Even voorstellen - Francis kondigt nieuwe single ‘Ease My Mind aan’, warme indiepop voor rusteloze gedachten
De Leuvense band Francis is terug met nieuw werk. Na hun eerdere singles en de veelbelovende EP Greenhouse zet de vijfkoppige groep opnieuw een stap vooruit met Ease My Mind, hun nieuwe single die binnenkort verschijnt.
Francis — bestaande uit Louise Beerts (zang), Arnaud Evens en Willem De Flander (gitaar), Flor Minten (bas) en Dries Janssen (drums) — brengt een warme mix van indiepop, soul en rock. Met zwevende gitaren, subtiele grooves en een meeslepende stem creëren ze een sound die tegelijk intiem en groots aanvoelt.
Ease My Mind gaat over het zoeken naar rust in periodes van innerlijke onrust. De song vertaalt dat gevoel in een warme, gedragen sound die troost biedt zonder zwaar te worden. Het nummer balanceert tussen kwetsbaarheid en hoop, en nodigt uit om even stil te staan in de drukte van alledag.
Voor deze release werkte de band opnieuw aan een sound die rijper, rijker klinkt. Daarmee bouwt Francis verder aan hun herkenbare stijl: melodieuze songs met emotionele diepgang en een natuurlijke flow tussen indie, soul en alternatieve rock.
Na de airplay van eerdere releases op onder meer Nostalgie en Radio Emotion blijft Francis verder groeien binnen het Belgische muzieklandschap. Ease My Mind vormt bovendien een volgende stap richting een groter geheel: de band werkt momenteel verder aan nieuwe muziek met het oog op een toekomstig album.
“We willen muziek maken die mensen even laat vertragen — muziek die blijft hangen, zowel live als op plaat.”
Met Ease My Mind bewijst Francis opnieuw waarom ze een naam zijn om in de gaten te houden: warm, oprecht en voortdurend in beweging.
https://open.spotify.com/track/31UmQQebEYzTKxEvZ3PM6I?si=b025e38933d747e1
V2 records news – The Radar Station – Live at Room 13 EP
8 August Live @ Suikerrock
28 August Live @ Maanrock
Live at Room 13 - EP by The Radar Station | Spotify
Live at Room 13 is the second of three EPs that The Radar Station will release in 2026. Live at Room 13 features five unique live recordings of songs from their second album Birds of Choice (2025). Recorded at Room 13 Studios, Ghent, Belgium. It captures a moment in time you can return to again and again, with a sincerity rarely found on studio albums.
The Radar Station is known for their authentic live performances, winning over even the most skeptical listeners and continually surprising returning audiences, as their songs evolve on stage with ideas that emerge in the heat of the moment.
The Radar Station played sold-out release tours for both their first and second albums, performing at venues including Ancienne Belgique, Trix, Het Depot, De Arenberg, and many more.
More about The Radar Station
The Radar Station emerged in 2017 from the musical collaboration between brothers Brent Buckler (vocals, guitar) and Sander Cliquet (guitar, backing vocals, synths), creating a distinctive blend of indie rock with cinematic soundscapes. Their sound has always been full of ambition, intensity and raw emotion - drawing inspiration from artists like The National, The War on Drugs, Sam Fender, Nick Cave and Big Thief.
In 2020, they won De Nieuwe Lichting, Belgium's top music contest, launching their debut album Life Inside A Tornado, which hit the airwaves on stations like Studio Brussel, Radio 1, Willy and Radio 2. With sold out shows at venues like AB, Trix and Het Depot and appearances at festivals including Dranouter and Labadoux, The Radar Station made its mark in the Belgian indie scene.
Their second album, Birds Of Choice, produced by Koen Gisen (The Bony King Of Nowhere, Oscar & The Wolf, Nordmann), came out fall 2025 and reflects a more mature and straightforward band.
Songs like Where Will You Go? and January Colours, capture a band embracing change. Each track is its own journey, blending Cliquet's expansive sonic landscape with introspective lyrics by Buckler, whose unique warm voice infuse the songs with an extraordinary amount of vitality and passion.
Buckler: "I wrote the lyrics after a restless period eating up the better part of my late 20s. A play of coincidence shaped my life, only to wake up realising it all didn't feel right. It was a time of big changes with some old friendships and relationships coming to an end. Birds Of Choice is about looking for what truly matters and taking control of your own path in life."
Machine Head houdt Brussel drie uur draaiende op volle kracht
De verwachtingen waren hoog voor An Evening With Machine Head in een uitverkochte Ancienne Belgique, de Amerikaanse metalveteranen leverden gelukkig een optreden af dat die verwachtingen inloste.
Geen voorprogramma, geen lange wachttijden: drie uur lang stond alles in het teken van Machine Head en hun rijkgevulde catalogus.
Vanaf de eerste noten van “Imperium” zat de sfeer meteen goed. Het nummer werkte zoals het altijd hoort te werken: dreigend opgebouwd, om vervolgens vol open te barsten. Zonder adempauze volgde “Ten Ton Hammer”, meteen twee kleppers na elkaar die de zaal volledig mee hadden. De grote ledwand achter de band zorgde daarbij voor een sterke visuele ondersteuning. Geen overdaad aan effecten, wel knappe projecties, af en toe kracht bijgezet door CO2-fonteinen, die de songs extra diepgang gaven en de show een extra dimensie schonken.
Machine Head hield het tempo in het eerste deel van de set bijzonder hoog met onder meer “CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE”, “Now We Die” en “The Blood, the Sweat, the Tears”. De set voelde bovendien doordacht opgebouwd aan: afwisseling tussen moderne nummers, oudere favorieten en langere epische composities zonder dat het optreden ergens inzakte.
Als je tijdens je tour telkens drie uur speelt, moet je als band natuurlijk zorgen dat je er zelf nog wat plezier aan beleeft. Af en toe zat er daarom wat variatie in vergeleken met eerdere optredens. “Desire to Fire” was een van die subtiele verrassingen in de set. Het nummer werd voor het eerst tijdens deze tour gespeeld en zorgde voor een uitbundige reactie bij de fans die de setlists van eerdere avonden kenden.
Ook “None but My Own” en “Take My Scars” werden enthousiast onthaald door een publiek dat duidelijk voor meer kwam dan enkel de bekendste singles.
Opvallend was hoe weinig bindteksten er eigenlijk nodig waren tijdens de lange set. Machine Head liet vooral de muziek spreken. Toch nam Robb Flynn uitgebreid de tijd voor een persoonlijk moment alvorens “Darkness Within” akoestisch te brengen. Hij vertelde hoe hij tijdens de coronaperiode begon met allerlei akoestische covers en eigen nummers op YouTube te posten en dat deze versie daarvan het resultaat was. Verder biechtte hij op dat het nummer gaat over een periode waarin hij vier à vijf maanden vastzat in een zware depressie. Dit samen met het nummer zorgde voor een ingetogen moment midden in een verder bijzonder intens optreden.
Niet veel later sloeg de sfeer opnieuw volledig om tijdens “ØUTSIDER”, een nummer vanop de laatste worp ‘Unatoned’ (2025). Op vraag van Flynn ging de volledige zaal neerzitten, waarna iedereen tegelijk recht sprong zodra het nummer losbarstte. Wat volgde was pure chaos in de beste betekenis van het woord. De energie in de AB was op dat moment indrukwekkend en bleef ook tijdens “Locust” en “Bulldozer” overeind.
Eén van de aangename verrassingen van de avond was zonder twijfel “BØNESCRAPER”, ook te vinden op ‘Unatoned’ (2025). Live werkte het nummer bijzonder goed, met een refrein dat meteen bleef hangen en opvallend luid werd meegezongen. Mocht dit gelanceerd worden als nieuw WK-nummer, dan zeggen wij alvast geen neen!
Opvallend was wel wat niét gespeeld werd. In tegenstelling tot het optreden in Tilburg de dag ervoor, verdwenen de covers van “Sweet Dreams (Are Made of This)”en “Hallowed Be Thy Name” uit de set. Mogelijk had dat te maken met het feit dat Robb Flynn enkele dagen eerder in het ziekenhuis belandde met longproblemen (“My lungs were burning, man”). Daardoor voelde de bisronde ook net iets minder sterk aan dan mogelijk was geweest. Waar enkel “Halo” als afsluiter overbleef, had een combinatie van “Davidian” én “Halo” als echte encore misschien nog beter gewerkt.
Dat neemt niet weg dat Machine Head in Brussel een ijzersterk en goed opgebouwd optreden neerzette. Drie uur lang kreeg het publiek een set vol hoogtepunten, gebracht door een band die duidelijk weet hoe ze een zaal als de AB in beweging krijgt zonder te moeten terugvallen op overbodige franjes.
Setlist: Imperium - Ten Ton Hammer - CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE - Now We Die - The Blood, the Sweat, the Tears - Is There Anybody Out There? - Desire to Fire - None but My Own - Take My Scars - SLAUGHTER THE MARTYR - Blood for Blood - Game Over – Old - Darkness Within (akoestisch) – Catharsis – ØUTSIDER – Locust – BØNESCRAPER – Bulldozer - From This Day – Davidian - Halo
Organisatie: Live Nation ism Biebob
Tamikrest bewijst live waarom desert rock springlevend is
Tamikrest bewees dinsdagavond in de intieme setting van de AB Club opnieuw waarom de groep veel meer is dan zomaar het kleine broertje van Tinariwen. Wat begon als een ingetogen desert-blues-set groeide langzaamaan uit tot een bezwerende trip waarin Saharische tradities, psychedelische rock en pure groove naadloos in elkaar overvloeiden.
De geschiedenis van de band hangt onvermijdelijk over hun muziek heen. De leden groeiden op in het noorden van Mali, in een regio die al jaren geteisterd wordt door conflict en onzekerheid. Die achtergrond hoor je in hun nummers: melancholie en strijdlust zitten voortdurend onder de oppervlakte. Toch klinkt Tamikrest nooit zwaarmoedig. Integendeel, hun muziek ademt vrijheid, beweging en verbondenheid (passend voor een band waarvan de naam verwijst naar een “oversteek” of “verbinding”).
Vanaf de eerste nummers bouwde de groep geduldig de spanning op. De repetitieve ritmes en kronkelende gitaarlijnen werkten hypnotiserend. Frontman Ousmane Ag Mossa stond centraal met zijn warme stem en karakteristieke gitaarspel, ergens tussen traditionele Toeareg-melodieën en classic rock in. Invloeden van Hendrix, Pink Floyd of zelfs Knopfler doken geregeld op, maar Tamikrest heeft die invloeden volledig naar zijn eigen universum vertaald.
Live komt hun muziek veel krachtiger binnen dan op plaat. Waar sommige studio-opnames soms wat ingetogen kunnen klinken, ontvouwden de nummers zich hier als lange, ademende jams. De gitaren werden scherper en de ritmes almaar meeslepender. Tegen het midden van de set was stilstaan geen optie meer. Alles draaide om sfeer en collectieve trance.
Ook opener Termal Raison paste perfect bij de avond. Het Brusselse duo bouwde met repetitieve ritmes, drones en subtiele spanningsbogen een set die ergens tussen krautrock, folk en minimalisme zweefde. Geen traditionele support-act dus, maar een zorgvuldig gekozen opwarming voor wat daarna zou volgen.
Tamikrest klinkt tegelijk eeuwenoud en verrassend modern. Blues, funk, psychedelica en Toeareg-tradities vloeien zo natuurlijk samen dat je vergeet hoe uniek die combinatie eigenlijk is.
In een tijd waarin “wereldmuziek” vaak gereduceerd wordt tot een marketinglabel, toont Tamikrest hoe grensoverschrijdende muziek echt kan klinken: eerlijk, intens en volledig zonder berekening.
