Mooneye, het geesteskind van Michiel Libbrecht, bracht in 2021 het geweldige album ‘Big Enough’ uit. Vorig jaar doken ze de studio in voor een opvolger van ‘Big Enough’ die begin volgend jaar verschijnt. Het is terug een emotierijke single geworden. Eentje met veel gevoel en een mooie opbouw. Een song in de traditie van hun vorige singles zoals “Thinking About Leaving” of “Black River”.
Voor de single en het nieuwe album heeft Libbrecht vooral goed geluisterd naar de Amerikaanse manier van songschrijven. Vooral met daarbij de nadruk op elementen uit de folk, country en indie.
Afgaande op de nieuwe single lijkt het nieuwe album terug de moeite te worden. Voor de productie en de mix was Koen Gisen verantwoordelijk (zie ook The Bony King of Nowhere, Meskerem Mees,,,)
Ze staan blijkbaar ook op het punt om de deuren naar de Nederlandse en Duitse markt te openen, Met deze single hebben ze in elk geval een goed argument om mee te nemen en live staan ze er eveneens ook. Dus dat zou wel eens kunnen lukken.
Mooneye - Lover To Stranger (Official Audio) - YouTube
In maart en april doet de band ter promotie van hun nieuw album een toer doorheen België, Nederland en Duitsland, Daarbij doen ze o.a. De Casino, het Wilde Westen en de Roma aan … Be there!
Deze single is de voorloper van het te verschijnen album ‘Blue-Devilled’. Er werd, zowel muzikaal als visueel, werk gemaakt van “Prophecies”. De single wordt met een donkere spoken-word stem en mooie synthsounds op gang getrokken. Er is een mooie afwisseling tussen gesproken en gezongen vocals. De track klinkt donker en gothisch (luister maar eens naar de sample met koorgezang) maar toch ook niet te zwaar op de hand. Een melodieuze, donkere en goed opgebouwde single die tevens eveneens qua mix en productie erg goed klinkt. Een single die doet uitkijken naar het nieuwe album!
De video, die van de hand is van Pigeonegg is, onderstreept de sfeer van het nummer perfect. Met een gastrol voor Sarah Parmentier (o.a. model en synth speelster bij Der Klinke).
Dark electro
Prophecies -single-
Mildreda
Mildreda - Prophecies [Official Music Video] - YouTube
De hoes van ‘When We Fly’ is een zacht pastelkleurige cover van twee vliegende meeuwen boven het water. Daarmee laat de cover al vermoeden welke vibe en soundkleur je mag verwachten van deze release. Geen ‘Wild Rover’ toestanden maar rustige, warme instrumentale en organische muziek. Dat is waarin de broers Dhoore grossieren met dit album. Ward bespeelt diatonische accordeon en Hartwin mandoline, gitaar, synths en soundscapes. Ze zijn ook bekend van hun werk bij o.a. Trio Dhoore, Estbel en Flemish Folk Caravan.
Waarmee het duo van Siger zich hier op “When We Fly” onderscheidt is de verwerking van hun attractieve melodielijnen die je meenemen in hun verhaal/muziekwereld.
Het album is een oceaan van rust, warmte en een gevoel van wellness te midden een steeds drukker en artificiëler wordende maatschappij. De diatonische accordeon bezit een heel herkenbaar en karakteristieke sound maar met de arrangementen en de andere instrumenten errond krijg je toch een homogeen geluid met de nodig variatie.
Het album is tevens een voortzetting van de sound van hun debuut ‘Rodeland’ uit 2022. Misschien met dit verschil dat hun nieuwe worp nog iets meer etherisch klinkt dan ‘Rodeland’.
Voor de bespreking daarvan zie de link: https://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/88527-rodeland.html
Ik zou nog een heel verhaal over de muziek kunnen schrijven maar check misschien eens hun singles “Back on Track” en “Irish Bird”. Het zijn al twee verhalen op zich en je zal meteen snappen wat je aan ‘When We Fly’ zal hebben. Zoals eerder gezegd: een verzameling van warme, organische en melodische instrumentale stukjes muziek.
