Net als Liselotte Van Dooren op haar album ‘49’ blijft Ina Rose op haar EP ‘Sound Of Love’ ver weg van de covers en traditionals die nochtans zo voor de hand liggend zijn in country en bluegrass. Beide dames kiezen ervoor een eigen verhaal te vertellen.
Ina Rose is een Belgische die als tiener naar de Verenigde Staten trok en die daar in de ban raakte van Alison Krauss en Dolly Parton. Er zijn slechtere voorbeelden als vertrekpunt. En het vergt toch wat moed om hier in Vlaanderen een carrière van de grond te willen krijgen met countrymuziek. Als kwaliteit uiteindelijk toch komt bovendrijven, dan hoeft Ina Rose zich op lange termijn geen zorgen te maken. De vijf songs op deze EP bulken van de kwaliteit. Songwriting, stemtechniek, arrangementen, empathie, productie, muziek, … welk aspect je ook tegen het licht houdt, het plaatje klopt.
Waar in country klassiek nogal zwaar gehamerd wordt op de gebroken harten, laat Ina Rose ook de liefde spreken (op “Sound of Love”). Het treuren is er natuurlijk wel, op “Dirty Habit” en het heerlijk innemende “Cry With The Storm”. Je proeft het zout van de tranen, maar het wordt niet melodramatisch. Moderne country is een stuk geloofwaardiger dan wat we soms in de jaren ’70 en ’80 te horen kregen.
https://www.youtube.com/watch?v=buySJ_uFw5U
‘Destruction’ is de nieuwe EP van de Duitse cult-EBM-band Armageddan Dildos. ”Destruction”, meer danceable synthwave dan EBM, komt van hun in 2020 uitgebrachte album ‘Dystopia’ en naar goede Alfa Matrix-traditie wordt deze EP gevuld met een pak remixes. Gelukkig niet allemaal van titeltrack ”Destruction”. Die krijgt wel een darkroom-remix van Uwe Kanka van de Dildos zelf. Het darkroom-jasje verschilt niet zo gek veel van het origineel en dat is een beetje een gemiste kans. Wel leuk is de niet-geremixte versie van ”Colder”, een track die niet op ‘Dystopia’ geraakt is, maar die daar zeker een plaatsje op had mogen krijgen.
Heel plezant is de Aiboforcen-remix van ”Ohne Dich”, terwijl de nochtans intrigerende doom & gloom-versie van Messiaen Noir van diezelfde track ons net iets minder kan bekoren. Wat Alien Vampires doet met ”Burn Baby Burn” is interessant en clubby dansbaar. Lights Of Euphoria neemt ”Dance On Dead Bodies” onder handen met een heel dansbare en catchy beat.
Deze EP leert ons vooral dat je maar een goede remix kan maken als je begint met degelijk materiaal. En voor een goede basis kan je altijd terecht bij Armageddon Dildos.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/destruction-ep
De langverwachte opvolger van Dispel's 1e album ‘LORE’, de ‘Past the Gates’ EP tekent een muzikaal avontuur in Dante's literaire meesterwerk 'De Goddelijke Komedie', of beter bekend als 'Dante's Inferno'. Hier bieden we een voorproefje van een rauwe verhaalvertelling door zang. Tijdens de creatie van hun nieuwe album, verkende Dispel hun muzikaliteit en songwriting; de nummers gingen een eigen leven leiden; een prequel vormend, of misschien een waarschuwing... "Laat alle hoop varen, gij die hier binnengaat.".
De recensie van ‘LORE’ kun je trouwens hier nog eens nalezen .
De sprookjesachtige sfeer, die een donker tintje heeft, voelt comfortabel aan bij een song als “Journey into Limbo”. Dispel onderscheidt zich door die verhaalvertelling; het is een tot de verbeelding sprekende wereld.
De knappe EP prikkelt de fantasie. “Rings of Violence” en “Glasy’s Hersey” doen een beetje denken aan de wondermooie sprookjes van GRIMM, die alle leeftijden aanspreekt.
Op deze wondermooie EP wordt de onschuldige kindsheid van de sprookjeswereld verbonden met een soort grimmigheid .
Het afsluitende “Charon’s Toll” tekent een muzikale wereld uit, en een tot de verbeelding sprekende landschappen. Mooi.
