‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet (genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal) is een uitstekende hedendaagse jazzplaat, door de diepe bastonen, de warme sax en de open harmonie.
Songs als “Berkenstuifmeel”, “Powerpoint” en “Hotspot” zijn diep geworteld in de jazz. Ze zijn groovy, meeslepend en mijmerend.
Schoonheid in de muziek. De muzikanten zijn sterk bezig, een balanceren tussen het speelse en het techische. De plaat klinkt ook uitermate toegankelijk.
Rebekka heft het vooral over haar persoonlijke ervaringen. Momenten van vreugde en pijn vloeien mooi in elkaar. De emoties worden in de instrumentatie mooi ingekleurd. “Powerpoint” of “Hotspot” zijn lekkere , zwevende up tempo songs. De zachte accenten in de sound zijn weemoedig, gevoelig , o.m. op “Moment de Tristesse” en de mooie afsluiter “Ode aan Patrick” (blijkbaar een ode aan Rebekka haar overleden oom).
Die accenten worden verder vorm gegeven door de blazersectie. “Intrusive” is er zo eentje. De comfortzone van het genre wordt verlaten.
RVB Quartet zorgt voor een erg kleurrijke plaat . Improvisatie ervaren we tot op zekere hoogte. Ze proberen een breed publiek aan te spreken , wat het genre opentrekt naar pop en rock. Mooi.
Tracklist: Berkenstuifmeel 04:26 Powerpoint 06:40 Cetturu 04:24 Hotspot 06:24 Moment De Tristesse 06:13 Intrusive 04:10 Big City Hype 06:35 Ode To Patrick 06:00
Interview hier
Sinds hun oprichting in 2017 en drie singles en een EP verder, bracht de Zweedse symfonische metal band nu een volledig album uit. 'Equinox'. Emetropia voegt misschien niet iets nieuw toe aan het genre, maar klinkt doorleefd , wat de plaat tot slot uitermate boeiend maakt.
Het album bevat ook nummers van de EP ‘Procession of The Kings’ uit 2018; de nummers zijn opnieuw opgenomen voor deze nieuwe release .
'Equinox' is vooral een sprookjesverhaal, filmisch door de variatie in vocals en instrumentatie; de scherpe riffs nemen je mee in dat wondermooie verhaal.
‘Equinox’ is een verhaal over een kleine jongen die in de ban raakt van een verhaal dat 's avonds bij het haardvuur wordt verteld. In dit verhaal zijn de koningen van Zomer en Winter in een eindeloze strijd om de troon bezig. Bedroefd over het feit dat ze gevangen zitten in een cyclus van bloedvergieten en lijden, gaat de jongen op pad om de Fey King en de Frost King te overtuigen vrede te sluiten. Maar als het Grote Wiel draait, kan het dan ooit ophouden met draaien?, lezen we in de biografie. Je laten meedrijven naar hun wereld is net belangrijk. Het is een fantasierijke prikkeling van heavy/symfonische metal muziek en power . De spanning is te snijden , er zijn de wissels , de variaties en de rustpunten. Het spreekt tot de verbeelding. “His final Endeavor” is dan ook een mooi overtuigend episch klinkend eindpunt, van deze prachtige plaat 'Equinox'.
Tracklist: Seasonal Warfare - A Summer Breeze -That Fateful Night - Lord of the Blizzards - The First Leaf Falls - Falls First Storm - The Old Gods - Procession of the Kings - His Final Endeavor
De slacker pop van Kurt Vile klinkt op ‘(watch my moves)’ zo relax en laid-back dat we nog niet goed weten of we hier nu gelukkig of slaperig van worden. Zal wel een beetje van beide zijn, zeker. Vile maakt in ieder geval geen haast, dat is duidelijk. Zijn songs zijn best te consumeren vanuit de luie zetel, hij heeft die dan ook in volle covidperiode op zijn gemakjes opgenomen in zijn home studio te Philadelphia. Tijd zat dus en niemand die achter zijn vodden zat, en dat is er aan te horen.
