De single “Game Ain’t Based On Sympathy” van Doodseskader is de link tussen het eerste, relatief korte album van de band uit 2020 en wat er dit najaar komen zal. Het is volgens de band en ook volgens onszelf allemaal wat sneller en bozer en toch doordrenkt van dezelfde duisternis die ze in ‘MMXX: Year Zero’ goten.
Er wordt wat meer gespeeld met sfeer (doom & gloom) en intensiteit, wat deze single een beetje de look & feel van post-hardcore geeft.
Doodseskader is de band van Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You,…) en Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov, The K., …). Ze mengen sludge en metal met elementen die teruggrijpen naar de grunge en hip hop van de jaren ’90. Deze nieuwe single schreven ze als een hymne, een ‘fight song’, een onbreekbare band die veel dieper gaat dan bloed. De lyrics gaan over een onbreekbare band: als je weet dat hoe grimmig de dingen ook worden, je nog altijd op elkaar kan rekenen. Daar waar op de vorige Doodseskader-singles telkens ofwel afzonderlijk Tim of Sigfried zongen, gaan ze hier samen in de aanval.
“Game Ain’t Based On Sympathy” werd opgenomen en gemixt in de Much Luv Studio en gemastered door Jack Shirley (Deafheaven, Oathbreaker). De track werd door het team van Lion Beach (Oscar and the Wolf, Bazart, The Subs) voorzien van een intrigerende videoclip waarin een massa tevergeefs de controle wil krijgen over iets gigantisch-groot en onbekend.
Deze single heeft ook een B-kantje en dat zou een cover van ‘Nonstop’ van Drake moeten zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=hmBtKOQRKeY
“Freak On A Leash” van Korn stond in de recentste Zwaarste Lijst van Stubru op nummer 66 en deed daarmee één plaatsje beter dan “Crawling” van Linkin Park. Die hitsingle van Korn komt dan wel uit 1998, het begin van de hoogdagen voor deze Amerikaanse nu-metalband, maar dat hij nog steeds in de Zwaarste Lijst staat, bewijst dat Vlaanderen deze band nog niet vergeten is. En deze zomer – als alles goed gaat – staat Korn nog eens op Graspop. Dat wordt de zesde passage. De vorige dateert van 2015.
Dit jaar brengt Korn het nieuwe album ‘Requiem’mee naar Dessel. Een heel degelijk album, met een ‘volwassen’ versie van nu-metal. Tijdens de viruspandemie nam Korn ook ruim de tijd om met nieuwe invloeden en een nieuw geluid te experimenteren. En de lyrics hebben aan belang en inhoud gewonnen en krijgen hier dan ook een andere look & feel dan in de begindagen. De lyrics en zang van “Duality” zou veel te mellow zijn voor een album als ‘Follow The Leader’, maar voor de fans die samen met de band ouder geworden zijn, is dit vast een logische evolutie. En het is nu ook niet dat Korn soft is geworden. Ze kunnen nog steeds gemeen uit de hoek komen, zoals op albumopener “Forgotten” (met een voor numetal klassieke pletwals-intro) of het furieuze “Start The Healing”.
Maar die louterende en rijpere sound is best aangenaam. Nu-metal is volwassen geworden en Korn zit nog steeds vooraan in het peloton van dat genre.
Het tweede album van de instrumentale postemetalband Turpentine Valley heeft met ‘Alder’ een albumtitel waar je twee kanten mee uitkan.
Alder is Engels voor de houtsoort els dat bv. veel gebruikt wordt voor houtsnijwerk. Zo zou dat kunnen aansluiten op de vorige albumtitel ‘Etch’ (ets) en het klopt ongeveer met het artwork.
De tweede betekenis van alder in het Engels (en Deens overigens ook) is ‘ouder’, in de samenstelling aldermen wat staat voor dorpsoudsten of schepenen.
Daarbij zou ‘Alder’ kunnen staan voor een meer volwassener geluid en dat is misschien dichter bij de bedoeling van de band dan de eerste betekenis. Al bij al heb je bij een instrumentale postmetalband niet bijster veel aan de titels. Veel meer dan ongeveer een richting geven ze niet.