Na ruim anderhalf uur liet de band een AB Club achter die duidelijk genoten had. Geen groot spektakel, geen overdaad aan woorden of effecten, wel rituele en oerdegelijke woestijnrock. Moet er nog zand zijn?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Goera Rock Metalfest 2026 - Een ‘back to basics' sfeertje
Goera Rock Metal Fest 2026
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2026-05-09
Erik Vandamme
Hoewel het festival Goera Rock diep in de bossen van Mol is én al sinds 2015 doorgaat, hebben wij het supergezellige festival pas in 2025 ontdekt. Tot onze grote schaamte.
Ons verslag van vorig jaar kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Motivatie genoeg om nu ook in 2026 tekomen. Na een lange rit van bijna twee uur, de Antwerpse ring weet je wel, kwamen we net op tijd voor de eerste act.
Wat al direct opviel was de gemoedelijke, gezellige sfeer. Het leek zelfs een beetje een warme bijeenkomst van gelijkgezinden, die lekker stonden te keuvelen aan de bar, met een frisse pint in de hand genietend van het aanbod. Soms te gezellig, want er was over de hele dag verspreid bitter weinig animo aan het podium zelf. Niet dat de bands zich eraan stoorden, nee, zij genoten evenzeer van de podiumkansen en gingen allemaal voluit.
We zagen enkele bands terug die na al die tijd nog steeds stevig kunnen uitpakken, en we kregen ook nog een mooie ontdekking!
Een overzicht
Isabeau (*****) - Die ontdekking was niemand minder dan de formatie Isabeau die erin slaagden de duisternis te doen neerdalen op klaarlichte dag, letterlijk met de zon in de ogen zelfs. De formatie bestaat uit muzikanten die doorheen ons lijf daverden met hun vuurkrachtige riffs en drums. De vocals van zangeres Renéé is rauw-demonisch als zalvend-zachtmoedig. Allerlei emoties borrelden op.
Muzikaal tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven.
Ze brachten pas begin dit jaar hun debuut uit; de muzikanten hebben reeds hun sporen verdiend, maar dit is een nieuwe parel aan het (melodic) death metal front. Een verwoestende rollarcoaster dus.
Incult (****) – Incult biedt rauwe kost met een hoek af. De imposante muzikanten brengen een soort bulldozergeluid. De thrash invloed is sterk herkenbaar en ook de death metal is niet veraf.
Als een pletwals ging Incult tekeer op het podium. Razendsnel verpulverend. Af en toe was er een kleine mosh vooraan.
Objector (*****) – Even razendsnel en verpulverend klonk Objector. Het is de ondertussen de elfde keer dat we de band aan het werk zien. Ze hielden een nauw contact met hun publiek. Wat een uppercuts. Thrash metal op z’n best.
Helaas heeft een band als Objector zijn publiek wel nodig om voluit te kunnen gaan, wat hier maar te dele was. Ze waren wel best tevreden te mogen spelen op zo'n Uber-gezellig festival als Goera Rock.
Trouwens ook het buitenland lonkt voor Objector vernamen we, o.m. op 29 augustus staat de band in Finland met o.a. Angelus Apatridas; en op 17 en 18 september in Roemenië. Op naar een doorbraak in het buitenland.
Painted Scars (****1/2) – Zij brengen eerder een donkere, spookachtige sound, gedragen door erg emotievolle vocals van zangeres Hyacien Zijlmans die wist te ontroeren. Een charismatische band weliswaar met muzikanten die elkaar weten aan te voelen. Er werd ook een nieuwe song voorgesteld, die officieel uitkomt op 29 mei. Het onderstreept het talent. Veelbelovend dus. Heel interessant was toch de eigenzinnige cover van “Black Velvet”, de wereldhit uit 1989 van de Canadese zangeres Alannah Myles, een eerbetoon aan Elvis Presley.Sterk gespeeld en gezongen.
Dit is een band die groeit en een ‘match made in heaven’ is. Na Devils Rock For An Angel in 2024, nu opnieuw geapprecieerd door ons.
Toxic Shock (****1/2) - De band heeft de reputatie iedereen te overdonderen , overweldigen. We herinneren ons nog de corona tijd waarbij ze speelden op het festival Catacombfest in 2021. Wat een indruk toen. Het zijn muzikanten die waanzinnig te werk gaan en er is de beweeglijke frontman, die over het podium stuift, rolt , vliegt en in het publiek duikt om dan tot slot te balanceren op de dranghekkens én te belanden op de stelling naast het podium tot aan het dak. We waren al beetje bang dat hij op het dak zou gaan staan, maar dat deed hij dan niet. Met de micro verstrengeld rond zijn hals, ging hij op zijn beurt balanceren op die smalle stelling naast het podium. Een acrobaat zondermeer, die toeren uithaalde.
Toxic Shock deelde op speelse wijze uppercuts uit, met zelfs een kleine moshpit. Wat een live band.
Secondhand Saints (****) - Deze band brengt een emo-metalcore met een hoek af. Ze begeven zich op het pad van een Electric Callboy en Parkway Drive. Secondhand Saints zorgt voor een feestelijke noot in het genre.
In 2024 zagen we hen nog in de Casino,Sint-Niklaas, met een verpletterend optreden. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave’, enz; allemaal interactieve trucjes die werkten. Het publiek genoot ervan, net als de band.
Nu kwamen ze om de nieuwe plaat voor te stellen, deze keer zonder strandballen, maar met wel veel sfeer en twee (brullende) zangers die elkaar weten aan te voelen. Een wave kwam er meer naar het einde toe.
De sound van Secondhand Saints binnen het genre van de metalcore is mooi uitgekiend, uitgewerkt, behoudt z’n gevoeligheid en intrigeerde het publiek meer dan genoeg.
Powerage (****) - Powerage, een AC/DC tribute band, kwam hier rond middernacht, met vuurwerk op het podium. We moeten niet liefhebber zijn van tribute bands, maar deze heeft dezelfde energie als het origineel.
Her kregen we een ‘old school rock-'n-roll vibe’, zonder al te veel franjes. Songs als “Rock'n'roll Damnation” zorgden voor een adrenalinestoot Kleppers uit onze jeugd trouwens.
Powerage voegt er nog een eigen muzikaal verhaal aan toe. Missie geslaagd!
Ze waren de overtuigende afsluiter van een gezellig festivalletje, die vooral een ‘back to basics' sfeertje opteerde en creëerde!
Met dank aan MUSIKA
Organisatie: Goera Rock Metalfest w/Stijn Nijs
Sony music news - Ashbury Faith maakt catalogus voor het beschikbaar op alle streamingplatformen
Voor het eerst is het volledige repertoire van Ashbury Faith beschikbaar op alle streamingplatformen. Een belangrijke stap waardoor het oeuvre van de Antwerpse band eindelijk integraal toegankelijk wordt voor het brede publiek.
Afgelopen herfst verscheen ‘Zed’, het meest recente album van de band. Met ‘Go Fuck Yourself’ leverde Ashbury Faith een opvallende Afrekening-hit af, een nummer dat hun compromisloze en directe sound krachtig onderstreept.
Nu volgt ook de digitale release van ‘Adrenalin’, door zowel critici als de band zelf beschouwd als hun creatieve hoogtepunt. De plaat werd opgenomen in Philadelphia onder leiding van producer Stiff Johnson en vangt Ashbury Faith op hun meest rauwe en intense moment. Het geluid sluit naadloos aan bij de verschroeiende livereputatie van het trio. Ook vandaag klinkt ‘Ladder’ nog steeds even vitaal als bij de release.
Ashbury Faith bestond uit Axl Peleman (bas), Reinert D’Haene (drums) en Matthias Van der Hallen (gitaar). Als Antwerps powertrio bouwden ze een sterke livereputatie uit op grote festivals zoals Rock Werchter (BE), Rock am Ring en Rock im Park (DE), en in zalen als Paradiso (Amsterdam), Ancienne Belgique (Brussel), Bataclan (Parijs), de Roxy en de Viper Room (Los Angeles). Die reputatie werd bekroond met onder meer een ZAMU Award.
Een reünietournee lijkt voorlopig niet aan de orde: Ashbury Faith verkiest de kracht van wat was te behouden.
www.sonymusic.com
Essyla stoot door naar de finale van het Eurovisiesongfestival
Essyla heeft een ticket te pakken voor de finale! Na een paar keer te stranden halfweg, staat België terug in de finale van het Eurovisiesongfestival. Een editie die meer in de kijker loopt door controverse dan door de muziek, waar het eigenlijk om draait.
Met uitgesproken stem en visuele identiteit positioneert Essyla zich als een van de opvallendste Belgische popacts van het moment. Daarnaast bevestigde ze ook het releaseconcert van haar debuutabum op 19 oktober 2026 in de Botanique te Brussel
Essyla plaatst zich voor de grote finale van het Eurovisiesongfestival met 'Dancing on the Ice'
ESSYLA - Dancing on the Ice | Belgium ?? | Official Music Video | #Eurovision2026
Dankzij haar goede prestatie in de halve finale heeft Essyla zich met haar nummer "Dancing on the Ice" gekwalificeerd voor de grote finale van het Eurovisiesongfestival. Door deze kwalificatie neemt België deel aan de laatste fase van dit muziekevenement, dat wereldwijd door bijna 180 miljoen kijkers wordt gevolgd.
Naast België hebben nog 9 andere landen het publiek en de jury's overtuigd: Griekenland, Finland, Zweden, Moldavië, Israël, Servië, Kroatië, Litouwen en Polen zullen ook van de partij zijn. Vijf landen waren al automatisch gekwalificeerd voor de Grote Finale: Frankrijk, Duitsland, Italië, het Verenigd Koninkrijk en Oostenrijk, het gastland van deze editie 2026 die in Wenen wordt georganiseerd.
En deze kwalificatie van België is het resultaat van een lange voorbereiding en een geweldig teamwork. Twee weken lang beleefde Essyla, samen met de hele Belgische delegatie, het intense ritme van de grootste muziekwedstrijd ter wereld. Tot in de puntjes uitgewerkte repetities om de meest spectaculaire show te brengen, last-minute aanpassingen, interviews met de internationale pers, ontmoetingen met de andere deelnemers... elke dag was een ware race tegen de klok.
Het Eurovisie-avontuur biedt eveneens bijzondere momenten van samenzijn: het beroemde 'Turquoise Carpet', de echte 'rode loper' van het Eurovisiesongfestival, waar de deelnemers voor de camera's van de hele wereld defileren, een bezoek aan de Belgische ambassade in Oostenrijk en een gezellig avondje in aanwezigheid van de Belgische ambassadrice, Caroline Vermeulen. Een intense voorbereiding die de kijkers dagelijks konden volgen op de sociale media van de RTBF, en niet te vergeten de beslissende repetitie voor de professionele jury, waarvan de stemmen goed zijn voor de helft van de punten.
De tweede halve finale is donderdag 14 mei 2026 om 21.00 uur te volgen op RTBf, VRT en VRT Max, voorafgaand aan de Grote Finale, waar we Essyla op zaterdag 16 mei vanaf 20.15 uur terugzien op deze kanalen.
Halve finale 2: donderdag 14 mei
Finale: zaterdag 16 mei
Essyla (geboren Alice) gaf dit nog mee
"Een korte samenvatting van de boodschap van het liedje en wat info over mijzelf :-)"
"Het liedje geeft een positieve boodschap mee: geef nooit op als het leven soms moeilijk wordt. Het geeft een hoopvolle en menselijke boodschap mee: blijf dansen op het ijs, zelfs als je knieën knikken, sta weer op als je valt en blijf erin geloven. Gedragen door metallic sounds en een krachtige beat, zijn de belangrijkste boodschappen hoop, moed, de toekomst, optimisme en wedergeboorte, een persoonlijke en universele boodschap die velen kan aanspreken."
Essyla
aka Alice Van Eesbeeck
29 jaar (°1996 - 30j op 30/03)
Ik woon in Perwez in Waals-Brabant.
