AB, Brussel programmatie + infootjes

AB, Brussel programmatie + infootjes Concerten 01-04-26 – Kofi Stone 01-04-26 – Klaas Delrue 50 01-04-26 - Nightlab 03-04 t-m 06-04-26 – BRDCST 2026 – jaarlijkse hoogmis voor muzikale avonturiers (curatoren: Keeley Forsyth, Ichiko Aoba, Stephen O’Malley)…

logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (12 Items)

Bryan Adams

Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …

Geschreven door

Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …

Onze Belgische Vorst Nationaal past perfect binnen het plaatje van de tour. Net voordat de lichten van de zaal uitgaan, horen we nog “Rock This Town” van de Stray Cats weerklinken en komt er hele tekst voorbij …
Het komt erop neer dat God het land heeft gemaakt alsook de zeeën en de mens maar … geen Rockmuziek en daarom is hier ‘Kick ass’ met Bryan Adams op basgitaar en 2 grote opblaasballen in het publiek om ons te vermaken … We zijn eraan begonnen.

Hij brengt zowaar “‘Can’t Stop This Thing We Started” tot de sneakers toe helemaal in het wit op basgitaar, zoals Sting het hem voordeed in deze wondermooie en overvolle uitverkochte zaal. “Somebody” volgt en dan zien we hem eindelijk zijn veel te grote gouden Gibson gitaar nemen en is daar al “18 Til I Die”.
Het voelt aan als een sneltrein, we hebben het gevoel dat er snel gespeeld wordt. Gezien Bryan binnenkort 65 wordt op 5 november heeft hij hier dus de 55 uit het nummer aangepast naar 65. “Please Forgive Me” nu, en iedereen, alle 17.000, zingt uit volle borst mee.
‘My name is Bryan’
, zegt hij, en hij vraagt een beetje gebrekkig: ‘combien parle le français? Je m’excuse mais je ne parle pas le … euh … flamand, seulement un peu de francais parceque je suis Canadien’ …
“Shine A Light” wordt ingezet als eerbetoon voor zijn vader; het wordt makkelijk gelinkt aan wie we in gedachte hebben en wat we persoonlijk al meegemaakt hebben … De halve zaal is plots vol met lichtjes.
Dat Pat Steward een heel goeie drummer is horen we o.a. op “Take Me Back”; na een korte stemming van zijn gitaar krijgen we “Kids Wanna Rock” met een eerste korte solo van drummer Pat.
Het gaspedaal blijft ingedrukt , de vaart zit erin ; “Heaven” is al het negende nummer op een klein uur tijd. “Go Down Rockin’” is er eentje op mondharmonica en bijhorende solo.
Hij heeft een mooie herinnering aan een speciaal lied met Tina Turner, een tribute aan de grote dame volgt; hij vond het een mooie eer om met haar te mogen zingen en hij mist haar nog enorm. “It’s Only Love” weerklinkt met een rommelige gitaarsolo van Keith Scott gevolgd door stukje “The Best” en “What’s Love Got To Do With It”, een mooi eerbetoon, maar jammergenoeg was het toch een slordige medley, die roet in het eten gooide.
“You Belong To Me” is een rockabilly-lied, is als dansmuziek, vertelt Bryan ons en groot is het plezier voor de cameraman die dansers en danseressen moet zoeken in het publiek, die op het nummer meedansen.
Het keuzenummer is “Cloud number 9”, een zalige song uit ‘98. Persoonlijk heeft m’n nummer “Let’s make a night to remember” de lijst niet gehaald. In plaats van een voorprogramma was er een filmpje rond een beeld van een oude witte cabrio met een QR-code om een lied voor te stellen.
“Take me out of this ‘Rock and roll hell’”, volgt als een hele goeie cover van Kiss. “The Only Thing That Lookes Good On Me Is You” hoeft geen commentaar.
Nu wil hij ons graag een Frans nummer doen zingen, echter is dit voor de eerste keer in het Frans in België maar het is toch al van 2002 en het schattige ‘Excuse moi si je chante des erreurs’, klinkt heel lief: ‘Me Voilà’
“When You’re Gone” zingen we allemaal goed mee en we worden ervoor bedankt omdat we goeie zangers zijn vanavond. Een charmeur eerste klas …
“Always Have, Always Will” is jammer genoeg een nummer dat er niet hoefde bij te zijn; het was te merken aan de grote passage naar de bar en terug.
“(Everything I Do) I Do It For You” scherpt de aandacht opnieuw, en is dan weer een globaal meezingmoment gevolgd door “Back To You”, de overgang naar het thema van de avond, ‘So happy it hurts’, wat de Tour is in 2024. We krijgen dezelfde vliegende oude auto als vóór het optreden, geholpen door vier drones aan de opblaasbare bolide gemonteerd; dit was erg mooi gevonden met die schijnende voor- en achterlichten!.
Het vormt de perfecte overgang naar toch één zijn beste nummers, “Run To You”. Hij vertelt ons dat ze in '88 een live-album hier opgenomen hebben in België, en dus vraagt hij ons of hij een nummer van deze live mag spelen … “Summer Of ‘69” is dit nummer en het is echt een plezier om te zien met welk enthousiasme hij dit na al die jaren nog steeds speelt . Hier niks anders dan lachende gezichten. Mooi.
Even schrikken bij “So afraid … if he came back and wanted you” …, niet wetende weten of hij dit nummer al gezongen heeft, maar dat kan. Op “Cuts Like A Knife” volgt een korte voorstelling van nog eens drie andere bandleden.
In de bis vertelt hij ons eerst nog graag een verhaaltje vol Belgische herinneringen aan Vorst, Antwerpen en Torhout/Werchter. “Straight From The Heart” draagt hij dan weer graag op aan de mensen zonder stem. Hij besluit met “All For Love” dit keer zonder Sting & Rod Stewart. Allebei ‘a capella’ gebracht, die een beetje deden denken aan Bruce Springsteen … Mooie afsluiters.