Maar liefst 15 bezadigde tracks en er zijn er een paar hele lange bij zoals de heerlijke kabbelende songs “Like Exploding Stones” en “Wages Of Sin”.
Kurt Vile laat zijn gitaar zonder enige vorm van uitspattingen gewoon rustig op de zacht stromende beekjes drijven. Het valt misschien niet meteen op, maar Kurt Vile is een begenadigd gitarist. Niet van het bekkentrekkende en wild rockende soort, eerder een anti-guitar hero zoals bijvoordeeld JJ Cale er ook één was, zeer relaxed maar wel virtuoos zonder dat het persé in de verf moet worden gezet.
Ook aan stemverheffing doet hij niet mee, Vile zingt en vertelt zijn liedjes alsof hij dagen aan een stuk aan de downers heeft gezeten. Zoals we al zeiden, ’t is op ’t gemak.
Als het u allemaal een beetje te rustig en te bedaard klinkt dan heeft u wel een punt. Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest.
The Good, The Bad And The Zugly, met bandleden die ook bij Kvelertak en Kosmik Boogie Tribe spleen, kwamen hier al eerder aan bod. Op hun vorige album, ‘Algorithm and Blues’, keerden ze terug naar de brutale punkrock en op hun nieuwe album ‘Research And Destroy’ doen ze dat nog eens netjes over.
De band heeft naar eigen zeggen een groot aantal fans en een uitstekende reputatie in thuisland Noorwegen. In de rest van de wereld loopt het allemaal niet zo’n vaart. Er zit deze keer wat meer garagerock in hun punkrock, maar vooral veel humor in de songtitels. “What’s My Rage Again”, “The PKA Took My Money Away”, “Nostradumbass”, …
Dat deden ze al op eerdere albums en die formule houden ze dus aan. Daar is weinig op aan te merken. Satire en punk gaan goed samen. De tracks op ‘Research And Destroy’ komen met een rotvaart voorbij en zijn earcandy voor al wie punkrock een warm hart toedraagt. Knappe intro’s, veel power en agressie, vaak een meezingbaar refrein, … het plaatje klopt helemaal.
Een paar tracks klinken wat vetter of harder dan de rest: “Bridge And Tunnel Guy”, “Diet 1-2-3” en de hit-in-wording “Here Come The Waterworks”.
Wie al fan is van pakweg Turbonegro of The Hellacopters, moet zeker ook deze Noorse punkband eens checken. Dit album is op vinyl beschikbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=qjvyuQptAXU
Ranking Roger, de in 2019 overleden zanger/toaster van de Britse skaband the Beat, heeft ooit twee eigen versies gemaakt van songs van The Clash. Die opnames bleven lang op het schap liggen, maar in 2013 werden ze op een bootleg-single geperst. Dit jaar is er dan plots toch de officiële release via Sony. Nu al digitaal en eind mei ook op 7” vinyl.
Een EP dus met twee nummers: “Red Angel Dragnet” en het veel bekendere “Rock The Casbah”, beide van het succesalbum ‘Combat Rock’. “Red Angel Dragnet” gaat over straatgeweld in New York, met in de lyrics verwijzingen naar de film ‘Taxi Driver’ en ‘Jack The Ripper’. Het nummer had al een traag ska/reggae-ritme waarbij de originele vocalen van The Clash niet helemaal lijken te passen.
Dat klinkt in de versie met Ranking Roger een heel stuk vlotter. De Ranking Roger-versie van “Rock The Casbah” klinkt een stuk zonniger en dansbaarder dan het origineel.
Beide tracks laten horen wat een fantastische toaster Ranking Roger wel was. Mooi dat deze opnames alsnog een officiële release krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=69zglj8jYNA
Van Heisa bespraken we hier in 2020 reeds hun full album “Joni”, een subliem epos dat door de viruspandemie misschien niet de aandacht heeft gekregen die het verdiende.