Ik nam in 2019 deel aan het Eurovisiesongfestival als backing zangeres (bij Eliot).
En was in 2024 een van de Belgische juryleden voor het Eurovisiesongfestival
Live Nation concert - Tove Lo
ESTRUS TOUR
Op maandag 9 november 2026 in Vorst Nationaal, Brussel
- "You're gone, and I gotta stay high all the time." Tove Lo, de onbetwiste queen van eigenzinnige electropop, keert terug naar België! Op maandag 9 november staat ze op het podium van Vorst Nationaal in Brussel met haar 'ESTRUS TOUR' voor een avond vol donkere pop en rauwe emoties. De Zweedse zangeres neemt Rose Gray mee als support om de avond compleet te maken.
Tickets via livenation.be.
Sinds haar doorbraak met 'Queen of the Clouds' en wereldhits als "Habits (Stay High)" en "Talking Body" groeide Tove Lo uit tot een van de meest uitgesproken stemmen binnen de moderne pop. Met haar openhartige lyrics rond seks, verslaving en kwetsbaarheid wist ze wereldwijd een trouwe fanbase op te bouwen. Daarnaast werkte ze samen met artiesten als Nick Jonas, Flume, Charli XCX, Alesso, Coldplay en Major Lazer én schreef ze mee aan nummers voor onder andere Lorde, Zara Larsson en Ellie Goulding. Kortom: de kans is groot dat je al eens op een nummer hebt gedanst, gehuild of luidkeels hebt meegezongen zonder te beseffen dat Tove Lo erachter zat.
Met 'ESTRUS', haar zesde album dat in september verschijnt, duikt Tove Lo nog dieper in de tegenstrijdigheden die haar muziek al jaren zo onweerstaanbaar maken: euforie versus melancholie, verlangen versus twijfel. Ze wil het ons allemaal laten voelen. Voor het schrijfproces keerde Tove Lo terug naar het kleine Zweedse vissersdorpje waar ze als kind haar zomers doorbracht, een plek die oude herinneringen, emoties en chaos opnieuw naar boven bracht. Het album wisselt af tussen zweterige dancebeats en messcherpe eerlijkheid, zonder te beweren dat er voor alles een kant en klare oplossing is.
Leuke extra voor de Belgische fans: op 'ESTRUS' staat ook het nummer "Des Fleurs", de enige feature op het album, samen met Stromae. Tove Lo is al meer dan 10 jaar grote fan van Stromae en volgens haar was het nummer simpelweg "too French not to have him".
Verwacht tijdens de 'ESTRUS TOUR' geen brave popshow, maar een avond vol songs die pijn doen en tegelijk uitnodigen om alles eruit te dansen. Exact zoals Tove Lo het graag heeft. Afspraak op 9 november in Vorst Nationaal!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €63,72 - €52,53 - €46,92 - €41,32 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage). Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.
Het nieuwe album van Tove Lo 'ESTRUS' komt op 18 september 2026 uit via Pretty Swede Records.
UhmYeahSure records news - Gull House deelt nieuw nummer ‘Punch Salad’
Ep Gull House III verschijnt op 12/06 via UhmYeahSure Records
Gull House uit Diest raasde met zijn eerste ep's ('Gull House I' en 'Gull House II') langs grote concertzalen en festivals in de Benelux. De podia van o.a. AB, Trix, Melkweg, Muziekgieterij, Sjock, Rock Herk, AFF, ... moesten eraan geloven.
Op 12 juni verschijnt de derde ep van de band, 'Gull House III', via UhmYeahSure Records. Deze derde worp is de laatste van een trio ep's die een synopsis vormt van de ambitieuze eerste twee jaar van de band. Verwacht korte, gebalde songs op het kruispunt van garage punk, hardcore en post-punk.
Nu lost de band een tweede nummer uit de aankomende derde ep. 'Punch Salad' gaat over een serpent dat zich voedt met spijt, en dat mensen hun diepste wensen in vervulling laat gaan in ruil voor een stukje van hun ziel. Is het beter voor ons om de kansen die we krijgen op een constructieve of juist destructieve manier te benutten?
uhmyeahsure | Instagram, Facebook | Linktree
Gull House live
25/05 @ Truken Troef, Vorselaar
14/06 @ KIDS Rhythm & Blues Café, Antwerp
19/06 EP release show @ CC Den Amer, Diest (met The Yummy Mouths en Kameel)
24/07 @ Rock Olmen
Gull House is
Bram Sels (vocals)
Jens Rubens (guitar & backings)
Jeroen Sels (guitar & backings)
Ward Donders (drums)
Even voorstellen – Bleachers - nieuw album uit, ‘Everyone For Ten Minutes’
Bleachers brengt op 22 mei een nieuw album uit, Everyone For Ten Minutes, ook komen ze in het najaar naar Europa om deze nieuwe liedjes live te vertolken.
De Amerikaanse band, onder leiding van producer en singer-songwriter Jack Antonoff, keerde twee weken geleden terug met de single you and forever. De bandleden van Bleachers spelen allemaal al jarenlang in verschillende bands en werkten aan verschillende projecten. Met als centrale figuur Jack Antonoff die bekend werd met zijn werk voor wereldberoemde artiesten zoals Taylor Swift, The 1975, Kendrick Lamar en meer. Hun vijfde album vangt de bandleden van Bleachers in hun creatieve bloei en is een overwegend optimistische plaat die hun kenmerkende, met saxofoon doordrenkte New Jersey-sound combineert met invloeden uit folkrock en pop-soul.
20 nov 26 Koninklijk Circus, Brussel
(bron: Mattan records/Dirty Hit)
Even voorstellen – Lo Meulen - Release ‘Desert Train’
Lo Meulen: ‘Voor Desert train werd ik geïnspireerd door mijn reizen door de Sahara. Mijn herinneringen aan die reizen werden getriggered door de film ‘Sirat’, die zich afspeelt in dezelfde gebieden waar ik doorheen reisde.
In de videoclip combineer ik persoonlijke beelden van mijn reizen door de Sahara met opnames van de erts-trein die van de ijzerertsmijnen in Zouérate naar de haven van Nouhadibou in Mauritanië aan de Atlantische Oceaan rijdt.’
Desert train is de eerste single van het aankomende album van Lo Meulen, ‘a tree is for eternity’, dat begin oktober 2026 uitkomt.’
Videoclip "Desert Train"
https://youtu.be/Vgu8TZE4LPQ
https://lomeulen.bandcamp.com/
WAGONMANIA Music Management
www.wagonmania.be
www.wagonmaniac.com
Live Nation concert – EDIS
UK & Europe Tour 2026
Op woensdag 25 november 2026 in La Madeleine, Brussel
- De Turkse popsensatie EDIS maakt zich klaar voor zijn grote Europese doorbraak! Op woensdag 25 november 2026 krijgt het Belgische publiek in La Madeleine in Brussel de unieke kans om te ontdekken hoe EDIS de toekomst van de internationale popmuziek vormgeeft. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Geboren in Londen en getogen in Izmir, is Edis Görgülü uitgegroeid tot een absoluut icoon in de SWANA-regio (Zuidwest-Azië en Noord-Afrika). Met miljoenen streams op YouTube en opeenvolgende nummer 1-hits, zoals het razend populaire "Martılar", is zijn status niet meer te negeren. Zo werd "Martılar" een van de meest gestreamde Turkse nummers op Spotify in 2021 en werd hij benoemd tot GQ Turkey's 'Breakthrough Musician of the Year'. Zijn passage op Dua Lipa's Sunny Hill Festival en het succes van zijn album 'Bachi-Bouzouk'(2025) bewijzen dat de Turks-Engelse artiest klaar is voor zijn volgende stap. Dit jaar verschijnt bovendien EDIS zijn derde album, een plaat die deels in het Engels en deels in het Turks is gezongen. Hiermee mikt hij op een divers publiek dat de taalgrenzen overstijgt. EDIS staat bekend om de oprechte band met zijn fans, wat zijn shows doet aanvoelen als een hechte community. Het concert in Brussel belooft dan ook een heerlijke combinatie te worden van verschillende culturen en grenzeloze energie. Wees erbij op 25 november in La Madeleine voor een popconcert op wereldniveau!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €30,40 (inclusief servicekosten). Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.
www.livenation.be
V2 records news – Fat Dog Return With New Single "Go Fuck Urself"
FAT DOG Return With New Single "Go Fuck Urself"
Alongside New Tour Dates
17 July Live @ Rock Herck
18 July Live @ Dour Festival
29 October Live @ De Roma, Antwerpen
Fat Dog - Go F*** Urself (Officiële video)
Fat Dog – the undefinable, undeniable, raucous South London band are back with a bang with their subtly named new single "Go Fuck Urself". With 80s-tinged, airy synths and dripping in melodica, "Go Fuck Urself" is three minutes of propulsive, jubilant electro-pop – an irascible, exasperated rant wrapped in joyous hooks and Balearic grooves.
As frontman, songwriter and chief rabble rouser Joe Love coolly sings: "Some jokers play the same old game / No one to annoy / Find a mirror and the person to blame," the song breaks out into a euphoric, technicolour anthem – an ode to escapism when the thing you are trying to escape is yourself.
Co-produced by Joe Love with Oli Bayston (mary in the junkyard, Kelly Lee Owens, Alexis Taylor), "Go Fuck Urself" follows Fat Dog's fantastic standalone singles "Pray To That" and "Peace Song" and their "brilliant, dark, and downright batshit crazy" (DIY)debut album WOOF. released in 2024.
The video - directed by Nine Screens (Dylan Coates and Travis Barton) - sees the band take to a wrestling ring to convey the message they must share with the world: "Go Fuck Urself."
"Go Fuck Urself" marks the band's return in 2026 and sets the stage perfectly for further new music to come. Alongside the single, Fat Dog have confirmed a mammoth UK & European headline tour including a hometown show at London's Brixton Academy on 24th October. Before that, the band will play their largest ever shows supporting the Foo Fighters at 3 European arena dates, support Kneecap at their Crystal Palace show in London alongside a summer of festivals including End of the Road, Dour, Reeperbahn, Bearded Theory and more. It looks like we're set for another Year of the Dog.
Fat Dog are Joe Love, Chris Hughes, Morgan Wallace, Ellis Dickson, Michael Dunlop, Dillon Harrison and Jed Bevington.
Even voorstellen – Unstill, debut EP
For fans of: Himsa, Killswitch Engage, Lamb of God, August Burns Red, Chimaira, A Day To Remember, Mnemic, Slipknot, All That Remains, Machine Head, Soilwork, Still Remains, In Flames, Gojira, Every Time I Die, Dark Tranquillity.
Powerful riffs. Explosive screams. Compelling harmonies.
Hailing from Brussels, Unstill delivers an intense and emotionally charged sound, fusing elements of hardcore, death metal, metalcore, and modern 2000s metal, with the occasional detour into nu-metal. Their music channels raw aggression and melodic depth into songs that explore themes of social justice, personal struggle, and growth.
Formed in 2024 from the ashes of Lost Department, Syncope, and Fading Moments, Unstill brings seasoned musicianship and a relentless drive to the stage. Their live shows are known for high energy, tight execution, and an unfiltered connection with the audience.
In early 2025, the band dropped their debut promotional EP, featuring three tracks:
Entrust
Premonition
Gleem
The band is currently working on their second EP, expected to be released soon!
Band Members:
Hans Jacobs - vocals
Jesse Massez - guitar
Finn Van Dinter - guitar
Mathias Rens - bass, backing vocals
Maarten Jan Huysmans - drums, samples, backing vocals Formed: 2024
Hometown: Brussels, Belgium
Even voorstellen – Ramses, ‘desert storm’
Ramses is een unieke band uit België die zich laat inspireren door het oude Egypte en de Egyptische mythologie. Met hun stevige rocksound en mystieke sfeer nemen ze je mee op een reis door tijd en ruimte.
