walls’ is een 12 minuten durende ambient trip. Een trage, monotone drumbeat met een hoek af en biedt houvast voor de met delay doorspekte vrouwelijke zang in dit door Burial geschapen mysterieuze, dreigende landschap.
“They know that I can't settle down ...They know but they won't keep me in line” menen we van de verwarde vrouw te verstaan. Is het Hope Sandoval ? De uncredited vocals voelen ergens Arabisch aan, of slaat onze verbeelding ook al op hol ?
“Paradise Circus” begint zweverig, maar komt al vlug echt op gang en we voelen ons na het vorige nummer toch terug wat dichter bij huis, daar we het nummer herkennen van op ‘Heligoland’. Iets minder bevreemdend dus en dat geeft een warmer gevoel. Maar de track geeft ons niet echt de kans om ons echt veilig te voelen en neemt ons terug mee voor bijna 12 minuten Burial-pret.
Dit zijn duidelijk geen alledaagse remixes. Alles zweeft, wijkt haaks af van het normale en klinkt toch als één geheel goed samen in die goeie extravagante Burial-stijl.
Jonge metalfans die hun collectie willen uitbreiden met verzamelwerk van een legendarische band, weten welk cadeau ze binnen de twee maanden onder de kerstboom kunnen vragen. ‘Single Cuts’ is namelijk een prachtig overzicht van het oeuvre van de Britse metalband Judas Priest. Op deze verzamelaar tellen we negenties singles die de band tusen 1977 en 1992 uitbracht. Dit betekent dat enerzijds een aantal snoeiharde metalklassiekers de revue passeren zoals “Breaking The Law” en “Painkiller” maar anderzijds horen we veel nummers die we kunnen catalogeren onder de noemer melodieuze hardrock. In ieder geval was de band rond zanger Rob Halford een belangrijke invloed op trashbands zoals Anthrax, Metallica, Megadeth en Slayer.
Naast de leek is ook aan de echte fan gedacht want naast de gewone verzamelaar is er tevens een uitgebreide box met alle A- en B-kantjes van de singles.
Dit betekent in totaal 52 tracks op 20 verschillende schijfjes. Voeg daarbij nog origineel artwork, een uitgebreide booklet en een hele resem foto’s en je hebt een echt hebbeding voor de die hard Priest-fan.
De band is trouwens nog steeds volop bezig aan hun Epitaph-tour wat naar verluidt hun laatste wereldwijde tour zou zijn. Nadat ze eerder dit jaar Europa (en ondermeer Graspop) en Zuid-Amerika aandeden, reizen ze nu volop door Noord-Amerika om af te sluiten in Japan.
De beoordelingen die we de voorbije weken konden lezen over dit ondertussen tiende studioalbum van de Red Hot Chili Peppers lieten niet echt het beste vermoeden. Met een ietwat bang hart begonnen we dus aan de recensie van een van onze all time favorite rockbands.
Na een tiental luisterbeurten kunnen we stellen dat de Peppers op safe speelden en gewoon een goeie plaat afleverden zonder dat er echt instant klassiekers op staan. Het is overduidelijk dat deze multimiljonairs zich houden aan dezelfde succesvolle formule die ze sinds jaren eind jaren negentig hanteren. Dat betekent dat het vooral de typische gekende zanglijnen van Kiedis en de uitmuntende ritmesectie (met een vrij prominente rol voor drummer Smith) zijn die zorgen voor een stevige basis.
Nieuwe gitarist Jos Klinghoffer heeft de onmogelijke taak om John Frusciante te vervangen maar hoewel hij zich niet uitdrukkelijk profileert, is ie best verdienstelijk. Het zorgt voor veertien nummers die stuk voor stuk een eigen smoel hebben.
Vooral de drie eerste nummers vielen bij ons enorm in de smaak. “Monarcy Of Roses” en “Factory of Faith” zijn zwierige nummers met stevige skatepunkgitaren, “Brendan’s Death Song” is op zijn beurt een akoestische track die misschien wel niet kan tippen aan “Under The Bridge” maar toch een van de hoogtepunten op dit album is.
De rest van de plaat herbergt nog heel wat afwisseling en diverse fijne momenten. Ongetwijfeld zullen er hieruit nog een aantal singles uit geput worden maar welke dat zullen zijn is voor ons niet zo simpel aangezien er eigenlijk geen slechte nummers te horen zijn.
Het zal er ongetwijfeld voor zorgen dat de populariteit van de Red Hot Chili Peppers niet zal achteruitgaan.
We kijken alvast uit naar de komst van deze band op een van de grote festivals tijdens de zomer van 2012.
