FinFactor Jazz Damme 2026 - Waar jazz geen leeftijd kent
FinFactor Jazz Damme 2026
De Zustertuin
Damme
2026-08-29 + 30
Erik Vandamme
Een festival hoeft niet noodzakelijk groter te worden om te groeien. Soms zit vooruitgang net in het verfijnen van een eigen identiteit. FinFactor Jazz Damme is er een mooi voorbeeld van. Wat vijf jaar geleden begon als een poging om jazz ook tijdens de zomer een plek te geven in de Brugse regio, groeide uit tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer. Toch blijft de organisatie bewust kiezen voor kwaliteit, intimiteit en muzikale ontdekking.
Vorig jaar maakten we gedurende één festivaldag kennis met die bijzondere formule.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/99843-finfactor-jazz-damme-2025-tussen-vernieuwing-en-traditie
In de historische omgeving van Damme zagen we gevestigde waarden en jonge talenten hetzelfde podium delen, terwijl de geringe afstand tussen muzikanten en publiek voor een ongedwongen huiskamersfeer zorgde. Die eerste kennismaking smaakte naar meer.
Voor deze vijfde editie zakten we daarom het volledige weekend af naar Damme. De affiche vormde opnieuw een ontmoeting tussen verschillende generaties en uiteenlopende gezichten van de jazz. Grote Belgische namen als Philip Catherine, Nathalie Loriers, Brussels Jazz Orchestra en Lady Linn stonden er naast internationale muzikanten, avontuurlijke projecten en laureaten van de Dragon Jazz Contest.
FinFactor Jazz Damme wil geen breed popfestival met een vleugje jazz worden, maar duurzaam bouwen aan een herkenbaar jazzfestival dat nieuwsgierigheid aanwakkert zonder zijn identiteit te verliezen.
Op zaterdag 29 en zondag 30 augustus gingen we na hoe die ambitie zich op en rond de podia vertaalde.
dag 1 – zaterdag 29 augustus 2026 - Improviseren in de regen
De grote vernieuwing binnen het concept is de toevoeging van de Izzy Jazz Club Stage, een tweede en kleiner podium waar jonge Belgische jazzformaties speelkansen krijgen. Die naam is niet toevallig gekozen. Izzy Jazz Club, opgericht door Daniël Dehulster en Kobe Gregoir, organiseert in Huisbrouwerij De Halve Maan in Brugge kleinschalige jazzconcerten en vormde vijf jaar geleden de voedingsbodem voor het festival in Damme.
Op het nieuwe podium speelden twee jonge formaties telkens twee korte sets tijdens de pauzes op het hoofdpodium. Zo keert FinFactor Jazz Damme terug naar zijn oorsprong en investeert het tegelijk in de toekomst.
De eerste band op het kleine podium was Jef Chroneos Quartet (****). Aanvankelijk stonden de jonge muzikanten er nog wat onwennig bij, maar gaandeweg groeide hun zelfvertrouwen en viel alles beter op zijn plaats. Altsaxofonist Jef Chroneos trad muzikaal op de voorgrond zonder alle aandacht naar zich toe te trekken. Ook pianist Charlie Vanhoof, bassist Maxim Poppe en drummer Loes Schillebeeckx droegen nadrukkelijk hun steentje bij. Het hoogtepunt van de eerste set kwam er tijdens een ingetogen passage. Terwijl de regen neerviel, zorgden de warme saxofoonklanken voor een krop in de keel en een oprecht kippenvelmoment. Het leek alsof muziek en omgeving elkaar heel even perfect vonden. Tijdens de tweede set, vlak na het optreden van Margaux Vranken Trio, stond het kwartet zichtbaar zelfverzekerder op het podium. Trompettist Diego Torres Borghs, die later met Quintet 208 nog voor een avontuurlijke muzikale tocht zou zorgen, werd als gast uitgenodigd. Zijn inbreng gaf het geheel extra kleur en schwung.
Er blijft ruimte om verder te groeien, maar met meer podiumervaring kan dit kwartet uitgroeien tot een van de mooie nieuwe stemmen binnen de Belgische jazz.
Een naam om in het oog te houden.
Ondertussen viel de regen met bakken uit de lucht. Het publiek zocht massaal beschutting onder het grote stoffen afdak achteraan, waar gelukkig voldoende zitplaatsen waren. Voor de muzikanten moet het een surrealistisch beeld zijn geweest: de stoelen voor het podium bleven vrijwel volledig leeg, terwijl de toeschouwers zich een eind verderop hadden verzameld. Margaux Vranken Trio (*****) liet het niet aan het hart komen en kon rekenen op een bijzonder enthousiaste respons.
Nadat Lies Steppe het trio op haar bekende bevlogen wijze had aangekondigd, gingen de muzikanten inventief te werk. Margaux Vranken zocht geregeld met een kwinkslag contact met het publiek, maar vooral haar verfijnde pianospel sprak tot de verbeelding. Ingetogen pianoklanken raakten zacht de cimbalen, waarna warme contrabaslijnen ruimte creëerden voor hemelse improvisaties.
Ook de opvallende podiumopstelling droeg bij aan de beleving. De drie muzikanten zaten zij aan zij, alsof ze rechtstreeks met elkaar in gesprek waren. Dat bleek meer dan symbolisch: de grote kracht van het trio lag in de manier waarop ze elkaar aanvoelden, uitdaagden en aanvulden. Alles klonk doordacht en tegelijk bijzonder spontaan.
De muziek kon de regen niet verdrijven, maar zorgde wel voor drie kwartier groovy en intens luisterplezier. Het daverende slotapplaus maakte duidelijk dat wij lang niet de enigen waren die hiervan met volle teugen genoten.
Na de tweede set van Jef Chroneos Quartet was het de beurt aan Elly Brouckmans' MANIA (*****). Lies Steppe benadrukte bij de aankondiging dat dit bovenal een échte band is, iets wat ook Elly Brouckmans zelf meermaals onderstreepte. Dat bleek geen loze bewering. De hemelse saxofoonklanken van Brouckmans vormden een belangrijke leidraad, maar kwamen volledig tot hun recht dankzij haar medemuzikanten. De beweeglijke drums van Umberto Odone, het sprankelende pianospel van Yarno Hoedemaekers en de warme, groovy baslijnen van Toon Rumen vloeiden samen tot één organisch geheel. Zonder afbreuk te doen aan de individuele kwaliteiten - die tijdens de solomomenten duidelijk naar voren kwamen - lag de werkelijke kracht van MANIA in het collectief.
Volgens de biografie ontstond de band in een Brusselse kelder en dat clubgevoel sijpelde door in de muziek. Het kwartet bracht ritmisch prikkelende jazz die stevig aan de ribben bleef kleven, gedragen door improvisatie en zichtbaar spelplezier.
De muzikanten voelden elkaar haast blindelings aan en brachten hun enthousiasme moeiteloos op het publiek over. En zowaar: tijdens de set kwam zelfs de zon even boven de wolken piepen. Alsof ook zij van dichtbij wilde aanschouwen hoe vier muzikanten de grijze namiddag met zoveel spelvreugde van kleur voorzagen.
Mooier kon het plaatje haast niet worden.
Vervolgens was het tijd voor de tweede band op het kleine podium: Quintet 208 (*****). De jonge muzikanten stonden er alsof ze al twintig jaar samen speelden, zonder daarbij hun spontaniteit te verliezen. Vooral de wisselwerking tussen tenorsaxofonist Lucas Bakker en trompettist Diego Torres Borghs sprong in het oog. Hun instrumenten gingen een bezielde dialoog aan: bij momenten een ware match made in heaven, die herinneringen opriep aan legendarische combinaties van saxofoon en trompet uit vervlogen jazztijden. Ook het verfijnde pianospel van Charlie Vanhoof kreeg voldoende ruimte en versmolt prachtig met de warme contrabaslijnen van Floris Vandenbemden. Die kruisbestuiving werd vervolledigd door het veelzijdige drumwerk van Ada Schiettecatte, die het geheel ritmisch inkleurde zonder zich nadrukkelijk op de voorgrond te dringen.
Zo ontstond een haast tijdloze jazzbeleving waarin technische klasse en jeugdige onbevangenheid elkaar vonden. Quintet 208 keek met respect naar het rijke verleden van het genre, maar liet tegelijk horen dat jazz ook vandaag springlevend is.
We besloten alleen de eerste set mee te pikken - een mens moet tijdens zo'n lange festivaldag nu eenmaal ook even pauzeren. Wat we hoorden, volstond ruimschoots om Quintet 208 uit te roepen tot dé ontdekking van de eerste festivaldag.
De invloed van zwarte muziektradities op de hedendaagse jazz valt steeds sterker op. Dat merkten we deze zomer onder meer op Jazz Middelheim, maar ook tijdens verschillende andere concerten en festivals.
Vorig jaar waren we op FinFactor Jazz Damme nog diep onder de indruk van de poëtische set van Tutu Puoane. Ditmaal stond er opnieuw een zangeres op het podium die jazz met soul, r&b en gospel verbond.
De voor een Grammy Award genomineerde Christie Dashiell (****) liet samen met haar band de grenzen tussen die genres vervagen. Met haar warme, soulvolle stem deed ze de temperatuur gevoelsmatig naar het kookpunt stijgen. Het ene moment klonk ze breekbaar en intiem, even later krachtig en uitbundig. Ze schakelde schijnbaar moeiteloos tussen uiteenlopende registers. Toch was dit veel meer dan een vocale demonstratie. Pianist Tony Tixier, bassist Reggie Washington en drummer Yoràn Vroom legden geregeld een adembenemend klankentapijt aan haar voeten. De wisselwerking tussen stem en instrumenten maakte het plaatje compleet.
Ook Dashiell kreeg echter af te rekenen met de weersomstandigheden. Tijdens haar set gingen de hemelsluizen helemaal open, waarna het publiek massaal naar een droge plek vluchtte. Daardoor kwam het optreden helaas niet volledig tot zijn recht, zonder dat de zangeres of haar band daar iets aan kon doen. De muzikale warmte die het viertal uitstraalde, bleef ondanks de kille plensbui overeind.
Met achttien muzikanten op één podium was alleen al de opbouw voor het afsluitende concert een huzarenstuk. Daardoor begon Brussels Jazz Orchestra ft. Nathalie Loriers (*****) ruim een halfuur later dan gepland. Het podium stond uiteindelijk zo vol dat er voor Lies Steppe letterlijk geen plaats meer was om haar laatste aankondiging van de festivaldag te verzorgen. Dat gebrek aan ruimte temperde het enthousiasme van Nathalie Loriers allerminst. Vanachter haar piano sprak ze het publiek geregeld aan en maakte ze grapjes over haar wegwaaiende partituren - een van de risico's van spelen in openlucht.
Bovenal genoot ze zichtbaar van de wisselwerking met de muzikanten van het Brussels Jazz Orchestra. Deze internationaal vermaarde bigband is al meer dan dertig jaar actief en bestaat uit doorgewinterde muzikanten. Dat vakmanschap viel in iedere instrumentale bijdrage te horen. Zelfs de afwezigheid van artistiek leider en meestersaxofonist Frank Vaganée werd feilloos opgevangen.
Op de uitvoering en onderlinge afstemming viel werkelijk niets aan te merken. Binnen het project Envols stond de piano van Loriers nadrukkelijk centraal. Haar vaak intimistische klanken vormden geen los ornament, maar wezen het orkest de weg door haar composities en arrangementen. Toch zat de grootste kracht ook hier in het totaalpakket. Zodra alle registers werden opengetrokken, ontvouwde zich ruim een uur lang een rijk en dynamisch klankenuniversum waarin we ogen en oren tekortkwamen. Improvisatie is een kunstvorm en dit uitzonderlijke gezelschap zette dat op meesterlijke wijze in de verf.
Brussels Jazz Orchestra ft. Nathalie Loriers vormde de perfecte afsluiter van een regenachtige, maar bovenal bijzonder boeiende eerste festivaldag.
dag 2 – zondag 30 augustus 2026 – ‘Groovy' jazz verbindt generaties
Het viel ons tijdens de eerste festivaldag al op, maar op zondag werd het nog duidelijker: FinFactor Jazz Damme trekt een bijzonder divers publiek van alle leeftijden aan. Jongeren overtuigen om naar jazzconcerten af te zakken, blijft door het vermeende oubollige imago van het genre vaak een uitdaging. Dit festival lijkt daar opvallend goed in te slagen.
De nieuwe Izzy Jazz Club Stage speelt daarin ongetwijfeld een belangrijke rol. Vrienden en leeftijdsgenoten komen er kijken naar de prestaties van jonge muzikanten en maken ondertussen kennis met de andere artiesten op de affiche. Het kleine podium blijkt zo niet alleen een schot in de roos, maar ook een waardevolle investering in de toekomst van het festival.
Op de Izzy Jazz Club Stage werd de tweede festivaldag geopend door Bess Zuidervaart Quartet (****). De vier piepjonge muzikanten wisten verdomd goed waar ze mee bezig waren. De amper zestienjarige saxofoniste Bess Zuidervaart bewoog moeiteloos tussen ingetogen, groovy en weerbarstige passages, met de zelfverzekerdheid van een doorgewinterde muzikante. Ook drummer Lowie Pallemaerts sprong in het oog. Met zijn expressieve mimiek en volledige lichamelijke overgave maakte hij het subtiele en doordachte drumwerk ook visueel bijzonder boeiend. Pianist Wannes Vingerhoets en bassist Anton Poncin gingen volop mee in de muzikale dialoog.
Het viertal verbond jeugdige onbevangenheid met een opvallend volwassen groepsgeluid en bewees zo dat de toekomst van de jazz in goede handen is.
Als laureaat van de Dragon Jazz Contest mocht Bossaferatu (*****) het hoofdpodium openen. Enkele gezichten kwamen ons ondertussen bekend voor. Drummer Loes Schillebeeckx zagen we eerder bij Jef Chroneos Quartet, terwijl saxofonist Lucas Bakker al met Quintet 208 indruk had gemaakt en later nog met zijn eigen project op de Izzy Jazz Club Stage zou aantreden.
Bossaferatu draaide echter niet alleen om instrumentale virtuositeit. Zangeres Marie-Emilie Cahay maakte met haar warme en veelzijdige stem indruk. Op sommige momenten waanden we ons in een rokerige jazzclub, waar een soulvolle zangeres het publiek langzaam maar zeker in vervoering brengt. Echo's van grootheden als Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan kwamen spontaan in gedachten, zonder dat Cahay haar eigen persoonlijkheid verloor.
Ook de wisselwerking met haar medemuzikanten zat erg goed. Ze voelden haar feilloos aan, vulden haar aan en boden ieder vanuit hun instrument een duidelijke meerwaarde. Bossaferatu zette zo een overtuigende kroon op het werk van de Dragon Jazz Contest en bewees andermaal dat de jazz een beloftevolle en sterke generatie klaar heeft staan.
Moeten we Philip Catherine (*****) nog voorstellen? De internationaal gerenommeerde Belgische gitarist weet ondertussen al meer dan zes decennia zowel jazzkenners als gewone muziekliefhebbers te betoveren. Hij was bovendien de enige artiest die het plein tot helemaal achteraan volledig liet vollopen. Opvallend was hoeveel jonge bezoekers vol bewondering naar de 83-jarige grootmeester kwamen luisteren.
Catherine straalde nog steeds de speelsheid van een kind uit. Met pretoogjes en een vleugje deugnieterij begon hij samen met pianist en toetsenist Nicola Andrioli en bassist Federico Pecoraro zelfs iets te vroeg aan zijn set. Lies Steppe kreeg nog net de kans om hem aan te kondigen, tot zichtbaar plezier van haarzelf, Catherine en het publiek.
Diezelfde gemoedelijkheid trok hij door in zijn bindteksten, gitaarspel en kwinkslagen naar zijn medemuzikanten. Andrioli en Pecoraro boden hem daarbij bijzonder mooi weerwerk. Met minimale gebaren en zonder enige bewijsdrang kreeg het trio het overvolle plein muisstil. Iedereen luisterde ingetogen en met een brede glimlach, om de muzikanten na ieder nummer op een daverend applaus te trakteren. Daardoor gingen Catherines ogen alleen maar harder blinken. Met een mooie ode aan Toots Thielemans bracht hij ook hulde aan een andere Belgische grootheid met wie hij heeft samengewerkt. Bovenal liet Philip Catherine horen dat je ook op latere leeftijd kunt blijven schitteren zonder grote woorden of theatrale gebaren. Zijn eenvoud, virtuositeit en warme persoonlijkheid maakten dit tot het mooiste concert van deze editie van FinFactor Jazz Damme. Een klassegitarist en bovenal een bijzonder sympathiek mens. Moge hij ons nog lang met zulke fijne concerten verblijden.
Na de levende legende Philip Catherine keerden we terug naar de Izzy Jazz Club Stage, waar een van de opvallendste jonge muzikanten van het weekend opnieuw aantrad. Ditmaal stond saxofonist Lucas Bakker er met zijn eigen Lucas Bakker Quartet (*****).
Bakker viel al meermaals in de prijzen en stond met verschillende ensembles op festivals en gerenommeerde podia. In 2022 won hij met zijn eerste compositie Polar de compositiewedstrijd van het Nederlands Blazers Ensemble. Binnen de andere projecten waarin we hem dit weekend aan het werk zagen, kon hij zijn talent al etaleren. Met zijn eigen kwartet leek hij echter pas echt zijn muzikale ziel bloot te leggen. Vanaf de eerste saxofoonlijn gingen de haartjes op onze armen overeind en kwam de veelzijdigheid in zijn spel volledig tot z’n recht.
Toch trok Bakker niet alle aandacht naar zich toe. Hij gaf zijn medemuzikanten voldoende ruimte om te schitteren. Het fraaie basspel van Nina Cekov, de inventieve pianopartijen van Samuel Frerichs en het precieze drumwerk van Kobe Bakker sprongen stuk voor stuk in het oog. Met Toots Toast, zijn speelse ode aan Toots Thielemans, liet Lucas op sopraansaxofoon nogmaals horen hoeveel maturiteit er achter zijn jeugdige uitstraling schuilgaat.
Na een grootmeester als Philip Catherine ontpopte hij zich tot een van dé ontdekkingen van FinFactor Jazz Damme.
dHet verleden en de toekomst van de Belgische jazz lagen op deze tweede festivaldag bijzonder dicht bij elkaar.
Met Joe Sanders' Parallels (****) stond een project met een opmerkelijke ontstaansgeschiedenis op het hoofdpodium. Tijdens een eerder concert improviseerde Sanders als toegift een solo op contrabas. De melodie sloeg zo sterk aan dat het publiek ze na afloop bleef zingen. Dat spontane moment vormde later de kiem voor het titelnummer en het in 2024 verschenen album ‘Parallels’. De vraag was dan ook of Sanders die bijzondere verbondenheid tussen muzikanten en publiek in Damme opnieuw kon oproepen.