Back on Track - YouTube
(3) Facebook
Deze nieuwe single uit het begin volgend jaar te verschijnen debuutalbum is één van de eerste songs die Fien Deman op gitaar componeerde. Ivy Falls is haar soloproject na eerdere samenwerkingen met o.a. I Will I Swear, Illuminine, Satin Jackets…
Het is een dromerig liedje met een tekst over je grenzen stellen en keuzes maken die je leven bepalen. Een zoektocht naar het geluk. Voor de song werd ze bijgestaan door Bram Vanparys (The Bony King Of Nowhere) net als voor het maken, opnemen en produceren van het komende album. Muzikaal ligt deze single ergens tussen indiefolk en aanverwante genres. Denk aan de latere Eels, Isobel Campbell, Squirrel Flower, Tomberlin etc…
Het leuke aan het nummer is dat het naar het refrein toe wat openbreekt en het geluid weidser en grootser wordt om dan terug wat ingetogener te klinken. Ze heeft ook een aangename stem om naar te luisteren.
Het moet gezegd dat het nummer heel vernuftig in elkaar zit. Het lijkt op het eerste zicht een eenvoudige song maar het bevat toch heel wat meer laagjes dan je zou denken en het bezit ook een fijn catchy pre-chorus en refrein. Mooi stukje muziek!
Indiefolk
Not Cool -single-
Ivy Falls
Ivy Falls - Not Cool (Official Video) - YouTube
The Wreckery is terug! The Wreckery was de Australische postpunkband die Hugo Race en Ed Clayton-Jones in de jaren ’80 oprichtten nadat ze samen met Nick Cave op tournee geweest waren. Het was een donkere, helse rit, met naar verluidt flink wat drugs en wervelende concerten. Hun meesterwerk was het album ‘Laying Down Law’ en daarna ging de stekker er uit.
Na een paar reünieconcerten in 2008 is er nu plots nieuw werk. De single “Smack Me Down” is de voorbode van het album ‘Fake Is Forever’ en man, wat is deze single goed. Morphine meets Tragically Hip in een stuwend, donker postpunkjasje. Hebben we het al gezegd? The Wreckery staat er weer!
https://www.youtube.com/watch?v=UquoRSUW9FQ
Indie/americana rockband Dumont uit Genk brengt na de release van hun EP ‘Stay A While’ (een samenwerking met Elliott Murphy), hun nieuwe single uit.
“The Gun” gaat over het tragische einde van Kurt Cobain die in 1994 op 27-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Dumont wil met dit nummer aandacht vragen voor het belang van mentale gezondheid en een betere zelfmoordpreventie. In het nummer wordt verwezen naar de tragische dood van Kurt Cobain, maar ook naar andere mensen die te vroeg uit het leven zijn gestapt. In de lyrics gaat het impliciet ook over de pijn en het verdriet van de nabestaanden.
Muzikaal zijn er geen verwijzingen naar de muziek van Cobain en zit Dumont eerder in het spoor van een melancholische Tom Petty. De licht zeurende zang van Johan doet wat denken aan de betreurde William Souffreau (op ‘Tobacco Fields’ of ‘Heaven’) snijdt door merg en been.
Een fijne single. Dit mag de aanloop zijn naar een nieuwe EP of album.
https://www.youtube.com/watch?v=X1g8WkYW-7c
Vorig jaar bracht Blood Incantation nog het fijne album ‘Timewave Zero’ uit en daar zijn ze al terug met een leuke vinyl-single. Blood Incantation is één van de vaandeldragers van de cosmic deathmetal.
Voor wie nog niet helemaal mee is: een mix van deathmetal met spacerock. De meeste bands in het genre hebben iets met ‘space’, ‘galactic’, ‘astral’ of ‘cosmic’ in de bandnaam of in de album- en songtitels. The Spacelords meets Obituary, als dat helpt. In de versie die het Amerikaanse Blood Incantation van dit genre brengt zitten ze eerder in het spoor van de collega’s op een Desertfrest dan in dat van de bands op een Dortmund Deathfest. Het doet wat denken aan een genre als atmospheric black, maar dan met elementen van death in plaats van black, en met lyrics die in een space-trip geschreven lijken te zijn.
“Luminescent Bridge” van Blood Incantation is als 12”-vinylsingle een goede staalkaart van het genre, met op de A-kant “Obliquity of the Ecliptic”. Deze eerste song is een mix van agressieve death (agressief in de gitaren, ritmes en vocalen) en sferische, soundscape-achtige space-stukken. De B-kant is dan “Luminescent Bridge” en dat is een langgerekt stukje spacerock. Instrumentaal, maar ook zonder de agressieve ritmes en riffs die volgens de definitie bij het genre horen. Wel psychedelische improvisatie, of zo lijkt het toch. Met een speelduur van bijna 20 minuten is dit eerder een EP dan wat we normaal onder een single verstaan.