Schitterend wat deze Bryan nog steeds doet, begonnen op z’n 15de , maar nog even vitaal, actief, gelukkig op z’n (bijna) 65ste

organisatie: Live Nation

Salvatore Adamo

Adamo - Overtuigende nostalgische terugblik

Geschreven door

Adamo - Overtuigende nostalgische terugblik

We hielden ons hart vast de voorbije maanden. De concertreeks van Adamo werd telkens uitgesteld door gezondheidsproblemen (o.m. longproblematiek en weerkerende stembandproblemen). Het gaat nu beter met de Belgisch-Italiaanse wereldster die nu uiteindelijk z’n 60 jarige carrière en z’n 80ste levensjaar glans kon geven.
Een dubbel jubileumconcert in een twee uur durend optreden, zonder verpozen. Warm, hartelijk wist hij ons te veroveren; z’n rijkelijk gevulde carrière omarmde hij in chanson, varieté en sing/songwriting.
Een meer dan geslaagde avond voor iedereen, met onvergetelijke, muzikale momenten . Het gaf de te koesteren Adamo alvast een hart onder de riem.

In dit overzicht kregen we de klassiekers en recenter werk netjes verdeeld van deze best verkopende Belgische artiest. Chanson in het Frans en enkele in het Nederlands en in het Italiaans . In de passie van Aznavour, Brel en Granata. Trouwens, de familie van Salvatore Adamo is van Siciliaanse afkomst en had zich hier gehuisvest in Jemappes om te werken in de koolmijnen. Met de jaren woont Adamo nu zelf in Ukkel.
Het zijn aanstekelijke levensliederen over de liefde en sociaal maatschappelijke thema’s. Respect en vrijheid voor het individu en bijdrages tot een betere wereld. Niet voor niks werd hij Unicef ambassadeur.
Muzikaal maakt hij vanavond in z’n indrukwekkende oeuvre de brug van z’n succesvolle sixties naar de nillies. Het siert hem nog steeds actief te zijn, op tour te gaan ondanks de wisselende gezondheid de laatste jaren . Hij stond hier voor zijn trouw publiek, z’n hand op het hart gedrukt, de liefde voor de muziek, om bij iedereen in het netvlies gebrand te zijn …
Vocaal zat het goed met z’n indringende, emotievolle, lichthese stem. In het spreken heeft hij nog wat moeite, blijft het schor, maar hij is en blijft positief ingesteld.
Na dit optreden is er nog een reeks gepland in de zomer en in het najaar . Hij schakelt voldoende rustpauzes in om alles tot een goed eind te brengen . We kunnen maar duimen …