De omstandigheden speelden aanvankelijk niet in zijn voordeel. Philip Catherine had als grote publiekstrekker kort voordien het plein volledig gevuld, waarna veel bezoekers naar de Izzy Jazz Club Stage trokken. Net daarna viel ook de eerste en enige stevige bui van de dag, waardoor het publiek opnieuw beschutting zocht. Voor een minder bekende naam als Joe Sanders was het niet vanzelfsprekend om iedereen meteen terug naar het hoofdpodium te lokken. Sanders liet zich daardoor niet uit zijn lood slaan. Met saxofonisten Seamus Blake en Will Vinson en drummer Gregory Hutchinson omringde hij zich met drie absolute topmuzikanten uit de internationale jazzscene.
Zonder in routine te vervallen, bleven ze het publiek met speelse maar kordate improvisaties prikkelen. Via ritmisch handgeklap, muzikale oproepen en herkenbare melodieën groeide de betrokkenheid langzaam maar zeker. Het kwartet moest er door de omstandigheden hard voor werken, maar kreeg de aanwezigen uiteindelijk toch aan het klappen en meezingen. Als kers op de taart verscheen ook Christie Dashiell, die een dag eerder haar eigen concert had gegeven, opnieuw op het podium. Met haar warme, soulvolle stem gaf ze de set een extra vocale dimensie en maakte ze het plaatje compleet.
Na het slotapplaus mocht het gezelschap terugkeren voor een toegift en werd de melodie waarmee het verhaal van Parallels ooit begon opnieuw bovengehaald. Het oorspronkelijke wonder liet zich niet letterlijk kopiëren: daarvoor was de respons in Damme te ingetogen. Toch kwam dat bijzondere moment hier op kleinere en subtielere schaal opnieuw tot leven. Niet minder mooi, alleen intiemer.
Na nog even van de tweede set van Lucas Bakker Quartet te hebben genoten, met een smakelijke Brugse Zot in de hand, was het tijd voor de absolute headliner van FinFactor Jazz Damme. Lady Linn & Her Magnificent Seven (*****) sloten deze boeiende editie op veelzijdige wijze af. We schreven: "Wat als pop en jazz elkaar ontmoeten?" Daarmee zouden we een veelzijdige artieste als Lady Linn echter tekortdoen. Met haar enthousiaste uitstraling en wonderbaarlijk mooie stem maakte ze meteen duidelijk dat ze zich niet in één muzikaal vakje laat opsluiten.
Tijdens de ingetogen passages deed ze ons naar adem happen, maar even later nodigde ze het publiek met hetzelfde gemak uit tot een danspasje. Samen met haar sublieme muzikanten wist Lady Linn te ontroeren.
Tijdens Frank Sinatra's “Strangers in the Night” waagden enkele koppels zich zelfs aan een slow. Alleen begeleid door zachte pianoklanken bracht ze het nummer met de klasse en warme uitstraling van een klassieke crooner. Een magisch en onvergetelijk moment.
Ook Nina Simone was nadrukkelijk aanwezig in “Theme from ‘Middle of the Night’”, dat opnieuw voor kippenvel zorgde.
Daarnaast putte Lady Linn rijkelijk uit ‘Midnight Sun’, haar ode aan de duisternis, het licht en de eindeloze mogelijkheden van de nacht. Ze liet horen dat die nacht niet alleen melancholie en verstilling voortbrengt, maar evengoed feestvreugde, romantiek en sprankelend levensplezier.
Covers en eigen werk vloeiden daarbij moeiteloos in elkaar over. Zelfs haar publieksfavoriet “I Don't Wanna Dance” kreeg iets heerlijk ironisch, want stilzitten was ondertussen vrijwel onmogelijk geworden. De muzikanten gaven de songs alle ruimte om te ademen, te improviseren en telkens een andere richting uit te gaan.
Lady Linn & Her Magnificent Seven vormden zo de perfecte samenvatting van waar FinFactor Jazz Damme een heel weekend om draaide: jazz die intimiteit en uitbundigheid verenigt en muzikanten en luisteraars van verschillende leeftijden samenbrengt.
Van zestienjarige ontdekkingen tot een 83-jarige grootmeester: in Damme bewees jazz twee dagen lang dat ze werkelijk geen leeftijd kent.
Een mooiere afsluiter had deze editie zich nauwelijks kunnen wensen. We noteren alvast zaterdag 28 en zondag 29 augustus 2027 met stip in onze agenda. U toch ook?
Organisatie: FinFactor Jazz Damme + vzw22
Even voorstellen - Ibibio Sound Machine - Chopping Mountain
IBIBIO SOUND MACHINE “CHOPPING MOUNTAIN” 11/09 (merge/konkurrent)
“love” https://www.youtube.com/watch?v=R0xXfP64dJ0
‘Concept of Love’ https://www.youtube.com/watch?v=xdJGyXzNq7k
Live 2027 Trix, Antwerp op 15-04-27
In the video accompanying the track, Eno Williams walks into the centre of the frame and unleashes the chorus refrain, ‘What is your concept of love?’, through a vocoder with warmth and urgency as the track locks into an Afro-disco pulse and she starts to chant in her native Ibibio language.
‘Concept of Love’ began life through a long process of reshaping and rebuilding before arriving at its final form as a soulful, electronic fusion that captures the spirit of the wider album, one that was made in reaction to an increasingly unstable world, holding onto ideas of love, resistance, togetherness and hope without losing sight of the dancefloor.
Williams explains that ‘Concept of Love’ “went through many different stages and ended up with a soulful, electronic Afro-disco feel. What you give out into the world is what you receive back, it's beautiful to be loved”
Recorded primarily at the band’s own Vanguard Studios in South London, Chopping Mountain marks the first Ibibio Sound Machine album produced by Grunhard since 2019’s Doko Mien. Following the Hot Chip-produced Electricity and the darker, club-focused direction of Pull the Rope, their new record feels both expansive and deeply rooted, drawing on the earthy textures of classic West African highlife alongside post-punk, Afrobeat, soul and electronic music.
Across the album, the eight-piece band sound sharper and more connected than ever, building songs through live jams, rhythmic experiments and instinctive interplay. Whether channeling the euphoric disco energy of ‘When You Want To Dance’, the spiritual intensity of ‘Return To Sender’ or the soulful highlife of ‘Love’, Chopping Mountain presents Ibibio Sound Machine as a group still evolving, still searching, and still firmly committed to joy as an act of resistance
Ibibio Sound Machine - Chopping Mountain
1. Burning in Lagos
Sandra Kim - Ik leef vooral volgens het principe ‘carpe diem’
Is het scoren van één onvergetelijke hit voor een artiest een vloek of een zegen? Toen Sandra Kim in 1986 als eerste en voorlopig enige Belgische artieste het Eurovisiesongfestival won met “J’aime la vie”, gingen voor haar heel wat deuren open.
Maar die enorme doorbraak had ook een keerzijde. De piepjonge zangeres werd door een dominante producer in een bepaalde richting gestuurd en kreeg nauwelijks de vrijheid om zelf te ontdekken welke artieste ze werkelijk wilde worden.
Dat Sandra Kim veel meer in haar mars heeft dan het grote publiek soms beseft, bewees ze onder meer met haar overwinning in The Masked Singer.
Ook tijdens haar recente optreden op de Fonnefeesten liet ze horen hoe moeiteloos ze schakelt tussen chanson, pop en soul. In ons verslag schreven we dan ook dat achter die ene wereldberoemde song een bijzonder veelzijdige zangeres en rasentertainer schuilgaat.
Lees gerust Sandra Kim bewijst op de Fonnefeesten veel meer te zijn dan een one-hitwonder
Sandra Kim behoort bovendien tot het selecte gezelschap Belgische artiesten dat zowel in Vlaanderen als in Wallonië een breed publiek weet te bereiken. Veertig jaar na haar historische overwinning praat ze openhartig over de schaduw van “J’aime la vie”, haar gebrek aan artistieke vrijheid tijdens haar jonge jaren, haar hernieuwde succes in Vlaanderen en haar liefde voor het podium. Achteromkijken doet ze zonder verbittering, terwijl ook de toekomst haar niet voortdurend bezighoudt: “Ik leef vooral volgens het principe ‘carpe diem’. Leve het huidige moment!”
Tijdens het optreden op de Fonnefeesten verving je Isabelle A, die haar tournee om gezondheidsredenen moest annuleren. Was het moeilijk om onder die bijzondere omstandigheden het podium op te stappen?
“Nee, dat was niet moeilijk. Wanneer ik het podium opga, voel ik altijd veel adrenaline en zelfvertrouwen. Uiteraard heeft het nieuws over haar gezondheid mij diep geraakt.”
Tijdens het concert sprak je meermaals uw bewondering en steun voor Isabelle A uit. Is die solidariteit tussen artiesten belangrijk voor je?
“Jazeker. Ik moet zeggen dat wij als Belgische zangers elkaar vaak helpen. Enkele maanden geleden had ik bijvoorbeeld problemen met mijn stem. Mijn collega’s en vrienden Garry Hagger en Udo hebben mij toen verschillende keren vervangen.”
Je creëerde meteen een warme en spontane sfeer met het publiek. Voel je na veertig jaar carrière nog altijd dezelfde opwinding wanneer je het podium betreedt?
“Ik sta heel graag samen met mijn muzikanten op het podium. Daar laat ik me volledig gaan. Het is precies die spontaniteit die ik graag met mijn publiek deel.”
Op de Fonnefeesten liet je verschillende kanten van je stem en persoonlijkheid horen. Je optreden bewoog zich tussen chanson, pop en soul. Heeft die muzikale veelzijdigheid altijd deel uitgemaakt van je artistieke identiteit?
“Ja, ik ben geen zangeres die zich tot één genre beperkt. Mijn muzikale smaak is heel eclectisch. Op het podium geniet ik ervan om mijn eigen nummers te brengen, aangevuld met enkele covers uit uiteenlopende muziekstijlen. Blijkbaar slaat die combinatie goed aan bij het publiek.”
Je staat vooral bekend als popzangeres, maar je stem bezit ook veel kracht en diepgang. Heb je er ooit aan gedacht om soul, blues of andere muziekstijlen verder te verkennen?
“Dat is vriendelijk van u om te zeggen, maar daar heb ik eigenlijk nog nooit over nagedacht. Misschien is het een idee voor de toekomst?”
In mijn concertverslag schreef ik dat je veel meer bent dan ‘de zangeres van J’aime la vie’. Heb je soms het gevoel dat het enorme succes van dat nummer de andere kanten van je carrière heeft overschaduwd?
“Ja, dat zeg ik iedere dag tegen mezelf. Tegelijkertijd kunnen we de media en het publiek dat niet kwalijk nemen. Het Eurovisiesongfestival en die ene overwinning zijn nu eenmaal in het collectieve geheugen gegrift. Toch probeer ik na al die jaren nog steeds te bewijzen dat ik ook iets anders kan zingen dan ‘J’aime la vie’.”
‘J’aime la vie’ heeft enorm veel deuren voor je geopend, maar kan zo’n beroemde song voor een artieste tegelijkertijd een zegen en een last zijn?
“Allebei!”
Welke band heb je na al die jaren met ‘J’aime la vie’? Zing je het nummer nog steeds met hetzelfde plezier en dezelfde emotie?
“Ik heb me met het nummer verzoend. Hoewel het niet de song van mijn hart is, zing ik het voor mijn publiek, voor wie ik bijzonder veel respect heb.”
Je was nog bijzonder jong toen je n 1986 het Eurovisiesongfestival won. Kreeg je destijds voldoende vrijheid om te ontdekken welke artieste je werkelijk wilde worden?
“Nee, ik had geen enkele vrijheid. Dat kwam door een tirannieke producer die alle beslissingen nam. Pas veel later ben ik mezelf die vraag beginnen te stellen.”
Hebt je soms het gevoel gehad dat producers, de media of de muziekindustrie je wilden opsluiten in een imago dat niet volledig bij je persoonlijkheid paste?
“Helaas lijkt dat haast onvermijdelijk te zijn. Gelukkig veranderen de mentaliteiten stilaan.”
Dankzij je deelname aan ‘The Masked Singer’ kon een nieuw publiek de kracht en veelzijdigheid van je stem ontdekken. Heeft die overwinning veranderd hoe het publiek en de muziekwereld naar je kijken?
“Ja, absoluut. Het was een fantastische ervaring en betekende een enorme nieuwe impuls voor mijn carrière in Vlaanderen. Kortom: alleen maar positief!”
Je bent een van de weinige Belgische artiesten die zowel in Wallonië als in Vlaanderen een breed publiek weet te bereiken. Hoe belangrijk is die rol als brug tussen de verschillende gemeenschappen van ons land voor je?
“Het is een enorme kans en een grote eer om zowel in het noorden als in het zuiden van het land bekend te zijn. Hoewel die twee gemeenschappen sterk van elkaar verschillen, passen we ons aan.”
Tijdens het concert zette je je muzikanten geregeld in de schijnwerpers. Hoe belangrijk is de band voor de manier waarop jouw nummers op het podium tot leven komen?
“Ik heb bijzonder veel respect voor hen. Het zijn uitstekende muzikanten en we kunnen het heel goed met elkaar vinden, ondanks het leeftijdsverschil. We vormen een echt team. Hun mening is voor mij dan ook belangrijk wanneer we beslissen welke nummers we op het podium zullen brengen.”
Je optreden combineerde eigen nummers met verschillende covers. Hoe kies je de covers die je wilt brengen? Moet zo’n nummer iets over jezelf vertellen?
“Nee, niet noodzakelijk. De keuze wordt gemaakt door mijn muzikaal directeur en mezelf. Ik wil vooral plezier beleven op het podium en tegelijkertijd mijn publiek een fijne tijd bezorgen.”
Op het podium schakel je moeiteloos tussen emotionele momenten en feestelijke, dansbare passages. Welke kant past het best: de gevoelige zangeres, de krachtige vertolkster of de entertainer die het publiek laat dansen?
“Al die elementen samen vormen de show. Bovendien is geen enkel optreden hetzelfde. Ieder concert is anders.”
Wanneer je terugkijkt op je volledige carrière, is er dan een nummer, album of periode waarop je bijzonder trots bent, maar die volgens u nog te weinig bekend is bij het grote publiek?
“Ja, er is een album waarbij ik heel nauw betrokken was en waarvan de muziekstijl niet meteen door het publiek werd verwacht. Dat is Make Up, een album dat u zeker eens moet beluisteren. Ik had mensen als Ozark Henry, Dani Klein, Adamo en Anthony Sinatra gevraagd om eraan mee te werken.”
Heb je na veertig jaar carrière nog dromen of muzikale projecten die je absoluut zou willen verwezenlijken?
“Ja, die heb ik, maar ik leef vooral volgens het principe ‘carpe diem’. Leve het huidige moment! De toekomst houdt mij minder bezig.”
Als je de echte Sandra Kim vandaag in één zin aan het publiek zou mogen voorstellen, ver weg van alle etiketten en het Eurovisiesongfestival, wat zou je dan zeggen?
“Authentiek!”
Pics homepag @Danny Wagemans Photography
Fijne dank voor de fijne babbel, veel succes in alles wat je doet , we blijven het op de voet volgen
MayWay Records news - Gender Reveal Atomic Bomb - The Future of Rock ‘n’ Roll !
Een zó hard en zó instant (piep)jong gitaargeweld!
Blaise Ramsey (18, vocals), Beau Ramsey (20, bass), Woody Weiss (20, guitar – geef toe: een coolere naam voor een gitarist ga je vandaag niet vinden) en Arwen de Wit (17, drums) brengen een waanzinnige blend van riot grrrl-punk, glam, crossover thrash en funk metal, dit alles met een onweerstaanbare proggy AOR-gloss. Paar namen? The Runaways, Bikini Kill, Lambrini Girls, RATM, Primus, Suicidal Tendencies. Maar óók Journey, Rush en Peter Frampton.
Het zou niet mogen werken, maar het werkt.
Want bij al die muzikale branie begrijpen ze verdomd goed waar het om draait: SONGS! Hooks, refreinen, stoere songtitels (‘No One’s Gonna Stay For Your Show’, ‘Girls To The Front!’, ‘Bounce The Bullet Back’,…), emotie, drama, gerààkt worden.
Anyway, all boxes ticked, megaveel zin in.
Een eerste single bij ons mag je verwachten eind dit jaar of begin volgend jaar. De twee nummers die nu nog op de streamers staan, hebben ze helemaal zelf – en heel aardig, dus laten we ze vooral nog even staan – opgenomen, maar gaan binnenkort opnieuw onder het mes.
Gender Reveal Atomic Bomb ('GRAB' voor de vrienden) is resident in Het Depot in Leuven, was een van de laureaten van Sound Track en won ook Imagine Belgium en de Maanrock Rally.
Op 25 september kun je ze zelf ontdekken in Nijdrop in Opwijk tijdens de eerste ronde van Humo’s Rock Rally.
GRAB LIVE
19 sep 2026 | Retie Ink & Oddities, Retie (BE)
25 sep 2026 | HRR-voorronde - Nijdrop, Opwijk (BE)
10 okt 2026 | Here's The Thing, Tilburg (NL)
10 okt 2026 | De Klinker, Aarschot (BE) support Kaat Van Stralen
15 okt 2026 | Café Charlatan, Gent (BE) support WASTE
23 okt 2026 | Club Kalmthout, Kalmthout (BE) support WASTE
21 nov 2026 | Het Depot, Leuven (BE)
27 nov 2026 | JK 't Hoekske, Gierle (BE)
More tba
Gender Reveal Atomic Bomb is
Blaise Ramsey (18, vocals)
Beau Ramsey (20, bass)
Woody Weiss (20, guitar)
Arwen de Wit (17, drums)
Kursaal Oostende – evenementen
Concerten en Events
Nieuwe concertzaal Kursaal Oostende opent deuren in januari 2027 en lanceert nu al vernieuwde website.De werken aan de concertzaal van Kursaal Oostende verlopen volgens plan en timing. De heropening van de vernieuwde concertzaal is voorzien in januari 2027. In aanloop daarnaartoe lanceert Kursaal Oostende vandaag een volledig nieuwe branding en nieuwe website en geeft meteen enkele kleppers prijs die in de nieuwe concertzaal te zien zullen zijn in 2027. Die zullen de komende weken allemaal te ontdekken vallen op de nieuwe website.
De concertzaal van Kursaal Oostende wordt momenteel grondig vernieuwd en klaar-gestoomd voor een nieuw hoofdstuk. De werken verlopen volgens planning en worden afgerond in oktober 2026. Daarna volgt een intensieve test- en inregelperiode, met als hoogtepunt de heropening in januari 2027.