In de zomer van 2025 werd ons nieuwe album opgenomen in de gerenommeerde Rockstar Recording Studios te Niel, waar veel bekende Belgische artiesten hebben opgenomen. Het album bevat 12 nummers en er is alles aan gedaan om het zo kleurrijk mogelijk te laten klinken, met zelfs een koor en een xaphoon.
Ondertussen werd het 3de Ramses album ‘Desert Storm’ gereleased zowel op cd als vinyl. Bereid je voor op een sonische zandstorm !
Video clip ‘Desert Storm’ https://youtu.be/PN8h0Vv7LwY?si=8K4FynFXRVH3qPfz
Eurovisiesongfestival news – ‘arcade’ van Duncan Laurence, populairste Eurovisie nummer op Spotify
Terwijl Europa zich opmaakt voor de 70e editie van het Eurovisiesongfestival, geeft Spotify-data een inkijk in opvallende luistergewoonten en nieuwe inzichten in de populairste nummers uit de geschiedenis van het concours.
"Arcade" van Duncan Laurence is het meest gestreamde Eurovisienummer aller tijden op Spotify
Duncan Laurence - Arcade - Official Music Video - The Netherlands ?? - Eurovision 2019
ABBA is de meest gestreamde Eurovisie-act ooit, met meer dan 12,5 miljard streams wereldwijd
Europeanen maakten al meer dan 1,2 miljoen Eurovisie-playlists aan op Spotify
Spotify analyseerde de kenmerken van winnende Eurovisienummers doorheen de geschiedenis van het concours
De grootste hits uit de Eurovisie-machine
Europeanen creëerden inmiddels meer dan 1,2 miljoen playlists rond het Eurovisiesongfestival op Spotify. Alleen al het afgelopen jaar werden inzendingen van het Eurovisiesongfestival meer dan 1,5 miljard keer gestreamd. Sinds zijn overwinning voor Nederland in 2019 is Duncan Laurence' "Arcade" uitgegroeid tot het meest gestreamde Eurovisienummer aller tijden op Spotify, met wereldwijd meer dan 1,5 miljard streams. Ook Rosa Linn's "Snap", dat Armenië vertegenwoordigde in 2022 en toen 20e eindigde, behoort tot Spotify's Billions Club en staat op de tweede plaats. Andere populaire inzendingen zijn Loreens "Tattoo" (Zweden, 2023), Måneskins "Zitti e Buoni" (Italië, 2021) en Alexander Rybaks "Fairytale" (Noorwegen, 2009).
ABBA populairste Eurovisie-act ooit
Doorheen de jaren groeide het Eurovisiesongfestival uit tot een springplank voor internationale supersterren. Spotify-data tonen dat ABBA, dat Zweden vertegenwoordigde in 1974, vandaag de meest gestreamde Eurovisie-act ooit is, met meer dan 12,5 miljard streams wereldwijd over hun volledige catalogus. De Zweedse groep wordt gevolgd door Måneskin (9 miljard streams) en Céline Dion (7 miljard streams), die Zwitserland vertegenwoordigde in 1988.
Niet altijd de winnaar, wél de publieksfavoriet
Sommige inzendingen winnen de wedstrijd niet, maar vinden wel massaal hun weg naar het publiek. Zo groeide Rosa Linn's "Snap" uit tot een wereldwijde hit dankzij sociale media, ondanks de 20e plaats in 2022. Ook het Portugese "Deslocado", dat in 2025 slechts 21e eindigde, kende een opmerkelijk succes dankzij een virale trend waarbij gebruikers video's deelden van hun geboortedorp of plaats van herkomst. Het nummer werd uiteindelijk de meest gestreamde inzending van 2025.
Spotify merkt daarnaast duidelijke generatieverschillen op in luistergedrag. Bij Gen Z zijn Alexander Rybaks "Fairytale" (Noorwegen, 2009), Napa's "Descolado" (Portugal, 2025) en Joker Out's "Carpe Diem" (Slovenië, 2023) het populairst. Oudere generaties streamen dan weer vooral Duncan Laurence' "Arcade" (Nederland, 2019), Rosa Linn's "Snap" (Armenië, 2022) en Loreens "Tattoo" (Zweden, 2023).
Bestaat er een succesformule voor een winnende inzending?
Er bestaat natuurlijk geen vaste formule voor een winnend Eurovisienummer. Net dat maakt de wedstrijd elk jaar opnieuw zo onvoorspelbaar en bijzonder. Toch analyseerde Spotify alle winnende inzendingen uit de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival, waarbij enkele opvallende patronen naar voren kwamen.
Volgens de analyse van de muzikale data ligt het ideale tempo voor een winnende inzending op 127 beats per minute (BPM), een evenwicht tussen energieke dansbaarheid en emotionele diepgang. Daarnaast blijkt Fa groot de ideale toonaard voor een succesvolle Eurovisie-inzending, gecombineerd met een klassieke 4/4-maat. Heldere melodieën, herkenbaarheid en een makkelijk mee te zingen refrein blijken daarbij belangrijke ingrediënten. Daarmee komt Johnny Logans winnende nummer "Hold Me Now" uit 1987 opvallend dicht in de buurt van de 'perfecte' Eurovisie-inzending: het voldoet aan al die criteria en klokt af op 126 BPM.
Even voorstellen – Bazklaz - nieuwe single, ‘niet meer nodig'
'ik heb een open geest / waar jij nooit binnen bent geweest': punk is 50 geworden, the kids zijn precies even oud en dus was het hoog tijd voor een ode met hoofdletter Oh.
'niet meer nodig', de nieuwe single van bazklaz, kruist bloody belgium, hét anthem van de regenachtige jaren '80, met de tekstuele vreugde omtrent een met volle overtuiging de deur gewezen ex-lief.
bij voorkeur te luisteren op een belachelijk luid volume met voldoende middelvingers in de aanslag!
bazklaz is pvdw (zang), steven (gitaar), cé (drums), sander (bas) en patrick (keys)
bazklaz - niet meer nodig
www.bazklaz.be
Even voorstellen – Coup Dur (ex Ada Oda) releaset eerste EP
Op 22 mei 2026 brengt Coup Dur hun eerste EP The "English Want Coup Dur "uit via 62 Records. De fysieke 10" vinyl verschijnt via Precious Recordings of London, uit London :).
De EP klinkt direct, spontaan en zonder overbodige franje, met de nodige ironie en een zekere tederheid. (Coup Dur)
Wie ? Coup Dur is een yéyé-geïnspireerd twist-poptrio actief tussen Brussel, Straatsburg en Antwerpen. Met sprankelende, tedere Franstalige songs, doordrenkt van zuur romanticisme en garagerockaccenten, brengt de band een directe en energieke sound. Opgericht eind 2025 is Coup Dur een yéyé-trio dat dus na het internet geboren werd. Samengesteld uit Avril De Broucker (Lavomatic) op gitaar, Clémence D'Hulst (Fake Empire) op bas en César Laloux (Ada Oda) op drums.
Bio: César Laloux is een veelzijdige Brusselse muzikant die zijn carrière begon als drummer bij de internationaal doorgebroken indieband The Tellers. Na jarenlang als percussionist bij BRNS te hebben gespeeld, profileerde hij zich steeds sterker als songwriter in eigen projecten zoals Italian Boyfriend en Mortalcombat. Zijn grote doorbraak als drijvende kracht kwam met de 'corona post-punkband 'Ada Oda, waarmee hij in een mum van tijd de Europese podia veroverde met 'Italiaanstalige' nummers. De Band ging onverwacht uiteen bij de release van hun tweede album in '25. Een coup dur dus, maar Cesar zat niet stil...
COUP DUR (Bxl)
EP: The English Want Coup Dur
uit 22/05 via 62Records / Precious Recordings of London
12/06 - Release Party - Bruxelles, Bar du Matin
The English Want Coup Dur bundelt vijf nummers, geschreven tussen februari en april 2025 en opgenomen en gemixt in slechts twee dagen door Rafael "Tuff Guac" Valles Hilario in Antwerpen.
The English Want Coup Dur is de eerste EP van de groep en bundelt vijf nummers geschreven tussen februari en april 2025, vervolgens opgenomen en gemixt in slechts twee dagen door Rafael « Tuff Guac » Valles Hilario in Antwerpen.
Een eerste statement, bondig en in op snelheid uitgevoerd, zoals de muziek die het voortbrengt: direct, spontaan, zonder omwegen of overbodige franje. Coup Dur legt er zijn ambities, frustraties en het dagelijkse leven van zijn leden bloot met frontale ironie, soms getemperd door een zekere tederheid. De titel van de EP weerklinkt het plezier en de verbazing van de groep om dit eerste platenalbum te zien verschijnen bij een Engels label, Precious Recordings of London.
Focus track: Tu Dis Des Choses
2. Coup Dur - Tu Dis Des Choses.wav - Google Drive
'Tu Dis Des Choses' buigt zich over de vreemde wachtkamer voor de liefde, waar mislukte dates elkaar opvolgen in de hoop de ware te vinden. Met scherp observatievermogen en compromisloze humor haalt Coup Dur de hedendaagse datingcultuur door de mangel.
Eerder verschenen ook Mon Amie en J'attendrai, twee tracks die de speelse twist-popstijl van Coup Dur helder introduceren.
V2 records news - The Dresden Dolls, Celebrate 20th anniversary of landmark LP with newly re-recorded version, "Yes, Virginia... (Tailor's Version)"
ALBUM OUT 7 AUGUST
LISTEN TO "BACKSTABBER (TAILOR'S VERSION)
The Dresden Dolls - Backstabber (Tailor's Version) [Official Visualiser]
The Dresden Dolls – the pioneering punk cabaret duo featuring pianist/singer-songwriter Amanda Palmer and drummer/multi-instrumentalist Brian Viglione – are celebrating the 20th anniversary of their second studio album with Yes, Virginia...(Tailor's Version), a newly re-recorded version of the landmark 2006 LP arriving digitally, on CD, and vinyl on Friday, August 7. Pre-orders/pre-saves are available now. The album is heralded by today's premiere of a brand new rendition of the fan favorite, "Backstabber (Tailor's Version)," available everywhere now. In addition, an exclusive new "My Alcoholic Friends (Tailor's Version)" sound debuts today on TikTok and Instagram. The song's original version has proven an enduring classic for The Dresden Dolls, amassing more than 250 million worldwide streams and over 70 million YouTube views, and recently earning the band their first-ever RIAA Platinum certification, two decades after its original release.
Yes, Virginia...(Tailor's Version) – the newly fashioned title which, of course, nods to Taylor Swift's reclamation of her early master recordings – follows the recent conclusion of The Dresden Dolls' 20-year contract with Roadrunner Records, allowing them the right to re-record the albums originally issued on the label. Recorded over several weeks in late 2025 at Boston, MA's Mad Oak Studios, the album was tracked almost entirely live with longtime collaborator Benny Grotto and mixed by Paul Kolderie, co-founder of Boston's iconic Fort Apache Studios (and sound engineer on the original 2006 Yes, Virginia...). The new recording sees The Dresden Dolls joined by guest vocalists Veronica Swift, who received a French knighthood and worldwide acclaim for her 2021 recording of the album's "Sing," and 2x RuPaul's Drag Race winner Jinkx Monsoon, an ardent supporter of the band who performed the album's "Me and the Minibar" with a full orchestra at her Carnegie Hall debut in 2025. The album also includes new front- and back-cover artwork by South African surrealist painter Niki McQueen.