Op het podium een fantastische band , een rits muzikanten, wel met 10, gitaren, contrabas, piano, keys, strijkers (violen, cello), blazers en hobo. Een sterk op elkaar ingespeelde band , een breed instrumentarium en een charmante Adamo die de nummers kleur geeft.
Een start om U tegen te zeggen die teruggreep naar die succesvolle periode van sixities-seventies. “C’est ma vie”, een betere opener konden we ons niet indenken als het leven aan een zijden draadje hangt. Het Franse lied , in al z’n tempowissels, klonk innemend, dromerig, meeslepend en tango/salsa/hoempapa gewijs hoorden we een Parisienne gevoel op z’n Piafs, met “Sans toi ma mie”, “Quand les roses”, “Une mêche de cheveux” en “En bandolera”. Het publiek werd ingepakt met deze broeierige, in ritmiek veranderde nummers, die melancholisch, dynamisch zijn; op z’n leeftijd placeert hij hier nog steeds een danspasje …
Adamo wordt op handen gedragen , hij krijgt cadeautjes , een bloemetje, een doosje pralines, een flesje wijn en ga zo maar door. Nederig en ontvankelijk bedankt hij de fans en het publiek, die de artiest sterk onthalen en die meewiegen op die heerlijk genietbare sound.
Qua taal wisselt hij wel eens … Het dromerige, repetitief, opbouwende “Ik zie je graag” is één van de Nederlandstalige songs. “Si jamais”, intrigerend door pianotunes, en “Dolca Paola”, welke relatie het nu ook was met haar, blijven beklijven en worden door de strijkers naar een hoger niveau getild. In het begin en in het eerste uur van de set werd er diep gegraven in z’n oeuvre.
Hij maakt de brug naar recenter werk, “Lola et Bruno l’amour n’a jamais tort”. Z’n maatschappijkritiek van toen (o.m. de rassendiscriminatie, de problematiek in het Midden-Oosten, de Russische dictatuur ,enz) is momenteel nog steeds actueel met de strijd van ongelijkheid, racistische uitspraken , de oorlog in Gaza en van deze tussen Ukraïne en Rusland); we horen het op de sfeervol groovende tunes van “Une rêve” en “Le monde a mal”; ze klinken met z’n uitmuntende band muzikaal sterk, spannend. Optimisme , levendigheid heerst er daarna met het gekende “J’avais oublié que les roses sont roses” en “Et tant d’amour”.
“Tomber la neige” effent het pad van de intimiteit en gevoeligheid met sober gehouden, lichtwiegende nummers als “ik roep je naam” , “Claire”, “Comme toujours” en “l’Amour perdu”; hier gort hij zelf de akoestische gitaar om. Sjiek allemaal om die verschillende aanpak te horen van deze ferm gerespecteerde artiest.
“Si belle” is de aanzet naar een meer bredere omlijsting en extravertie. Het brengt ons naar “N’est- ce pas merveilleux”, “Quand les roses” en “La nuit (la noce)” die in een soort medley worden gespeeld.
Hij gaat naar een closing final, een apotheose die het meezingkarakter en -gehalte onderstreept. O.m. van een mooi uitgediept “Inch allah”, die knipoogt naar balorkesten en een wereldlijk geluid; verder “Vous permettez monsieur”, “J’ te lâche pas” (invloedrijk op bands als El tattoo del tigre, Think of one of Rumbaristas enz) en natuurlijk de ambiance klassieker “Les filles du bord de la mer”, zeker hier in Oostende, waar Arno diep in het hart wordt gedragen. Mooi allemaal.

Adamo betekent veel voor de Belgische scene . We koesteren dit 80 jarig icoon. Z’n rijkelijk gevulde carrière werd hier in de picture geplaatst. We kregen een overtuigende nostalgische terugblik.

Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende

Adam Douglas

Adam Douglas - My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about

Geschreven door

Adam Douglas - My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about

‘Better Angels’ is the third album by Adam Douglas. Born and raised in Oklahoma, USA this singer-songwriter/guitarist has been living in Norway for over 10 years now. Besides touring to promote his albums ‘I May Never Learn’ and ‘Beauty & The Brawn’, he also did a lot of studio and live session work there with artists like Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina and Michael Landau. He draws his inspiration from the beautiful nature of his new homeland and the ‘rich’ melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson. A beautiful and varied disc that will stick to your ribs if you like that typical singer-songwriter with a wink to a broad pallet of musical styles that warms hearts without sounding too clammy. Following this release, we had a nice conversation with Adam Douglas.

You are originally from Oklahoma in the States but have lived in Norway for the last 13 years? How did you end up there ?
It’s kind of a typical story. Like a lot people in that times I was on tour and traveling and I met a girl, and she is my wife now. It’s a romantic story, a typical but a nice one. I was on tour as guest with a band. We had our very first concert on a Sunday night, kind of crazy it was the right thing to do.

And Norway as country, has this a influence on your career and things?
When I was growing up in the States I moved around a lot. I was always chasing something, I never felt comfortable myself. Till I came to Norway, here I found a sort of inner peace. It have a lot to do with the nature, absolute overwhelmed. The air is fresher, it smells so much better here. The people here welcome you with open arms here, that’s nice to. But most of all, they give you the private you need. I’m always been kind of anti-social , and here I find inner peace in many ways. I’m not like that typical busy American, so it felt good coming here. Also in my family, generations back, where from Scandinavia so in some strange way it feels like coming home, moving to Norway.

