Een drietal jaar terug debuteerde het uit Liverpool afkomstige trio The Wombats met aanstekelijke, frisse, opwindende , leuke adhd pop . ‘A guide to love, loss & desperation’
had een resem singles die in ons geheugen bleven hangen, “Let’s dance to Joy Division”, “Backfire to the disco” en “Kill the director”, door de eenvoudige, treffende melodie, dynamiek en meezingrefreintjes. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse postpunk dus!
De moeilijke tweede ‘This modern glitch’ heeft nog een paar catchy, feestelijke songs, “Tokyo”, “Jump into the fog” en “Techno fan”, okselfrisse indiepop door de gitaarloops, – riedeltjes, – hooks en toetsen die meer op het voorplan zijn getreden en richting electropoprock gaan .
We horen grootsere opgezette stukken en broeierige songs die hun gevoel voor melodie niet hebben verloren, maar wel hun onweerstaanbaarheid.
De tweede cd is er in meerdere sessies tot stand gekomen, o.m. door de moeilijke periode van zanger Matthew Murphy; de plaat is iets minder dansbaar, heerlijk en overtuigend dan gedacht met de singlereeks …
Een kleine tien jaar terug was Thursday met ‘Full Collapse’ een invloedrijke band binnen de emocore, samen met Boy Sets Fire. Intussen zijn we aan plaat zes beland en drijft het kwintet van Geoff Rickly uit New Brunswick steeds verder weg van de posthardcore roots . De vorige plaat ‘Common Existence’ was uitermate donker .
Hier komt de nadruk op sfeervolle , zweverige, snedige post – rock en pompeuze shoegazepop die niet vies is van wave en orkestratie. Een meer epische sound en zang die richting Smashing Pumpkins en Glasvegas gaat door onderhuidse emotie . “Fast to the end”, “Open Quotes” en “Turnpike divides” duiken regelrecht naar hun muzikaal verleden; “A darker forest” , “A spark against the sun” , “Past & future ruins” en “A gun in the first act” hebben een broeierige spanning . Op het intieme, kwetsbare “Empty glass” klinkt de wanhoop en verlatingsangst door . Ze slaan bikkelhard terug op het intrigerende “Stay true”, een pracht van een afsluiter ,die naar een climax gaat . Een afwisselende, boeiende plaat dus, die op zich sterke songs heeft maar geen echte treffende uitschieters .
Vanuit de UK waaien er nogal wat groepjes over, en het zijn dikwijls de minst getalenteerde die als hype gelanceerd worden (vooral dan door NME), niet zozeer omwille van hun capaciteiten maar eerder omdat ze er behoorlijk cool uitzien of zich naar aloude Britse gewoonte tamelijk arrogant gedragen. Hier op het vasteland lopen we echter niet zo hard van stapel en gaan we er telkens even rustig voor zitten vooraleer we bij dergelijke bandjes met overdreven superlatieven naar buiten komen.
Een band waar niet zo veel commotie rond gemaakt wordt, is Art Brut die met ‘Brillant ! Tragic !’ toch al aan hun vierde werkstukje toe zijn. Art Brut is een goed bewaard geheim, zo blijkt. Het is ons een raadsel waarom de Britse pers dit niet de hemel heeft in geprezen, want dit bandje heeft zowat alles waar de Britten op geilen; springerige en venijnige gitaartjes, puntige en hakkende catchy songs, punky vocals en een typisch Britse sound (hoewel geen brave Britpop).
Misschien een beetje te moeilijk of te arty, zou het dat zijn ? Wij zijn er in ieder geval weg van want dit album brengt bij ons de nodige opwinding teweeg. En dat is te wijten aan compromisloze hoekige songs als “Bad Comedian” (waar The Fall nooit ver af is) en “Lost weekend” en vooral aan de venijnige gitaren die om de haverklap zowat elke song kommen opjutten. Eén van onze favorieten is “Is dog eared”, een aanstekelijke brok indie rock die het beste van Wire, Pixies en Franz Ferdinand in één song weet samen te vatten. Maar dit plaatje heeft nog veel meer moois in petto, het strakke “Martin Kemp Welch Five-a-side Football rules” is een to the point volbloed punkertje van amper 2 minuutjes en “Axl Rose” bijt en briest dat de vonken in het rond vliegen. “I am the psychic”, weer zo een heerlijke punky kopstoot, doet denken aan vroege Godfathers die in gezelschap van Billy Childish wild om zich heen schoppen.