Met de renovatie komt ook een duidelijke nieuwe visie. Onder de slogan “The power of live” zet Kursaal Oostende opnieuw volop in op de essentie van live beleving. Samen een moment delen, emoties voelen en volledig opgaan in het hier en nu. Die visie vertaalt zich in een vernieuwd publieksconcept, een flexibele zaalopstelling én een frisse nieuwe branding.
Intussen is ook de nieuwe website live. Daar ontdek je de eerste artiesten en producties die in 2027 in de vernieuwde concertzaal te zien zullen zijn. De komende maanden wordt het programma stap voor stap verder aangevuld, met regelmatig nieuwe aankondigingen.
Huisorkest Kursaal: The Atomic Orchestra
2026
Zoo van de Toekomst, van 18 juli t-m 20 september 2026 - tentoonstelling , immersieve ervaring beleven
TAZ 2026, van 29 juli t-m 08 augustus 2026
Circus Camille van 29 juli t-m 16 augustus 2026 @Klein Strand
27-08 Belgian Lions in Oostende
13-09 Open Monumentendag
20-09 Klassiek: Novatone collective
25-10 Klassiek: Trio Maskerade
06-12 Klassiek; Sylvia Hung
15-12 Grand ReOpening met The Atomic Orchestra
17 + 18 + 19 + 20-12 The power of live: Kursaal heropent met Clouseau
2027
16-01 Helmut Lotti goes classic
21-01 Mohsin Abbas
26-01 Bart Peeters
27-01 Aspe ‘het slotakkoord’
29-01-Hooverphonic, 30Y (terugkeer Noémie Wolfs)
31-01 Bart De Pauw
02 + 03-02 Shen Yun
06/02 Zwangere Guy (ism Busker en Live Nation)
13-02 Lieven Scheire
14-02 Plop show
19-02 t-m 21-02 Béjart Ballet Lausanne
23-02 Beth Hart
26-02 Glitterball, 2 Fabiola live
27-02 Bart Peeters
28-02 Marcel De Groot zingt Boudewijn
04-03 Wat Als in concert
05-03 Radio Guga
14-03 The music of Ennio Morricone
19-03 t-m 21-03 Riverdance 30
26 + 27-03 Het Zwanenmeer
29-03-Stef Bos
03-04 Mama’s jasje
04-04 Beethoven 200
10-04 K3 Superhelden show
17-04 William Boeva
19-04 Kim Wilde
22-04 Jan Verheyen, van blockbuster tot complete flop (het beste van het slechtste)
24-04 Xander De Rycke
25-04 Als de muren konden praten (drie stemmen : Andrea Crooneberghs, Els Dottermans, Barbara Dex) ‘Vrouwen zingen Tura’
29-04 Queen door Mother Mercury
30-04 Rumours of Fleetwood Mac (ism Live Nation)
01-05 Frank Boeijen
02-05 Salvatore Adamo
06-05 Hans Cools
08-05 Scala 30
21-05 Arnomatique
23-05 Vrienden voor het leven
29-05 Johnny Logan & The New Bis Band
05-06 Herman Van Veen ‘Vandaag’
06-06 Gipsy Kings ft Nicolas Reyes
11-06 Han solo
12-06 Abba4U
18-06 Steven Mahieu
25-06 Dries Heyneman
15-09 Gilbert O’Sullivan
03-10 Lucky Manuelo
23-10 Wannes Cappelle
27-11 Carmina Burana
11-12 De Notenkraker
Verbouwingswerken 2024, 2025, 2026 –events in de foyer
* Lounge Kursaal events - See Lounge Kursaal (in een vernieuwd kleedje)
* Comedy Nights @ The Lounge
* Kursaal classic – zie info site
* Kursaal Theater – Info site
Neem gerust een kijkje op de site betreffende de events
Kursaal blijft open tijdens verbouwingswerken – check gerust de fases in verbouwing
INFO
Kursaal Classics – kwaliteitsinjectie – zie info site
Filmfestival Oostende – Kursaal als setting – info zie site
https://www.kursaaloostende.be
FKP Scorpio concert – James Blunt
NIEUW ALBUM, NIEUWE TOUR: JAMES BLUNT OP 19 FEBRUARI IN VORST NATIONAAL
Een nieuw album, een nieuwe tournee en ook een Belgische afspraak: James Blunt staat op vrijdag 19 februari 2027 in Vorst Nationaal in Brussel. Zijn nieuwe album Airplane Mode verschijnt op 6 november via Atlantic Records en vormt meteen de aanleiding voor een nieuwe reeks concerten.
Tickets via fkpscorpio.be
James Blunt en het Belgische publiek kennen elkaar ondertussen goed. In februari 2024 speelde hij voor een uitverkochte ING Arena, een jaar later stond hij in Vorst Nationaal met zijn Back To Bedlam 20th Anniversary Tour. Op 19 februari 2027 volgt daar een nieuw hoofdstuk, dit keer met gloednieuw werk op zak.
Airplane Mode bevat de luchtige eerste single "Tastes Like Summer" en elf andere tracks die elk een stukje vertellen van de kleurrijke reis die het leven is. De bijhorende videoclip, opgenomen op Ibiza, laat meteen ook die typische James Blunt-mix zien: romantiek, humor en net genoeg zelfrelativering. Vandaag verschijnt met "Weight Of It All" een tweede voorsmaakje van het album, een pakkend nummer over de druk die het moderne leven met zich meebrengt.
Airplane Mode laat een James Blunt horen die duidelijk opnieuw zijn draai heeft gevonden en tegelijk blijft verrassen. Het grootste deel van het album werd opgenomen in Pig Music Studios in Banbury. Blunt zegt daar zelf over: "Somewhere back there, I lost my way, but found it again in a studio in Banbury."
Voor de opnames kon hij rekenen op zijn vaste liveband, met wie hij al jarenlang het podium deelt. Die vertrouwdheid en chemie laten zich ook op Airplane Mode duidelijk horen.
Meer dan twintig jaar na zijn internationale doorbraak heeft James Blunt een repertoire opgebouwd dat intussen verschillende generaties meegaat. Zijn debuut Back To Bedlam leverde klassiekers op als "You're Beautiful", "High" en "Goodbye My Lover". Daarna volgden onder meer "1973", "Stay The Night", "Bonfire Heart", "OK" en "Monsters". Zeven studioalbums en miljoenen verkochte platen later blijft hij persoonlijke muziek combineren met een liveshow die doorgaans een stuk minder braaf is dan zijn bekendste ballads doen vermoeden.
In 2027 trekt James Blunt opnieuw met zijn band de baan op. Op vrijdag 19 februari 2027 staat hij in Vorst Nationaal in Brussel.
PRAKTISCHE INFO
Datum: vrijdag 19 februari 2027
Locatie: Vorst Nationaal, Brussel
www.fkpscorpio.be
AIRPLANE MODE
Uit op 6 november 2026 via Atlantic Records
Friendly Fire concert op 20 febr 27, Ziggo Dome, A'dam (NL)
MayWay records news - Dressed Like Boys - ‘And Then I Woke Up’
Nog geen twee jaar geleden was Dressed Like Boys een naam die je moest opzoeken. Dat is intussen wel anders. Na een explosief jaar (met o.a. zes MIA-nominaties), waarin Jelle Denturck de harten van zowat iedereen veroverde en podia over heel Europa in vervoering bracht, is de weg naar een nieuw album ingeslagen. ‘And Then I Woke Up’ landt in het voorjaar van 2027.
And Then I Woke Up - Single by Dressed Like Boys | Spotify
Na zo’n intense periode kom je normaal gezien even op adem. Niet zo Jelle. De muzen zijn gul en in de afgelopen 2 jaar werkte hij aan songs die hij in een nieuw album kon gieten, als een tweede hoofdstuk van een verhaal dat met het debuut – Dressed Like Boys, het voorbije weekend precies een jaar oud – werd aangevat. ‘And Then I Woke Up’ zal nog altijd over identiteit gaan, maar dan als vertrekpunt voor iets universeler: het gevoel belaagd, onbegrepen of uitgestoten te zijn, het openen van de ogen voor wat er rondom ons gebeurt: LGBTQIA+-rechten, de klimaatcrisis, genocide, de manosphere,
Als eerste voorproefje van het nieuwe album brengt Dressed Like Boys woensdag de titeltrack, een breekbare en majestueuze pianoballad, en hoogtepunt van elk optreden. Met de grandeur van Anohni en de theatrale tristesse van Bowies Life On Mars? is dit indie-artpop met kippenvelfactor, terwijl Jelle zingt over spirituele (zelf)bevrijding, geïnspireerd door het boeddhisme en taoisme waarin hij zich verdiepte tijdens het schrijfproces.
Jelle: “Boeddha betekent letterlijk ‘Ik ben wakker’. Spiritueel ontwaken, dat is het overkoepelende thema. De song vertelt: Ik was een dwalend ego, een volwassen kind, vol wensen, zorgen en zelfbeklag. En toen, toen werd ik wakker.”
Jelle en zijn band spelen het komende jaar haast non-stop door heel Europa. Maar hou ook je agenda vrij voor nieuwe data in eigen land en Nederland.
DRESSED LIKE BOYS LIVE
05 sep 2026 | OLT Rivierenhof, Antwerpen (BE) extra matinee show + Frans Kalf
05 sep 2026 | OLT Rivierenhof, Antwerpen (BE) sold out + Frans Kalf
06 sep 2026 | 043 Festival, Maastricht (BE)
11 sep 2026 | Hop Pop Hop Festival, Orléans (FR)
15 sep 2026 | Dabadaba, San Sebastian (ES)
16 sep 2026 | Wurlitzer Ballroom, Madrid (ES)
17 sep 2026 | MMVV, Vic (ES)
18 sep 2026 | Sala Apolo, Barcelona (ES)
19 sep 2026 | The Birthday Party #4, La Roche sur Yon (FR)
07 nov 2026 | Stonewall, Den Haag (NL)
14 nov 2026 | Les Rendez-vous Soniques, Saint-Lô (FR)
15 nov 2026 | Le 6PAR4, Laval (FR)
19 nov 2026 | Equinoxe Scene Nationale, Chateauroux (FR)
More tba
Live Nation concert - Fontaines D.C.
Op donderdag 12 november 2026 in AFAS Dome, Antwerpen
*Cinematic feeling* Wanneer de temperatuur begint te dalen en het vallen van de eerste herfstbladeren niet ver weg lijkt, zijn ze daar: de mannen van Fontaines D.C.! Na hun uitverkochte passage in Vorst Nationaal in 2024, keren ze dit najaar terug naar België. Met hun aankomende album 'Dopamine Chamber' onder de arm staan ze op donderdag 12 november op het podium van de AFAS Dome in Antwerpen voor hun grootste Belgische indoorshow tot op heden! De Ieren brengen het elektronische punkduo Chalk mee als support. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
De bandleden van Fontaines D.C. leerden elkaar kennen als leerlingen in een muziekcollege in, de bandnaam verraadt het al, Dublin City. Al snel groeiden ze naar elkaar toe door hun gemeenschappelijke liefde voor poëzie. Het vijftal bracht zelfs eerst twee dichtbundels uit voor ze samen muziek begonnen te maken. Door de combinatie van hun liefde voor muziek en poëzie werd in 2014 Fontaines D.C. geboren.
Eerder deze maand kondigde de Ierse band hun vijfde studioalbum 'Dopamine Chamber' aan, dat op 16 oktober verschijnt. Met leadsingle "Marianne", een song waarin escapisme centraal staat, krijgen we alvast een eerste blik op hun nieuwe muzikale richting. Met deze release zet Fontaines D.C. de toon voor een album dat onderzoekt wat het betekent om genot na te jagen in een wereld die steeds donkerder wordt. 'Dopamine Chamber' volgt het succesvolle 'Romance' uit 2024 op, dat platinum behaalde dankzij publieksfavorieten als "Favourite" en "Starburster".
De zomer loopt op zijn einde. Tijd om onder een dekentje te kruipen met een grote mok koffie in de hand en je klaar te maken voor een heuse Fontaines D.C. herfst... Afspraak op donderdag 12 november in de AFAS Dome!
Tickets zijn beschikbaar vanaf donderdag 3 september om 11u via livenation.be en kosten €83,02 - €66,22 - €60,62 - €55,02 - €49,42 - €43,82 (inclusief servicekosten, mobiliteitsbijdrage en charity fee).
Fontaines D.C. steunt War Child UK. Per verkocht ticket gaat er €1 (minus belastingen) naar War Child om kinderen getroffen door oorlog te beschermen, onderwijs te bieden en op te komen voor hun rechten.
Friendly Fire concert - Ziggo Dome A'dam op 10 nov 26
Het nieuwe album van Fontaines D.C. 'Dopamine Chamber' komt uit op 16 oktober 2026 via XL Recordings (Beggars Group).
www.livenation.be
Even voorstellen – The Hayley Williams Show – Tour
“THE HAYLEY WILLIAMS SHOW” ANNOUNCES TourK AND EU EXPANSION
Jun 14 2027 - Forest National - Brussels, Belgium
“The Hayley Williams Show” officially kicks off its global tour this Thursday, September 3rd in the U.S. and today she unveils its highly anticipated expansion across the U.K. and Europe. The North American leg will feature support from Magdalena Bay and Rico Nasty with Central and South America being supported by Annie DiRusso and Mannequin Pussy on select dates. The newly added European dates will kick off in Milan on June 7th of next year and make stops in Italy, Belgium, France, The Netherlands and Ireland (with Fontaines D.C.), before heading to the U.K. for shows in Glasgow, Cardiff and London. This expansion comes on the heels of immediate sell-outs at iconic venues including Espaço Unimed in São Paulo, Forest Hills Stadium in Queens, and the Hollywood Bowl in Los Angeles.
Earlier this year, Hayley Williams toured her most recent album Ego Death At A Bachelorette Party. The tour was a celebration of her critically acclaimed GRAMMY and Libera Award winning album which she played in full each night. The full North American, UK and European tour legs sold out in seconds, and featured numerous surprise guest stars at stops along the way. Now she enters a new era - “The Hayley Williams Show.” “The Hayley Williams Show” will feature material across all three of the singer’s solo albums as well as some exciting surprises.
Hayley Williams is a 3x GRAMMY winning singer, songwriter and musician best known for her role as the frontperson of legendary rock band Paramore. With her incredible range and delivery, Billboard ranked her at #13 on their list of 50 Greatest Rock Singers of All Times saying, “when it comes to singers in contemporary rock, Hayley Williams reigns supreme.” Frequently listed as a source of inspiration from contemporary performers as varied as Chappell Roan, Doechii and Billie Eilish - she’s also appeared on a wide variety of albums and singles as a collaborator and guest vocalist including Turnstile’s latest “Seein’ Stars”, Moses Sumney’s “I Like It I Like It,” and Taylor Swift’s “Castles Crumbling.” Swift went on to have Paramore open the first ever The Eras Tour show that debuted in Arizona and later they went on to open all dates on the European leg of her world tour.
At just 16 she brought Paramore to the masses with the release of their album All We Know Is Falling which was certified Gold and just celebrated its 20 year anniversary last week. The band’s breakthrough came with 2007’s Riot!, powered by the success of the 6X certified platinum single “Misery Business.” In 2009, Brand New Eyes solidified their place in the rock landscape. Paramore’s self-titled 2013 album marked a commercial and critical peak, with the platinum single “Ain’t It Fun” earning Paramore their first Grammy win for ‘Best Rock Song’ in 2015 and further nominations for ‘Best Rock Album.’ 2017’s After Laughter introduced a polished, ‘pop-influenced sound that continued to attract acclaim with the breakout single “Hard Times.” After a long hiatus, in 2023, they returned with This Is Why, a full grown, alternative-leaning record that earned the band two Grammy wins for ‘Best Alternative Song’ and ‘Best Rock Album’ making Paramore the first female-fronted rock band to ever win the category in its 31-year history.
At last year’s 68th annual GRAMMY’s, Hayley Williams racked up an impressive four nominations for Ego Death At A Bachelorette Party. Her album was nominated for Best Alternative Music Album, with nominations for songs “Parachute” in the Best Alternative Music Performance category, “Mirtazapine” in the Best Rock Performance category, and “Glum” in the Best Rock Song category. She has previously been nominated 5 times for her work in Paramore, with 3 wins including Best Rock Album and Best Alternative Performance in 2023. Ego Death is one of the most critically acclaimed albums of the year and its success is even more impressive considering it was self-released on Williams’ newly created Post Atlantic Records (distributed by Secretly Distribution). On the same day the GRAMMY’S were announced, the final physical version of the record became available in stores worldwide. The completed album includes 20 songs.
2027 Tour Dates
Jun 7 - Carroponte - Milan, Italy
Jun 8 - Cavea-Auditorium Parco della Musica - Rome, Italy
Jun 14 - Forest National - Brussels, Belgium
Jun 16 - Zénith - Paris- La Villette, France
Jun 17 - AFAS Live - Amsterdam, Netherlands
Jun 23 - OVO Hydro - Glasgow, UK
Jun 26 - Slane Castle - Slane, Ireland (Supporting Fontaines D.C.)
Jun 30 - Utilita Arena - Cardiff, UK
Jul 2 - Alexandra Palace, London, UK
Badlands 2026 – Take the trip - Toody Cole overtreft alle verwachtingen
Badlands 2026
Lottum
2026-08-21 t-m 2026-08-23
Nederland
Ollie Nollet
Badlands is een driedaags festival in Lottum, een dorpje in Nederlands Limburg, waar muziek en een liefde voor oude motoren hand in hand gaan. Wat meteen opviel, was de piekfijne organisatie. Nergens wachtrijen, veel oog voor de aankleding en randanimatie, onberispelijk en in ruime mate aanwezig sanitair dat er na drie dagen nog smetteloos bij stond.
En dat alles tegen zeer democratische prijzen! En het programma? Mooi, maar niet van die aard om er een verre verplaatsing voor te maken. Maar met Toody Cole hadden de organisatoren onverwacht een vette vis aan de haak waardoor Badlands plots heel interessant werd. Toody Cole stond al op mijn planning voor de Vera in Groningen maar Lottum ligt een pak dichter bij huis, waardoor de keuze snel gemaakt was.
dag 3 - Badlands 2026 – zondag 23 augustus 2026
De eerste band die ik op Badlands zag, was Drum&Beeker, een duo uit het nabijgelegen Venlo. Garageblues met gitaar en drums, gezongen in het plaatselijke dialect, die wel heel sterk lonkte naar The Bonnevilles. Het had zeker wat, maar zelfs op dit piepkleine podium kwamen ze niet helemaal tot hun recht, of misschien speelde het felle daglicht hen wel parten.
Jenny Don't and The Spurs waren tijdens deze Europese tour mee in de slipstream van Toody Cole. De twee leden van Toody's band maken immers ook deel uit van The Spurs. Mooi meegenomen, want Jenny Don't and The Spurs moeten zowat mijn favoriete countryband van de laatste jaren zijn.