Hailed upon its original release for Viglione's genre-spanning, emotionally expressive drumming and Palmer's percussive piano work, jagged vocals and unflinching songwriting, Yes, Virginia...(Tailor's Version) sees The Dresden Dolls exploring sexuality, identity, Holocaust denia, addiction, capitalism and social isolation against a backdrop of defiant joy. The tracklist remains unchanged – save for a bonus track on the new physical releases – but the performances reflect two decades of Palmer and Viglione's artistic and personal evolution, adding renewed depth, nuance, and intensity to such treasured songs as "My Alcoholic Friends," "Sex Changes," "Backstabber," "Mrs. O," "Sing," "Delilah," and "Me and the Minibar." Having earned global applause for their blazingly visceral live performances over the past 26 years, Palmer and Viglione approached the material with a deeper musical connection and a more expansive emotional range. Their performances do not attempt to perfectly replicate the original recordings. Rather, Yes, Virginia...(Tailor's Version) reflects a more mature interplay – subtler, more elastic, and more attuned to space and restraint – while preserving the raw theatricality that defined The Dresden Dolls' early work.
Long known as a fiercely passionate live band, The Dresden Dolls will hit the road for a celebratory world tour beginning September 1 at Vienna, Austria's Arena Wien Open Air and then traveling North America, Europe and the United Kingdom capped by a two-night homecoming at Boston's Colonial Theatre (December 4-5) and tour finale at New York's historic Brooklyn Paramount on December 9. VIP and Artist Presales begin Wednesday, May 13. Local Presales follow on Thursday, May 14. General On-Sales get underway Friday, May 15. For complete details and ticket information, please visit dresdendolls.com.
THE DRESDEN DOLLS - TOUR 2026
SEPTEMBER
1 – Vienna, Austria – Arena Wien Open Air
2 – Warsaw, Poland – Progresja
4 – Prague, Czech Republic – ARCHA+
5 – Berlin, Germany – Huxleys Neue Welt
7 – Utrecht, Netherlands - TivoliVredenburg
8 – Paris, France – Élysée Montmartre
10 – Manchester, UK– Albert Hall
11 – London, UK – British Airways ARC
THE DRESDEN DOLLS
YES, VIRGINIA...(TAILOR'S VERSION)
Release Date: Friday, August 7, 2026
Album
TRACKLIST:
Sex Changes (Tailor's Version)
Backstabber (Tailor's Version)
Modern Moonlight (Tailor's Version)
My Alcoholic Friends (Tailor's Version)
Delilah (Tailor's Version)
Dirty Business (Tailor's Version)
First Orgasm (Tailor's Version)
Mrs. O. (Tailor's Version)
Shores Of California (Tailor's Version)
Necessary Evil (Tailor's Version)
Mandy Goes To Med School (Tailor's Version)
Me & The Minibar (Tailor's Version)
Sing (Tailor's Version)
Yes, Virginia, there is a Santa Claus (Tailor's Version) *
* BONUS TRACK - CD/VINYL ONLY
# # #
ABOUT THE DRESDEN DOLLS:
Formed in Boston in 2000 after a chance meeting at a Halloween party, Amanda Palmer and Brian Viglione established The Dresden Dolls as a singular force in the underground music and art scene. Their fusion of theatricality, punk energy, and cabaret sensibility helped define the "Punk Cabaret" genre.
In 2003, The Dresden Dolls won their hometown's prestigious WBCN Rock & Roll Rumble and released their self-titled debut album, featuring enduring songs such as "Coin-Operated Boy" and "Girl Anachronism," the latter of which was later featured on the hit Showtime series Weeds. Two years later, a support slot with Nine Inch Nails helped propel their international profile. The years that followed saw the band touring extensively around the world, with sold-out headline shows, shared stages with such artists as Cyndi Lauper, Debbie Harry, Patti Smith, The Cure, and Panic! at the Disco, a memorable New Year's Eve collaboration with the Boston Pops Orchestra at Boston's Symphony Hall, and festival appearances at Lollapalooza, Coachella, Bonnaroo, Fuji Rock, and Glastonbury. Among their many accolades, The Dresden Dolls have received multiple Boston Music Awards, while artists like Billie Eilish, Doja Cat, Lady Gaga, and Jinkx Monsoon have all publicly celebrated the band and Palmer's songwriting as influences on their own work.
The Dresden Dolls began an unofficial hiatus in 2008, pursuing wide-ranging creative paths. Viglione has performed with acts including Nine Inch Nails and Violent Femmes, while Palmer has built a multi-faceted solo career spanning theater, crowdfunding, and public speaking. Her 2014 memoir, The Art of Asking, became a New York Times bestseller while her celebrated TED Talk is currently poised to achieve a milestone 20 million views.
Now, after years of individual evolution and intermittent reunions, The Dresden Dolls' influence continues to resonate with new audiences, as streaming platforms and social media introduce their work to a new generation drawn to dramatic, emotionally bracing songwriting.
It's time, once again, for the Punk Cabaret.
Even voorstellen - Taart voor Bellestate! Whatever comes next EP
Het Belgische Bellestate brengt op 12 juni hun debuut-EP Whatever Comes Next uit, en dat verdient taart! Geïnspireerd door de emo- en poppunkscene van de vroege jaren 2000 levert de band een veelbelovende release af vol catchy hooks en aanstekelijke energie.
De EP bevat zes gevarieerde songs waarop zangeres Gayle met haar krachtige stem thema’s als knagende onzekerheid, stukgelopen vriendschappen en kattenliefde verkent. De release werd volledig DIY opgenomen in een stoffige homestudio en gemixt door Thomas Iannello in Boston (VS), bekend van zijn werk met onder andere Driveways, all in ur head en Four Year Strong.
Whatever Comes Next wordt afgetrapt met de eerder uitgebrachte single “LFG!”, die meteen een onweerstaanbare drang oproept om minstens één lichaamsdeel heen en weer te bewegen. Het nummer weerspiegelt perfect het enthousiasme voor een nieuw begin en de energie die vrijkomt wanneer alles eindelijk op zijn plaats valt.
“Worth The Wait” en “Flower” bouwen verder op dezelfde opzwepende vibe, waarna het akoestische “S5E7” bewust wat gas terugneemt. Dat laatste nummer verwerkt het verlies van een geliefde viervoeter en de leegte die daarmee gepaard gaat.
Met “Stranger” schakelt de band opnieuw een versnelling hoger, waarna de EP afsluit met de catchy single “Snow” en een bijhorende lo-fi-versie als bonustrack.
Ondanks hun jonge bestaan laat Bellestate horen dat de band allesbehalve aan hun proefstuk toe is. Met leden die hun strepen verdienden in eerdere projecten als Vienna, Your Face Offends Me en xVICIOUSx bouwen ze verder op jaren ervaring binnen de Belgische alternatieve scene.
Met Whatever Comes Next levert het vijftal een debuut af vol energie, emotie en oprechte goesting. Een eerste hoofdstuk dat smaakt naar meer — en misschien zelfs naar taart. De EP verschijnt op 12 juni op alle streamingplatformen en wordt in eigen beheer uitgebracht op cassette.
Release: Whatever Comes Next (EP)
Release date: 12 juni 2026
Physical release: Cassette (eigen beheer)
Streaming: Spotify / Apple Music / Bandcamp
Release show: Jeugdhuis Comma, Brugge - 12 juni 2026
Linktree: https://www.bellestatemusic.com/
Botanique, Brussel - concertenreeks
2026
Elle Coves, donderdag 30 april 2026, Witloof Bar, 20h
ML, zaterdag 2 mei 2026, Rotonde, 20h
Ebubé, zaterdag 2 mei 2026, Witloof Bar, 20h
Les Nuits Bota 2026, van 14 mei 2026 t-m 31 mei 2026
Een 9-daags muziekfestival, plus een openingsfeest voor Garden Party en 2 dagen Obsidian Dust.
Garden party (hemelvaartsdag), donderdag 14 mei 2026
Obsidian Dust 2026: Coilguns, Gnome, Coltaine, Frenzee, Fange, Neptunian Maximalism, Crouch, Echo solar void, Red Fang, Yob, Hermano ft John Garcia (ex Kyuss), The sword, King Buffalo, Acid king, Earthless, Blackwater holy light, Jarboe ft Thor Harris & Joy Von Spain, Cult of occult, Dope purple, Ufomammut, Conjurer, Gnod, zaterdag en zondag 16 + 17 mei 2026 (https://www.obsidandust.be) (Org ism Metadrone)
French scene: Ino casablanca, Jewel Usain, Folie’s, Jeune Morty, Juste Shani, LinLin, MandySpie, Angie, donderdag 21 mei 2026
Electro-hyperpop: Mura masa, Danny L Harle, Namasenda, Swordes, Cortisa Star, Dorian Electra, vrijdag 22 mei 2026
Indie scene: Molchat doma, Shame, Suuns, Maria Sommerville, Ugly, Horse lords, Sword II, Rafael Toral, Sergeant, Yamila, zaterdag 23 mei 2026
French scene: Gildaa, Pyo, 4nouki, Solann, Isaac, Nilusi, Blasé, Papooz, Flora Fishbach, Léonie Pernet, Camille Yembé, Noor, Les Louanges, Max baby, Pyo, zondag 24 mei 2026 + Creaties
Brasil scene: Mari Froes & Liniker, Mychelle, Sevens, Sara Parkman, Helenea Casella, Fidju Kitxora (Musica Popular Brasileira), woensdag 27 mei 2026
Rock-Punk scene: Angine de Poitrine, Model/Actriz, Maria iskariot, ZEP, Chloe Slater, Panic Shack, 313d3p, Forsissies, donderdag 28 mei 2026
Global scene: Iliona, Maddie Ashman, Asfar Shamsi, Diego, Sheng, Etta Marcus, Gala Dragot, waterbaby, Min Taka, vrijdag 29 mei 2026
R&B, jazz, soul, etnische folf scene: Chassol, Yamê, Ibeyi, Nubya Garcia, Anaiis, Béésau, Zé Ibarra, Bex, Arno Sacco, Nectar Woode zaterdag 30 mei 2026
Electronic scene: Smerz, Nick Léon, ML Buch, NET Gala, Oli xl, …, zondag 31 mei 2026
Nora Brown w/Stephanie Coleman, dinsdag 9 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Whoman, Blumi, woensdag 10 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Colleen, donderdag 11 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Left Lane Cruiser, zaterdag 13 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Camille camille, zondag 14 juni 2026, Rotonde, 20h
Kumo 99, woensdag 17 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Sorry, vrijdag 19 juni 2026, Orangerie, 20h (new date)
Agriculture, Lintworm, donderdag 25 juni 2026, Rotonde, 20h
Ty Segall, zaterdag 12 september 2026, Museum, 20h
Feng, dinsdag 15 september 2026, Museum, 20h
Holly Humberstone, donderdag 17 september 2026, Museum, 20h
Jesca Hoop, zondag 20 september 2026, Witloof Bar, 20h
Chinese american bear, dinsdag 22 september, Witloof bar, 20h
Maria José Llergo, woensdag 23 september 2026, Rotonde, 20h
Casablanca drivers, donderdag 24 september 2026, Witloof Bar, 20h
Unprocessed, dinsdag 29 september 2026, Museum, 20h
Little Barrie, dinsdag 29 september 2026, Rotonde, 20h
The bones of J.R. Jones, woensdag 30 september 2026, Rotonde, 20h
Panchiko, woensdag 7 oktober 2026, Museum, 20h
LSD and the search of God, donderdag 8 oktober 2026, Rotonde, 20h
Elis Floreen, zondag 11 oktober 2026, Rotonde, 20h
Bianca Costa, vrijdag 16 oktober 2026, Museum, 20h
Ulrika Spacek, maandag 19 oktober 2026, Witloof bar, 20h
Essyla, maandag 19 oktober 2026, 20h
Zap mama & K.Zia, vrijdag 23 oktober 2026, Museum, 20h
Valeria Castro, zaterdag 24 oktober 2026, Museum, 20h
Melanie C, Sophie and the Giants, maandag 26 oktober 2026, Museum, 20h
Westside cowboy, donderdag 12 november 2026, Museum, 20h
Imperial Triumphant, Knoll, donderdag 3 december 2026, Rotonde, 20h
Syd matters, vrijdag 4 december 2026, Museum, 20h
Kalika, donderdag 10 december 2026, Rotonde, 20h
Opus Kink, woensdag 16 december 2026, Museum, 20h
INFOS
Website Responsive website zie Bota site
New Talent! Cool Price! Bota’Carte formule
Tentoonstellingen - zie site
TUMULT Botanique en Tumult organiseren samen een tweedaags festival rond alle metalgenres, in het hart van Brussel
Les Nuits Weekender
Les Nuits Weekender dat plaatsvindt in november. Deze editie wordt een herfstversie van ons traditionele lentefestival, Les Nuits Botanique, maar dan over één weekend. Maar je vindt hier ook dezelfde passie voor nieuwe ontdekkingen die ons zo dierbaar is, in een gedurfd en eclectisch programma
Het Tough Enough festival
Het festival onderscheidt zich door zijn tweeledige programmatie, waarbij traditionele, akoestische- en 'roots' acts worden gecombineerd met meer rock-geïnspireerde sounds, van garage tot punk, surf en psychedelische rock.