Joni (musiczine.net)
‘Outliar’ is hun nieuwe EP en de belangrijkste vaststelling is misschien wel dat alle invloeden die we eerder hoorden bij Heisa nu minder prominent aanwezig zijn en dat deze Limburgers steeds nadrukkelijker voor een eigen sound gaan.
De vijf tracks op ‘Outliar’ zijn snediger, meer geconcentreerd en nog steeds heel bronstig. De Tool-sound is er nog maar moet vaker dan op ‘Joni’ opboksen tegen een tapijt van distortion en noise. De grillige ritmes waar ze – net als heel wat andere Belgische bands op teren -krijg je hier ook.
“Chant” wordt ingezet als een mantra-samenzang om dan open te barsten met luide gitaren. Deze tracks is een heel subliem spel van intensiteit dat zelfs verslavend werkt. “Burn Your Bridges” heeft als intro een riffje waar elke metalhead blij van wordt. Maar dat is uiteraard niet genoeg voor Heisa en dus bouwen ze daar lekker op voort met pompende drums en bas. De leuke riff wordt de hele track aangehouden en mondt pas in de outro uit in blackmetal.
De vooruitgeschoven single “80’s Song” is veruit de meest catchy of radiovriendelijke track van ‘Outliar’. Op deze track gooit Heisa de postpunk-sound van de jaren ’80 in de mix met hun eigen typische hooks en noise.
“Ally” is dan weer de minst radiovriendelijke track van het lot, maar wel een die volop weet te intrigeren: noiserock met een knipoog naar Slint en de Bleach-periode van Nirvana.
“Keep It”, op het vorige album nog in een versie van een epische zes minuten, komt hier terug in een uitgebeende, smerige adrenalinestoot van nauwelijks twee minuten. Deze Bonehead-versie van “Keep It” is daarmee misschien wel de ambassadeur van de hele EP.
‘Outliar’ is minder bedacht of uitgewerkt dan ‘Joni’, meer vanuit de onderbuik en misschien dichter aansluitend op de livesound van Heisa. Outliar is in fysieke vorm enkel als 10” vinyl te koop. Digitaal moet je zoeken bij Spotify en Apple Music.
https://www.youtube.com/watch?v=0OlAF9z-hlk
Verder nog
Serenity Now -single- (musiczine.net)
HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen (musiczine.net)
Geishas Of Doom is een Nederlandse lo-fi punkrockband die een nieuw album uitheeft. ‘Sick Music For The Sickest People - Vol. 3’ volgt op ‘Sick Music … - Vol. 1’ en ‘…Vol. 2’. Ze gaan er prat op dat ze op een 4 track recorder opnemen en daar dan nog slechts twee sporen van echt gebruiken. Op zang en gitaar herkennen we Jeroen Ligter en op bas Jan Petit, beiden van Love Supreme, de band die eerder dit jaar het fijne album ‘Tuesday’ uitbracht. In de beste punk-traditie wordt dit nieuwe album enkel op cassette uitgebracht (en digitaal).
Deze geishas brengen primitieve punkrock waar ook nog de geest van de postpunk in rondwaart. Rauw, rammelend en boordevol energie, met toch nog een pak melodie tussen de overstuurde instrumenten door en het is de lo-fi-aanpak die voor de postpunk-toets zorgt.
Geen van de acht songs op het album haalt de grens van de drie minuten.
De Geishas Of Doom mikken op de sound en de spirit van Black Flag, Flipper en de Butthole Surfers. Tot daar komen ze niet, maar onderweg zijn, kan ook leuk zijn. Mijn favorietipperen zitten op het einde van het album: “Takes Too Long” en “Easy God”.
https://geishasofdoom.bandcamp.com/
Coma Hole is een nieuwe Amerikaanse stoner/doomband die op hun gelijknamige debuut-EP al meteen een heel goede indruk geeft.
Coma Hole is een duo met Eryka Fir op zang en bas en Steve Anderson op drums. Met z’n tweetjes zijn ze met net genoeg om een flinke bak herrie te spuien. Eryka heeft een volle, cleane stem waar ze zowat alle kanten mee op gaat en haar bas klinkt loodzwaar en komt met veel fuzz. Steve drumt meestal klassieke patronen, toch voor stoner en doom, en die ritmes worden al eens uitgepuurd tot drone-stukken. Daarnaast zit er af en toe wat grunge in de mix.