Het was nog vroeg op de middag en de grote tent was verre van vol maar één erg geïnteresseerde toeschouwer hadden ze alvast: Toody. Af en toe lastiggevallen door een stel opdringerige bezoekers die zonder veel omhaal met haar op de foto wilden, volgde ze het hele optreden vanaf de eerste rij. En hoewel het ook voor haar zeker niet de eerste keer geweest zal zijn, leek ze net als ik behoorlijk onder de indruk.
The Spurs opende hun set traditiegetrouw met een instrumentale intro, gedistilleerd uit ‘Bones in the sand’, die naadloos overging in "Flying High". Zo werd het meteen genieten van de heerlijk galmende gitaar van Christopher March, waarin ik de geesten van Link Wray en Duane Eddy meende te ontwaren.
Het is precies die bedachtzame rock-'n-rollaanpak van March, in combinatie met de engelachtige countryzang van Jenny Don't, die de groep boven het omvangrijke peloton countrybands doet uitstijgen. Verder gaf bassist Kelly Halliburton, niet vies van een rock-n-rollpose meer of minder, het geheel een vettig garagerandje terwijl de wat onopvallende Buddy Weeks achter de drums voor een onstuitbare drive zorgde. Het duurde misschien even, maar de immer breed glimlachende Jenny Don't wist de sfeer uiteindelijk tot het kookpunt te brengen. Dat was meteen het sein voor enkele Hollandse meiden om onder het goedkeurend oog van Toody hun beste line-dancepasjes te demonstreren.
Intussen volgden de hoogtepunten elkaar in snel tempo op, waaronder het hartverscheurende "Unlucky Love" en het door een Bo Diddley-beat aangedreven "My Baby's Gone".
Dit was de derde keer dat ik deze groep uit Portland, Oregon aan het werk zag en opnieuw werd ik genadeloos overrompeld. Hoewel het - ik durf het bijna niet te schrijven - misschien toch stilaan tijd wordt om de set met enkele nieuwe nummers op te frissen.
Daarna was ik getuige van een uitzonderlijk fenomeen: een voormalige Londense busker die als one-man-band een intussen volgepakte tent moeiteloos uit haar dak liet gaan. Cam Cole verontschuldigde zich omdat hij geen Nederlands sprak, maar zei er meteen bij dat hij een taal sprak die we wél zouden verstaan: die van de blues en rock-'n-roll. En of de meute dat verstond!
Cam Cole, getooid met een kleurrijke hoge hoed en een jasje dat hij bij Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band leek te hebben geleend, werd meteen als een ware held ontvangen. Gezeten op wat wel een troon leek, met een gigantisch 'spinning wheel' als decor, produceerde hij in zijn eentje een verrassend volle sound. Daarvoor maakte hij gebruik van drie gitaren, waaronder een Mule Resonator Guitar, en een footdrumkit. Dat laatste bestond uit een basdrum, snare, cymbaal, tamboerijn, koebel en nog een ondefinieerbaar ding.
Een massieve muur van geluid vormde het karkas van zijn primitieve trashbluesnummers. Telkens hij zo'n nummer inzette, dacht ik: 'wow, dit wordt fantastisch!' maar even snel als ze kwam, verdween de euforie weer. De songs hadden te weinig om het lijf en zelfs die indrukwekkende sound miste het nodige reliëf. Het publiek trok zich daar duidelijk niets van aan en ging uitzinnig te keer.
Dead Moon is zonder twijfel een van de beste groepen die de undergroundrock-'n-roll ooit heeft voortgebracht. De groep was actief tussen 1987 en 2006, maar er volgden nog enkele reünieconcerten vanaf 2014. In 2017 viel het doek definitief toen frontman Fred Cole stierf aan kanker. Een jaar eerder was drummer Andrew Loomis hem al voorgegaan, eveneens ten gevolge van kanker. Bassiste Toody Cole, die op het moment van Fred's overlijden precies vijftig jaar met hem getrouwd was, besloot in 2023 totaal onverwacht met een eigen band de erfenis van Dead Moon nieuw leven in te blazen. Na een eerdere tour vorig jaar door Australië en Nieuw-Zeeland, was dit jaar Europa aan de beurt, met Badlands als een van haar haltes. Mijn verwachtingen waren hooggespannen maar ik had toch ook de nodige reserves. Ten tijde van Dead Moon zong Toody ook steevast een paar nummers waarbij ze telkens liet horen dat zingen niet haar sterkste kant was. Nu zou ze dus alle nummers zingen en ik kan u meteen vertellen dat ze dat tegen alle verwachtingen in bijzonder voortreffelijk deed. 77 is ze ondertussen, maar daar was eigenlijk niets van te merken. Een enkele keer leek ze wat last van haar vingers te hebben, maar dat belette haar geenszins om heftig aan de bassnaren te plukken.
Met opener "Walking on my grave" kwam de set meteen op kruissnelheid. Wat volgde was een gelukzalig makend feest van herkenning dat alle mooie herinneringen weer naar boven bracht. "Dagger Moon", "Going South", "Fire in the Western World", "Johnny's got a gun"... Stuk voor stuk briljanten die ik veel te lang had moeten missen.
Daartussen ontwaarde ik ook twee nummers die niet van Dead Moon waren. Eerst was er "Caroline" van Pierced Arrows, de groep van Fred en Toody na Dead Moon. En even later volgde "You must be a witch", een nummer uit 1968 van The Lollipop Shoppe, een vroegere groep van Fred Cole, dat ook te vinden is op de legendarische Nuggets-verzamelaar die door Lenny Kaye werd samengesteld.
En dan had ik het nog niet eens over 'her band'. Op drums de immer enthousiaste Kelly Halliburton, die uiteraard het klappen van de zweep kent: hij was immers ook drummer bij Pierced Arrows. En dan was er nog Christopher March, die ook hier weer schitterde op gitaar, net als bij Jenny Don't. Hij deed gelukkig geen krampachtige poging om de scheurende gitaar van Fred Cole te imiteren, maar bleef gewoon trouw aan zijn eigen stijl en dat bleek zonder twijfel de beste keuze.
Intussen bereikte de feeststemming haar toppunt toen er gratis bier aan de eerste rijen werd uitgedeeld. Of het daaraan lag weet ik niet, maar even later barstte een moshpit in alle hevigheid los.
Met "Dead Moon Night" kwam er een einde aan een set die veel te vlug voorbijgevlogen was. Een bis kon uiteraard niet uitblijven en met "54/40 or fight" gingen nog eens alle vuisten de lucht in. Wat ben ik blij dat ik dit nog mocht meemaken.
Setlist Toody Cole and Her Band @ Badlands 23-08-2026
1 Walking on my grave 2 Caroline 3 Dagger moon 4 Psychodelic nightmare 5 Going south 6 All sold out 7 You must be a witch 8 Claim to fame 9 Fire in the western world 10 Running out of time 11 I hate the blues 12 Diamonds in the rough 13 Johnny’s got a gun 14 Clouds of dawn 15 It’s O.K. 16 Dead Moon night 17 54/40 or fight
Na dit verpletterende optreden had ik gerust naar huis kunnen gaan - tenslotte was het hiervoor dat ik gekomen was - maar gelukkig deed ik dat niet en ontdekte ik nog twee uitstekende Nederlandse bands.
De eerste was Eyesores, een trio uit Harderwijk dat eerder dit jaar debuteerde met ‘They want to see you fall’. Eyesore betekent zoveel als 'doorn in het oog': iets dat zo lelijk is dat het pijn doet aan de ogen. Maar dat was Eyesores allerminst.
Integendeel, ik kon mijn ogen niet van hen afhouden. De drie jongemannen brachten met veel branie en lef een luide mix van garagepunk, noise en grunge. ‘De Nederlandse SEXTC’, fluisterde iemand me in het oor, en daar had hij zeker een punt. Datzelfde tomeloze en ongegeneerde enthousiasme, diezelfde vette, smerige riffs en zelfs het podium, waarop ze stonden, bracht me terug naar de Busker Stage op Leffingeleuren waar ik voor het eerst SEXTC zag. En net als toen hoorde ik ook hier minstens één nummer dat schatplichtig leek aan Nirvana.
Het plein voor het podium muteerde dan ook snel tot een gigantische moshpit. Bovendien kwam Jochem Lambert af en toe vanachter zijn drumstel tevoorschijn om met wilde gesticulaties nog wat olie op het vuur te gooien. Samen met zanger-gitarist Justin Ruitenschild en bassist Lars van den Bogaard beleefde hij duidelijk de tijd van zijn leven. Dat was voor mij niet veel anders, en het was tegelijk ook een geruststelling dat jongeren zich nog aan dit soort muziek willen vergrijpen.
Mooon, een trio uit Aarle-Rixtel, een dorp in Noord-Brabant, blijkt een gevestigde waarde in de Nederlandse undergroundscene. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Sinds Badlands is dat definitief verleden tijd want Mooon maakte er behoorlijk wat indruk.
Vanaf de eerste noten had deze groep me bij de lurven. Alles, maar dan ook alles, ademde bij Mooon de sixties. Met een kapsel en kledij waar duidelijk veel tijd aan was besteed leek bassist Tom de Jong zo uit een beatbandje uit het midden de jaren zestig te zijn gestapt. Broer Gijs (drums) en neef Timo van Lierop (zang/gitaar) zagen er op hun beurt uit alsof ze pas Woodstock hadden meegemaakt.
Ook muzikaal lagen de invloeden uit het gouden tijdperk van de muziek er vingerdik op. Die psychedelische gitaar, die infectieuze beat en die wonderlijke samenzang: ik kreeg er maar geen genoeg van. Het deed me voortdurend aan The Byrds denken, altijd al een van mijn favoriete sixtiesgroepen.
Ieder nummer leek wel een cover, maar was het nooit. Riffs en melodieën werden met veel respect gerecycleerd. Soms iets te expliciet: zo leek "She makes me feel" wel heel erg op "Psychotic reaction" van Count Five. Nummers als "Alcohol" en "Mary you wanna" waren zo aanstekelijk dat het leek alsof ze altijd al hadden bestaan.
Uiteindelijk kregen we met de slotsong dan toch een echte cover: "Kick out the jams" van MC5. Een atypische keuze eigenlijk, maar het werd dan ook gezongen door een gastzanger. En zo kom ik bij het heikele punt: waarom Mooon niet de volle vijf sterren binnenhaalde. De band tackelde gewoon zichzelf door bij ieder nummer iets speciaal te willen doen. Het werd voortdurend een komen en gaan van gastmuzikanten, allen nobele onbekenden voor me. Maar zelfs dat vonden ze niet genoeg. Het spektakel begon eigenlijk al voor het optreden, toen de drummer op een motorfiets het podium opreed. Tijdens het tweede nummer liet een roadie (?) zich op een surfplank boven de hoofden van het publiek ronddragen. Even later rolde voor "Too cool for school" een koortje op een podiumkar het podium op. Halverwege de set werd zelfs een heus kanon bovengehaald. Die werd met vier grote fietspompen onder druk gezet, waarna er een lading t-shirts de zaal in werd geschoten. En zo kan ik nog even doorgaan. Het was er gewoon over terwijl hun muziek alleen al ruim voldoende was om er een geweldig feest van te maken.
Toch bleef het een mooi orgelpunt van een op alle vlakken geslaagde festivaldag.
Organisatie: Badlands
Excelsior Rocks! 2026 – Geslaagde eerste editie!
Excelsior Rocks! 2026
Place Cardinal Mercier
Jette
2026-08-22
Ollie Nollet
Het zijn barre tijden om een nieuw festival te starten. De lange lijst vergunningen en regels lijkt een onoverkomelijke hindernis. Toch bundelden twee cafés aan het Kardinaal Mercierplein in Jette de krachten om samen een eerste editie van Excelsior Rocks! op poten te zetten. Nu zijn beide cafés niet helemaal onbeslagen in het organiseren van optredens. Vooral het Excelsior Stam Cool Café mocht al heel wat mooie namen verwelkomen, onder wie The Briefs en The Morlocks, terwijl ook het Welkom Café al enkele buitenlandse groepen een podium gaf.
Qua opkomst was Excelsior Rocks! alvast een succes. Nu maar hopen dat ook het financiële plaatje klopt, want het festival was volledig gratis. Het deed me wat denken aan de begindagen van het Binic Folks Blues Festival, waar men ook met een gratis formule kleine groepen uit de garagerock en punk aan een groter publiek presenteerde. In Jette was het toch net iets kleinschaliger: één dag, één podium en zeven groepen waarvan ik er vijf aan het werk zag.
De eerste band die ik zag, was MFC Chicken, een kwartet uit Londen dat al sinds 2010 actief is. Na vijf platen op Dirty Water Records verscheen hun nieuwste worp, ‘Milk Chicken’, op het Spaanse Folc Records. Met hun vieren, allen keurig in het pak en met een strikje, leken ze wel drie generaties te overspannen. Bassist Zig Criscuolo en gitarist Dan Criscuolo, die je ook zou kunnen kennen van The Fuzillis, waren vader en zoon terwijl drummer Ravi Low-Beer met gemak de opa van Dan had kunnen zijn.
De vier brachten bijzonder aanstekelijke no nonsense rock-'n-roll met de heerlijke sax van Spencer Evoy als drijvende kracht. Evoy was een frontman naar mijn hart die naast de sax ook de zang voor zijn rekening nam en tussendoor nog geregeld de tijd vond om zijn haar in de juiste plooi te kammen.
Opvallend veel nummers gingen over kippen waarvan ik er zowaar eentje herkende: "Chicken Shack Boogie" van Amos Milburn. Dit was retro rock-'n-roll, met zoveel panache gebracht zodat het nooit oubollig aanvoelde. Hier ging een onvermoede energie van uit die deed denken aan Barrence Whitfield, met wie ze trouwens hebben samengewerkt. De danspasjes waren wellicht wat keuriger dan bij die laatste, maar de bassist en de saxofonist waren toch niet te beroerd om zich even tussen het publiek te mengen.
De presentator, een lokale komiek die niet onverdienstelijk bleek in het droogworstenwerpen, wist ons te vertellen dat Little Steven (Van Zandt) hen ooit tot nummer één-garagerockband uitriep. Nu vermoed ik toch dat Little Steven er minstens eentje te veel op had toen hij die uitspraak over Muck and The Mires deed.
De acht platen die de band uit Boston, Massachusetts uitbracht, zijn bezwaarlijk meesterwerken te noemen en ook de laatste EP, ‘The Ghost of Roky Erickson’ valt ondanks zijn fraaie titel wat licht uit. Nu zijn dit soort groepen doorgaans beter live dan op vinyl maar aanvankelijk viel ook dat wat tegen. Hun retro powerpop in een garagejasje bleef in het begin wat steken in een troebele brei.
Nu hoeft garagerock voor mij zeker niet perfect te klinken maar hier vielen er nauwelijks nummers te ontwaren die die naam waardig waren. Nochtans ontbrak het de vier, die zich in identieke outfits hadden gehesen, allerminst aan enthousiasme. Maar met "Love Potion No.9", een cover van The Clovers, kwam plots de kentering. Eindelijk werd de juiste balans gevonden en kon ik ten volle genieten van hun ongecompliceerde songs. Ook hun uitstapje naar de Mersey Beat met "It's gonna be alright" van Gerry and The Pacemakers was een voltreffer.
Met het slotoffensief ging ik uiteindelijk helemaal overstag. Eerst was er het vrij stevige "I'm your man" dat leadgitarist Pedro Mire zong en dat geplukt werd uit het repertoire van zijn andere groep, de Ape Hangers. Maar het mooiste werd tot het laatst bewaard: "Commando", een onweerstaanbare Ramones-cover.
Les Rencards was de groep waar ik het meest naar uitkeek en ze maakten die verwachtingen meer dan waar. Les Rencards is een internationale groep uit Barcelona met vier uitgesproken persoonlijkheden. De Barcelonese zangeres Merli Marlowe is zonder twijfel de blikvanger van het gezelschap. Ze leek wel een jonge, en vooral sexyer, versie van Nana Mouskouri. Ze zingt in het Frans omdat ze als cineaste gefascineerd is door de Nouvelle Vague. Dat Frans leerde ze tijdens haar studies in Brussel.
Op het podium ontpopte ze zich meteen tot een onvervalste vamp. Haar hese stem bleek niet altijd even toonvast maar dat maakte haar zang alleen maar zwoeler. Samen met haar drie kompanen bracht ze een intrigerende mix van yé-yé en sixties garagerock. Kronkelend rond haar microfoonstandaard of zich een weg dansend door het publiek zoog ze voortdurend alle aandacht naar zich toe. Maar ook de drie andere muzikanten verdienden minstens evenveel aandacht. Marc Argenter, duidelijk de chouchou van Merli, bleef me verbazen met inventief gitaarwerk. De Braziliaan Gabriel de Camargo was al even imponerend op bas en mocht bovendien twee nummers in het Portugees zingen, die zeker niet van de minste waren. Ten slotte was er nog Ian Kay,de jonge Fransman van Armeense afkomst achter het drumstel. Ook hij bleek behoorlijk creatief: tijdens het prijsnummer "Mon ami" gebruikte hij zowaar een bierflesje als percussie-instrument. Ook hij mocht even iets zingen en deed dat met verve, in een nummer dat heel sterk aan Them deed denken. Dat hoeft niet te verbazen: hij brengt platen uit onder zijn eigen naam en is daarnaast zanger-gitarist bij The Cavemen V en The Missing Souls.
Les Rencards sloten hun indrukwekkende set af met "Ton rencard", waarin Merli nog eens alles uit de kast haalde om het publiek op te hitsen.
Daarna was het tijd voor onze nationale trots, The Kids. Intussen was het plein volledig volgelopen. Kwamen die echt allemaal voor The Kids of waren er velen die dit gratis festival enkel 's avonds wilden meemaken? Veel maakt het niet uit: The Kids speelden gewoon een verpletterende set. Ik zag ze eerder dit jaar al in De Zwerver, in het kader van hun vijftigjarig jubileum. Ook toen was ik behoorlijk onder de indruk, maar wat ik hier meemaakte, lag toch nog enkele niveaus hoger. Nochtans was de setlist nagenoeg identiek en zullen ze in Leffinge ongetwijfeld evenzeer het beste van zichzelf gegeven hebben. Maar hier in Jette hing een magie in de lucht die zich rationeel niet liet verklaren.
Vanaf het eerste nummer "No Work" sloeg de vonk over op het publiek. Wat volgde leek een resem onbetaalbare hits waarop het deinende publiek bijzonder warm reageerde. "On s'amuse!" riep gitarist Luc van de Poel in zijn beste Frans. Met zijn 73 is hij de nestor van de groep, maar toch leek hij veruit de energiekste van het stel. Of Ludo Mariman het besefte, weet ik niet, maar hij zong hier "Fascist Cops" in de schaduw van het plaatselijke politiekantoor.