Als we de songs van ‘Alder’ beluisteren, hoor je een band die zijn eigen geluid gevonden lijkt te hebben, met postmetal die geregeld gekruid wordt met iele blackmetalriffs en nog vage invloeden van postpunk.
De grote voorbeelden kleven minder aan het nieuwe materiaal. Het voelt alsof de songs korter zijn en met minder verschillende ritmes zijn opgebouwd.
De complexiteit lijkt ingeruild voor het meer spelen met de intensiteit. De tracks hebben meer een eigen gezicht, al blijft het – zonder lyrics – niet eenvoudig om zelfs na enkele luisterbeurrten een naam op een track te kleven. Op zich hoeft dat ook niet, want dit album beluister je best op vinyl, waarbij je alles beluistert in de volgorde die de band voor ogen had. Dan begin je bij het korte, semi-akoestische « Veeleer 1 » en eindig je bij « Veeleer 2 », met een bijtende spoken word-bijdrage van acteur Pieter-Jan De Paepe. Dat is – op wat gefluister op ‘Etch’ na – de eerste vocale bijdrage en die laat mij met een dubbel gevoel achter. Als je als instrumentale band dan toch de opening maakt naar gastvocalen, dan mag het wat meer zijn dan enkel ‘bijten’. Dan mag het knetteren en oplaaien en hoe goed en bezield dit ook is, het blijft net iets te veel een gezellig kampvuur. Maar dat is dan weer zowat de enige opmerking die hierover te maken valt.
Het is nog maar maart, maar iets zegt me dat ‘Alder’ misschien wel het beste Belgische postmetalalbum van het jaar wordt.
https://www.youtube.com/watch?v=Zkw1cA3BTlY
Ik weet het, het vergt wat moeite en het is niet meer van deze tijd om een volledig album in één ruk uit te zitten, maar voor ‘Jettison’ maakt u toch beter een uitzondering. Dit album is opgedeeld in 9 tracks maar laat zich het best beluisteren als één lang episch werkstuk met verrassende wendingen, avontuurlijke zijstapjes, begeesterende spoken-word performances en filmische soundscapes.
ASIWYFA zorgt hier voor één van hun meest boeiende en dynamische albums tot op heden. Zoals steeds hectisch en energiek, maar deze keer hebben de Noord-Ieren onder meer dankzij een stel sierlijke strijkers hun universum uitgebreid tot een instrumentaal verbluffend kleurenpalet dat met het nodige geduld al haar geheimen prijsgeeft.
‘Jettison’ start als een heerlijk kabbelend beekje dat zich een eind verder ontpopt tot een ruige rivier met watervallen die kletterend tegen de rotsen knallen. De typerende spitse en springerige gitaaruithalen zijn terug van de partij maar ze komen pas voorbij halfweg echt opzetten.
ASIWYFA toont zich met dit heerlijke album als een band die verder evolueert maar toch steeds zijn eigen zelve is. De kracht en spanning van de onvolprezen debuutplaat en van ’The Endless Shimmering’ zijn nog steeds te bekennen maar ze stellen ons geduld iets meer op de proef. Ze laten ons wat langer meanderen langsheen heerlijk glooiende zijriviertjes en dat maakt ‘Jettison’ er alleen maar avontuurlijker op.
De integrale live uitvoering van dit indrukwekkende werkstukje is alvast iets om naar uit te kijken. We kunnen er ons al iets bij voorstellen, eerst een heerlijke 40 minuten ‘Jettison’ om dan helemaal te ontploffen met bommetjes als pakweg “Set Guitars To Kill” en “Dying Giants”.
Helaas is de tournee alweer voor onbepaalde duur uitgesteld, maar we houden het in de gaten.
We citeren: 'Straks is ook goed' is het zevende studioalbum van Yevgueni, de groep die zich stilaan opmaakt voor de viering van haar zilveren jubileum. 'Straks is ook goed' is een volgende stap van een mooi opgebouwd verhaal. De sage begint in het eerste album 'Kannibaal' (2005) met jonkies die gaan studeren in de Grote Stad. Ze zingen over hun toekomstplannen en hun onbereikbare liefdes. Onderweg zijn ze vaders geworden, hebben ze mensen gewonnen en verloren en trekken ze zich het lot van de hele wereld aan. Op 'Straks is ook goed' overleven onze helden lockdowns, worstelen ze zich door een beginnende midlife en leggen ze de klimaatzaak uit aan vijfjarigen. Die avonturen worden vertaald in teksten die nu eens duidelijk herkenbaar, dan weer mystiek poëtisch zijn. Met als credo dat "het ergens over moet gaan, maar niet voor iedereen over hetzelfde".