Pas op het eind gaat het er wat rustiger aan toe met een razend knap “Ice Hockey” die akoestisch inzet en daarna via hoekige gitaartjes lekker verder dobbert.
Een geweldig plaatje dus van deze Britten die kilo’s meer talent hebben dan de twee omhooggevallen broertjes Gallagher die elkaar op vandaag menen te moeten bekampen met elk een wel heel miserabel laatste plaatje. En wie prijzen ze bij de Britse pers terug de hemel in, denkt u ? Yep, ze gaan het nooit leren.
U zult onderhand wel weten dat we deze inmiddels 24 jarige souldiva op handen dragen. Voor de vijfde studioplaat heeft ze nu uiteindelijk haar eigen label, ze heeft de artistieke vrijheid en het is meteen een schot in de roos hoor. Het is een plaat met Dave A. Stewart die we in de ‘80s kennen van Eurythmics . Blij dat ze geen kneedbaar popsoulmeisje is geworden , maar een dame die haar soulpop en haar stemkwaliteiten ten volle benut. Vol overgave zingt ze op deze afwisselende plaat.
Gevoelige, aangrijpende, sfeervolle, meeslepende dromerige , intense soulpop, met een juiste dosis luchtigheid en rock, heerlijk gedragen door een stem met de kracht van een leeuwin of die breekbaar fluisterend kan zijn … Als een Janis Joplin, Aretha Franklin, met een knipoog naar Sharon Jones, die we onlangs leerden kennen.
Een plaat boordevol emotie, luister maar eens naar de sfeer op de broeierige “Newborn”, “Karma”, “Don’ start lying to me now” en “Somehow” of de intimiteit van “Cry myself to sleep”, “Landlord”, “Boat yard” en “Take good care” . ‘We’re stone(d)’, mensen en ‘we take good care’ van deze lieve, charismatische dame …
Het jeugdige duo Cults (Madeline Follin – Brian Oblivion) debuteert op het label van Lily Allen. Elektronica wordt moeiteloos verweven met ‘60s getinte zeemzoeterige droompop onder de bezwerende stem van Madeline , en die door Brian soms wordt ondersteund .
Een gelaagde, eenvoudige structuur, fris en ongedwongen. Goed in het gehoor liggende, fijne popsongs , die ingenieus in elkaar zitten, kunnen prikkelen, aanzwellen of ietwat krachtiger klinken, met een link naar Phil Spector. “Abducted”, “You know what I mean” en “Bumper” (opwindende ritmes op z’n Pipettes) zijn de sterkste troeven. In een goed half uur horen we hier elf puike songs van het duo!
Na het demodebuut ‘When the candle dies out’ is hier het langverwachte debuut van de heren uit Wevelgem onder de vleugels van Brent Vanneste. Steak Number Eight waren de jongste winnaars van Humo’s Rock Rally (15) ooit, zijn nu net volwassen gasten en zorgen ervoor dat hun combinatie van postmetal, sludge/doom en noise een toegankelijker, aardser karakter heeft. Isis, Neurosis, Amenra zijn onmiskenbare invloeden van deze jonge gasten door de donker, dreigende sound, de logge , diepe, rauwe ritmes, de snedige tempowisselingen en de intens broeierige opbouw … 66 minuten duivelse ‘raw power’ … Songs die gaan over chaos, woede en verwarring, onder de oerkreten en – schreeuw van Vanneste. Songs die uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor de instrumenten . “The perpetual” dompelt ons al meteen onder in die beukende sound .
Verrassend knappe songs dus zoals “Dickhead”, “Pyromaniac” en “The calling”, die een terechte singlekeuze werd om het genre breder te kunnen verspreiden. “Stargazing” en “Trapped” tonen nog maar eens hoe goed allemaal in elkaar zit bij deze jonge wolven .