Het was de aanloop naar een zinderende finale met "Do You Love the Nazis" als apotheose. Uiteraard kon een bisnummer niet uitblijven. "If the Kids Are United" van Sham 69 liet de moshpit ontploffen, waarna een stormloop op het podium volgde. Zo te zien begint het leven pas bij 70.
Opvallend veel mensen droegen een t-shirt van The Molotovs, terwijl de groep mij totaal onbekend was. Wat speurwerk leerde me dat The Molotovs een Londense groep zijn met broer en zus Mathew (zang/gitaar) en Issey (bas) Cartlidge als spilfiguren. Echt wild werd ik niet van hun dit jaar verschenen debuut ‘Wasted on Youth’, maar de groep zou met zo'n 600 optredens achter de kiezen vooral live een openbaring zijn. Samen met drummer Noah Riley wisten broer en zus het publiek vanaf de eerste noten in te palmen. Het oogde ook vrij spectaculair met Issey Cartlidge die als een krolse kat in jarretelles over het podium denderde. Mathew Cartlidge zag er niet alleen uit als een jonge Paul Weller, zo klonk hij ook. Diezelfde mix van mod en new wave, alleen ontbrak het hem aan de sterke songs van Weller.
Visueel bleef het tot de verbeelding spreken maar muzikaal gleed het te ver af richting mainstream-Britpop waardoor ik voortijdig afhaakte.
Toch was deze eerste editie van Excelsior Rocks! een schot in de roos, al waren er nog enkele werkpuntjes. Zo bleek de toog, toch een belangrijke bron van inkomsten voor een gratis festival, veel te klein om alle dorstigen te laven. Maar voor de rest niets dan lof!
Organisatie: Excelsior Stam Cool Café + Welkom Café, Jette ikv Excelsior Rocks!
Sony music news –Niels Destadsbader komt op 2 oktober met meest persoonlijke album ‘Zo Kan Het Dus Ook’
Niels Destadsbader komt op 2 oktober met meest persoonlijke album ‘Zo Kan Het Dus Ook’
Het is bijna exact vijf jaar geleden dat Niels Destadsbader nog een album uitbracht, maar op vrijdag 2 oktober is het eindelijk zover. Dan brengt Niels zijn langverwachte vijfde album ‘Zo Kan Het Dus Ook’ uit. Een titel die niet toevallig gekozen is. De afgelopen jaren liep het leven van de populaire artiest niet altijd zoals gepland. Die ervaringen vormen nu de basis voor zijn meest persoonlijke plaat ooit, met bij elke song een eigen verhaal. Een van die verhalen is te horen op ‘Onderweg’, de nieuwe single die op vrijdag 11 september verschijnt.
Zo Kan Het Dus Ook
Voor zijn vijfde album put Niels Destadsbader meer dan ooit uit zijn eigen leven. De afgelopen jaren waren op zijn zachtst gezegd bewogen. Niet alles liep zoals gehoopt of verwacht, maar net daarin vond Niels inspiratie voor nieuwe muziek. Niels Destadsbader: “De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat er ook een keerzijde aan de medaille is. En dat het ook stevig mis kan lopen. Mijn relatie liep stuk, mijn huis brandde af en ik kreeg veel kritiek te verduren. Zo kan het dus ook. Meteen de titel van mijn vijfde album. En toch is dit geen triestige plaat geworden. Want die ervaringen hebben mij ook veel gegeven. Het heeft me gemaakt wie ik vandaag ben en heeft me gebracht waar ik nu sta. Met de meest persoonlijke plaat die ik ooit maakte. En wellicht hoor je dat zelf ook. Elke zin die ik schreef, vertrok vanuit mijn hart en nooit vanuit mijn hoofd. Want zo kan het dus ook.” ‘Zo Kan Het Dus Ook’ mag dan ontstaan zijn vanuit een periode waarin Niels verschillende tegenslagen te verwerken kreeg, een triest album is het allerminst. Het is een plaat over vallen en weer opstaan, over loslaten en vooruitkijken, over de onverwachte wendingen die het leven soms neemt. Persoonlijker dan ooit, maar tegelijk herkenbaar voor iedereen die al eens heeft ervaren dat het leven niet altijd loopt zoals je het zelf had uitgetekend. Lang hoeven fans na de release trouwens niet te wachten om het nieuwe album ook live te beleven. In oktober stelt Niels ‘Zo Kan Het Dus Ook’ officieel voor tijdens twee exclusieve albumvoorstellingen in Capitole Gent en de Antwerpse Stadsschouwburg.
Onderweg
In ‘Onderweg’, de nieuwe single die op vrijdag 11 september uitkomt, blikt Niels Destadsbader terug op zijn relatie met Nele en vooral op wat er kan overblijven wanneer een liefdesrelatie eindigt, maar de liefde en het respect voor elkaar niet verdwijnen. Niels Destadsbader: “Zes jaar lang vormde ik een koppel met Nele. Toen we uit elkaar gingen, was dat moeilijk. Maar we deden het zonder ruzie. Nooit zijn we gestopt met mekaar graag te zien. Want hoe lastig het soms ook was, onderweg maakte onze verliefdheid plaats voor een groot wederzijds respect. Ooit dacht ik dat Nele de mama van mijn kinderen zou worden. Vandaag ben ik de peter van haar dochter. Soms lopen de dingen anders dan je denkt, maar ook dat kan ontzettend mooi zijn.”
Niels Destadsbader komt thuis
Al jaren rijden zijn fans naar de andere kant van het land om hem bezig te zien. Deze keer maakt Niels Destadsbader zelf de oversteek en komt hij thuis. Samen met zijn band, vanaf januari 2027 in het dichtstbijzijnde theater. Hij brengt er een mix van kersvers werk en absolute monsterhits. Net zoals het nieuwe album ‘Zo Kan Het Dus Ook’ wordt het bezoek aan de theaters persoonlijker dan ooit. Niels en zijn ensemble zijn klaar om de mooiste en meest intieme theaters van het land te veroveren.
‘Zo Kan Het Dus Ook’, het nieuwe album van Niels Destadsbader’, is vanaf nu te pre orderen via deze link. Tickets voor de albumvoorstellingen en theatershow ‘Niels Destadsbader komt thuis’ zijn te verkrijgen via www.nielsdestadsbader.be
Live Nation concert - 10 jaar Bazart > Nog Extra show!
Op vrijdag 18 juni 2027 in De Roma, Antwerpen
Bazart viert dit jaar hun 10-jarig bestaan, maar het grote feest volgt volgend jaar samen met de fans op het podium van De Roma in Antwerpen. De tickets voor de extra show die Mathieu, Simon en Oliver na hun legendarische show op Pukkelpop aankondigden, zijn allemaal de deur uit! De band voegt daarom nog een extra show toe op vrijdag 18 juni 2027. Zo kan iedereen deel uitmaken van dit bijzondere verjaardagsfeest!
Tickets zijn meteen beschikbaar via livenation.be en deroma.be.
Laat ons eerlijk zijn: Bazart heeft geen introductie meer nodig. Wat tien jaar geleden begon als een Antwerps project rond Mathieu Terryn, Simon Nuytten en Oliver Symons groeide uit tot een van de belangrijkste namen binnen de Nederlandstalige popmuziek. Met albums als 'Echo', '2', 'Onderweg' en 'EXIT' bleef de band zichzelf vernieuwen zonder hun herkenbare sound te verliezen. Hits als "Goud", "Chaos", "Grip (Omarm Me)" en "Denk Maar Niet Aan Morgen" groeiden uit tot moderne klassiekers, terwijl nieuwe nummers "Begin Opnieuw" en "Nacht In Amsterdam" tonen dat Bazart blijft evolueren.
Ook live weet Bazart telkens indruk te maken. Van uitverkochte concertzalen tot grote festivalpodia: hun shows combineren moeiteloos intimiteit met meeslepende energie.
Tien jaar Bazart verdient een feest om nooit te vergeten! Naast zondag 20, vrijdag 25, zaterdag 26, zondag 27, maandag 28 en dinsdag 29 juni kunnen fans nu ook op vrijdag 18 juni 2027 samen met Bazart deze bijzondere mijlpaal vieren.
Tickets zijn meteen beschikbaar via livenation.be en deroma.be en kosten €39 - €37 (inclusief servicekosten).
Deze concerten zijn een coproductie tussen De Roma en Live Nation.
www.deroma.be
www.livenation.be
Edinburgh Summer Sessions 2026 - een Ode aan de New Wave
Edinburgh Summer Sessions 2026
Royal Highland Showgrounds
Edinburgh
2026-08-23
Filip Van Muylem
Reizen om je lievelingsband te zien, gebeurt nog en in dit geval is het voor The Cure. Vooraf zijn er drie groepen die mogen opwarmen: Just Musterd, Slowdive en Mogwai en dat op een veldje vlakbij de luchthaven van Edingburgh (Schotland).
Het is er mooi weer en lekker aanschuiven nog voor het echt begint en daar is een goede reden voor: wie toegang wil tot de halve cirkel (ze noemen het The Golden Circle) voor het podium moet snel zijn, want er is een badjes systeem: first in: first served. Het is een beetje dubbel: de echte fans komen sowieso vroeg en zijn dan ook zeker dat ze hun plaats niet kwijt zijn, want eens er geen bandjes meer zijn om uit te delen kan niemand anders nog voor het podium gaan staan en ja: daar zijn ze erg strikt in, maar de Schotten hebben respect voor deze regel en houden zich daar dan ook netjes aan zonder te morren.
Dit wil ook zeggen dat je rustig iets kan gaan drinken of iets gaan eten als er een band is die je niet aanstaat, je zal altijd toegang krijgen tot die halve cirkel bij vertoon van je armbandje.
Ander leuk ding: alles loopt af om 22h30, daar waar The Cure op Pinkpop rond die tijd pas op het podium verscheen, wat voor de ouderen of voor de mensen die nadien nog een bus of een trein moesten nemen best handig is.
Beginnen doen ze met de jonge Ierse band Just Musterd die al van bij de eerste zangnoten van de zangeres hard doet denken aan Cranes en ook op het muzikale vlak zijn er gelijkenissen. Als jonge band merk je wel dat ze nog wat moeten groeien, de zangeres is ietwat schuchter en sommige nummers komen live nog niet helemaal tot hun recht.
Check zeker hun net uitgekomen werk eens (“We Were Just Here”). Gitzwart, betoverend mooi, maar iets te statisch.
Trapje hoger staat het legendarische Slowdive. Deze stond al langer op ons verlanglijstje en hen hier aan het werk zien is echt wel een dankbaar cadeau. Ze brengen hun grootste hits en heersen op vocaal niveau. Aan alles zie je dat dit mensen zijn die al lang bezig zijn en dat ze weten hoe ze de massa moeten betoveren met hun unieke sound. Alles klinkt goed en de sfeer zit goed. Ieder krijgt op vocaal niveau zijn ding: heavenly voices versus mannelijke stijl met wat schuurpapier. De zon schijnt net genoeg om ons op temperatuur te houden en de PA doet schitterend werk. Dit was dik de moeite!
Mogwai: hier kozen velen voor een broodje en een natje zoals dat heet. Vooraf hadden we onze twijfels of dit wel spek voor onze bek zou zijn en helaas kregen we gelijk: lange stukken gitaarsolo’s en als er al vocals waren verstonden we er geen moer van. Toch waren er fans bij wie de armen prijzend de lucht ingingen. Wat deed deze band overigens in dit rijtje? De twee vorige bands sloten perfect aan bij The Cure, maar deze?
The Cure: Dat het geluid super goed zou staan hadden we al gezegd, dat Robert Smith voor hij begon eerst het hele podium afstapte om iedereen te begroeten en het deed hem blijkbaar deugd om een uitverkochte editie te mogen afsluiten.
Zoals steeds is elke set anders dan de vorige. Zo krijgen we deze keer geen enkel nummer uit het meest recente album en grijpt hij vooral terug naar ‘Disintegration’ en ‘Wish’, maar ook naar een minder vaak gespeeld nummer als “Secrets”. Er zat zelfs een guest muzikant bij: Gabriel Cooper mocht met zijn saxofoon opdraven tijdens “A Night Like This”, wat dit nummer net dat ietsje meer gaf. Als we mogen vergelijken met Pinkpop valt het op dat het tempo merkelijk hoger lag hier en ook dat we een iets blijere set hebben gekregen.
Reeves Gabrels is tevens een meerwaarde en weet zich steeds meer te bewijzen: de rust zelve terwijl hij de muziek op geniale wijze neerzet, zonder de spotlights op te zoeken. Robert Smith was in een goede bui en kon zelfs een grapje de wereld insturen op het moment dat hij even vergeten was wat het volgende nummer zou zijn en wat later een nieuw nummer wou aankondigen tot hij zijn fout inzag en aangaf: vreemd, want ik ben diegene die de setlist vastlegt. Licht entertainment, zo beschreef hij zelf de set van Edingburgh en de fans genoten met volle teugen: ze zongen de gekende nummers uit volle borst mee, klapten waar er van het verwacht werd dat ze zouden klappen, sprongen mee, kirden van plezier toen hun lievelingsnummer aan bod kwam enz. Wat de bisnummers betreft hebben we het gevoel dat er daar geen verandering inzit en die stuwen net de set naar één lang hoogtepunt, waarna de stilte veel te luid weerklinkt, want we zijn sets van drie uur gewoon, maar 22h30 is nu éénmaal 22h30 en in tegenstelling tot bij een solo show buigt hij hier voor de huisregels.
Het was een feest, een blij weerzien en ja we zitten met een vraag: waar blijven die nieuwe nummers? Los van dat: op naar het volgende The Cure optreden en wij kijken uit naar het nieuw album. Het was een topavond!
Voor de fans nog eens de setlist: Plainsong - Pictures Of You – High – Lovesong – Secrets – Burn - Fascination Street - Never Enough – Push - In Between Days - Just Like Heaven – Trust - Three Imaginary Boys - Charlotte Sometimes - A Night Like This - Play For Today - A Forest - From The Edge Of The Deep Green Sea - Prayers For Rain – Disintegration
Encore: Lullaby - The Walk - The Lovecats - Let's Go To Bed - Friday I'm In Love - Close To Me - Why Can't I Be You? - Boys Don't Cry
Even meegeven - Het festival was sold out (30.000 mensen)
Info: https://www.smmrsessions.com/
Organisatie: Edinburgh Summer Sessions
Even voorstellen – Dinosaur Jr. – new album ‘there near’
DINOSAUR JR. ANNOUNCE NEW ALBUM, THERE NEAR, OUT AUG 28th VIA JAGJAGUWAR
Sept 26
“everything at once” https://www.youtube.com/watch?v=rouiJX5lcjc
July 26
“blowin’ up” https://www.youtube.com/watch?v=zS-yOS2HEGk
June 26
SHARE NEW SINGLE ‘SEVERAL GOT AWAY’
https://www.youtube.com/watch?v=KMPf5HB4rvM
Dinosaur Jr. announce their new album, There Near, out August 28th via Jagjaguwar and release the lead single/video, ‘Several Got Away’. In conjunction, they announce a fall North American Tour. Of the ‘Several Got Away’ video, the director Guy says, “I wanted to do something a little tongue-in-cheek with a kind of ‘backyard movie’ feel that could fit in nicely with the existing canon of Dinosaur Jr. music videos. The first bit of inspiration came from a great Henry Darger painting of kids being terrorised by two giant floating hands of fire. Then I got thinking about the rapture and it came together from there. The guys were really game for it all and I was honoured that they let me chase them around a big field with my camera like a psycho. We were on a tight schedule with the turnaround so I had to learn a lot of VFX stuff over the course of weekend, but I like the way the effects all turned out.”
There Near marks the sixth studio album Dinosaur Jr. have recorded in the 20 years since their triumphal rebirth. There have been several live and/or closet cleaning collections to keep us punters sated for the five years since Sweep It Into Space, but there is nothing quite like having a full slab of new Dino tunes to fry your ears. And There Near has all knobs set to Extra Crispy.
Created in short, intense bursts over the course of a year at Amherst's Bisquiteen Studio, There Near was recorded almost entirely by Dino's core trio—king of the thunder tubs, Murph, human tornado Lou Barlow on bass/vocals and the inimitable J Mascis on guitar/vocals—with a bit of piano and organ work by local master musician, Ken Mauri. And the album roars from start to finish.
J's guitar tone throughout There Near is even more animalistic than usual, perhaps owing partly to the fact he's playing through a recently acquired 70's Mesa Boogie MK 1 amp. “I bought the same amp that Chris Dixon had when we made our first album,” J says. “Chris recorded us at his house with his amp. It has a real interesting sound I haven't gotten for a while. And it's something I was trying to get back to on this album. The Stones started using Mesa Boogies in the '70s after they heard Santana playing through them. Then The Clash copied The Stones, etc. As the years went on into the MK 2 and so on, the Boogie got more metal sounding. But the MK 1 has a souped-up Fender sound. You always hear how Rick Rubin always makes bands he's producing sit down and listen to their first album and say let's get back to that sound. So I just gave myself his advice."
Asked about the philosophical opacity of his lyrical approach, J says. “I'm not always sure what a song is 'about' when I'm writing it. I guess the meaning will present itself at some point. I'll use whatever words work. And a lot of it will be influenced by whatever esoteric mumbo jumbo I'm reading at the time. I try not to think too hard about any of it. I think it's a drag that Spotify shows all the lyrics to a song. What's the fun of that?."
There Near continues Dinosaur Jr.'s string of classic albums. The new songs are sure to sound amazing with their monstrous riffs blaring from live stages amidst their historical brethren.
Can't wait to catch them live, but in the meantime, There Near will be a constant companion. The nearer the better.