Er wordt een brug geslaan tussen de weemoed , de droefnis met humor en positiviteit. “Laat ons winnen” is meteen een goed voorbeeld.
Niet opgeven is de boodschap die ze meegeven, luister maar naar “En met jou?” en “Rivier”. “Altijd en nog steeds” biedt steun, dat er steeds iemand is naar wie we we kunnen gaan.
Een ode aan onszelf als bijzonder mens.
“Ze Danst gewoon op straat” is er eentje over positiviteit. Een meisje dat gewoon danst op straat, dat letterlijk de inspiratie vormt van deze prachtige song.
Het was lang wachten op deze nieuwe plaat, maar opnieuw drukt Yevgueni, op eenvoudige wijze, zijn stempel op de Nederlandstalige muziek. Songs als “Straks is ook goed”, “Bovenaan de dijk” - een lekker voortkabbelend pareltje - “Alles al gezien” en “Niet omdat” raken en onderstrepen het.
De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed, sterk en overtuigen. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons .
Nederlandstalige pop ten top.
Tracklist: Laat ons winnen - En met jou? - Net op tijd - Rivier - Altijd en nog steeds - Ze danst gewoon op straat - Straks is ook goed - Bovenaan de dijk - Niet omdat - Alles al gezien
‘Bigfoot TV klinkt 'inspired and vibrant' en bevat melodisch gitaristen-smulwerk met referentie naar zijn rock/metal formatie TNT, zijn oude progressieve solo-rock albums, Journey/Neil Schon, Thin Lizzy/Gary Moore en The Beatles.
Ronni Le Tekro wordt beschouwd als een van 's werelds meest invloedrijke (rock/metal) gitaristen, in de eerste plaats met zijn hardrockband TNT, verde ris er ook de samenwerking met jazzgitarist Terje Rypdal en wordt hij ijverig ingezet als studiomuzikant voor vele artiesten en bands, o.m. Twisted Sister, The Snakes, Tony Harnell, Abra Kadavra, Millenium, Lana Lane, Peer Gynt, Diesel Dahl, Mads Eriksen, Gary Holton, 1349, Age Sten Nilsen, Enslaved, Brian Robertson, Tim Scott McConnell aka Ledfoot (die ook backing vocals doet op het nummer "Life On Long Island"), Vagabond, Bad Habitz, Jorn Lande en Pagan's Mind. Wat een cv.
Tekro heeft met TNT ergens tussen de 4 en 5 miljoen albums verkocht en wordt al jaren genoemd als een van 's werelds 25 beste gitaristen in het genre. Een klassebak. Op 'Bigfoot TV' horen we energiebommetjes als « Life On Long Island », eentje die een oorgasme bezorgt en wisselend klinkt van bedwelmend, aanstekelijk tot snedig , hard.
De virtuositeit van Ronni Le Tekro is ongenaakbaar, er zijn adrenalinestoten en meesterlijke riffs op het diverse materiaal , luister maar eens naar « Moving like a Cat », uiterst genietbaar en grensverleggend kun je wel zeggen.
Het is zijn eerste solo album sinds zes jaar, dat avontuurlijk, toegankelijk en speels klinkt. In die gevarieerde aanpak is hij is een grootmeester. Voor wie houdt van gitaarwerk , wordt hier op z’n wenken bediend.
Tracklist: 1 Life On Long Island 2 Demons 3 Moving Like A Cat 4 The Black Rose 5 A Handful Of Time 6 New Day In The Morning 7 U.F.O. 8 Not Today 9 Eyes Of The Woods
We citeren even: 'Als ‘Limbs’ (2019) al kon tellen als intentieverklaring van Kobe Boon en de zijnen, dan duikt de band voor zijn nieuwe album helemaal onder in de schier eindeloze mogelijkheden. Dit nieuwe album (uit op W.E.R.F. Records in Februari 2022) bewaart de weelde van zijn voorganger, maar graaft dieper, danst frivoler en frunnikt gretiger aan de naden. Met de komst van achtste bandlid Roos Denayer (zang, gitaar) worden het potentieel en bereik bovendien nog uitgebreid. De nieuwe rijkheid zindert, verwart, imponeert en prikkelt.'