Steak Number Eight heeft ook een zachte kant … de ontroerende, sfeervolle emotievolle “Track into sky”, met hulp van het Ortier Koor van Wevelgem.
Overtuigend, indrukwekkend debuut!
Hij heeft een tijdje op zich laten, deze Jeff Martin … Hij is toe aan z’n 8ste plaat in negentien jaar. Slowcore van traag slepende en vaak donkere , ingetogen indierock … uitermate sober, rust ademen … ; lofi/soundscapes sijpelen door, waardoor dit meer werkstukken zijn en geen afgewerkte songs. Vocaal wordt hij met z’n lijzige fluisterstem bijgestaan door Eleni Mandell. Warme melancholie daar draait ‘em om, die af en toe eens opengebroken wordt. Puik goed klinkend plaatje, die echter geen verrassingen te noteren heeft. De titel spreekt voor zich hmhm …
Een mooi bewaard muzikaal geheim in de Amerikaanse lofi alternative americanafolk is Woods, uit Brooklyn NY , gecentraliseerd rond Jeremy Earl, die met Jarvis Tavernier sinds 2005 de kern vormt. Ze kwamen met de vorige cd ‘At Echo Lake’ wat meer in de belangstelling in Europa. In een DIY - attitude zijn ze geëvolueerd van lofi trash folk pop tot meer indie/ psychedelische rock; kwalitatief puike pareltjes van songs met een hoge stemmenpracht, vooral die falsetto stem van Earl.
Dit bandje brengt een fris geluid bracht van semi-akoestisch materiaal, die door klanken en voices van home tapes en cassettes kleur krijgen. Op de nieuwe plaat is het mooi verdeeld en krijgen we een vrij toegankelijke sound die de verschillende stijlen in een overtuigend indiepop kleedje stopt.
Invloeden van V.U., Patti Smith, Nico, Feelies, Galaxie 500, My Morning Jacket zijn duidelijk aanwezig en de groep eigent zich met de vijfde cd terecht een plaatsje toe naast Guided by Voices, Sebadoh, Fleet Foxes en Local Natives. De twee langgerekte bijna instrumental songs “Out of the eye” en “Sol y sombra” intrigeren door de repetitief opbouwende structuur .
Onderschatte kamerpracht in een sfeervol, dromerig kader en creatief opgebouwde songs die zich op “White out “ aan Indian waves wagen … Muzikaal talent , deze Woods
De Oost- Vlaamse band (uit Aalst) krijgt een reeks lofbetuigingen. Ze wonnen eerder in 2009 het O-Vlaams rockconcours; de spotlights kwamen terecht op hen. Charmante dromerige gitaarpoprock met een rauw randje siert hun debuut en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hebben als “She wolf”, “Delay”, “Bruises” en “Fade away”. Fris, aanstekelijk materiaal met een gevoelige, melancholische ondertoon. Vocaal trekt de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) overtuigend de songs naar zich toe.
“Drive” en “Like a fool” zijn prima intens broeierige, sfeervolle rocksongs. Op die manier is er een afwisseling van strakke, warme en meeslepende, spannend opbouwende songs.
Intergalactic Lovers brengt pop met weerhaken en haalt een Feist, Cat Power, PJ Harvey en Bettie Serveert voor de ogen. Puik debuut en geslaagde doorbraak!
We waren al onder de indruk van het titelloze debuut van het Canadese trio van sing/songwriter Taylor Kirk, Timber Timbre … een beklemmende spookhuisrit, loom, slepend, donker en onheilspellend. De songs droegen een soort ondraaglijke pijn en waren hartverscheurend, fijngevoelig en ontroerd. Taylor, meestal met cape, had een huiveringwekkende praatzang, ergens tussen Nick Cave, Swans (Michael Gira) en Tindersticks (Stuart Staples).