Wie geïnteresseerd is in het genre, kan bij deze maxi-vinyl starten. En wie gewoon van spacerock houdt, vindt hier een leuke uitdaging.
https://www.youtube.com/watch?v=O9WYceFbHw4
Bart Ryan is een Amerikaanse bluesrocker. Geboren in Los Angeles, nu opererend vanuit Nashville. Niet de bekendste naam in het genre, maar toch. Zijn Europese clubtournee werd dit voorjaar over twee maanden gespreid en ging van Denemarken tot Frankrijk. Ons landje was goed voor één halte, in Mechelen. In Nederland kon Bart Ryan vaker aan de bak.
Bart Ryan zit op het snijvlak van blues, rock en singer-songwriter. John Hiatt is een goeie referentie, naast Robert Cray, Brendan Croker en Ry Cooder. Met Hiatt, Croker en Cray deelt Bart Ryan de liefde voor het verhaal gemeen. Ryan is niet zo’n begenadigde gitarist als Cray of Cooder, maar weet wel telkens de juiste mood te pakken. Verdriet, melancholie en onbegrip vormen de hoofdmoot van de thema’s in de lyrics.
In de productie van het album ‘Messenger’ komen de meezingbare refreinen en het degelijke gitaarwerk niet genoeg uit de verf. Inzake sound is dit wel een heel eerlijk album, al zeker voor een artiest die al eens solo optreedt. Je kan de drums en bas makkelijk wegdenken zonder dat ook de songs of de boodschap verloren gaat.
‘Messenger’ heeft een paar straffe songs. De Youtube-singles “Street Corner Angels” (met een beetje de sound van de Travelling Wilburys) en “The Ballad Of The Lizard And The Frog” werden niet onterecht als single aangeduid. Daarnaast gaat ons hard wat harder pompen van “The Healer”. Fans van John Hiatt kunnen zich laven aan het trio songs op het einde van Messenger: “Working On A Dream”, “Who Do You Think” en “All Go Home”. Die laatste zou Hiatt zelfs niet moeten opnieuw inzingen om het op één van zijn albums te moeten zetten.
‘Messenger’ is een heel degelijk en onderhoudend album. We hopen Bart Ryan binnenkort nog eens terug te zien op een Belgisch podium.
Blues/Jazz
Messenger
Bart Ryan
https://www.youtube.com/watch?v=GpFcCmkyb8w
Wellens & Arnoeld, dat is drie keer Wellens en één keer Arnoeld. Het is het project waarin Jan Wellens en Roland Arnould van de Nederlandstalige 70’s band Magenta elkaar terugvinden. Jan Wellens is voorts bekend als begeleider van Wannes Van de Velde, Arnould als lid van De Bende. In deze nieuwe band wordt dit duo aangevuld met Stefan Wellens (Aranis, Forbidden Ensemble, Mairan) en Karen Wellens. Gastmuzikanten zijn drummer Filip Van Laer (Skadillacs, BlissCraft, Human Jukebox) en de Amerikaanse trompetspeler Jon Birdsong (Beck, Calexico, dEUS, …), op “En We Blijven Proberen”.
Het resultaat is moderne, eclectische jazzpop met in de vocalen een hoog retrogehalte. Roland Arnould kan zijn leeftijd niet verstoppen, niet in zijn zangtechniek en intonatie, niet in zijn woordkeuze en onderwerpen en niet in de emotie die hij in zijn teksten legt. Er zijn op het album ‘Kom Terug’ een paar songs die met twee voeten in vandaag staan, maar net iets te vaak is dit een update van de jaren ’70 en ’80. Alles komt terug?
Dat klinkt misschien negatiever dan nodig. Arnould haalt bij ons – alleen al met zijn stemtechniek - herinneringen boven aan de jonge Herman Van Veen en aan Ramses Shaffy. Zijn teksten zijn inhoudelijk waardevol (vluchtelingen, vergankelijkheid, racisme, …) en overstijgen de murmelende navelstaarderij van de jongere generaties. Maar hij trekt het laken net iets te veel naar zich toe en dan blijft er niet altijd genoeg plaats en tijd over voor de vele talenten van de familie Wellens. De strenge hand van een externe producer had dat evenwicht misschien beter kunnen bewaken.