Mòs Ensemble mag zich binnen de 'jazz' situeren, diverse invloeden zijn er nu uiteraard; met deze 'Behind the Marble' bewijst de band z’n veelzijdigheid, met een knipoog naar toegankelijke pop en rock. Meteen horen we dit op “A Peel of Your Pale Blue Face” en “Pictures of Us”. Op “Shoot” - een meer dan zeven minuten lange meesterwerk - wordt eerder de ingetogen kant gekozen, ondersteund van een mooie samenzang. Een huiskamersfeer creëren ze. We houden van het melancholische “My Shadow”.
De meerstemmigheid vormt, naast de instrumentale perfectie en speelsheid, een enorme meerwaarde. De stemmen van Marta Del Grandi, Astrid Creve (die ook op de banjoline bijklust) en nieuwelinge Roos Denayer vullen elkaar perfect aan.
Ze zitten tussen weemoed en een sprankelend geheel, en ze zijn ook niet vies van avontuur, experiment en improvisatie. Ze bereiken een breed publiek.
De band gaat verder dan enkel de jazz en dat intrigeert ons . We horen het verder op nummers als “Rind” en het wondermooie “Sculptures”. Het zorgt voor een overtuigende plaat en onderstreept de kunde van de muzikanten .
Tracklist
A Peel of Your Pale Blue Face 06:46 Pictures of Us 05:42 Shoot 07:31 My Shadow 06:31 Rind 04:37 Sculptures 07:24
The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan creatieve nummers die uit een grimmige onderwereld van het leven komen, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met z’n emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepend vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen Nick Cave of Matt Berninger (The National).
We houden niet van name dropping, maar vocaal laat The Shadow Machine inderdaad het midden tussen Matt en Nick Cave. Een zachtmoedigheid met een donker randje, een pad van melancholie en weemoed , een duisternis die geen pijn doet.
Met zijn project Low Land Home bewandelt Jo eveneens dat donker pad, maar er straalt alvast een lichtpuntje. Jo heeft een zachtmoedige, warme stem. Het mooie “Thirst” is meteen een knipoog naar die aanpak.
Echt lichtvoetig zal het nooit worden, grijs is en blijft het op “Blind”, “Cities of Light” , “Ready to see” en “Disengaged”. Elke song kruipt wel degelijk onder de huid, geeft kippenvel zelfs.
The Shadow Machine heeft een overtuigend album uit en refereert aan Nick Cave, Matt Berninger en de onlangs overleden Mark Lanegan. met een straaltje hoop onderhuids.
Tracklist: 1. Thirst 2. Blind 3. Cities Of Light 4. Disengaged 5. Ready To See
Sing/Songwriting
Cities of Light
The Shadow Machine
Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zitten erin verwerkt.
Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikaal avontuur voort. Live hoorden we het reeds.
Ze bracht een nieuw album op de markt 'Hert' via W.E.R.F. records. Uit een interview dat we met haar hadden vorig jaar blijkt al wat voor een begenadigde artieste, muzikante en performer ze wel is - Je kan het interview hier nog eens nalezen.
Het is een plaat waarop Lara Rosseel haar grenzen verder aftast, en flirt tussen folk, pop en jazz. Het wondermooie “Dauw” is een binnenkopper, intens, ingetogen en krachtig. Lara laat zich omringen door muzikanten die haar aanvoelen, de lekker groovy baslijntjes intrigeren.
Meer ruimte voor improvisatie is er op “Fishes Dishes” met een magisch trompet geschal, Ze balanceert tussen uitersten, luister maar naar “Without Water”, ”Andrew” en “Sarjarana”. Eén voor één pareltjes die het jazz geluid verbreden en hartverwarmend klinken. De plaat wordt afgesloten met het tien minuten lange en geslaagde “Memory”.
"Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet”, schreven we over het streaming concert van Lara Rosseel band in Nona in Mechelen vorig jaar.
Op plaat ondersteept ze dit ten volle, laag per laag opbouwen tot een climax, zonder de geluidsmuur te doorbreken. Ze raakt ons (diep). Sjiek.