De ‘pop noir’ met een folky randje is gebleven; de sferische, huiverende trip is door de gelaagde, broeierige opbouw koud, kaal, sinister en warm. Zwaarmoedig, maar door een breder palet en de forser opbouwende klanken ook losser . Piano, orgel, viool, blazers , banjo en steelpedal zijn het basisinstrumentarium. Op die manier horen we ‘murder ballads’, innemend, ingetogen materiaal dat intrigeert en gekenmerkt is van een experimenteel randje. “Black water” en “Do I have power” staan het sterkst in de spotlights op de tweede cd. Timber Timbre weet op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren in duistere steegjes …
Uit West-Vlaanderen Beernem - Brugge zijn ze afkomstig en ze hebben een erg subtiele debuutplaat uit , die van hen het kleine broertje maken van Radiohead van ‘Kid A’. Enthousiast en creatief gaan ze om met toetsen , gitaren, bellen, soundscapes, laptop en drumcomputer binnen het indiepoplandschap.
Ze spelen een mooie verpakking van poptronica, knisperend beats en sfeervolle droompop tussen Radiohead, Postal Service en Notwist onder de soms hoge, ijle stem van Pieter Demeyer. Naast enkele instrumentale songs horen we sterke uitwerkingen van “Planetminusmonkey” en “She came outside” . “Get rid of the monster inside you” durft nog breder te gaan en broeierig, directer zijn ze op de titelsong en op “At the point of no return” . Fijne kennismaking!
Vivian Girls, een damestrio uit Brooklyn NY rond Cassie Ramone zijn toe aan hun derde cd. Grotendeels zijn de rammelende gitaren en weerbarstige drums weg en klinkt de sound gemoedelijk, aanstekelijk, dromerig en melodieus. Dus minder garagerock’n’roll (Sleater-Kinney) meer bubblegumsurfpop meets indiepop. Van de tien songs behouden er 8 de 3 minuten, klinken eenvoudig , verfijnd, zijn treffend, maar gewoontjes . “Dance if you wanna” en “Trying to pretend” hebben opzwepende, hitsige ritmes, en Ttake it as it comes” zit ergens de Ronettes en The Raveonettes. Enkel opener “The other girls” en afsluiter “Light in your eyes” zijn gevarieerder en boeiender. Graag hadden we meer zulke nummers verwacht om van echt sterke plaat te spreken …
De sound van Moby is de laatste tien jaar beduidend rustiger, sfeervoller, dromerig geworden. Atmosferisch en filmisch. We horen op de recentste platen ‘Hotel’, ‘Last Night’ en ‘Wait for me’ en ook op deze hier maar weinig pompende beats meer in z’n popdance landschap . Sferische pop en beeldrijke soundscapes, met af en toe een uitspattingske. Het is wel lekker chillen, zweven , wegdromen, uitblazen en genieten op die muziek met een gelaagde hemelse, spooky vrouwelijke zang en Moby’s rapzang.
‘Destroyed’ is een goede plaat , maar ook niet meer dan dat … Geen enkel nummer springt er echt uit, maar er zijn een handvol puike songs van de vijftien als “Be the one”, “Lie down in darkness”, het bezwerende “Victoria Lucas” en het opbouwende groovy “After” .
Moby beschikt over geen heilig vuur meer, breekt anno 2011 geen potten meer als ten tijde van z’n ‘Play’, maar biedt nog steeds de ideale onthaastingsmuziek …
De Canadese Parijzenaar heeft al vroeg in z’n muzikale carrière een droom in vervulling laten gaan … Samen met z’n broer Christophe is hij erin geslaagd een overtuigend georkestreerd hiphopalbum uit te brengen . Chilly rapt (een beetje op z’n Eminem’s), speelt piano en zijn broer, gekend als filmcomponist heeft de boel georkestreerd .
Het zat er een beetje aan te komen, gezien nog maar recent ‘The ivory tower’ verscheen van Gonzales , een soundtrack die hij maakte bij een eigen film. Geniaal en speels uitgewerkt met een vleugje world; muziektechnisch prima, groots , geweldig en kleurrijk waarbij allerhande beelden voorbij flitsen van dansende mensen. Een beetje sprookjesachtig én een beetje droomwereld van kleuren ..opent zich. Sterk staaltje van deze Gonzales Brothers …
Nederlands 
Français 