Dinosaur Jr. - There Near // Jagjaguwar - 28/08/26
1. Several Got Away
Cactus Club, Brugge - concerts
2026
Rooftop street food, van 04 juli term 30 aug 2026
31-07 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Tje
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026 @De Burg
05-08 Raymond V/H Groenewoud
06/08 Tom McRae
07-08 Kraantje Pappie, ’t Hof van commerce, S10, NAFT, Blu samu
12/08 Emmy d’Arc
13/08 Alfa mist
07/08 Benenwerk
14/08 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Fenne Kuppens (Whispering sons)
03/09 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Abel Ghekiere
18-09 Humo’s rock rally 2026, voorronde W-Vlaanderen
22-09 John Carroll Kirby (ism Kaap)
23-09 Cory Hanson (new date)
24-09 Fisher-Z (ism Stricto Tempo)
27-09 Sergeant, Klein Volk
06-10 Berre
07-10 Ploegendienst
10-10 Benenwerk indoor - classix edition
11-10 Bizkit Park (Org: Show-Time.be)
12-10 Fat White Family
13/10 The Lemoheads
14-10 Spain plays ‘the blue moods of Spain’, Stadsschouwburg, Brugge (ism CC Brugge)
15-10 High Hi
18-10 Devotchka, Sons of town hall (ism Stricto Tempo)
24-10 Teenage Fanclub
25-10 Bruges is doomed: Wolves in the throne room, Worm, Final dose
27-10 Breaking waves: Personal Trainer, Spike Fuck
28-10 Kirk Fletcher (ism Stricto Tempo)
30-10 St. Paul & The Broken Bones
29-10 Zap mama + K.Zia
31-10 Icoon like a prayer’, Halloween edition (Org: Lucky Lemon)
04/11 Tsar B
05-11 Portland
07-11 De Staat, Hiqpy
09-11 Horse jumper of love
10-11 Spike and the gimme gimmes (ism MCLX)
10-11-Breaking waves: Coh3 (Soyuz)
11-11 Joan as police woman, 20 Y ‘real life’
13-11 Felix da Housecat (ism Stricto Tempo)
16-11 Breaking waves: Shaki Tavi, Honey I’m home
19 + 20-11 Ao
21-11 Nubiyan Twist (ism CC Brugge)
22-11 Luka Bloom @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum Brugge)
24/11 Breaking waves: Shaking Hand
25/11 Patches
26-11 Jah Wobble plays ‘metal box rebuilt in dub’
02-12 Lézard
07-12-Breaking waves: The Tubs
13-12 Duyster. festival: Sophia, Jake, Xerxes Fussell, Camille Camille, …
2027
24-02 Ila
27-02 The Reytons
27-03 Pokey Lavarge
21-04 Oko Yono, we are stardust, we are golden, the women of the 60s and 70s (ism CC Brugge) (new date)
INFOS
Sound Track
Cactus draait op zonne-energie (en iedereen kan mee investeren)
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie! Met Sound Track, als opvolger van Westtalent, gaan we op zoek naar de sound van onze regio! Je hebt muzikaal talent en je staat te trappelen om je te laten begeleiden naar een roemrijke carrière? Inschrijven is de boodschap!
Meer weten? www.sound-track.be
Too many keys: gloednieuw pianofestival (ism Concertgebouw Brugge) – info zie site
Cactusfestival www.cactusfestival.be
Moods!
Benenwerk
In augustus wordt de Brugse binnenstad opnieuw omgetoverd tot één grote dansvloer tijdens de editie van Benenwerk 'Ballroom Brugeoise'. Op verschillende podia kan het publiek een hele avond proeven van een uitgebreid aanbod aan dansstijlen en dat volledig gratis. Het evenement is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot een vaste waarde.
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
https://www.cactusmusic.be
Razernij 2026: Beerdrinkers & Hellraisers 2026 - Aanstekelijke punkrock én er kan een hoekje af zijn
Razernij 2026: Beerdrinkers & Hellraisers 2026
Sleutelhof
Rumst
2026-08-22
Erik Vandamme
In Rumst wordt de hel niet met vuur en zwavel ontketend, maar met schuimende bierglazen, ronkende gitaren en een stevige dosis punk. Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers heeft er intussen een mooie jaarlijkse traditie van gemaakt. Onder de bomen van het Sleutelhof ontmoeten bierliefhebbers, punkers en toevallige passanten elkaar voor een festival dat zijn charme niet haalt uit grote gebaren, maar uit nabijheid, spontaniteit en vooral veel gezelligheid.
He gezellige karakter betekent echter niet dat het er muzikaal braaf aan toegaat. Met Mechels Laweit, The Scabby Knees, F.O.D., Shandon en The Real McKenzies stond er opnieuw een affiche klaar die het Sleutelhof stevig op zijn grondvesten moest doen daveren. Glazen vullen, gitaren aanslaan en de remmen los: Razernij kon beginnen.
De formatie Mechels Laweit (******) wordt omschreven als 'pretpunk', en die vlag dekt de lading. De band ontstond in 2012 als Zombie Butterfly. Na de nodige omzwervingen en enkele personeelswissels werd de naam veranderd in Mechels Laweit, waarmee de groep haar band met Mechelen nog sterker onderstreept. Aangezien Rumst daar niet zo ver vandaan ligt, mocht dit optreden gerust als een kleine thuismatch worden beschouwd. Met Maeva, die de band in 2025 als nieuwe bassiste vervoegde, knalde het gezelschap al vroeg in de namiddag. De beweeglijke frontman bracht bijna de volledige set vóór het podium en tussen het publiek door. Hij liet omstanders meebrullen in de microfoon en ontpopte zich tot een volksmenner. Tegen het einde liet ook een van de gitaristen het podium achter zich om zich bij hem en het publiek te voegen. De grens tussen band en toeschouwers verdween haast volledig.
Ook de andere muzikanten droegen hun steentje bij en verhieven humor tot kunst.
Er ontstond een aanstekelijk pretpunkfeest!
The Scabby Knees (****) tapte uit een iets melodieuzer, serieuzer vaatje, zonder dat de humor verdween. De band speelde een technisch onderlegde en strak gespeelde set, die als een pletwals over het terrein denderde. Het ging allemaal wat in dezelfde richting. Het was een klein minpunt, binnen een set die verder stevig in elkaar zat.
Alle registers werden opengetrokken. Dit is punk, lekker om zich heen stampen. Vooraan ontstond zelfs een eerste voorzichtige moshpit. Missie geslaagd dus.
F.O.D. (*****) gaf een energieke indruk van hun melodieuze punkrock, zonder de speelsheid uit het oog te verliezen. Het siert hen. Snedige songs met een kwinkslag, grappige anekdotes en muzikaal plezier. Met songs als “Letter to Laura”, “A Thousand Shots”, “Party at Olm Street” en “Welcome to the Show” onderstreepte de band hun muzikale kwaliteit.
Glimlachende gezichten en enkele moshpits waren het gevolg.
F.O.D. bracht zijn enthousiasme moeiteloos op het publiek. Nummers als “Carry On”, “The Soundtrack of My Life”, “Feeling Gay” en “Living in a Mad Mad World' tekenden hun veelzijdigheid.
Er volgde een eigenzinnige versie van Green Days “American Idiot”, waarmee F.O.D. de set op passende wijze afsloot. Snedige punkrock, catchy melodieën en songs die herinneringen oproepen aan grootheden als Descendents, Green Day, The Offspring, Weezer, Bad Religion, Pennywise en Lagwagon, een beetje hun handelsmerk.
Op Razernij toonde F.O.D. hun herkenbaarheid en eigenheid.
Shandon (*****) is een Italiaanse band, in 1994 opgericht, en groeide in eigen land uit tot een vaste waarde binnen de ska-punkscene. Muzikaal was er al eens een lange onderbreking, maar in Rumst zagen we de gretigheid van jonge wolven.
Het combo raasde met een aanstekelijke mix van punkrock, ska en hardcore. Er was vooral de prominente inbreng van sax, trombone en trompet, die Shandon een eigen geluid bezorgde. De saxofonist zocht geregeld de rand van het podium op en maakte met zijn uitbundige présence zichtbaar indruk op het publiek.
Halverwege de set zakte het tempo enigszins weg en dreigde het wat onze aandacht te verslappen. Maar een sterke finale maakte het goed. Het publiek werd volop bij het optreden betrokken en brulde de herkenbare refreinen uit volle borst mee.
Als feestelijk sluitstuk haalde Shandon nog “Proud Mary” boven. Het nummer werd geschreven door John Fogerty en in 1969 uitgebracht door Creedence Clearwater Revival. Het kreeg een energieke uitvoering van de Italianen en leunde duidelijk aan bij de later beroemd geworden versie van Ike & Tina Turner.
Shandon speelde een aanstekelijke ska-punkset in een Italiaans temperament, met precies die treffende combinatie van snedige punkrock en kleurrijke blazers.
The Real McKenzies (*****) worden wel eens vergeleken met Dropkick Murphys. Het is wat kort door de bocht, al bewegen beide bands zich met hun doedelzak en folkpunkinvloed deels in dezelfde richting. The Real McKenzies beschikken duidelijk over een eigen karakter: ze stampen stevig om zich heen en verpakken hun woede en frustraties in een flinke dosis humor en jolijt. Met o.m. “Due West”, “Too Many Fingers”, “Culling the Herd”, “The Night the Lights Went Out in Scotland”, “The Lads Who Fought & Won”, “Kings of Fife”, “Nessie” en “Chip” putte de band rijkelijk uit haar uitgebreide repertoire. Stuk voor stuk songs van aanstekelijke folkpunk en Schotse strijdlust. Ook de bindteksten hebben een boodschap en houden het publiek een spiegel voor, zonder dat de charismatische frontman al te prekerig overkwam. Hij laat de muziek voor zich spreken en maakt ruimte voor de nodige absurditeit.
Op "I know you are sailors" liet hij een groot deel van het publiek op de grond zitten en roeien ze ahw op de woelige golven van de zee. Even later werd een man uit het publiek op het podium geroepen om een 'hot shotje' te nemen. Leuk allemaal.
The Real McKenzies bracht een stevige portie folkpunk tussen bittere ernst en pure pret. Crowdsurfers zeilden over de hoofden heen. Met “The Tempest” en het toepasselijke “Drink Some More” naderde de set haar uitbundige ontknoping. Een puike afsluiter.
We kregen een boeiende dag vol smaakvolle bieren en pittige punkrock.
(dank aan Gigview)
Organisatie: Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers
Lippelof - Free Podium – Een oneindige vrijheid in uittekenen van uitgebreide muzikale landschappen
Lippelof - Free Podium
Sint-Stefanuskerk
Lippelo (Puurs/Sint-Amands)
2026-08-16
Erik Vandamme
Sommige concertlocaties hebben meer te vertellen dan andere. De voormalige Sint-Stefanuskerk van Lippelo is er een mooi voorbeeld van. Waar vroeger kerkgangers samenkwamen voor vieringen en religieuze gezangen, weerklinkt vandaag opnieuw muziek tussen de historische muren. Alleen is de invulling helemaal anders. Na haar ontwijding en grondige renovatie kreeg de kerk een tweede leven als Lippelof, een ontmoetingsplek voor cultuur, muziek en andere activiteiten.
Het verleden is erbij niet uitgewist: de authentieke elementen en bijzondere sfeer van het gebouw bleven behouden. Het zorgt ervoor dat een concert hier automatisch iets meer krijgt dan alleen een podium en een publiek.
Muziek klinkt nu eenmaal anders in een ruimte die decennialang een plaats van bezinning was. We waren aanwezig op zondag 16 augustus voor een namiddag en avond onder de noemer 'Lippelof - Fee Podium'. Vier bands namen er op hun eigen manier de vrijheid om uitgebreide muzikale landschappen uit te tekenen.
"Met wat vrienden musiceren, wat kan dat de buren schelen. De versterker staat op zeven en de buurvrouw zegt: 'Dat mag.” Het is een stukje uit “Ik voel me goed” van Johan Verminnen, maar het had evengoed de ingesteldheid kunnen zijn waarmee het saxofoonkwartet Culmination (****) op het podium staat. Vier doorwinterde jazzmuzikanten die de verschillende klanken van hun instrumenten volledig onder de knie hebben en er zichtbaar veel plezier aan beleven. Buitengewoon is hoe het kwartet de sfeer van een jamsessie weet op te roepen, maar daar tegelijk een flinke dosis improvisatie aan toevoegt. Culmination blaast zo een warme, groovy wind doorheen de kerk. Of het nu alt-, tenor-, bariton- of sopraansaxofoon is, de vier muzikanten spelen speels en ongedwongen, vlak voor het podium. We gaan dan ook prompt overstag in het klankentapijt.
Wij leerden gitarist Bram Van Den Eeckhout (*****) kennen via de formatie Monkey Juice. In Lippelo stond hij echter helemaal alleen op het podium, met enkel een akoestische gitaar. Het werd een vrij korte set, maar in die beperkte tijd liet Bram duidelijk horen wat hij in zijn mars heeft. Intieme, vloeiende en heldere gitaarlijnen die het midden houden tussen een Bob Dylan en de betere western- en countrymuziek. Ondanks het feit dat Bram er helemaal alleen met zijn akoestische gitaar staat, klinkt zijn spel rijk en gelaagd, alsof er een complete band op het podium staat.
Toch blijft alles opvallend helder en beheerst, zonder dat de intimiteit van zijn optreden verloren gaat. Het filmische aspect primeert er nog het meest. We voelen ons haast wegzinken in een of andere cowboyfilm, waar de spanning te snijden is wanneer een cowboy de deuren openzwaait en een saloon binnenstapt. Het onderschrijft de visuele manier waarop Bram gitaar speelt. Hij heeft geen woorden nodig om zich uit te drukken: alleen al met zijn gitaar vertelt hij een heel verhaal. Ingetogen, maar ook verrassend aanstekelijk. Het enige minpuntje was de wat korte set. Dit had gerust nog een uurtje mogen doorgaan.
Hoewel het muzikaal een heel andere richting uitgaat, staat Solo Creek (*****) met diezelfde ingesteldheid op het podium. De band brengt covers uit de jaren '80, aangevuld met tijdloze liedjes en eigen songs. Het gebeurt op zo'n doorleefde en speelse wijze. Opvallend is hoe elke schakel binnen deze band even belangrijk is. Zonder drums, maar met gitaarriedels, piano en een warme stem, weet Solo Creek ons te ontroeren.
Er ontstaat een soort huiskamersfeertje, of het gevoel alsof je rond een kampvuur zit. Afhankelijk van de locatie krijgt dat gevoel telkens een andere dimensie. In deze kerk zorgt het zelfs voor een bijna sacrale beleving.
Naast mooie muziek ontpopt de frontman zich ook tot een ware entertainer. Hij betrekt het publiek voortdurend bij de set en zoekt hen zelfs op tijdens een spontaan sing-alongmoment. Gezelligheid troef dus bij Solo Creek, waarbij speelsheid hand in hand gaat met een perfecte beheersing van de respectievelijke instrumenten. Intieme songs worden afgewisseld met enkele aanstekelijke nummers. Het resulteerde wel in een warme, gevarieerde en gezellige set.
Under-Cover (****) is een energieke zeskoppige band met een passie voor live muziek. Met twee weergaloze zangeressen en een strakke band brengt de formatie een gevarieerd repertoire dat iedereen in beweging krijgt. Binnen een set van meer dan een uur zorgt Under-Cover voor een aanstekelijk slot van deze dag. Het meest opvallende erbij is de tweestemmigheid. De twee zangeressen vullen en voelen elkaar aan. Precies hetzelfde gebeurt binnen de band, elke schakel blijkt even belangrijk.
Under-Cover bracht een warme en catchy uitvoering. Soms zaten we lekker mee te deinen op onze stoel, andere keren zongen we de teksten mee en op intieme momenten pinkten we zelfs een traantje weg. Om maar te zeggen: het is vooral die gevarieerde aanpak die ons, en iedereen om ons heen, over de streep trok. Die negentig minuten vlogen dan ook voorbij.
Under-Cover toonde op uitgekiende wijze waar deze dag uiteindelijk helemaal om draaide: de oneindige vrijheid om muzikale landschappen uit te tekenen en telkens opnieuw andere sferen te creëren. Van de jazzy improvisaties van Culmination, over het filmische gitaarspel van Bram Van Den Eeckhout en de warme intimiteit van Solo Creek, tot het meer uitgesproken en gevarieerde livegevoel van Under-Cover: elke formatie gaf er op hun eigen manier invulling aan. Daar kan een mens alleen maar blij van worden.
Een perfect slot dus van een boeiende muzikale dag, op een al even boeiende locatie die duidelijk tot de verbeelding sprak.
Organisatie: Lippelo (Puurs - Sint-Amands)
Even voorstellen - Derek feat. Jan De Wilde - 'Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt', single
Lipstick Notes
Release: 28 augustus 2026
Eerste single van het nieuwe Derek album 'HUNKER' (release: 9 okt 2026).
Een duet met Jan De Wilde.
Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt - song and lyrics by DEREK | Spotify
De eerste optredens die Derek bijwoonde waren kleinkunstconcerten op “De Zolder” in zijn geboortedorp Gavere. Daar zag hij in de jaren zeventig alle grote kleinkunstenaars passeren en dat liet een blijvende indruk na. Eén van de eerste platen die hij op zijn kamertje thuis draaide, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde. Dat dezelfde Jan vijftig jaar jaar later zou meezingen op een liedje van hem, was toen niet eens een droom, en toch is het nu werkelijkheid. Toen Jan kwam zingen in de studio en zijn stem door de boxen klonk, sprongen de tranen in Derek zijn ogen. Vijftig jaren schoten in een paar seconden voorbij.
Naast Jan De Wilde, kwamen ook twee andere Belpop-coryfeeën meezingen op een lied (waarover later meer). De plaat 'Hunker' is schatplichtig aan de kleinkunstenaars van die tijd. De liedjes geven een inkijk in de jonge levensjaren van Derek die overgaan in gerijpte mijmeringen van een door de wol, of eerder, door de muziek geverfde Derek. Eerst was er de kleinkunst, dan Dylan, Johnny Cash, Eric Clapton, JJ Cale en nog later de rock ’n roll van The Stones, de rock van AC/DC en Aerosmith. De eerste romance blijft echter voor altijd hangen in het hart en is niet weg te krijgen uit het onderbewuste. Bij Derek is dat niet anders.
Derek is een singer-songwriter met een dertigtal cd’s op zijn kerfstok of palmares. Hij schrijft en zingt in het Engels, Frans en Nederlands en had radiohits met 'Oh By The Way', 'Petit Lapin', 'Oui Je t’Aime', 'Zusje' en 'Onder stroom'. Hij is ook auteur van drie verhalen- en gedichtenbundels: 'Blij Met Een Beetje Zon', '16' en 'De Boswachter Van Oostende'.
Derek had samen met Yves Meersschaert het duo Derek & Vis en zit nog steeds in de rockband Derek & The Dirt. Vanaf 2002 werkt hij onder de naam Derek zowel solo als met verschillende groepsbezettingen aan nieuwe cd's en trad en treedt hij daarbij op in vele verschillende formules en groepen die luisteren naar namen als Pilgrim, Het Gespuis, The Rolls, Derek & Renaud, Derek & Maria, Derek & Rony Verbiest, Les Rimbauds, Les Amis de Derek.
Vanaf oktober gaan Derek & De tedere kompanen de baan op om het nieuwe album 'Hunker' live te brengen.