Tracklist: Dauw 05:31 Fishes Dishes 04:45 Without Water 04:35 Andrew 04:25 It's Done 04:16 Sajarana 05:32 A l'Ouest 04:03 Memory 10:40
Folk/Jazz
Hert
Lara Rosseel
De EP ‘Strong’ bevat 6 groovy gitaar-bas georiënteerde alternatieve rock/metal nummers. Er zijn geen inherent zachte nummers, ze zijn gedreven van aard; de teksten gaan over ‘vallen of falen in het leven, maar weer opstaan en blijven vechten voor je doel’. De drums kan energiek zijn , een goede dynamiek voor de sound. De zang is gewoon of kan schreeuwend zijn. Energie en emotie staan centraal , o.m. frustratie , pijn, woede of onze innerlijke demonen kunnen verslaan.
“Strong” is een mooi voorbeeld van iemand die dat ook heeft gedaan, de problemen aanpakken en blijven vechten. Muzikaal en vocaal doet Mean To You aanvoelen dat een volledige band staat te soleren, maar het gaat hier maar om een éénmansproject.
“Back off” en “Your lost your crown” en verder “What Else?” en “Fallen” zijn confronterende nummers van de eigen kijk op het leven. Zelfs in de meer ingetogen momenten, weten vlijmscherpe solo's te intrigeren. Verschroeiend en verbluffend allemaal. Ook al hebben we zo’n sound als eens gehoord , het blijft mooi en spannend .
Mean To You levert een overtuigende EP af, wat het alternatieve genre siert. Hij is een klasse muzikant en zanger. Dit is een te koesteren EP, die de zelfconfrontatie onderstreept.
Strong - Back Off - You Lost Your Crown - Act of Reasoning - What Else ? - Fallen
The Jazz Butcher was vooral populair eind jaren ’80, begin jaren ’90. Daarna vond de band van Pat Fish geen label meer en kwamen er ook bijna geen releases meer. De wereld leek geen behoefte meer te hebben aan deze mix van neo-jazz, Britse blues, swing, singer-songwriter en akoestische postpunk. Misschien voelde Pat Fish het einde naderen en zoals wel meer artiesten (Bowie, Leonard Cohen, …) drukte hij daardoor alsnog de opname-toets nog één keer in. En gelukkig maar. De laatste adem die hij uitblaast op het postuum uitgebrachte ‘The Highest In The Land’ behoort zonder meer tot zijn beste werk. En dat zeggen we niet uit medeleven.
Dit is alles wat je van een afscheidsalbum kan of mag verwachten: een laatste adieu aan de vrouw die hem zijn eerste kus schonk, een laatste groet en oproep aan medestanders en fans, een laatste sneer naar de maatschappij en muziekindustrie die hem te snel op een zijspoor hebben gezet. Fish klinkt op zijn afscheid al bij al niet zo donker als pakweg David Bowie of Leonard Cohen toen die de dood in de ogen keken. Integendeel zelfs. Vaak klinkt hij onbezorgd vrolijk en goedgeluimd. Zoals op “Time”: My hair's all wrong / My time ain't long / Fishy go to Heaven, get along, get along. Mogelijk is dat zijn vorm van zwart sarcasme: veelkleurige bloemen op de doodskist en halfdronken grappige anekdotes ophalen bij de koffietafel. Het hele album ademt vooral nostalgie en melancholie. En ook degelijkheid en ambacht. De meester toont nog één keer hoe het moet. Nog één keer een hint van de kwaliteit waarvan we vergeten waren hoe die klonk. Hij eindigt met “Goodnight Sweetheart” en laat je twijfelen of dat nu een gemeende ‘adieu’ is of een tongue-in-cheeck opgestoken middenvinger.
The Jazz Butcher heeft niets meer aan uw tranen, maar doe er toch maar uw voordeel mee. Geniet van ‘The Highest Of The Land’ met een brede glimlach op je gezicht.