Een echte muzikale smeltkroes waar elke artiest op de een of andere manier een unieke band heeft met de blues. En omdat we in de Bota zijn, zal naast gevestigde bands die al bekend zijn bij liefhebbers van de betreffende stijlen, ook veel aandacht worden besteed aan opkomende bands die de toekomst van deze genres vormgeven, de grenzen van hun muziekgenre verleggen, innoveren.
LES NUITS BOTANIQUE
Gevestigde waarden en aanstormende talenten zullen het buitenpodium, de Orangerie en de Rotonde onveilig maken tussen ...
Les Nuits Bota Een festival met de vinger aan de pols Een unieke locatie, een programmatie met een dijk van een reputatie!
Info: http://www.botanique.be
FKP Scorpio concert – Thomas Bergersen solo
THOMAS BERGERSEN VOOR HET EERST SOLO NAAR VORST NATIONAAL OP 8 APRIL 2027
Grote kans dat je zijn muziek al eens gehoord hebt! De wereldvermaarde componist en medeoprichter van Two Steps from Hell start in 2027 zijn eerste solotour. Op donderdag 8 april 2027 staat hij in Vorst Nationaal in Brussel met Thomas Bergersen Live.
Met meer dan zeven miljard streams wereldwijd groeide Bergersen uit tot een bepalende naam binnen de epic en cinematografische muziek. Zijn werk werd gebruikt in filmcampagnes voor onder meer Interstellar, Star Trek en Harry Potter en is ook ver daarbuiten al jaren alomtegenwoordig.
Na eerdere Europese tours met Two Steps from Hell kiest hij nu voor een volledig eigen liveconcept. Met Thomas Bergersen Live brengt hij een show die volledig rond zijn solowerk en muzikale visie is opgebouwd.
Live wordt hij begeleid door een band en symfonisch orkest. Op de setlist staan onder meer Heart of Courage, Victory, Star Sky en Strength of a Thousand Men, aangevuld met materiaal uit zijn Humanity-reeks.
Het resultaat is een concert dat zich moeilijk in één hokje laat duwen. De energie van een rockshow en de schaal van een orkest komen hier samen in één geheel. Geen klassieke orkestavond en geen standaard liveshow, maar een opgebouwde, cinematografische set waarin muziek, licht en dynamiek elkaar versterken.
Wie benieuwd is hoe dat live klinkt, weet waar naartoe op 8 april.
Praktische info
Datum: donderdag 8 april 2027
Locatie: Vorst Nationaal, Brussel
Tickets via www.fkpscorpio.be
Voor liefhebbers van Hans Zimmer, Ramin Djawadi en Two Steps from Hell
In Nederland op 14 april AFAS Live A'dam, via friendly Fire www.friendlyfire.nl
MayWay records news - Welcome to Mayway Records, Aghogho !
Aghogho – née Caro Abutoh (23) is een Antwerpse artieste met een kleurrijke fusion van soul, jazz en funk. Aghogho is Caro’s Nigeriaanse naam, betekent “kind van God” en weerspiegelt de sterke culturele identiteit die door haar muziek stroomt. Als zangeres en bassiste creëert ze een rijk geluid, gedragen door warme vocals, diepe baslijnen, zachte trompettinten en gelaagde harmonieën, verweven met onweerstaanbare, funky ritmes.
Muziek speelt al van jongs af aan een centrale rol in Aghogho’s leven. Ze zingt sinds haar kindertijd, speelt al jaren piano en ontwikkelde tijdens haar studies haar eigen artistieke stem. Recent behaalde ze haar masterdiploma aan het Conservatorium van Antwerpen, waar ze haar sound verfijnde door te experimenteren met instrumentatie, polyfonie, ritme en productietools zoals Ableton.
Met haar debuut-EP ‘17’ introduceerde Aghogho begin 2025 haar muzikale blend, verrijkt met afrobeats en meeslepende grooves. Vanuit haar half-Nigeriaanse achtergrond brengt ze een organische, ritmische gevoeligheid in haar sound, die al wordt vergeleken met artiesten als Nilüfer Yanya, Lianne La Havas en Zap Mama.
17 - EP by Aghogho | Spotify
Sindsdien gaat het snel: in december 2025 won ze Sound Track en eerder dit jaar opende ze al voor grote held Femi Kuti in De Roma en in de AB voor Ifé Ogunjobi, de Grammy-winning trompettist van Ezra Collective. Aghogho is ook artist in residence in Trix en werkt momenteel aan een nieuwe EP die later dit jaar verschijnt via Mayway Records. Een eerste single komt er in juni.
Listen to ‘17’ EP
AGHOGHO LIVE
08 mei 2026 | Ancienne Belgique, Brussel - support Ifé Ogunjobi
18 jun 2026 | V-Kurated, Brussel
20 jun 2026 | Parknacht, Turnhout
27 jun 2026 | Plein Publique, Roeselare
11 jul 2026 | Release Festival, Borgloon
21 jul 2026 | Boomtown Festival, Gent
24 jul 2026 | Paenhuys Park Happening, Hoegaarden
01 aug 2026 | Museumsnacht, Antwerpen
08 aug 2026 | Vremde Feest, Vremde
15 aug 2026 | Kampvuur Festival, Sint-Gillis-Waas
26 aug 2026 | Camping Louisa, Hoboken
26 nov 2026 | Viva Sounds, Göteborg (SE)
more tba
Genre
soul, funk, jazz, afrobeat
For fans of
Nilüfer Yanya, Lianne La Havas, Zap Mama, Raye
Even voorstellen – The Sheila Divine – Life is fragile
‘Life Is Fragile' is de laatste single uit het nieuwe album 'The Middle Ages' (release 22 mei) van The Sheila Divine
Vier dagen nadat het album verschijnt komt de band naar België voor maar liefst 5 shows!
Mocht je de single 'Hurry Up' gemist hebben: die kreeg vorige week deze HILARISCHE videoclip mee, waar de band dit over heeft te zeggen:
"Inspired by Jordan Peele's brand of dark humor, where you're never quite sure if you're watching something terrifying, funny, or both, we set out to make something that feels like Hunger Games meets Squid Game meets Running Man. Political commentary wrapped in something fun, wild, and unforgettable. Our friend Quentin Brogan helped bring the vision to life. Enjoy!"
https://www.thesheiladivineband.com/
The Sheila Divine - Hurry Up
SINGLE
'Life Is Fragile': https://open.spotify.com/track/2yQp7F80awX3HX1MUrunl5?si=TSk2EKt1QImESRl5m1Ojaw
LIVE
26 mei: Hasselt - Bootstraat
28 mei: Brussel - AB
2 juli: Sint-Niklaas - Casino KIOSK 'Great Gigs In The Park'
25 juli: Olmen - Rock Olmen
Lives 2025 Mei 2025
The Sheila Divine – 25 Y, Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ … Uitbundig, krachtig, pakkend
The Sheila Divine - Honingthee voor de stem, gitaren voor de ziel
QUOTE
"This tour isn't about looking back. It's about the throughline - what's changed, what hasn't, and what's still on its way. We're still making music. We're still chasing the spark." - Aaron Perrino
Even voorstellen - SLOT - I Like My
Nieuwe single
SLOT is een explosief dance-punkproject van het koppel Abby Detrich (zang) en Max Detrich (bas, drumcomputer), gevestigd in Baltimore, VS. Hun geluid is een krachtige mix van ruige pop en frontale punk, gedragen door zware, dansbare ritmes. Tussen noise-pop en alt-rock in transformeren ze de rauwe energie van underground concerten in een bevrijdende clubervaring.
Met hun nieuwe album Dry Swallow verkent het duo de kruispunten tussen performance en seksualiteit, en bevestigt zo een "self-actualized" geluidsidentiteit: uitdagend, krachtig en onverzettelijk zonder compromissen.
I Like My
Afkomstig uit Baltimore brengt het duo SLOT "I Like My" een opzwepende dance-punk hymne. Met ruige baslijnen en een "bratty" energie verkent dit nummer de herovering van plezier en zelfbeeld. Geïnspireerd door de Y2K-esthetiek en Cibo Matto past het perfect in playlists zoals Indie Pop Fr of Alternative Beats. Een rauw, flirterig en punky geluid, ideaal voor clubatmosferen en alternatieve selecties.
https://exag.lnk.to/I-Like-My
NEW ALBUM ‘Dry Swallow’ 11/09/2026
Voor fans van: Cibo Matto, Sneaks, Pill, The CIA, Nots.
Dry Swallow tracklisting
01. Jewelry
02.I Like My
03.Stuck In Your Head
04.Yapper
05.Food
06.Exit
07.Dry
08.Bad Credits
SLOT (dance-punk, Baltimore USA)
Gevestigd in Baltimore, Maryland, is SLOT het hoogspannings dance-punkproject van Abby Detrich (zang) en Max Detrich (bas, drumcomputer). Hun muziek is een krachtige fusie van flirterige pop en scherpe punk, aangedreven door zware, hypnotiserende elektronische beats. Met wortels in dance-punk, noise-pop en alternatieve rock is SLOT gemaakt om lichamen in beweging te zetten, gedreven door een gedeelde liefde voor industriële klanken en ritmische texturen.
De geschiedenis van de band begint in de DIY-scene. Abby en Max ontmoetten elkaar als vrijwillige organisatoren van het MACROCK-festival in Virginia, verbonden door een passie voor huiskamerconcerten en onafhankelijke tours. Na het uiteenvallen van een eerdere post-punkband tijdens de lockdown, richtten ze SLOT op. Met een geleende Boss DR-5-drumcomputer zette Max zijn ervaring als drummer om in elektronische beats, terwijl Abby zich ontpopte als een charismatische tekstschrijfster en performster.
Met hun nieuwe album, Dry Swallow, bereikt SLOT zijn volwassen klank. Als opvolger van hun debuut Limbo (2023) wordt dit project beschreven als flirterig, krachtig en rauw. Het verkent centrale thema’s zoals zelfacceptatie, het claimen van je eigen lichaam en de performance van seksualiteit. Het creatieve proces, oorspronkelijk geleid door Max, is uitgegroeid tot een volledige samenwerking waarbij Abby’s stemmen en Max’ ritmes elkaar inspireren. Geïnspireerd door de mediësthetiek van de jaren 2000 en de kruisbestuiving tussen elektrische muziek en het vroege internet, werd het album opgenomen met Danny Gibney in Virginia, met experimentele technieken zoals het doorsturen van zang door een Leslie-kast voor een organisch trillereffect.
Op het podium is SLOT een brute kracht: energiek, uitdagend en dansbaar. Ze deelden het podium met namen als Brainiac, Wargasm en CDSM, en waren te zien op festivals zoals SubScape.