Line-up Derek & De tedere kompanen:
Derek: zang en klassieke gitaar
Tony Gyselinck: drums
Mario Vermandel: bas en contrabas
Hans Van Oost: elektrische gitaar
Yves Meersschaert: piano en orgel
Nils De Caster: viool, lapsteel en mandoline
Live:
15 oktober 2026, CC De Steenoven, Herzele (try-out)
23 oktober 2026, CC De Grote Post, Oostende (première)
31 oktober 2026, CC Leietheater, Deinze
Sony Music news – Angèle releases new single ‘une seule vie’
ANGÈLE RELEASES NEW SINGLE AND MUSIC VIDEO 'UNE SEULE VIE'
A SOLAR POP ANTHEM THAT OPENS UP THE WORLD OF INSTINCT
Angèle - Une seule vie (Official Video)
HER NEW ALBUM INSTINCT ARRIVES OCTOBER 16
Belgian pop superstar singer-songwriter Angèle releases her new single and music video “Une seule vie”, available now via Angèle VL Records / Sony Music. The track is taken from her forthcoming album 'INSTINCT', out October 16
'Une seule vie' is a pop anthem of this new chapter and a genuine crossover moment. Built on the electronic foundations of 'INSTINCT', it brings the sound into something brighter made to work equally on a dancefloor and on daytime radio. Produced by Angèle and long-time collaborator Tristan Salvati, the track works as an urgent call. Written in the first person, it takes the shape of a stream of thought in which Angèle lays out her doubts and questions her relationship to the world, to truth and to illusion. Where 'Dis-Le' was about listening to your instinct and giving it a voice, 'Une seule vie' takes the next step: acting on it. The song never settles the question. It holds past, present and future together and stays in the hesitation, until what remains is the desire itself, to live.
The release arrives with a music video written and directed by Thomas Mailaender and produced by Partizan. A visual artist working between Marseille and Paris, known for his immersive installations and for a practice built around collected and found images.
Filmed in the south of France and shot entirely on 16mm, the video is a crafted, faintly surreal piece of work in which memories and mental images physically break into Angèle’s reality. Everything was made in front of the camera rather than generated afterwards, through stop motion, superimpositions, mirrors and printed images, and the making of it is left visible in the frame. One moment could not be staged: the total solar eclipse of August 12 in Europe was captured live, on film, as it happened.
On the film, Thomas Mailaender explains: “We imagined the video as a succession of memories, visions and mental images that physically burst into Angèle’s reality. […] Analogue thus becomes the natural language of the video: a fragile, imperfect material to talk about memory, nostalgia and time slipping away from us.”
Out October 16, 'INSTINCT' is built around a return to instincts, to the part of yourself that exists before expectation, performance and external noise. Across the album, Angèle explores the tension between control and release, image and reality, and the different versions of ourselves that emerge when we stop trying to fit into a fixed identity.
Electronic at its core, the album uses chrome as a recurring visual and conceptual language: reflective, artificial and cold on the surface, but ultimately treated as a space for transformation and freedom.
INSTINCT
OUT ON OCTOBER 16
VierNulVier, Gent - Videodroom - de jaarlijkse dream date tussen VIERNULVIER en Film Fest Gent - sluit traditiegetrouw af met een soundtrackproject
Dit jaar maken we het extra 'Bond' en brengt een trosje Belgische muzikanten een eigenzinnige hommage aan de filmmuziek van het James Bond universum ter ere van de 20e verjaardag van 'Casino Royale' (M. Campbell, '06).
Van uitgebeende pianoversies tot tegendraadse Nederlandstalige covers, stuurse electronica en wie weet wat nog allemaal! 12 Belgische artiesten gaan de uitdaging aan, en halen een James Bond-nummer uit elkaar, om het op eigen wijze weer aaneen te plakken!
met
An Pierlé & Hendrik Lasure
Youniss
Aili & Orson
David Numwami
Gustaph
Dushime
Helena Casella
Iskander Moon
Johannes Is Zijn Naam
maya dhondt
Uma Chine
& ...
In deze traditionele maar toch ietwat atypische Videodroom afsluiter, brengen 12 acts hun hommage aan de filmmuziek van James Bond.
Anders dan voorgaande jaren krijgen we dus niet 1 of 2 artiesten, maar een hele sterrencast aan lokaal talent op het podium. Ze proberen het origineel te overtreffen met hun eigenzinnige Bond-versies, en hebben daarvoor stuk voor stuk een license of skill.
Let the Casino 'Battle' Royale begin!
www.viernulvier.gent
Next-Step - AA Productions: news
Concerts
2026
van 08-09 t-m 11-09 Slimane, Cirque Royal
27-09 M. Pokora, adrénaline tour, Forest National
03-10 Philippe Lellouche, CC d’Auderghem (Bxl)
06-10 Patrick Bruel, alors regarde 35, Forest National j
12 + 13-10 Florent Pagny, 65 tour, Zénith, Damiens + Zénith, Lille (ism Vérone Productions)
14-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, OM, Liège
15-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, Ancienne Belgique
12-11 Lara Fabian, Forest National
12-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Le Forum, Liège
13-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Cirque Royal
19 + 20-11 Florent Pagny, 65 tour, Forest National
21-11 Christophe Maé, Forest National
12-12 Claudio Capéo, Forest National
16-12 David Castello-Lopes, Cirque Royal
17-12 David Castello-Lopes, Le Forum, Liège
2027
21-01 David Castello-Lopes, Cirque Royal
22-01 Kyo, ‘l’entre monde tour’, Forest National
23-01 Christophe Maé, Forest National
23-01-Bernard Werber, Cirque Royal
21-02 Ambre, Cirque Royal
05-03 Festival Mondial de la magie
09-03 Elodie Arnould ‘bijou de famille avec Waly Dia, W:Halll, Bxl
12-03 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Le Forum, Liège
13-03 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Forest National
20-03 Le Roi Soleil, Forest National à 15h , à 20h
25-03 Christophe Maé, Forest National
25-03 Hector Obalk ‘toute l’histoire de la peinture’, Cirque Royal
26-03 Toujours vivant: 500 choristes chantent avec Johnny Hallyday (10 ans après)
27-03 Marine, Forest National
02-04 Raphaël, Karaoké, Cirque Royal
14 + 15-04 Bernard Lavilliers, Cirque Royal
15-04 Gauvain Sers, W:Hall, Bxl
04-06 Jenifer 'DJ tour', Forest National
05-06 Amel Bent, Forest National
11-06 Alex Vizorek ‘la musique classique et de l’humour’, Le Forum, Liège
02-10 Julien Clerc, Forest National
02-12 Christophe Willem, Forst National
https://www.next-step.be
Even voorstellen – Crooked Steps - nieuwe single 'Dragracer'
startschot van een nieuwe plaat die in het voorjaar 2027 verschijnt
Genre: psychedelische garage rock.
Voor fans van: King Gizzard, Frankie and the Witch Fingers, Osees, The Black Keys etc.
Dragracer - Single by Crooked Steps | Spotify
- vol gas tegen de manosfeer, de nepheid en de twijfel: Crooked Steps is terug met 'Dragracer'.
Zwaarder, harder & sneller
Crooked Steps is terug, en de Nieuwe Lichting-winnaars laten de zon en de surfvibes achter zich. De Gentse garagerockband klinkt donkerder, zwaarder en sneller dan ooit. Rauwer en met tanden, harde gitaren en bonkende drums.
Eerste bewijsstuk: 'Dragracer'. Een snelle, uitgelaten rocksong met een gitaarsolo die je vanuit de ruimte hoort, met daaronder een tekst die dieper graaft. 'Dragracer' gaat over de woede om de nepheid die je vandaag overal ziet. Om mensen die valse zekerheid verkopen, om 'plastic' perfectie, om status najagen en dat verwarren met waarde, om de mannen die roepen dat sterk zijn betekent dat je je emoties wegstopt. Maar het gaat evengoed over de twijfel die al die luide, foute ideeën bij de rest van ons planten. Niemand is daar immuun voor.
Want achter die façade schuilt vaak eenzaamheid, en wegkijken of haten lost niets op. Contact zoeken wel. Waar het refrein hen aanspreekt, neemt de bridge de telefoon op. "Just give me a call before you fall. We'll sort it out and live forever."
'Dragracer' is de eerste van een reeks singles in de aanloop naar een nieuwe plaat, die in het voorjaar van 2027 uit de lucht komt vallen.
- Crooked Steps live, Trefpunt SOLD OUT -
Doorheen de jaren bouwde het Gentse viertal een stevig parcours uit, met radiohits als 'Sugar' en 'Daiquiri' - die laatste schopte het tot #1 in De Afrekening - en een debuutalbum dat werd opgepikt door onder meer Studio Brussel, Willy en HUMO.
Eind januari 2020 won Crooked Steps De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Echter, kort daarna ging het land op slot en verdween een volle festivalzomer van de kalender. Zodra het weer kon, keerde de band terug naar het podium met shows in België en Nederland.
De band stond onder meer in Het Depot, Vooruit en OLT Rivierenhof en op festivals als Boomtown, Leffingeleuren, de Gentse Feesten, Lokerse Feesten, Zeverrock, Sjock, Rock Olmen, Copacobana, Clamotte Rock, Ik Zie U Graag, etc.
Hun laatste liveshow dateert intussen van September 2024. Na een live-stilte van bijna twee jaar is het Gentse quartet nu helemaal terug. En de fans zijn hen duidelijk niet vergeten: hun comebackshow in Trefpunt in Gent op zaterdag 19 september was op een halve dag uitverkocht.
Meer shows worden binnenkort aangekondigd, via Toutpartout.
- Crooked Steps bio -
Crooked Steps is een surfgarageband uit Gent en is terug van nooit weggeweest.
Met een nieuwe plaat in aantocht verrijzen de Nieuwe Lichting-winnaars Lou (gitaar en vocals), Bas (bas), Polle (gitaar) en Thomas (drums) als een viervoetige jurassic-dinosaurus uit de prehistorische aarde.
Hun verhaal begon in 2020, toen Crooked Steps De Nieuwe Lichting van Studio Brussel won. Via singles als 'Sugar' en 'Daiquiri', die laatste schopte het tot nummer 1 in De Afrekening, zetten ze hun eerste stappen richting een groter publiek.
In april 2023 volgde het debuutalbum 'Sambuca Dreams', door HUMO onthaald op ???½ en omschreven als een heerlijke soundtrack voor uw topzomer. De plaat leverde airplay op bij Studio Brussel en Willy Radio, waar de band zelfs tot band van de maand werd gekroond. Met hun debuut in de koffer paseerden ze langs menig festivalweide in België en Nederland en stonden al op de podia van Boomtown en OLT Rivierenhof, Zeverrock en Copacobana.
Fast forward naar 2026 en het is tijd voor iets nieuws. De Hawaïhemden gaan uit, de zon gaat onder. Crooked Steps ging graven naar een nieuw geluid, ze groeven te diep en ontwaakten een sound waar zelfs Balrogs van wegvluchten.
Voor dat nieuwe materiaal streken ze neer in Number Nine Studio's bij producer Sebastian Omerson (STAKE, Ramkot, Brutus …). Het resultaat is een tienkoppig monster dat in het voorjaar 2027 zijn klauwen laat zien. Nog altijd Crooked Steps, maar dan toch anders. Weg met de zonovergoten surf, in met de supercellstorm. Zwaarder, donkerder en scherper dan ooit, een meedogenloze sonische rit richting complete sensory overload. All gas, no brakes. Plastic queens en manosfeerwezens worden gethagomiseerd.
Crooked Steps is terug.
Bezetting:
Lou Lippens: Guitar (Electric) & vocal
Bas Plompen: Bass
Thomas Vandenbogaert: Drums
Polle Stevens: Guitar (Electric)
Alcatraz event - Hatebreed + guests in de Brielpoort, Deinze op 21 november 2026
Na hun genadeloze optreden, tijdens de meest recente editie van het Alcatraz Festival, keert Hatebreed binnenkort alweer terug naar België.
Op 21 november houdt de band halt in De Brielpoort, de inmiddels historische muziektempel waar ook het verhaal van Alcatraz (het festival) is gestart.
Tevens tekenen Atrophy (USA) en Exumer (D) present. Beide bands voeren mee op de Thrash Metal-tsunami in de jaren tachtig en beschikken over een cultstatus.
Uiteraard zijn ook enkele acts van eigen bodem van de partij. Carnation komt een nieuw album voorstellen en Mantah liet op Alcatraz al zien in topvorm te verkeren.
12 bands, 2 podia, een lange toog en een goedgevulde merchstand: de juiste ingrediënten voor een hoogstaand muzikaal dagje in de Brielpoort.
www.alcatraz.be
Even voorstellen – Personal Trainer – Human assholes
Op 4 september brengt Personal Trainer hun aankomende album Human Assholes uit. Met deze 15-tracks tellende plaat volgen ze hun goed ontvangen plaat Still Willing op. De band was en is en was live te zien op verschillende festivals deze zomer en tijdens hun headline tour in het najaar.
De band geniet van bekendheid vanwege hun eindeloze creativiteit en vernieuwing en innoverende live shows. Voor deze plaat was voor het eerst akoestische gitaar het startpunt van de nummers. Ook is alles geschreven met de band in een repetitieruimte in plaats van als een productie achter de computer. Deze nieuwe werkwijze zorgde voor minder controle en meer ruimte voor spontaniteit, waarover frontman Willem Smit zegt:
"Every take that a group of people does simultaneously is a moment that has just happened and is shared by a group of people: if accidents happen, or if things do or do not go off the rails, that is part of what is happening in that performance. You give up some control, but for me, the decision-making became that much easier."
(bron: Bella Union/Mattan records)
Fifty Lab - WAVE 2 IS ER!! – 11 november t-m 13 november 2026 - Twintig nieuwe namen
Fifty Lab - WAVE 2 IS ER!! – 11 november t-m 13 november 2026 - Twintig nieuwe namen
We zijn ENORM BLIJ om exclusief de twintig nieuwe namen in de line-up met jullie te delen!! ?
We nemen het hart van Brussel over, dat tot leven komt met frisse klanken en duizenden Fifty Lab-fans ? ❤️
Fifty Lab slaat zijn deuren open in het hart van Brussel voor drie dagen vol muzikale ontdekkingen in alle stijlen en uit alle landen, en om te netwerken in een ontspannen, gezellige sfeer met internationale en Belgische deelnemers. Noteer 11, 12 en 13 november alvast in je agenda om FOMO te voorkomen ?
We kunnen echt niet wachten om jullie allemaal hier bij ons te hebben om deze geweldige artiesten te vieren. Onze line-up begint vol te raken en dat geeft ons een enorme kick. De tweede golf komt er HEET aan!
Ontdek de 20 nieuwe namen ? :
BILLYLILDOVE (CA)
Naast zijn hit She Got the Bomb, bruist dit punkproject van de energie en is het blijkbaar dé live-act die je niet mag missen.
WATERBABY (SE)
Ze staat onder contract bij Sub Pop (Nirvana, Beach House, Weyes Blood...) en is met Stockholmsvy een fenomeen geworden in Scandinavië.
CURE FOR PARANOIA (US)
Een compleet wilde live hiphopband, winnaar van de NPR Tiny Desk Contest 2026.
NOTINBED (FR)
Een van de meest opwindende nieuwe namen in de Franse glitch-pop, waarin electro en internetcultuur worden vermengd.
ALEWYA (ET/EG)
Als je van de shows van FKA twigs houdt, zul je hier dol op zijn.
ANAÏS CARDOT (FR)
Soepele R&B-jazz, samenwerkingen met Asake en Wizkid, met een podiumontwerp rond een indrukwekkende houten stoel die zowel veerkracht ondanks een handicap symboliseert als een oprecht oog voor detail in haar visuele wereld.
SEX MASK (AU)
Waarschijnlijk HET concert waar iedereen de volgende dag over zal praten. Ze improviseren veel op het podium, elke show is anders.
SIDEPROJECT (IS)
Aangeprezen door Björk, die hen uitnodigde om tijdens de zonsverduistering op haar rave in IJsland te spelen.
KILIMANJARO (UK)
De dj die Afro House en Amapiano op zijn kop zet, getekend bij Capitol Records. Ontdekt door Moncler, hij speelde voor Pharrell tijdens Milan Fashion Week.
BUREAU DE CHANGE (UK)
Scherpe, feministische post-punk, getekend bij Alcopop! Records. In de lijn van Lambrini Girls en IDLES komt deze band met een rauwe energie die je aan de grond nagelt.
NAMESBLISS (UK)
De Londense MC die neo-grime jazz-rap uitvindt. Genomineerd voor de MOBO Awards, hij rijgt uitverkochte zalen en UK-tours aan elkaar.
ŸEND (FR/DZ/GP)
Rap die recht uit het hart komt en R&B die je omver blaast, met een vleugje Algerijns-Guadeloupese roots. Met "la dame du fond" neemt ze je meteen mee in haar universum.
INSPECTOR SPACETIME (IS)
Een IJslands trio, 100% dancefloor, een levend eerbetoon aan Daft Punk en Charli XCX. Genoeg om elke zaal te veranderen in een gigantische nachtclub!!
YARD (IR)
Een Dublins trio dat techno en noise rock met volle kracht samensmelt. Je komt bezweet en elektrisch weer naar buiten. Dit gaat schudden!
EN UIT BELGIË
JEREMY RAGHEB
Hij is pas 20 jaar oud en geeft met waanzinnige virtuositeit een nieuwe invulling aan de khaen, een traditioneel instrument uit Laos en Thailand. Een live-ervaring die even verbluffend als hypnotiserend is!!
YASMINE
Brussels' nieuwe rijzende ster. Ma mère c'est mon père, gefilmd op de daken van Brussel, wordt nu al gedraaid op Générations en Tarmac. Ééntje om in de gaten te houden!!
AGHOGHO
Groovy bas, warme stem, Belgisch-Nigeriaanse roots. Soul, jazz en afrobeat, allemaal in één shaker. Denk Lianne La Havas, met een extra portie energie.
HYPERCONTENT!
Zeven muzikanten, twee drummers aan het roer, en één doel: het podium omtoveren tot een dansvloer. Jazz, house, funk, alles gaat erin.
FRED GATA
Een stem ergens tussen hete thee en een sluimerende zondagavond, maar op het podium slaat hij hard toe. Hiphop, soul en rauwe energie die nooit vals speelt.
GALA DRAGOT
Excentriek, ontroerend, onvoorspelbaar. Een botsing tussen de excentriciteit van Björk en het gevoel voor tragiek van Rosalía, in 3-uur-'s-nachts-biecht-modus.
PRO PROGRAMMA
Kleine herinnering: ons pro-programma staat klaar en het zit boordevol! ?