Een herinterpretatie van een bestaande hit door de artiest zelve, dat is altijd een dubbeltje op zijn kant. Sommige fans huiveren al bij de gedachte dat hun geliefkoosde song ook maar een klein beetje verandert. Voor een goed doel mag al eens een uitzondering gemaakt worden. Daarom ging Peter Slabbynck van Red Zebra aan de slag met zijn ‘Living Room’. Hij kreeg daarbij de hulp van Augustijn (Vermandere). Zij hadden nog niet eerder samengewerkt, maar beiden hadden los van elkaar al gewerkt voor de vzw Breinstorm. Die vzw ijvert voor meer aandacht voor en meer onderzoek bij mensen met chronische pijn. Zowel Slabbynck als Vermandere zijn deze zaak heel genegen en toen Sabrine Desaever, oprichtster van Breinstorm en zelf moeder van een zoon met chronische pijn, voorstelde om een song te maken over het onderwerp, waren ze meteen enthousiast. Het nummer is tevens één van de voorlopers van het nieuwe album dat Augustijn dat eind maart verschijnt.
Het resultaat van de samenwerking is “Ossan Zeer”, West-Vlaams voor ‘altijd pijn’. Om tot de tekst te komen, lazen Slabbynck en Vermandere getuigenissen van chronische pijnpatiënten in het onlangs verschenen boek 'Zinvol Ziek' van Lynn Formesyn.
Met een nieuw arrangement is dit meer een gezapige piano/cello-ballad dan een dansbare newwavetrack. De nieuwe tekst heeft hier en daar een knipoog naar de originele tekst en je hoort Slabbynck één keer het originele refrein zingen. Beide schrijvers/zangers houden wel van meer dan één knipoog in hun songs, maar hier excelleren ze in empathie.
Zelden hoorde ik een single ‘voor het goede doel’ die zo ver weg blijft van goedkoop sentiment. Alleen al daarvoor verdienen Slabbynck en Vermandere uw respect.
https://www.youtube.com/watch?v=swUD-gVS928
De Gentse band This Can Hurt brengt in april de EP ‘A Deeper Shade Of Blue’ uit met semi-akoestische versies van songs van hun twee albums (‘When Nothing Matters’ en ‘Worlds Apart’), met een aantal gasten erbij.
Een eerste kennismaking met deze EP is de single “If You Go”. De originele versie zat - vooral dankzij de vocalen - een beetje in het straatje van de metal. Deze herwerkte versie heeft Marieke Bresseleers als gastzangeres, van o.m. Circle Unbroken en Lords Of Acid. Zij trekt meteen het hele laken naar zich toe, maar dat stoort niet, want het levert een ijzersterke song op. Muzikaal zitten we hier wel meer in de sfeer van DeLaVega en Hooverphonic, met dank aan de breed uitgesmeerde productie en arrangementen.
Als het de bedoeling was om met deze aanpak This Can Hurt een stukje toegankelijker te maken en de intrinsieke kwaliteiten van de songs in de verf te zetten, dan is dat alvast op deze single goed geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=rwlIiL9SZxo
Eind 2020 zag EBM-trio PESCH het levenslicht met hun debuutsingle “Let’s Invade America”, een hymne die amper twee jaar later met misschien iets meer schroom en voorbehoud zal gespeeld worden op de PESCH-concerten. Kwestie van Poetin niet op ideeën te brengen. Die ene clown is dan wel vertrokken uit het Amerikaanse oval office, er blijven nog te veel clowns over op de hoogste politieke niveaus.
Intussen kunnen we dus al luisteren naar de nieuwe oogst van PESCH. De nieuwe single “I Wish I Was An Animal” is de aanzet van een nieuwe maxi-single/EP die ergens eind april (op vinyl) uitkomt.
De nieuwe single borduurt wat voort op “Low Libido” van de eerste maxi ‘Melba’ en heeft guitige lyrics die vermoedelijk uit de pen komen van Peter Slabbynck.
Muzikaal is er een rake sfeerzettng, maar mis ik in deze bijna-ijzige synthwave toch de pompende, dansbare EBM_beats van pakweg “Let’s Invade America” of “No Handshake”. De ritmes zijn er wel, maar ze zitten misschien niet prominent genoeg in de mix.
De leuke video koppelt de lyrics aan een Masked Singer-parodie. Al bij al een leuke nieuwe single en we zijn vooral blij dat het verhaal van PESCH langer mag duren dan één EP.
https://www.youtube.com/watch?v=mHkVwJ0VMuQ
Nederlands 
Français 