Naast muziek is Abby bloemkunstenaar en Max grafisch ontwerper. Hun bijna 12-jarige relatie vormt de kern van de band en voedt een diepgaande artistieke en politieke samenwerking. Betrokken bij hun gemeenschap in Baltimore, steunen ze actief initiatieven voor ecologische gelijkheid en dierenopvang, waardoor SLOT meer is dan alleen een band: het is een creatieve verlengstuk van hun overtuigingen.
Even voorstellen – Thee Sinseers – Love story
THEE SINSEERS “LOVE STORY” 18/09 (colemine records/konkurrent)
“did ya know?” https://www.youtube.com/watch?v=TJtMF9UA0NA
Live Trix Antwerp 27 sept 26
Catching up with Thee Sinseers ahead of their new Colemine Records release, Love Stories, one thing becomes abundantly clear: this is not an LP that explores a neat and tidy love story.
The vision of love put forth on this record is full-spectrum. Think of the seminal 1993 East LA film Blood In Blood Out — three protagonists bound together through hardship, strife, and diverging roads, who ultimately circle back to reckon with why they remain. It's a similar story here. Love Stories isn't interested in the happy ending. It's interested in everything that comes before it, after it, and in spite of it.
Of course, none of this is accidental. More than a new record, Love Stories is a portrait of a band that has finally grown into itself — one that knows exactly who it is and isn't shy about saying so. As Quiñones puts it: "It's a solidifying statement of where we are now. This is our style."
Bassist Christopher Manjarrez described that confidence as something you can hear: "Everything was just that notch up." In contrast to Sinseerly Yours, which had developed organically from a four-piece into an eleven-member ensemble, Love Stories was built from the ground up as a collective effort — every role established before the band entered the studio. "We went in knowing these are the roles that are gonna be played by these people," Quiñones says. "Everybody was considered wholeheartedly in every arrangement aspect."
That collective approach extended into the sonic choices themselves. Every member zoomed out — listening not just to their own parts but to the record as a whole, what Quiñones calls thinking like "a beautiful painting" rather than a collection of individual tracks. With that foundation in place, the band handed the final mix to engineer Kelly Finnigan. "We could get so far with our opinions," Quiñones admits, "but at the end of the day there's still 10 or 11 of us trying to figure out what's right." The band also leaned into earthier instrumentation — standup bass, guitars run through amplifiers for a warmer sixties-adjacent tone — pulling inspiration from wherever it presented itself, even the most unlikely of places. It's that cross-genre thinking that Quiñones sees as the record's defining quality. "It didn't feel like we were making soul music at any point," he says. "It felt like we were making our music."
But the sonic ambition of Love Stories only tells half the story. The band sought to capture something more honest than a highlight reel — showcasing the highs and lows of romantic relationships while expanding the frame to include the familial, the complicated, and the unresolved. On "Let's Fall In Love (Again)," Quiñones's protagonist pleads for a second chance before stopping mid-song to acknowledge his own role in the heartbreak — trading wishful fantasy for something far more honest. It's that kind of emotional candor that runs throughout the record. The band's parents appear in the album art, their own love stories folded into the record's visual identity, some of those stories still standing, others not. As Manjarrez puts it: "Every single song title directs you down a different road of love — whether you win or lose." Quiñones wanted listeners to sit with that ambiguity. "Love is never-ending," he says. "It stretches beyond lifetimes. I want people to still be confused — I want it to be left like an open book."
To achieve what they're reaching for, every member of Thee Sinseers has had to check their ego at the door — and mean it. "The sense of ego is, in a weird way, non-existent when it comes to recording and writing," Quiñones says. "We're all fans of each other at the end of the day." It's the kind of trust earned on the road, forged through years of shared miles and close quarters — and reflected in a lineup that welcomed new additions seamlessly, including expanded roles for familiar faces and string arrangements from newcomer Skip Heller that push the songs into new territory.
That spirit of trust extends to their partnership with Colemine Records, built on patience and creative freedom. "Terry's like a homie," Quiñones says. "He gives us his input but we get a lot of freedom because he trusts us." For a band still actively defining itself on its own terms, that kind of label support isn't just appreciated — it's essential.
Yet one thing remains constant throughout: Thee Sinseers' commitment to where they come from. That East LA identity doesn't announce itself — it simply exists, woven into the fabric of the music without being worn as a badge. As Francisco Flores puts it: "We're from here. You can hear it a thousand miles away. You can't deny it — but we don't try to. It just comes out that way." Nowhere is that more apparent than on "Minute by Minute," which Quiñones describes as the album's most neighborhood-feeling moment — a slow dance number that conjures the gymnasiums of Roosevelt and Garfield High, intimate and unhurried, like a memory you didn't know you were making. There's no performance of heartbreak here, just the real thing.
Like an unsent love letter finally delivered, Love Stories carries the weight of everything that was felt but never quite said. The universality of that feeling is perhaps best captured in Quiñones's own words: "It's never too late to change. It's never too late to tell a person you love that you love them." After any song on this record, Eric Johnson says, there's really only one appropriate response. "Damn."
"Oh Love" The opening track of Love Stories begins with earnest horns rising like the first notes of a sermon, before the band's signature East Los guitar groove settles in and cascading vocal harmonies take over, riding against the crisp rat-a-tat of the percussion. The sound lives at the crossroads of early rock and roll and R&B — think the twangy dexterity of Mickey & Sylvia meets the tender soul of Otis Redding, with the warm, windswept feeling of Freddy Fender running throughout. Supercharged by full horn accompaniment, it's a daydream and a rallying cry at once — a reminder that if everyone could feel the full weight of love, the world would be a more tender place.
________________________________________
"Did Ya Know?" A jaunty guitar groove opens things up before "Did Ya Know?" eases into its sleek, sunny pocket, buoyed by a playful organ that's warm and a little mischievous. It calls to mind the smooth sweetness of "These Eyes" by the Guess Who crossed with a sunshine reggae lilt — cool, unhurried, and completely effortless. The lyrics carry a fluency in early R&B that's become a Sinseers hallmark, and every so often the band pulls off one of those quietly dazzling instrumental turns that reminds you just how deep the well goes.
"Let's Fall In Love (Again)" Lush and dreamy from the first note — a soft drum roll gives way to perfectly picked guitar — "Let's Fall In Love (Again)" finds Joey Quiñones pleading with the lover of his dreams to let bygones be bygones. The arrangement is alive in every corner, with güiro, triangle, and vibraslap threading through the song like small, insistent heartbeats, highlighted by warm backup harmonies. But midway through, his protagonist fesses up, acknowledging that his own misgivings were the source of the sadness and pain, trading wishful fantasy for something far more honest. It's the kind of emotional turn that makes the sweetness of the surrounding arrangement hit that much harder.
"There She Goes" "There She Goes" arrives in full panoramic sound — western reverb guitar shimmering like a desert sunset at the edges, horns bringing a sweeping big-band grandeur to the center, with the Delfonics, Chi-Lites, and Stylistics as its soul orchestration touchstones. The protagonist is searching for a way to mend a broken heart, and what makes the track land is how human that search feels — held up by a call-and-response between Quiñones and the band that moves between longing and resolve like a conversation with yourself at 2
a.m. There's no performance of heartbreak here, just the real thing.
"How Lonely Is Lonely" Like a burst of sunshine breaking through, the opening notes arrive on a soft snare beat, a twinkle of keys, and the light, airy flutter of a muted horn completing the picture. The sound sits somewhere between Brenton Wood's breezy West Coast soul and Alton Ellis's honeyed reggae sweetness — Quiñones toggling effortlessly between the two worlds in a single song. The lyrics follow a protagonist worn down by a woman who can't make up her mind, the two forever out of sync, never quite landing on the same page at the same moment. By the second verse, Quiñones lets loose in one of his signature emotional howls — raw and searching, the sound of someone who has hit the bottom and is pleading not to be left there.
Bella and The Bizarre - Tussen camp en elementaire rock-'n-roll
Bella and The Bizarre + Straight Shooter
Tributebands? Daar loop ik normaal in een grote boog omheen maar voor Straight Shooter maak ik graag een uitzondering. Je kunt iemand die een eerbetoon aan Greg Cartwright brengt moeilijk van plat opportunisme verdenken, want de man blijft bij het grote publiek nog steeds een nobele onbekende.
Straight Shooter is het geesteskind van Steven Gillis, die zijn sporen verdiende bij onder meer Fifty Foot Combo, Thee Andrew Surfers en Blackup. Verder bestond de bezetting uit gitarist Felix Gillis (zijn zoon) en bassiste Stella Lemmens, beiden actief bij Thee Deadly Comments, en drummer Lion De Clerck die we kennen van Harvesters en Leopard Skull.
Het Gentse kwartet opende de set met een viertal nummers van Reigning Sound waarbij ik meteen antwoord kreeg op mijn grootste vraag vooraf: "Zou de stem van Steven Gillis wel geschikt zijn voor dit project?". Ja dus, want ze kwam verrassend dicht in de buurt van die van Greg Cartwright en dan was het natuurlijk dubbel zo jammer dat de vocals zo diep in de mix verdwenen. Ook de fijne tweede stem van Stella Lemmens was nauwelijks hoorbaar. Gelukkig was dit het enige minpunt en heb ik verder niets dan lof.
Er werd bijzonder strak gespeeld. Geen geleuter tussen de nummers die elkaar in een razend tempo opvolgden. Het werd uiteraard een feest van herkenning met niets dan parels: "Straight Shooter", "We repel each other" en "Reptile style" van Reigning Sound; "The way I feel about you" van Compulsive Gamblers en "Mary Lou" (oorspronkelijk van Young Jessie) van Oblivians waren er maar enkele van.
Even moest ik me toch achter de oren krabben toen ik plots "Hey Sailor" van The Detroit Cobras hoorde. Maar al snel begon het me te dagen: Greg Cartwright speelde ooit een blauwe maandag bij The Detroit Cobras. Op zich heeft hij niets te maken met deze cover van "Hey Sah-Lo-Ney" van Mickey Lee Lane, maar het blijft een fantastisch nummer en het was wel Greg Cartwright die de dood van Detroit Cobras-zangeres Rachel Nagy in 2022 wereldkundig maakte.
De knap opgebouwde set mondde uit in een zinderende finale met eerst drie Oblivians nummers, "Part of your plan", "Big black hole" en "Bad man", gevolgd door "You got me hummin'" van Reigning Sound.
Kon Straight Shooter tippen aan het origineel? Dat niet, maar wie de nummers niet kende, werd zonder twijfel omver geblazen door deze compromisloze garagerock. En nu de inspiratie van Greg Cartwright, die zich tegenwoordig wegcijfert in andermans groepen (Laundry Bats en het dodelijk saaie The Hypos), lijkt te zijn opgedroogd is dit een welgekomen alternatief.
Bella Khan is de dochter van de stilaan legendarische King Khan, die in The Pit's enkele onvergetelijke passages op zijn naam heeft staan. Ik zag haar eerder enkele nummers zingen bij een concert van haar vader maar verder was dit voor mij compleet nieuw. The Bizarre bestond uit een gitariste, een bassiste en een drummer terwijl Bella zelf ook gitaar speelde. De Berlijnse zangeres verscheen in een opzichtige lange jas en het vervolg liet zich raden.
Na enkele nummers werd het te warm en moest de jas plaats ruimen voor een luchtigere outfit. Bella kwam zeker wat gecultiveerder dan vaderlief voor de dag, al leek haar broek zo uit de garderobe van King Khan te komen, die er ongetwijfeld nog de schaar in zou zetten. Het openingsnummer dreef op bekoorlijke grooves van jaren '60-meidengroepen waarna werd overgeschakeld naar stevige elementaire rock-'n-roll.
Met "Wo bleibst du?" probeerde Bella het zelfs even in het Duits, iets wat ik al lang niet meer gehoord had. Het durfde soms wat rommelig te klinken maar de soulvolle, gepassioneerde zang maakte veel goed.