Op het menu: drie dagen lezingen, masterclasses, paneldiscussies, gedeelde lunches, industry drinks, en volop kansen om te babbelen en andere muziekprofessionals van over de hele wereld te ontmoeten ?️
FIFTY LAB 2026 | Music Festival | 11-12-13 NOV
Even voorstellen – Guido Belcanto – Droevig is deze wereld
GUIDO BELCANTO Deelt nieuw nummer, "Droevig Is Deze Wereld"
ALBUM "HET PAVILJOEN DER MENSELIJKE DRIFTEN"
UIT OP 25 SEPTEMBER 2026
Droevig is deze wereld - Single by Guido Belcanto | Spotify
10 Oktober live @ AB, Brussel
7 November live @ De Roma, Antwerpen
Nu verschijnt "Droevig Is Deze Wereld", de laatste single en openingstrack van Guido Belcanto's aankomende plaat die op 25 september zal verschijnen. Het lied is een hedendaagse herbewerking van de eerste song (uit 1989) die Guido ooit opnam. Let vooral ook op de prachtige a capella feature van The Bonnie Blues en het slepend steelgitaar arrangement van Bart Vervaeck. Het is de laatste jaren ook een belangrijke song geworden in Guido's live sets.
Wie zich een naam aanmeet als 'Guido Belcanto', kan niet anders dan de wereld met vaste regelmaat een nieuwe verzameling welluidende liedjes schenken. Onder dat motto kondigde hij de release van zijn nieuwe album "Het Paviljoen der Menselijke Driften" aan. Het is het achttiende album in vier decennia van de verkenner van het levenslied.
Aan de oorsprong van het album ligt een openbaring, die Guido ervoer toen het gunstige lot hem in het Brusselse Jubelpark bracht, tot bij het reliëf in carraramarmer van Jef Lambeaux. In de zinnelijke beeldgalerij van die fameuze beeldhouwer zag hij verliefdheid en jeugd, zonden en kwellingen, met in het midden Pietje De Dood die heerst over het aardse bestaan. En soms hoeft deze Guido niet na te denken: zo zou zijn album heten.
Op "Het Paviljoen der Menselijke Driften" vinden we naast eigen nummers, nog enkele andere hedendaagse bewerkingen terug. Wie kent bijvoorbeeld nog Maria Servaes-Bey, de koningin van het Nederlandse levenslied die als "De Zangeres Zonder Naam" zong over drinkende vaders, witte rozen en bloeiende twijgen. In "Als ik je zon niet kan wezen" krijgt ze postuum een cameo.
Want noteer: Belcantoland is niet enkel een geluksoase. Guido brengt op dit album twaalf liederen bijeen waarin afspraakjes verkeerd lopen, een zusje niet geboren wordt, Pearly Spencer haar schoonheid ziet verwelken. Het wordt een lach en een traan. 'Papa hangt in de kelder', een op het eerste zicht dramatisch nummer, eindigt toch nog met een onverwachte glimlach. 'Het leven is een barre verschrikking', besluit Guido dit album, terwijl vanuit zijn bibliotheek trouwe vrienden als Gerard Reve en Arthur Schopenhauer goedkeurend meewiegen. 'Het leven is een geschenk van het noodlot'.
Een dergelijke songcollectie maak je niet met anonieme huurmuzikanten, maar met goed volk dat gelééfd heeft. Nu het songschrijven overgenomen wordt door AI en muziek steeds meer uit doosjes, en minder uit samenspel ontstaat, is het een statement om wél te kiezen voor mensen die nog weten wat een mellotron, een pedal steel, een harmonium en een Farfisaorgel zijn. Geen échte emoties zonder échte instrumenten.
In Studio Bobonne te Ekeren kwam dus een fijn gezelschap bijeen dat zocht naar een snedige live-sound, want deze Belcanto gaat straks de hort op. Wat een feest! We horen gitaren wenen, orgels strelen, een koortje zalven en ineens een Mexicaans accordeon door de avond snijden. Zo groeit dit album organisch toe naar zijn muze, het reliëf in Brussel dat de genoegens en het leed van het menselijke leven zo treffend weergeeft. En aldus zingt vandaag ook Guido Belcanto.
Tracklist
10 Oktober, AB, Brussel BE
7 November, De Roma, Antwerpen BE
4 November, Tivoli, Utrecht NL
14 November, Tivoli, Utrecht NL
8 Januari, GC De Wildeman, Herent BE
10 Januari, CC Muze, Heusden-Zolder BE
13 Januari, De Werf, Aalst BE
16 Januari, CC Hasselt, Hasselt BE
21 Januari, CC Den Amer, Diest BE
22 Januari, De Warande, Turnhout BE
23 Januari, Cultuurhuis EMotia, Erpe-Mere BE
24 Januari, CC Het Bolwerk, Vilvoorde BE
29 Januari, CC 't Vondel, Halle BE
30 Januari, CC Guldenberg, Wevelgem BE
18 Februari, CC Ter Dilft, Bornem BE
26 Februari, CC Het Gasthuis, Aarschot BE
27 Februari, CC Achterolmen, Maaseik BE
4 Maart, CC Palethe, Pelt BE
5 Maart, De Markthallen, Herk-de-Stad BE
6 Maart, CC Stroming, Evergem-Sleidinge BE
12 Maart, GC De Steenoven, Herzele BE
13 Maart, Liers Cultuurcentrum, Lier BE
19 Maart, CC Het Perron, Ieper BE
21 Maart, De Kleine Komedie, Amsterdam NL
25 Maart, De Djoelen, Oud-Turnhout BE
26 Maart, GC De Route, Sint-Gillis-Waas BE
27 Maart, CC De Werft, Geel BE
2 April, CC Lokeren, Lokeren BE
3 April, Schouwburg De Kern, Wilrijk BE
9 April, CC De Kruisboog, Tienen BE
14 April, CC Zoetegem, Zottegem BE
15 April, De Kring, Roosendaal NL
16 April, Leidse Schouwburg, Leiden NL
17 April, Schouwburg Concertzaal Tilburg, Tilburg NL
21 April, CC De Borre, Bierbeek BE
23 April, CC De Warandepoort, Tervuren BE
24 April, CC De Kimpel, Bilzen-Hoeselt BE
25 April, Cultuurkoepel, Heiloo NL
29 April, CC 't Schaliken, Herentals BE
Pias news – Iskander Moon keert terug met ‘Violet’
ISKANDER MOON KEERT TERUG MET "VIOLET"
Iskander Moon - Violet (Official Music Video)
04.11.2026 – WINTERCIRCUS, GENT
05.11.2026 – WINTERCIRCUS, GENT UITVERKOCHT
11.11.2026 – HET DEPOT, LEUVEN
19.11.2026 – CLUB AFF, HASSELT UITVERKOCHT
Na de release van zijn veelgeprezen debuutalbum Salt Moon City afgelopen februari keert de Belgische singer-songwriter Iskander Moon terug met het gloednieuwe Violet. Met heerlijk melancholische blazers, een subtiel rafelige gitaar en een diepe, zwoele baslijn is Violet de perfecte Indian summer single. Het nummer gaat over een verloren liefde, zomerse herinneringen en dat typische gevoel van onderweg zijn, met de zon die langzaam ondergaat.
"'Violet' gaat over een eerste zomerliefde die je uiteindelijk moet loslaten, en over hoe die zomer nadien in je hoofd blijft hangen, maar dan in flarden en flitsen. Ik heb altijd opgekeken naar hoe Leif Vollebekk en Paolo Nutini een vintage sound naar iets nieuws weten te vertalen, en dat is wat ik ook met dit nummer wilde proberen. Toen ik het voor het eerst aan de band liet horen, wilden ze het metéen live spelen — nog voor de release. En het klikte gewoon: Violet voelt echt aan als een road trip song, ramen open, de zonsondergang achterna."
Het nummer groeide deze zomer tijdens passages op o.a. Suikerrock, Lokerse Feesten en Pukkelpop uit tot een publieksfavoriet.
De kiem van Violet ontstond tijdens een schrijfsessie in Berlijn, waar Iskander samenwerkte met het Nederlandse producersduo Remme & Stephan Cuny. Wat begon als een eerste songidee groeide uit tot een samenwerking met een indrukwekkend team van muzikanten en producers. Een van hen is Gavin Fitzjohn, een veelzijdige sessiemuzikant met wie Iskander in 2024 kennismaakte tijdens het Live Is Live-festival in Antwerpen. Op dezelfde affiche stonden toen zowel Iskander Moon als één van zijn grootste muzikale voorbeelden: Paolo Nutini. De twee muzikanten hielden sindsdien contact en slaan met 'Violet' voor het eerst officieel de handen in elkaar.
De mix van de single is in handen van Dani Castelar die eerder werkte als mixer en studio-engineer voor onder meer Paolo Nutini, R.E.M. en Editors.
De videoclip is opgenomen met Brian Van Es, met wie Moon eerder samenwerkte aan Ghosts en Berlin: "Gezien de titel van het nummer leek het ons een goed idee om de clip op te nemen in de Kalmthoutse Heide — een van de mooiste natuurgebieden van België, waar de heide rond augustus en september het hele landschap paars en violet kleurt. Het nummer ademt de sfeer van een nazomer, en dat is precies wat we met de videoclip probeerden vast te leggen.
Met Violet sluit Iskander Moon een bijzonder succesvol jaar af. Eerder dit jaar speelde hij concerten op Europese bodem en sierde zijn naam de affiche van enkele van de grootste Belgische festivals, met als hoogtepunt een passage in de Marquee op Pukkelpop. Hij verraste Average Rob met een bloedstollend mooie versie van The Cinematic Orchestra's To Build A Home in het TV programma 'Ik Vraag Het Aan', nam een eigenzinnige versie op van Chérie voor een VRT documentaire over de legendarische zanger Eddy Wally en mocht deze zelf brengen op het podium van Zomerhit.
Vanaf oktober 2026 tot en met februari 2027 trekt Iskander opnieuw de baan op voor een nieuwe reeks clubshows in België, Nederland, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland.
N9 Eeklo - events
Basisinfo - Muziekclub N9 in Eeklo maakt zich weer op met enkele toppers (in spe) en heel wat te ontdekken muzikaal talent. Zowat alles komt aan bod: indie, rock, blues, jazz, gipsy, klassiek, funk, soul, chanson, belpop en drone.
Ook in het seizoen slaan muziekclub N9 en Cultuurhuis Herbakker (nieuwe naam en vernieuwd gebouw) de handen in elkaar.
INFO zie site
Alle clubconcerten vinden al sinds de heropstart (2021) na de coronaperikelen plaats in Kubiek, en dat blijft in de toekomst ook zo.
2026
Helden in het Park – 30ste editie, van 30 juli t-m 02 augustus 2026 (www.hihp.be )
30/07 Jembaa Groove, Bnnyhunna, Blauwe Plek
31/07 Ibibio sound machine, Doco du Toco & The Alacaa beat Band, Kaito-Kai, Joki
01/08 Son Rompe Pera, Orkesta Mendoza, Septeto son, Uit de hoogte, MNSR Zéro
02/08 Iba Mahr + Asham Band, Giant tree, ‘Kino’ Johnny den artiest, Picknick, Back to mono
Herbakkersfestival 2026
07/08 Das Pop, Lenny Lenny, Teddy Burnhouse, Ciska Ciska, Nick
08/08 Rosie Stuart, Tourist LeMC, Hairbaby, Ches, Pornkings
09/08 Finn, De Mens, Kaat Van Stralen, Finn, Singalong voor Geert, Hindu radio DJs
05/09 Wine Lips + The Boojums
11/09 Groen genoeg: Opstand, Fatih/Losabes/Khail
12/09 Humo’s rock rally (Oost-Vlaamse preselectie)
18/09 Meskerem Mees & Carlos Gabin @Huysmanhoeve (streekcafé)
23/09 De favorieten van Luc Waegeman
25/09 Johannes is zijn naam (ism Cultuurhuis Herbakker)
26/09 Absynthe Minded à quatre mains @CC Evergem (ism CC Evergem)
03/10 Genn
09/10 The Hickey Underworld
10/10 Liesa Vab der Aa, Finn
23/10 Comm’Unité: Mark Wonder
25/10 Tha Alkaholiks (ism Hussle)
31/10 Chali 2na (ism Hussle)
13/11 Big Brave
14/11 double bil: Lézard, Rosie Stuart
20/11 Nusantara beat
27/11 Erroll Linton
08/12 Ladysmith black mamabazo (ism CulEvergem tuurhuis Herbakker)
11/12 The Zac Schulze Gang
2027
29/01 ECHT! (ism Cultuurhuis Herbakker)
13/02 Macondo Trio (ism Jazzlab)
20/02 Nausca
26/02 De Kift ‘ de eenzame’
INFO
Artist in residence: Rosie Stuart, Frans Kalf (2026)
Sound Track
Sound Track – het live en kansenparcours van VI.BE en de livesector
Helden in het Park brengt mensen van alle leeftijden en achtergronden samen. Muziekclub N9 organiseert het gratis muziekfestival al sinds 1995 onder de warme avondzon in het Heldenpark in Eeklo. Het is dé plek om je volledig te verliezen in livemuziek en een gezellige, zomerse sfeer.
Een gevarieerd liveprogramma
Onvergetelijke gratis concerten in één feestweekend, een nieuwe formule . Elke avond zorgen twee (inter)nationale topbands voor fantastische optredens op de main stage aan het kasteel. Vertrouwd concept met een warme festivalsfeer.
Herbakkersfestival Festivalsite Blokhutten, Eeklo
www.herbakkersfestival.be
Landrovers
LANDROVERS is een nieuw, grensverleggend muzikaal uitwisselingsproject, opgezet door
twee ervaren muziekhuizen aan weerszijden van de Nederlands-Belgische grens.
Muziekclub N9 en De Spot (Middelburg) slaan twee jaar lang de handen in elkaar om samen
en grensoverschrijdend acht concertavonden op poten te zetten. Zowel Nederlandse als
Belgische bands, jong bloed en gevestigd muzikaal talent worden tijdelijk weggeroofd uit hun
land van oorsprong, om er vervolgens over de landsgrens voor de leeuwen te worden gegooid!
Sound Track
MUZIEKCLUB N9 EN CULTUURHUIS HERBAKKER WERKEN OPNIEUW SAMEN
Twee Eeklose cultuurhuizen slaan opnieuw de handen in elkaar
De samenwerking bestaat uit onder andere uit een handvol
Cultuurhuis Herbakker en muziekclub N9 zijn geen onbekenden. De overburen
werken al jaren samen aan concerten, schoolvoorstellingen en Kunstendag voor Kinderen. Die
samenwerking is een verrijking voor beide partijen én het Eeklose cultuurlandschap
Alle concerten vinden plaats in N9 villa, Molenstraat 165, Eeklo.
Meer info over de concerten is te vinden op www.n9.be
Meer info betreffende jamsessies zie site
- Cursussen - check de website
- Jazzlab series - check de website
* N9 - 2022 - kreeg positief advies, maar nog geen centen van het budget Vlaamse overheid
Triggerfinger, try-out is een teken van appreciatie!
Meer info op www.n9.be
Even voorstellen — Justine Wolfs — ‘ever known’, single
Release: 28 augustus 2026
Justine Wolfs is een Belgische singer-songwriter uit Antwerpen die zich beweegt tussen indiepop en dreampop. Haar muziek wordt onder andere geïnspireerd door artiesten als Gracie Abrams, Lizzy McAlpine en Wolf Alice. Na haar eerste single ‘hyperfixation’ bracht ze in 2025 ook ‘noodlot’ uit, een Nederlandstalig duet met Wilson55. Intussen werkt ze samen met de Nederlandse producers Jaco Falcon en Tim van Emmerloot aan haar debuut-EP, die in november verschijnt en draait rond de verschillende gevoelens die komen kijken bij een eerste liefde.
De eerste single daaruit, ‘ever known’, gaat over hoe moeilijk het kan zijn om te geloven dat iemand van je kan houden wanneer je zelf jarenlang vooral streng bent geweest voor jezelf. Door de manier waarop iemand anders naar haar kijkt, begint Justine langzaam ook anders naar zichzelf te kijken.
Justine schreef ‘ever known’ in twee dagen in december en trok er enkele maanden later mee de studio in. Het afgelopen jaar ontdekte ze steeds meer welke sound echt bij haar past. Voor haar EP koos ze bewust voor een productie waarin live ingespeelde instrumenten een belangrijke rol spelen, iets wat ook in ‘ever known’ duidelijk te horen is. Ook in de vocals koos Justine bewust voor gevoel boven perfectie: ongeveer 90% van de uiteindelijke lead vocal is een eerste take.
Naast haar muziek werkt Justine als fotograaf en videograaf en neemt ze ook de visuals rond haar eigen project grotendeels zelf in handen. Zo bouwt ze niet alleen muzikaal, maar ook visueel aan een eigen wereld rond haar EP.
Kort gezegd: soms leer je jezelf graag zien doordat iemand anders jou graag ziet.
Justine Wolfs op Spotify: https://open.spotify.com/artist/65sFGaKlvsgnMK1UZMP0Yx?si=nJKrUATdTcG5IHl639xTqg
Even voorstellen - Thirty Tigers releases - Alicia Witt, The Jayhawks en Everlast
Alicia Witt - Between Heaven and Earth (komt uit op 28 augustus)
Between Heaven and Earth is het nieuwe album van singer-songwriter en bekroond actrice Alicia Witt (o.a. Dune, I Care A Lot, Longlegs). De plaat werd opgenomen in New York met de gerenommeerde muzikant en producer Joe Henry en is geïnspireerd door de blijvende invloed van filmmaker David Lynch, die jarenlang een belangrijke collaborator, mentor en vriend van Witt was.
The Jayhawks - Sanctuary Park (komt uit op 28 augustus)
The Jayhawks vieren hun 40-jarig jubileum met de release van hun nieuwe album Sanctuary Park. Sinds hun debuut in 1986 groeiden The Jayhawks uit tot pioniers in hun unieke mix van country, folk, soul, Britpop en rock 'n roll. Sanctuary Park werd geproduceerd door Bob Ezrin (o.a. Pink Floyd, Peter Gabriel, Taylor Swift, Deep Purple), die eerder al met de band samenwerkte aan Smile (2000). Het album onderstreept de kwaliteiten die The Jayhawks al veertig jaar kenmerken: sterke songwriting, rijke driestemmige harmonieën en een hechte muzikale samenwerking.
Everlast - Embers to Ashes (28 augustus)
De met een GRAMMY bekroonde Iers-Amerikaanse rapper, zanger en songwriter Everlast brengt zijn eerste album in acht jaar uit, Embers to Ashes. Deze wordt op 28 augustus verwacht. Zijn solowerkt klinkt bluesachtig.
Everlast, bekend van House of Pain, de wereldhit What It's Like en zijn unieke mix van hiphop, blues en rock, levert een persoonlijk en doorleefd album af. Geproduceerd door Yelawolf en opgenomen in Nashville, bevat de plaat indringende verhalen over succes, verlies, onverwachte wendingen en levenswijsheid, gebracht met Everlasts karakteristieke bariton en scherpe pen.
(bron: Mattan records/Thirty Tigers)
Nederlands 
Français 