Dit is een pareltje van een EP, die de fantasie prikkelt. Een aanrader.
Tracklist: Journey into Limbo (Darkwave Mix) - 4:39 Rings of Violence (Acoustic) - 3:53 Glasya's Heresy (Darkwave mix) - 5:38 Charon's toll (Feat. Leo Kemenani) - 4:12
Dit is een pracht van een rockplaatje , met referentie naar de 60s en 70s . Al veel gehoord en toch … weet het ons te intrigeren. Rockmusic in z’n meest pure vorm.
Songs als “Drained”, “Heart of Gold” doen ons rock hart sneller slaan door de tempowissels . Hun sound en de adrenalinestoten kunnen gelinkt worden aan de Rolling Stones, The White Stripes , Soul Asylum en The Hives.
Aanstekelijk en meeslepend klinkt het allemaal. “'Modern Fuckers” krijgt een psychedelisch tintje net als het wondermooie “On the run”.
De nummers hebben een hypnotiserende inwerking en zijn verslavend . “Almond Groove” sluit de plaat in het genre perfect af. .
The Burning Balloons hebben duidelijk geluisterd naar de old school rock, maar voegen er een eigentijdse klank aan toe en vindt op die manier verschillende ‘rock’ generaties. Mooi overtuigend!
Anaconda 03:08 Drained 02:25 Heart of Gold 02:07 Modern Fuckers 02:08 On the run 02:18 Round & Round 02:09 Shoot'em all 04:24 Should have walked home 02:15 Cemetery 145 03:47 Crabs 02:55 Kill them with kindness 01:57 Has vist la lluna 03:55 Who owns my breath 03:51 Almond grove 02:16
Na het bejubelde debuut (‘Push Through’) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo's Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica, met indie pur sang!
Naar aanleiding van de release van 'Echoplasm' hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, verder ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen. Een interview dat je hier nog eens kan nalezen .
Wat DVKES zo interessant maakt is dat ze die kenmerkende krautrock extra weten te kruiden. De mix van allerhande stijlen en het feit dat de band de comfortzone verlaat intrigeert. “Vision & Reshape” klinkt sterk, is groovy en aanstekelijk. Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) bieden extra energie. Mooi.
Op zich zijn de heren volleerde muzikanten en performers die elkaar blindelings vinden in dit wervelend avontuur . Wat een energiebommetjes. Vergelijkingen met bepaalde bands uit de jaren '80 komen ook wel boven drijven, maar met knetterende songs als “Undercover”, “Risk of Rain” en “Sinister” bewijst deze band vooral over een eigen smoel te beschikken. Aanstekelijk materiaal allemaal. Wervelend zelfs. Ze overtuigen met brio.
De plaat smeekt om live gebracht te worden.
Tracklist: Vision & Reshape 03:41 Spread Makebelieve 04:14 Undercover 05:29 Risk of Rain 03:24 Sinister 03:54 Let the kids have fun 04:16 Real people 03:03 Freeze frame 03:26 Heyc come on 03:31 Done with Mercy 02:55
krautrock/psychedelica
Echoplasm
DVKES
De Hongaarse Pagan/Black Metal band BORNHOLM heeft sinds 2000 een indrukwekkend parcours afgelegd, en zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs verscheen 'Apotheosis'.
We hadden nog een interview met zanger/frontman Peter Sallai hier .
Het meest interessante aan deze schijf is hoe de band er perfect in slaagt om typische Black metal elementen te verbinden met epische soundscapes, gedrenkt in een atmosferisch badje. Peter kan vocaal vele toonaarden aan, maar wordt perfect aangevuld door de gitaristen en de drummer, die vlijmscherp kunnen uithalen en je evengoed onderdompelen in een somber sfeertje.
Schitterend hoe ze het boeiend kunnen houden, door de knappe gitaarmelodieën en de wisselende zangpartijen, fel , clean en extreem; de blastbeats zijn een smaakmaker in de mid-tempo songs. “Black Shining Cloaks”, “Spiritual Warfare” en “I am war God” brengen nu een spiritueel totaalbeleven. De openingssong “I Divine” huivert en is spannend van aard.
Dit is black metal met een folklore naslag.
Er heerst verder een doomsy sfeer en een donkere gemoedsrust in een melodieus kader. Wat een intensiteit. Puike plaat dus.