Naarmate de set vorderde zakte het tempo en nam het campgehalte toe. Soms balancerend op het randje maar het bleef steeds genietbaar. Iemand maakte de vergelijking met Tav Falco's Panther Burns en daar had hij beslist een punt: diezelfde zwijmelende camp die er net niet over ging.
Het theatrale werd allerminst geschuwd, zo schoof Bella even haar gitaar opzij om zich over te geven aan een soort slangendans.
Voor de twee bissen werd het tempo opnieuw opgeschroefd met nummers die het midden hielden tussen punk en exotica.
Tijdens de slotsong droeg Bella, zelf juwelenontwerpster, een prachtige juwelensluier die naadloos aansloot bij haar Oosterse roots.
Toen ik na afloop de setlist kon inkijken viel me nog iets vreemds op. Van de debuutplaat uit 2024 op In The Red Records was geen spoor te bekennen. "Delusions", de tweede single, bleek het enige gekende nummer.
De rest bestond waarschijnlijk uit materiaal van de nieuwe plaat die er zit aan te komen. En dat zou mits wat schaafwerk best wel eens een mooie kunnen worden.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Thee Vibrafingers - Met fuzz doordrenkte garage rock-'n-roll
Met Thee Vibrafingers en Oil City Band had de boEgie woEgie een mooie double bill op de agenda maar die spatte jammer genoeg uiteen toen die laatste groep in laatste instantie om medische redenen moest afzeggen. En laat Oil City Band nu net de band zijn waar ik het hardst naar uitkeek.
Gelukkig hadden Thee Vibrafingers genoeg referenties om me toch uit mijn kot te lokken. Deze Franse groep uit Tours bestaat intussen al meer dan dertig jaar en haalde destijds haar inspiratie bij uit het juiste hout gesneden groepen als The Cramps, Teengenerate, Oblivians en The Stooges. Erg productief waren ze niet. Slechts vier albums brachten ze uit, maar dat volstond ruimschoots om hun kontobsessie te etaleren met titels als "Play in your ass!" en "Back from your ass!".
Hun recentste plaat verscheen vorig jaar en heet dan weer ‘Don't push me, asshole!!!’.
Hoogstaande poëzie hoefden we dus niet meteen te verwachten, rock-'n-roll des te meer. Gehuld in witte smokingjasjes en getooid met Afropruiken betraden de vier het podium waarna zanger Vinz meteen al zijn duivels ontbond. Hoewel hij toch niet meer van de jongsten is, stuiterde hij als een waanzinnige in het rond, zich van niemand of niets iets aantrekkend. Terwijl hij over het podium rolde of door het publiek scheerde, serveerde de rest van het orkest met fuzz doordrenkte garagepunk.
De rammelende lo-fi rock-'n-roll, gebracht met het nodige enthousiasme, had eigenlijk alles in zich om er een memorabel feestje van te maken. Toch leek er iets te ontbreken om dat helemaal waar te maken. Bij momenten klonk het toch wat te braaf en dat was vooral te wijten aan de stem van Vinz. Die klonk wat zwak en toen hij het op een schreeuwen zette, was hij vaak nauwelijks nog hoorbaar. Stemproblemen of gewoon een slechte microfoon? Wat ook niet bepaald meehielp, was de wel erg bescheiden opkomst. Desondanks wisten Thee Vibrafingers een spetterende finale uit de brand te slepen. Die begon met het Franstalige "Baba", gevolgd door een overtuigende cover van "Do you wanna know" van The Kids (gaat er altijd in!) die eindigde met een tuimelperte over de monitor van Vinz.
Uiteindelijk werd er afgesloten met publieksfavoriet "Put your finger in your ass", een nummer uit hun allereerste plaat en het sein voor Vinz om met een enorme rubberen middelvinger het publiek in te duiken waarbij ik toch iets verdachts tussen de billen voelde.
Organisatie: boEgie woEgie, Menen
Sonic city festival 2026 – van 6 november t-m 08 november 2026 – eerste namen
Sonic city festival 2026 - 06/11 t-m 08/11 @Depart
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
For its 18th edition, Sonic City leans further into the night. Three days stretched at the edges—where club pulse meets something more unguarded, more cinematic. The programme moves like a slow burn: new names, cult figures, and artists just arriving, threaded together into this year's line-up.
This year’s edition unfolds under the guidance of Marie Davidson and Dirty Three—two curatorial voices that don’t naturally settle in the same room, which is exactly the point. Davidson’s world is precise, rhythmic, wired for the body: a lineage of minimal wave and techno that sharpens repetition into something sensual and slightly confrontational. Her orbit brushes acts like Soulwax, where electronics gain weight, friction, and a certain late-night propulsion.
Dirty Three come from elsewhere entirely. Their music—fragile, sprawling, wordless—leans into tension and release, where silence carries as much weight as sound. Through Warren Ellis and his long-standing dialogue with Nick Cave, their universe stretches toward film scores and devotional intensity, where emotion lingers and unravels in real time.
Curated by Dirty Three: Alex Rex, Christina Carter, Dirty Three, Maxine Funke, Zoh Amba + more names TBA
Curated by Marie Davidson: .618, Curses LIVE, Feu St-Antoine, goat (JP), Leo Vincent, Lord Spikeheart, Marie Davidson LIVE with Nick Verstand, Natasha Pirard, Paranoid London + more names TBA
Curated by Sonic City: Anna von Hausswolff, Billy Fuller, keiyaA, Louis Ottley, Mandy, Indiana, Pigeon, PVA, Rosie Stuart, The Kind + more names TBA
line-up per dag
www.soniccity.be
www.wildewesten.be
Even voorstellen – Widowspeak – Roses
may 26 “IF YOU CHANGE” https://www.youtube.com/watch?v=uS1YGiW4EM8
+ “soft cover” https://www.youtube.com/watch?v=oACL8hDoWtI
april 26 “no driver” https://www.youtube.com/watch?v=-ao2cxCdGR0
march 26 “IF YOU CHANGE” https://www.youtube.com/watch?v=uS1YGiW4EM8
LIVE:
10/12 wilde westen/kortrijk
11/12 aff/hasselt
Now, NYC duo Widowspeak have announced their new album Roses, due out June 5th via Captured Tracks. Lead single “If You Change” captures everything that’s made the long-running group a staying force, from its breezy guitars to the impossibly rich chorus, there’s a timeless quality imbued with the twang of a Lynchian roadhouse band.
On the single, vocalist Molly Hamilton says she “thought about the fear of change, and when things (situations, objects) feel stuck in time because of a fear of ruining them. You always hear “mint condition” as though it is as an asset, but it also means that thing hasn’t been used, lived with, loved. It never gets to fulfill its destiny.”
The longtime duo of Hamilton and Robert Earl Thomas, Roses arrives as Widowspeak’s seventh album. One of many bands to crop up in a fertile New York City music scene over 16 years ago, they started out shuffling gear between venues now-since shuttered (Glasslands, Cake Shop, 285 Kent, Death By Audio to name a few) and their practice space in Monster Island Basement (now a Trader Joe’s). Widowspeak is now a married couple, working day jobs in their own off-season. Robert is a carpenter, Molly a waitress. Roses is populated not with dramatic overtures but with the backdrop of the minutiae and repetition of daily acts. Small observations before, during, and after work: the ritual of pouring water for customers, catching a cold on your day off. Daydreaming about winning the lottery, or maybe realizing you already won.
They recorded the album last January at the Old Carpet Factory on the Greek island Hydra: a studio in an old house tucked into the village’s steep hills. It’s quiet there in winter, when the tourists have all gone home. Longtime touring members Willy Muse, John Andrews, and Noah Bond serve here as the players. Roses was then taken home and slowly, lightly tinkered with, before being deftly mixed by Alex Farrar at Drop of Sun Studios, and mastered by Greg Obis at Chicago Mastering.
“Incidentally one of my favorite childhood books is “The Velveteen Rabbit” and growing up we had this VHS copy of Meryl Streep reading it over Ken Burns-esque slow-panned illustrations,” shares Hamilton on the playful video. “It’s sort of burned into my mind. Even now, I can hear her voice saying “I am real!” My sister ended up getting me a copy of it on vinyl, which is incredible. Maybe I’ve also been thinking about it more now because we have a board book version we read to the baby. But, the point of the story is that only through being loved can something become “real”... and that’s sort of how the video came to be what it is.”
Across the ten tracks that make up Roses, intimate spaces and stages of love are captured with a nostalgic, vaseline-coated lens. If music can simultaneously be naturalistic and noir, saturated and lush, that is Widowspeak. This is a band that knows how to set a scene.
There’s dream and power pop, a little Stones, maybe some Petty, open and languid ballads with the twang of a Lynchian roadhouse band… Perhaps you hear REM, Yo La Tengo or Cat Power. A little Neil Young in Hamilton’s references to working at the diner. The magic of the band is, still and always, the interplay between Molly and Robert in their two leading roles: her languid, textured voice and his visceral guitar playing. And as producer, Robert captures the ephemeral magic of a band finding a song in the studio: something that still bears traces of the directness of Molly’s voice memos and the dense guitar tapestries of the demos. The rough-hewn marks of the tools are still evident, the noise kept in.
“Can’t hold too tight or I’ll have nothing, Like a candy melts in your hand.” As the album closer “Hourglass” contemplates the fleeting nature of something, anything, it illustrates what is most true about Widowspeak. At the heart of it, their music is special because it is real: most of all for the people making it. Fragile and temporary, and worthwhile… like love itself.
Tracklist:
Madball + guests, Trax, Roeselare op 9 mei 2026 – Pics
Madball
Madball is een invloedrijke New York Hardcore band, opgericht eind jaren ’80. Ontstaan uit de scene rond Agnostic Front, staat de band bekend om hun zware grooves, straatmentaliteit en teksten over loyaliteit, doorzettingsvermogen en het leven in de hardcore scene.
Born From Pain
Born From Pain is een hardcore/metalcoreband uit Nederlands Limburg, opgericht in 1997. De band staat bekend om hun zware riffs, agressieve vocals en energieke liveshows, met invloeden uit New York hardcore en thrash metal. Hun teksten gaan vaak over doorzettingsvermogen, frustratie, loyaliteit en maatschappelijke kritiek. Binnen de Europese hardcore-scene groeiden ze uit tot een van de bekendste en meest gerespecteerde bands.
Desolated
Desolated is een Britse hardcore band, opgericht rond 2009. Ze staan bekend om hun extreem zware riffs, logge breakdowns en brute vocalen, en worden gezien als een vaste waarde binnen de moderne beatdown-scene.
Mindwar
Mindwar is een Belgische hardcore/crossoverband uit Lokeren, die elementen van thrash metal en hardcore punk samenbrengt. Hun muziek is snel, agressief en politiek getint, met een duidelijke old-school benadering en een rauwe, directe sound.
Misled
Misled is een hardcoreband uit de Europese scene, met wortels in de old-school hardcore punk. De band staat bekend om hun rauwe energie, directe boodschap en no-nonsense benadering, trouw aan de kern van hardcore.
Listed
Listed is een hardcoreband die invloeden uit zowel old-school als moderne hardcore combineert. Met krachtige riffs, strakke ritmes en intensieve vocalen richt de band zich op pure energie en een sterke live-impact.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Madball
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9541-madball-09-05-2026?Itemid=0
Born From Pain
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9542-born-from-pain-09-05-2026?Itemid=0
Desolated
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9543-desolated-09-05-2026?Itemid=0
Stab
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9544-stab-09-05-2026?Itemid=0
Mindwar
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9545-mindwar-09-05-2026?Itemid=0
Listed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9546-listed-09-05-2026?Itemid=0
Misled
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9547-misled-09-05-2026?Itemid=0
Org: Btfly vzw (ism Trax, Roeselare)
Nederlands 
Français 