Wellens & Arnoeld zit als project vol beloftes, maar kan die niet allemaal waarmaken. De mooiste songs zijn voor mij “Ga Dan”, “Altijd Welkom” en “Mooier Dan Ooit”. We hopen dat het niet bij dit ene album blijft. Wellens & Arnoeld mag zeker terugkomen.
https://wellensarnoeld.bandcamp.com/album/kom-terug-2
Arno zong zijn ‘Tango De La Peau”, Goudi, een andere Oostendenaar, zingt op zijn nieuwe single ‘Tango’ over de ‘tango van het leven’. Ze zitten ergens wel op hetzelfde spoor.
Goudi, dat is Pierre Goudesone die voor deze single Laurent Stelleman, zijn vroegere bandmaat van Flesh & Fell, teruggevonden heeft. De productie was in handen van Ron Reuman (Rick De Leeuw, De Dolfijntjes). De accordeon is van Gwen Cresens (Elisa Waut, Arno, Vaya Con Dios, …).
De backings komen van Hebe Baillière, die ook al meedeed op “De Tied”, van het vorige Goudi-album ‘Oostende’ uit 2022. De hoofdrol is opnieuw voor Goudesone zelf, met een sappig Oostends parlando over een hitsig drumritme en een misschien wel heel klassieke accordeon-riedel.
Genoeg namedropping. Is deze “Tango” ook een goed nummer? Zeker wel. Het nummer bouwt voort op het beste van ‘Oostende’ en laat het beste verhopen voor het volgende Goudi-album. Dat mogen we ergens volgend jaar verwachten. De knappe video is geïnspireerd op Spilliaert en Van Gogh in Oostende.
https://www.youtube.com/watch?v=GN0tQT72yU0
“Out Of This”, de nieuwe single werd geproduced door Mark Plati (voormalig bandleader en producer van David Bowie) en heeft een Amerikaanse acteur als gastzanger. Dat is niemand minder dan de Golden Globe winnaar en zevenvoudig Emmy genomineerde Amerikaanse acteur Michael C. Hall. Hij was meteen enthousiast over de song en verleende heel graag zijn medewerking. Hall is onder meer bekend van zijn hoofdrollen in succesrijke tv-series als Six Feet Under en Dexter. In 2015 speelde hij de hoofdrol van de musical Lazarus waarvoor David Bowie de muziek schreef, in een regie van de Belgische regisseur Ivo Van Hove.
“Out of This” is een meeslepende, urban dreampop-song over het einde van een relatie, een familie die uit elkaar wordt gehaald met alle verdriet, spijt en twijfels die daarbij kijken komen.
https://www.youtube.com/watch?v=AykqQLh_uSU
De Mechelse/Leuvense hardrockers van Cardinal hebben een nieuwe single. “Take It From The Top” doet meteen denken aan de jaren ’80 van vorige eeuw, de hoogdagen van Bon Jovi, Europe en Extreme. Deze puike single heeft een fantastische intro en een meeslepend ritme en refrein.
De productie was in de bekwame handen van Bob Briessinck (Phoenix Rebellion, Velvet Mist, Arson, Infantile, ...). Deze productie blijft mooi overeind naast die van andere bands die de jaren ‘8à doen herleven als Big Red Fire Truck. Het artwork van deze single kan ons maar matig overtuigen en een clip erbij was leuk geweest.
Op hun debuutalbum ‘I’ stonden al een pak veelbelovende songs en als deze single de voorbode is van het volgende album, dan wordt dat iets om naar uit te kijken. Ons advies voor Cardinal: take it to the top!
https://www.youtube.com/watch?v=DLybeF-vcRU&t=1s
Ironborn begon ooit als een coverband, maar omdat het publiek de eigen songs net zo hoog waardeerde als de covers, lieten ze die laatste al snel achterwege. Deze heavy emtalband bracht in 2017 een eerste EP uit, die lovende reviews kreeg. Onder meer door de coronapandemie duurde het tot dit jaar vooraleer de band hun eerste full album ‘After The Flood’ kon voorstellen aan het publiek. Voor de mix zat er met Lander Cluyse (Amenra, Oathbreaker, King Hiss, Allöchtöön, Serial Butcher, ..).