Tracklist: I Divine - My Evangelium - Sky Serpents - The Key to the Shaft of the Abyss - Black Shining Cloaks - Spiritual Warfare - Darkened Grove - To the Fallen - I am War God - Apotheosis - Enthronement
“Parabel” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Alder’ van Turpentine Valley. Dat nieuwe album mogen we volgend jaar verwelkomen. Deze single was het eerste nummer dat klaar lag voor deze nieuwe plaat en het enige dat de band eerder al in z’n live setlist opnam.
De band heeft duidelijk een stap voorwaarts gezet. Dit nummer straalt meer rust en vertrouwen uit dan het materiaal van ‘Etch’, waar de band misschien nog wat meer zoekend was, maar toch al heel mooie dingen liet horen. Turpentine Valley heeft voor zichzelf een prima formule gevonden met gelaagde instrumentale postmetal, complexe songopbouw, ijle gitaren en inventieve baslijnen. De break als deze song bijna halfweg is, is een gouden zet. De ‘eruptie’ daarna had misschien nog wat groter, volumineuzer, sneller of luider gekund, maar dat zou dan weer iets te voorspelbaar zijn.
www.turpentinevalley.bandcamp.com/track/parabel
Er beweegt wat in de Belgisch scene van country, americana en bluegrass, met steeds meer goede releases van nieuwe namen. Nog zo’n nieuwkomer is Liselotte Van Dooren. Zij debuteert op haar 49 ste met een country-album. Daarmee hebben we meteen de betekenis van de albumtitel weggegeven.
Het country-plaatje klopt op’49’. In de begeleiding komt al eens een banjo, een accordeon en een fiddle langs, er is “Find My Way” dat uitnodigt voor een line-dance en het album opent met het aanstekelijke “Country Soul”. De andere tracks zijn in de lyrics misschien iets minder country. De klassieke onderwerpen van het genre (eenzaamheid, gebroken harten en andere blues, het nakende onheil van de Heer en de verleidingen van de duivel, het avontuur in de natuur, …) hebben Liselotte en haar team een update gegeven naar het hier en nu. Geen sinecure voor een genre waarin je zo makkelijk op veilig kan spelen door songs uit het verleden te gaan coveren.
Twee songs komen van Dag Luyten en Annick Raedschelders van de Belgische band Dixie Rose en vier songs komen van de Brits-Amerikaanse songschrijfster Kit Hain. Songs van die laatste werden reeds opgenomen door Roger Daltrey en Cher, maar ook door bv. Stan Van Samang, Milow en Barbara Dex. Mooie referenties, maar alleen van die laatste kunnen we stellen dat ze geflirt heeft met countrypop. Het door Vlaanderen miskende album ‘Waiting For A New Moon’ van Dex is misschien wel een goede referentie voor ‘49’: prachtig ingezongen, nummers die perfect passen bij haar stembereik, timbre en volume, prima arrangementen en heel degelijk songmateriaal, … maar misschien ook wat braaf.
Dat ‘te brave’ is misschien het enige puntje van kritiek op ‘49’. Liselotte doet hard haar best om de nummers zo perfect mogelijk te zingen dat de songs soms wat aan emotie verliezen. En laat emotie nu net de corebusiness van de country zijn. Maar onthou vooral de hoogtepunten, zoals “Back To Where I Started”, “Learning To Dance In The Rain” en “A Change Right Now”.
https://www.youtube.com/watch?v=gnw9yVHE9yU&t=5s
"Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound."
Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op de podia hebben bewezen dat ze uit het goede rockhout gesneden zijn.
De band bracht nu een nieuwe plaat uit 'What Exactly Are you Looking For'. Het interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben 'overleefd', de toekomstplannen en de ambities vind je hier .
Hoog tijd om die EP ook onder de loep te nemen.
Een optreden van Ramkot voelt aan als een energiebommetje. De songs komen live tot hun recht. Ook op plaat kun je dit wel zeggen … “Am I Alright Now” is meteen een oerknal, melodieuze rock in z’n pure vorm. Ook “Eye to Eye”, “Fever”, “Go see” zijn knallende nummers en hebben een meezinggehalte.
Kortom , Ramkot blast ons omver. Een verschroeiende, luide, harde aanpak.