Coma Hole heeft geen schrik om te experimenteren en zeker in openingstrack “The Familiar” wordt aan bas en drum nog wat meer toegevoegd. Ze houden zich wel netjes aan de regels van doom en stoner die stellen dat een track niet beperkt moet blijven tot een radiovriendelijke 3 minuten: twee tracks gaan zelfs vlot over de 11 minuten. En die blijven tot de laatste tonen interessant.
Inzake referenties is Coma Hole niet zo makkelijk te vatten. Dit duo zit op het kruispunt van Frayle, Black Mirrors, the Picturebooks en Dool.
Van de amper vier tracks op deze EP is “Sinking” absoluut mijn favoriet. Dit is het soort band dat je wil ontdekken op Desertfest.
https://comahole.bandcamp.com/track/wind-bone
De Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem heeft een missie. Hij wil de wereld laten zien dat de luit niet perse een instrument van de middeleeuwen is. Dat legt hem geen windeieren: hij wordt door de media intussen de bekendste en de beste luitspeler ter wereld genoemd. Ondertussen brengt hij muziek uit op labels als Sacred Bones (Jenny Hval, The Soft Moon, David Lynch), won hij een Cannes Soundtrack Awards voor zijn 'Only lovers left alive'-score en maakte hij muziek voor de The Sims Medieval.
Mans meest recente werk 'Ex-mortis' verscheen op het Gentse boutique label Consouling en gaat over intense, zelfs erotische religieuze verlangens.
We zagen Jozef van Wissem in het najaar van 2021 nog optreden op Les Nuits Botanique,.
De man heeft ondertussen niet stil gezeten, en heft een nieuwe plaat uit 'Behold! I Make all things new'.
Eerder hadden we een interview met Jozef Van Wissem zelf
Jozef Van Wissem - De stilte creëert een spanningsboog. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise (musiczine.net)
De toon wordt al gezet met “The Cool shade of Eternity” , een rustig opbouwende, meeslepende groovy song. Het gaat tussen donker en grauw, en op het eind is er een lichtje dat schijnt. Jozef Van Wissem brengt verhalenvertellers terug tot leven met zijn muziek, door het filmische kader, die de fantasie prikkelt.
"Ik ontvreem thema's uit het klassieke luit repertoire en laat ze terugkeren in mijn nieuwe composities, een soort medieval sampling als het ware. Ook wil ik het instrument als volwaardig Pop instrument terug in ere herstellen. Rond 1600 was de luit omnipresent als Pop instrument. Het was overal te vinden : in bordelen, huiskamers en aan het hof. Waarom zou het dan nu alleen in specialistische academische kringen ten gehore worden gebracht?" vertelt hij.
Op 'Behold! I Make All Thins New' wordt het instrument, de luit, opgewaardeerd, in de schijnwerpers geplaatst en niet zomaar in een verloren hoekje geplaatst. Het is een instrument dat je overal moet vinden. Het klinkt filmisch, waardoor elke song zo mooi op elkaar aansluit, zoals het verhaal dat wordt verteld in zes nummers, de ene wat langer dan de andere. Jozef Van Wissem is een grensverleggend muzikant.
Avant-garde/Klassiek/Luit
Behold! I Make All Things New
Jozef Van Wissem
Tracklist: THE COOL SHADE OF ETERNITY 04:53 WHAT HEARTS MUST BLEED, WHAT TEARS MUST FALL 13:41 ALL BECOME ONE, ONE BECOME ALL 04:55 A NEW EARTH 03:36 YOUR FLESH WILL RISE IN GLORY ON THE DAY OF THE FUTURE RESURRECTION 05:32 ENTER INTO THE JOY OF OUR LORD 14:26
Judith Marjorie Collins (Seattle, 1 mei 1939) is een Amerikaanse singer-songwriter. Ze begon als folkartieste in de jaren zestig, maar stapte in de jaren zeventig over naar het populairdere MOR-genre ("middle of the road", mainstream melodieuze popmuziek met soms orkestrale begeleiding). Ze zong vooral covers en had ook enkele successen in België en Nederland, waaronder Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) en Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, van haar album ‘Judith’). In 1970 had ze ook succes met de traditional "Amazing Grace". Het lied "Suite: Judy blue eyes" van Stephen Stills is aan haar opgedragen. In de loop der jaren heeft ze zich ingezet voor de mensenrechten, UNICEF en de strijd tegen landmijnen.