Het Gent-Brusselse kwartet Yuko heeft de opvolger klaar van het debuut ‘For times when ears are sore’. De groep klinkt binnen het concept van subtiele, aanzwellende postrock, pop en elektronica uitermate toegankelijk, poppy, catchy en gevat. Boeiend, creatief opgebouwde broeierige songs, dromerig en fris, die durven krachtiger te zijn, zonder de factor gevoeligheid te verliezen. Het tweede deel van de cd is innemender en ademt meer rust uit. Het afsluitende “Hole in the ground” is als één van de sfeervolle nummers van Two Gallants. We houden van de fijne emotievolle stem van zanger/gitarist Kristof Deneijs, de herfstige toetsen en de gepaste percussie van de getalenteerde Karen Willems.
Een lichte vrolijkheid is er onderhuids . “Dolly Parton” en “When you go blind” vormen het uitgangsbord van de homogeen, evenwichtige plaat. Mooi .
Samen met de rits Mouse On Mars, Pan Sonic maakte het Britse Seefeel, begin de jaren ’90, deel uit van de abstracte elektronica; stoorzendergeluiden en neurotische beats; ze bepaalden het elektronisch klanktapijt, maar na’96 leek de vindingrijkheid ten einde . Vijftien jaar later gaan Mark Clifford en Sarah Peacock samen met twee Boredoms (uit Japan ) leden . Resultaat is een nieuwe , titelloze plaat van bevallige popelektronica , die iets rauwer en scherper uit de hoek komt en onderhuids niet vies is van shoegaze . De elf songs vormen een concept, hebben een zinderende spanning en klinken als grauwe d®oompop , licht apocalyptisch, meeslepend en zalvend. Een mooie return dus …
Een Belgisch groepje naar m’n hart qua dynamiek, enthousiasme, vriendelijkheid en avontuur is School Is Cool. De groepsnaam klinkt onbevangen, lief, jeugdig, fris ,sprankelend en we horen van het kwintet een eerlijk pure sound. De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally heeft nu al meer dan 60 optredens in binnen- en buitenland afgewerkt , maken rake clips met een minimum aan middelen en hebben nu hun debuut uit. 13 nummers zonder de interludes … een plaatje als in ‘the old skool days’.
‘Entropology’ is een gevarieerde plaat van subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Een handvol singles siert de band , de instant klassieker “New kids in town”, “In want of something” en “The world is gonna end tonight”, die mooi verdeeld zijn over de cd.
Nummers als “The road to Rome” en “Algoritms” liggen in dezelfde lijn. Ze zijn vindingrijk en durven gewaagder te klinken, luister maar naar “Dawn and a newly hatched damselfy” en “On the beach of Hanalei”, ferme boterhammen btw! “Warpaint” is volledig gebed in de eighties wave en de reprise “Carn backseat, parking lost” is een schitterende intieme akoestische parel. En tot slot is er nog de episch filmische titelsong.
School Is Cool heeft een uiterst genietbare, goed in elkaar gestoken debuut uit, en zorgt voor voldoende afwisseling in het materiaal.
Terechte vraag : kunnen Johannes Genard en Andrew Van Ostade, spil van de band, nog zoiets met de andere drie schoolboys (& girl) overtreffen?!
De in Noord Ierland geboren jonge Hannah Peel week al snel uit naar Engeland en heeft na de EP ‘Rebox’ een voortreffelijk debuut uit . Op de EP hoorden we de verwerking van ‘80s klassiekers “Tainted Love” en “Blue Monday”. ‘An artist to watch’ in de Uk, lazen we , en inderdaad , we horen fijn gevarieerde , geraffineerde, genietbare neofolkysongs, die ingetogen, sober, sfeervol als een bredere instrumentatie en orkestratie hebben. Soundscapes en electropop worden niet geschuwd.
Haar roots zitten duidelijk in de folk, luister maar naar “Song for the sea”, “Don’t kiss the broken one”, “Solitude” en “Unwound” ; ze besluit zelfs met twee traditionals op eind van de cd. Haar zweverige, hemelse stem biedt een meerwaarde.
‘The Broken Wave’ werd geproduced door Mike Lindsay van Tunng. De sing/songschrijfster mag zelf ook (na)genieten van dit overtuigend plaatje!
Radiohead haalt de laatste tien jaar de modale muziekliefhebber niet meer over de mangel, sinds ze de overstap van hun talentrijke uitgekiende gitaarpop waagden naar de popelektronica, al of niet met de nodige experimenteerdrift. Er is de evenwichtsoefening tussen beide styles op de recente platen.
De opvolger van ‘In rainbows’ (was btw legaal gratis te downloaden) sluit het nauwst aan bij de reeks ‘OK Computer’ en ‘Kid A’ . Naast een paar sfeervolle, eenvoudige songs (“Codex”, “Give up the ghost”) integreren ze gitaareffects, ingenieuze geluidscollages, knisperende elektronica en ritme-tics in dromerige, broeierige songs . “Little by little” heeft de sterkste melodie en komt het best uit de verf .
Radiohead slaagt er nog steeds in een handvol prachtige songs te schrijven, die klasse, romantiek en elegantie onderstrepen .