Vijf songs, gewoonweg sterk. De EP bewijst dat de band klaar is voor het grote werk.
Tracklist: Am I Alright' 03:16 Eye to Eye 03:09 Fever 03:26 Stevie 02:47 Go See 03:26
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter Jef Mercelis kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo's Rock Rally, met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het debuutalbum 'The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk' uit. Het album en de live-optredens bereikten een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek.
Hij begon zich ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album 'Western Union' volgde in 2005. Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty; hij speelde bij Rudy Trouvé's I H8 Camera.
Eerder dit jaar kwam een debuut single op de markt “Fortune”; de recensie kun je hier nalezen.
Ondertussen kwam ook een nieuw album uit 'White Flemish Trash', fijnzinnig en emotievol van aard.
Er is een overstuurde sound in de nummers, van zachte ballads naar lekker energiek. Ze improviseren , gaan buiten de comfortzone en durven experimenteren. Avontuurlijk dus. Luister maar eens naar “Fortune” en “White Flemish Trash” . "No Future” klinkt rauw en zachtmoedig. Het meesterlijke “Low Motion” en de knetterende afsluiter “Extremandura” zijn een visueel totaal beleven.
De emotie drijft boven in de sound en Mercelis ontpopt zich als een ware crooner. Hij onderscheidt zich in een veelzijdige aanpak, die ons enorm overtuigt.
Fortune 3:36 Headlights 3:54 Lucky 2:58 Sparrows 3:54 The Great Maurice 5:49 U-Turn 3:40 White Flemish Trash 4:51 No Future 6:31 Low Motion 5:19 Extremadura 4:51
Naüru is een Gent-based band die sfeervolle popmuziek brengt met een alternatief randje. Deze 5-koppige band ontstaan tijdens de Covid19 pandemie, bracht nu een EP uit.
In een dromerig, sprookjesachtig kader worden we al meteen verwend door “Daydream”, lekker door de atmosferische soundscapes. Aanstekelijk en ingetogen , ondersteund van emotievolle , gevoelige vocals.
Die trend horen we verder op “Lonely”, “Don't know what it’s like” en het afsluitende “Summer in Spring”, die zelfs een jazzy tune heeft.
We horen een band die met 'Lonely' een kwalitatief fijne EP uitbrengt, gekenmerkt van positieve poppy vibes, surplus een knipoog naar de dreampop.
De EP ontroert en weet ons in te pakken.
Tracklist: Daydream 04:50 Lonely 04:18 Don't what it's like 04:02 Summer in spring 04:14
The Otherness is een Argentijnse rock band. Gotta Go", "Few To Stew" en "No Tokens" waren opmerkzame singles. In onze recensie schreven we "Lekker rockend, maar die ook een emotionele impact hebben en overeind blijven staan. Het is opvallend hoe deze band er in slaagt om de brug te slaan tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse" .
De band wist via e-mail, ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, hoe je omgaat met gelijk welke crisis, alsook de toekomstplannen hier .
'LMIRL (Let's meet in real life)’ laat een mooie boodschap na, vol positieve energie … Soms wat bizar , gezien de plaat soms gaat over de donkere, grauwe zijde van het leven. We horen aanstekelijke riffs op het zomers getinte “Few for the stew”; ze grasduinen in het genre en voegen er een Latijns-Amerikaanse tint aan toe waardoor alles fris en monter klinkt.
Het donkere, grauwe en het lichtvoetige, rockende horen we op 'LMIRL', wat siert.
The Otherness stoomt als een sneltrein, en geeft een goed gevoel vanbinnen, ondanks de donkere tune. Dat is net die positieve energie!
“She feels the soul” en “The roundabout” hebben een livekarakter. Het werkt in op de rockmassa in ons lichaam. “Fix and fuss”, “Your carnival” en het afsluitende “Gotta Go” zijn catchy van aard.
Het verleden wordt overbrugd in hun sound, en verbindt de Westerse met de Latijns-Amerikaanse cultuur. Sterk overtuigend.