Ze heeft nu een nieuw studio album 'Spellbound' uit. We hadden we een leuk gesprek met Judy, en vroegen haar ook hoe ze dit volhoudt. Het interview hier
Judy Collins - I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind (musiczine.net)
'Spellbound' is een heel persoonlijke schijf geworden waar Judy Collins op pakkende, weemoedige wijze haar leven overschouwt, met een lach en een traan. Herinneringen over cowboys, kalme wilde paarden, snapshots van een losbandige tijd bij 'Hell on Wheels', … Mooie en droevige tijden tegenover elkaar in de songs. Niet zomaar nostalgie, maar een wondermooi verhaal over een wondermooi mens die ons na al die jaren nog steeds kan verblijden met haar kristalheldere stem.
Elk song opnieuw zorgt Judy Collins voor kippenvel door die verhaallijn en het emotionele aspect …Zachtmoedig, waar zachtheid thuishoort …Lichtjes feestelijk, als de vreugde in je leven binnentreedt.
Het is magisch hoe deze klasse artieste die zoveel grootheden in de muziekwereld persoonlijk heeft gekend, op haar bijna 83ste nog steeds verbaast.
'Spellbound' is een verhaal , pur naturel, voor iedereen …Het is uit het leven gegrepen. “The Blizzard” is een prachtige gevoelige afsluiter. Het is het totaalplaatje dat ons diep raakt!
Judy Collins treedt op 5 november 22 op in Roma, A’pen.
Divided werd geboren in een kelder in 2013 en sindsdien groeiden ze uit tot het vierkoppig monster dat het nu is. Ze brengen een furieuze mix van alles wat luid en smerig is met momenten van sereniteit, zo staat het omschreven op de bandcamp pagina van de band. Met hun nieuwste EP 'Riser' op Dunk!Records zijn ze klaar om de wereld compleet te gaan veroveren. In het genre weet de band zich te onderscheiden, door hun energie en kracht.
“I See you, You're On fire” is als een mokerslag die in je gezicht ontploft, je wordt al direct omver geblazen.
Ook al zit er enige subtiliteit in de songs verborgen, de rode draad is de luisteraar meesleuren in een razende rollercoaster; je krijgt geen tijd te bekomen of daar is de volgende aanval op je trommelvliezen al.
Messcherp, verschroeiend, soms waanzinnig …”Futures” en “Slumberland” tekenen hiervoor. Misschien klinkt het niet steeds origineel an sich, maar toch is het steeds de moeite en onderscheiden ze zich. “Gnaw” is een sterke afsluiter.
Divided treedt op 26 mei 22 aan op het Dunk!festival. Benieuwd hoe ze hun materiaal tot uitvoering zullen brengen!
Tracklist: I See You, You're On Fire 06:17 Futures 04:15 Slumberland 04:34 Gnaw 05:44
De Schot Robin Guthrie, vooral bekend als oprichter en sonisch droomwever van het legendarische trio Cocteau Twins, werd 60. Baanbrekend in het etherische wavegenre. Zijn 'Springtime' EP volgt op zijn drie releases van eind 2021 - de 'Mockingbird Love' EP, het full-length album 'Pearldiving' en de 'Riviera' EP
Over die laatste schreven we '' Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes'' .
En eerlijk , deze 'Springtime EP' ligt wat in het verlengde, ook al is er iets bevreemdends aan verbonden dat we moeilijk kunnen thuis brengen.