Misschien hebben de recente overstromingen er iets mee te maken, maar we zien ‘flood’ nu regelmatig opduiken in titels van songs en albums. Toch is de verwijzing meestal symbolisch.
Het album opent met “Bloodbound” en die song is met zijn klassieke, melodieuze heavymetal toch zowat het visitekaartje voor wat volgt. Deze song zit wat in hetzelfde straatje als pakweg Thorium, Tailgunner of Witchlords. Ironborn koos voor een heel eerlijk geluid op dit album: niet overdadig opgeblazen en opgepoetst en dus dicht bij hoe deze band live klinkt.
Een songtitel als “Prison Grounds” (naar één van de tenten op het festival Alcatraz) leert ons dat Ironborn blijkbaar de ambitie heeft om op dergelijke grote festivals te willen spelen, of misschien net niet. De song heeft een mooie intro, de gitaren gaan lekker tegen elkaar op en er is een catchy, meezingbaar refrein, maar het klinkt allemaal heel klassiek. De opeenstapeling van metal-clichés in de lyrics is een sneer naar ‘oude’ bands die telkens opnieuw op dergelijke festivals geprogrammeerd worden, maar die muzikaal niet meer relevant zijn.
Het akoestische en instrumentale intermezzo “Anpu” is niet echt nodig. De volgende song, “Guardian Of The Scales”, heeft al een eigen en heel degelijke intro. Hier horen we voor het eerst de grunts van gitarist Bjorn als aanvulling op de cleane vocalen van zanger Tom. Een aangename ontdekking. Zonder de grunts had dit een song van Nevermore kunnen zijn.
Op “Guardian Of The Scales” en zeker op titeltrack “After The Flood” blinkt de mix uit in perfectie. Deze laatste track is een eerste hoogtepunt van het album, met heerlijke gitaarsolo’s, een duidelijke songopbouw en interessante lyrics. Het instrumentale “Destiny’s Revenge” klinkt eigenlijk vooral als een heel straffe intro die niet verder werd uitgewerkt. Met een speelduur van iets meer dan twee minuten is het meer dan een kort intermezzo, maar misschien ook nog niet lang genoeg om het een volwaardige song te noemen.
Een tweede hoogtepunt op dit album is “Lillith”. Hier gaan de grunts en cleane vocalen mooi tegen elkaar op, wat een interessant duel oplevert. Om het af te maken zijn er epische gitaarsolo’s en een pittig tempo.
Het album wordt door Ironborn afgesloten met twee ‘oude’ nummers. “1568” werd al uitgebracht in 2018 als digitale single en “Into Darkness” in 2019. “1568” is een heel degelijke powerballad zoals in de hoogdagen van de hardrock en vroege heavy metal. Mooie (cleane) vocalen, goede lyrics (een heuse geschiedenisles) en hier zijn het nu eens niet de gitaren die de hele tijd de hoofdrol krijgen. “Into Darkness” laat horen dat Ironborn de mosterd al eens bij het vroegste werk van Iron Maiden gaat halen. Twee knappe songs om dit album mee af te sluiten.
Ironborn maakt op hun eerste full album keuzes die niet altijd voor de hand liggen. Maar wie enkel braaf binnen de lijntjes kleurt, geraakt ook niet ver. ‘After The Flood’ overtreft de ambities van deze bescheiden band en leert ons dat geduld, het koesteren van talent en doorzettingsvermogen van goudwaarde kunnen zijn.
Live 2023 Ironborn - Geduld werd beloond (musiczine.net)
De happy hardrockers van The Dirty Denims uit Nederland trekken door Spanje voor een tiendaagse tournee, maar eerst brachten ze nog een nieuwe single uit. “Guestlist” gaat over fans die graag op de guestlist zouden staan bij een optreden van The Dirty Denims of die de organisator van het concert daarvan proberen te overtuigen. Die boodschap wordt verpakt in een catchy hardrock-jasje dat het midden houdt tussen AC/DC en The Runaways.
Wie deze leuke hardrockers eens live aan het werk wil zien, kan op zaterdag 25 november naar de Harmonie in Oudenaarde, waar ze als support spelen van rockband The 925.
Wie snel een ticket bestelt, betaalt daarvoor amper 5 euro. En als dat nog teveel is kan je natuurlijk nog proberen om op de guestlist te geraken.
https://www.youtube.com/watch?v=_eRYY4UZc74
Nederlands 
Français 