Tracklist: Few for the Stew 02:46 Fix and Fuss 03:01 She Feels the Soul 02:44 Feedback Calling 02:20 Bit of Fun 02:36 Give That Face 02:57 Quarter to Nine 02:27 The Roundabout 02:19 Your Carnival 02:56 I Bet He Knows 02:48 Isn't It Amusing 03:16 Gotta Go 03:50
Aeveris is het project rond enkele muzikanten die hun sporen hebben verdiend in uiteenlopende bands. We hadden een gesprek met zanger Louis Soenens van Fields of Troy, en citeren: "Tijdens de pandemie zag ik een projectje passeren van enkele oude vrienden van mij. Waar ik indertijd mijn eerste zang ervaringen heb bij opgedaan. Dat was toen Horizons uit Oostende. Ik las dat een deel ervan met een nieuw project was, en een zanger zochten. In eerste instantie ben ik gewoon uit curiositeit de tracks eens beginnen overlopen, die ze online hadden gezet. En dat interesseerde me wel. Het project heet Aeveris en in November lanceerden we een eerste single. De bezetting bestaat uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In September kwamen ze voor het eerst met de naam naar buiten."
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen .
Ondertussen kwam een eerste single op de markt “Shapeless”. De muzikanten zijn talenten in de instrumentatie als qua vocals. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld.
Erg emotievol allemaal, frustratie, pijn, woede …, het komt aan bod in deze single. In vuur en vlam! Een verbluffende wervelstorm. We voelen de adrenaline .
Wat een overtuigende debuut single.
Ohja, Aeveris speelt in 2022 enkele Try-out concerten , o.m. op 25 februari in de Snuffel Hostel.
https://www.youtube.com/watch?v=z79wBtyib0k
De hardcore-metal van Converge is doorgaans een lawaaierige en schreeuwerige pot herrie waarmee je een heel leger kan op stang jagen. Hun platen zijn stuk voor stuk bikkelharde noten om te kraken, maar wie volhoudt ontdekt dat er toch regelmatig wel enige nuance tussen de striemende heibel sluipt, al is die soms wel ver te zoeken.
Na al die jaren lijkt Converge op ‘Bloodmoon: I’ het perfecte evenwicht te hebben gevonden tussen meedogenloos geraas en een soort donkere en meeslepende schoonheid, en dat is niet in het minst te danken aan de duistere deerne Chelsea Wolfe. Ook Cave In zanger Steve Brodsky zorgt voor extra animo en diversiteit op dit album. Hier hebben we dus te maken met een bijzondere en uiterst geslaagde samenwerking die even heftig en beklijvend als verrassend is. Dat zoiets kan werken werd recent nog aangetoond door die andere godin van de nacht, Emma Ruth Rundle, die met de sinistere black-metal creeps van Thou het bloedstollende album ‘May Our Chambers Be Full’ inblikte.
De mysterieuze Chelsea Wolfe houdt wel van zulke uitdagingen, op haar platen waart er trouwens altijd gestaag een flinke hap doom-metal of een walm van onheilspellende noise rond, en ook met haar zijprojectje Mrs Piss briest en knalt ze dat geen naam heeft.
Chelsea Wolfe weet het lawaai van Converge in de juiste banen te lijden. Ze slaagt erin om Converge intenser dan ooit te doen klinken, ook al is de razernij soms een flink stuk ingetoomd. Converge komt op terreinen waar ze nog nooit geweest zijn maar waar er wel chemie in de lucht hangt.
Opener “Blood Moon” is een loodzware sluipmoordenaar die baadt in een giftig wijnvat, de duistere stem van Chelsea Wolfe duelleert met de oerschreeuw van Converge zanger Jacob Bennan, een vocale tweestrijd die vonken veroorzaakt. “Viscera Of Men” is epische metal die naar de sterren reikt en “Coil” is gothic-rock, maar dan aan de goede kant van de balans (aan de andere kant zitten hemeltergende gedrochten als Within Temtation of Nightwish). “Flower Moon” is zowaar een grunge-song die op de betere platen van Alice In Chains had kunnen staan. “Scorpion’s Sting” is een welkom melancholisch rustpunt die gedragen wordt door de zweverige stem van Chelsea Wolfe. Ook het fraaie “Crimson Stone” bevindt zich in die schemerzone tussen pracht en geweld en afsluiter “Blood Dawn” laat zich beluisteren als de ultieme offerdienst die de demonen terug tot rust moet brengen.
Fenomenale plaat!
Nederlands 
Français 