Robin Guthrie keert terug naar de schoonheid van de muziek , die je dus ook terugvindt in de natuur; elke song opnieuw vertelt hij een verhaal over de wandeling door weidse landschappen; je wordt verwonderd door zijn stem, beeldend , schoon maar ook ietwat donker en bevreemdend.
Deze 'Springtime EP' is een mooie afsluiter van de reeks, waarbij Robin de zachtmoedige sound en z’n vocals laat gelden om je diep te raken. Wat een gelukkige 60ste verjaardag !
Tracklist: Kino's Chance 03:05 The Faraway 02:57 Another Part of Nowhere 04:15 All For Nothing 04:46
Sing-songwriting
Springtime EP
Robin Guthrie
Zamp Makely is het bedrijf van creatief generalist S.T., gericht op (bord)spellen, boeken en muziek. Hij is de oprichter van de webzine ‘Merchants Of Air’, de muzikale projecten Misantronics, Mint Narcosis en hij is lid van Synchyse. Een man van alle markten thuis.
Twee jaar na 'Elsewhere' keert Misantronics terug met 'Nachtraaf'. Dit nieuwe album bevat acht tracks, geïnspireerd op ambient, post rock, dark jazz, noise en … de huidige staat van onze planeet Aarde. Het resultaat is een hard, zwaar en donker album, dat de verontrustende sfeer ademt van een wereld in crisis.
De duistere hoes en die adembenemende sfeer binnen een donker kader doen vermoeden dat dit een plaat is boordevol tristesse … en toch dat is 'Nachtraaf' niet helemaal. Misantronics omarmt die duisternis wel bij elk song die duisternis, maar weet toch een gevoel van rust en gemoedsrust te brengen. De beelden die we ons voorstellen, hebben een eigen verhaal, een pluspunt aan dit ambient werk. De fantasie wordt geprikkeld, maar Misantronics geeft de luisteraar de vrijheid zelf in te vullen wat hij hierbij voelt.
Wat wij voelen is een lange trip waarbij verwondering, diepe rust, ingetogenheid, een traan en een glimlach elkaar opvolgen. Het is het totaalpakket dat telt, een emotioneel klankentapijt. De voorbije twee jaar corona waren voor veel mensen niet de gemakkelijkste jaren, wat wordt verduidelijkt op ingenieuze wijze.
Het is een hypnotiserende mooie trip die je volledig laat wegzakken tot de diepst innerlijke rust.
https://zampmakely.bandcamp.com/
Tracklist: Ontij 05:07 Het Deemt 07:36 Zenenacht 05:59 Onder De Linde 06:24 Heug 09:18 Het Schijmt 07:26 Eerdagen 07:18 Leef 03:39
Ambient
Nachtraaf
Misantronics
Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, "Aphrodite".
Onze recensie van deze single kun je hier nog eens nalezen Aphrodite -single- (musiczine.net)
Mindtrip heeft nu een nieuwe single op de markt 'Headspace'. De psychedelische tongval met post rock elementen blijft hier ook. “Headspace” gaat over 'aanvaarding', wat eerst zorgt voor botsingen, je grenzen verkennen, recht krabbelen en tot slot doorgaan. Eenvoudig is dat niet altijd.
Muzikaal horen we opbouwende laagjes. Het maakt het nummer zo bijzonder en vindingrijk.
Het ingetogene wordt gecombineerd met een bedwelmend, dreigend geluid. De emoties borrelen om tot ‘aanvaarding’ te komen.
“Headspace” is een single die mooi aansluit op de vorige “Aphrodite”, maar onderstreept ook de zoektocht in je geest, om tot slot de dingen te aanvaarden zoals ze nu eenmaal zijn. Het klinkt niet al te zwaarmoedig alsook niet te zeemzoetig. Dit thema in deze postrock gerelateerde vorm klinkt overtuigend. Benieuwd naar de toekomst …
Postrock
Headspace -single-
Mindtrip
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=Hk9t1DMmEwI
Nederlands 
Français 