Arbouretum - Aparte band uit Baltimore, Usa die er al vier platen op nahoudt. Ze brengen een psychedelische retrotrip van lang uitgesponnen nummers, (g)rauw, gruizelig, korrelig gitaarwerk, fragiele country folk met slepende, met boeiende en broeierige voortstuwende gitaarsoli, niet vies van kruidige fuzz . Grootse rockdramatiek en een episch concept van het gezelschap in zeven goed uitgewerkte songs.
Opener “The White Bird”, samen met “Waxing crescents” en het afsluitende “Song of the nile” dompelen je meteen onder in deze sfeer. Tussenin krijgen we ademruimte met het trage, integere, sfeervolle “The highway man” . Ook de ‘gewone’ songs qua tijdsduur als “When delivery comes” en “The empty shell” moeten niet onderdoen qua intensiteit. Op die manier hebben we van het ‘houthakkers’ combo een overtuigende plaat!
Wie naast de platgetreden punkrockpaden wil stappen, moet zeker eens luisteren naar Love A. De Duitse formatie heette voorheen Love Academy en brengt met ‘Eigentlich’ een eerste album uit. De Europeanen staan garant voor een zeer eigenzinnige mix van punk en melodieuze indierock met poppy invloeden. In concreto betekent dat razendsnelle drums, gitaren die voortdurend staccato riffs met melodieuze passages afwisselen, een bassist die vakkundig alle gaatjes vult én een zanger die onafgebroken spreekt, roept en af en toe zingt. Het is een beetje wennen aan de Duitse taal maar na twee luisterbeurten is dat euvel verholpen en klinkt de muziek van deze formatie uit Trier verdomd lekker.
Nummers als “Ramones”, “Individuell” en “Schafe/Wölfe” zijn echte oorwurmen en dat zul je geweten hebben.
Love A is dan wel een jonge band maar het heeft nu al een volstrekt unieke en eigen sound, iets wat ons niet zo vanzelfsprekend lijkt. Dit betekent wel dat de meeste nummers vrij goed op mekaar trekken, maar eerlijk gezegd stoort ons dat niet.
We durven er gif op innemen dat Love A in hun thuisland binnenkort een bekende naam is.
De derde plaat al van deze knapen die wel eens kwaad kunnen worden, getuige de pisnijdige punksong “We are fucking angry”, een agressieve sneer naar het Britse establishment.
The King Blues hun muziek komt voort uit een welgesmaakte mélange van The Clash, Public Enemy, The Specials, Jamie T. en The Streets. De betere punk vermengd met snedige ska en kwade hiphop, een geslaagde cocktail zo blijkt. Laat u dus niet in de war brengen door de groepsnaam want de blues is één van de weinige stijlen die we hier niet op terug vinden.
Frontman Jonny ‘Itch’ Fox heeft een boodschap voor de wereld en spuwt of rapt die eruit, zijn lyrics zijn nogal politiek en kritisch getint en de vertelstijl (beetje à la Jamie T. of Mike Skinner van The Streets) strookt goed met de agressiviteit en spontaniteit van de songs.
“The future’s not what it used tot be” is een heerlijk nummer die aanzet met een luchtige marriachi trompet op een reggae beat, maar die iets verder een fel stuk venijn wordt. Het spitse rockertje “I want you” doet wat aan Bloc Party denken en “Headbutt” is gewoon een ongelooflijke catchy motherfucker van een song, een hit als u het aan ons vraagt, helaas vraagt niemand het aan ons. “Does anybody care about us” en “Everything happens for a reason” zijn eerder radiovriendelijk, meer pop dan punk als je wil, maar nergens banaal.
Ook al is niet alles even scherp en pittig, er zijn geen misstapjes te vinden op ‘Punk & poetry’ en de albumtitel lijkt ons geheel gerechtvaardigd. Waarmee we maar willen zeggen, fijn plaatje.
Licht verteerbare, aangename, leuke rock horen we op het debuut van deze jonge Engelsen van Max McElligott. Ze hebben met “The king & all of his men” al meteen een aardige hit op zak en samen met opener “Lions in cages” zijn dit de meest krachtige songs op de cd. De sound bengelt ergens tussen Razorlight, The Darkness, Queen en een rits poppsychedelische groepen door de toetsen … Poprock met een sterk retro/psychedelisch gehalte dus , kleurrijk & gevarieerd, ondersteund van de dromerige, emotievolle soms galmende zang. Binnen die broeierige aanpak klinken “Stay & defend” , Back to back”, “Dancing with the devil”, “Where are you now” en de titelsong verfijnder en sfeervoller; “Something unusual” , “Midnight dancers” en afsluiter “Planets zijn ingehouden en hebben een aanstekergehalte. Wel goed, maar geen opzienbarende plaat hoor; er valt voldoende afwisseling te noteren …
Nederlands 
Français 