Nice story. What have been the highs and lows over the years so far? Some milestones?
I doing this long enough to have very much experience, that makes it difficult to find out the real lows or highs. Or to tell about the milestones. I have play in about every size of gig to put it this way. Hugh concerts for a lot people, and very small clubs. There where good ones, worse experience en really good to shitty gigs. The biggest milestone was something unexpected. There was a Norway TV program. Not my thing really, I said ‘no’ to this kind of things for a long time. It was something like a ‘battle of the stars’ thing. I finally said yes because I had nothing to lose. And I won that contest. It’s crazy because my music is not a competition. But it did open some doors. Since then I have something stable doing really my thing, it was a awakening for my carrier. That program was sure a real milestone for me and my carrier. It’s not something I would recommend for everyone, but for some weird reason it worked out for me. It’s was a conformation for stuff I was doing true all this years.

And Lows?
Well you can use you imagination. Playing in any shit hole there is, some bad gigs who were going complete wrong. I think that are some low moments, that every artist of band have in a carrier.  There were some miserable experience, yes..

I have read in an interview that your passion for music, i quote, ''was kind of an accident!'' Can you tell more about that?
In a way it’s not my passion for music that was kind of an accident. But the way I write my story with music. See, in my family there was really nobody doing something with music, so I had no example or something to start with play music myself in that way. But I start in a new school when I was very young, and don’t know anyone there. I had one friend there. I really was follow him around and on the lunch break I follow him to the music room. And there were just he, me and the music teacher and she was holding auditions  for a school camp. She ask to sing some frames and things. To play piano and things, it was the first time I really sing anything. For some reason I felt I enjoin doing that, like every child searching for a main thing. I found out that’s what I love doing. Soo in that way it came a little bit ‘by accident’. It took some time to start professional after that, but it was a start of everything that moment follow a friend to that place and the music teacher guide me the way.

Again a nice story, it also proves meeting the right people at the right place and  right moment works.. But ok. the main reason of this interview is  of course the release of your newest album 'Better Angels'  It sounded to me  there is a personal story behind the songs? i also read something about that in the same interview. Is that true?
That’s correct. The songs that become really personal for me are par example ‘So Naïve’. That is very much about my live in United States, and what we talk about a minute ago. I was raised in that environment but never felt comfortable there. That song was helping me to ankylosing my childhood and how I feel now. It’s also about done things the right way, or not the right way. And being a father now I start think how was I when I was a kid, and how I like it to be for my son. Me asking myself asking big questions about how I was raised, and asking if that was the right thing to do.

Some other song is really political. ‘It’s real relevant in this days. I feel in the states, especially now, It’s breaking my heart to see that people are really argument each other, there is a lot hate going on that’s what I wanted to tell in that song. It’s very sad and heartbreaking seeing that. It’s also about getting out of this mess and start communicate with each other again. And singing together again, as one. Stop arguments, and play music together is that song all about/ There are some political lines in that song to.

There is also one more ‘Built the fire’. Just about keeping the fire alive. Whatever happens in you live. Specially with my wife. It’s kind of an ode to her. It’s how I appreciate having something home we support me true bad and good. There is one other song I want bring on, ‘into my life’ it’s about mental health. I personal been going true a mental health Hell. Like so many people do. That song is really about that. If anyone would like to find help in this lyrics , please do. It’s about struggle the bad times and find a place for it. And also that’s ok to be down sometimes. it’s ok to accept it.

The creative process was quite different on this one compared to previous albums? Right? Can you tell more about it
It have something to do with this pandemic we living in. I normally write things completely on my own. For the first time I was collaborated with some other writers. Specially on the lyrics. I reach to people I really respect, and good friends to write this album that was a difference with other releases. The lyrics, hat’s usual the hardest part, I ‘m just not a master in writing lyrics. So this time I have contact people who are very good in this sort of thing. That’s the biggest difference that I have worked on the halve of the lyrics with other writers. What was really important to tell the right story.

Had the pandemic also a other ‘more relax’ influence on writing the album or compose music?
Absolutely, it was a new thing. This days you can send music files to everyone by internet and things, that was something I been using more now. I found out it’s a good way doing. I can work on a song, like a guitar part,  and send it to someone at the other side of the world. Thanks to ZOOM we can work on a project from the other side of the world on the exact same time, that’s wonderful.  The new technology was something I found out as something I can us in a complete different ways, especially in this pandemic. Like a example. The mixing engineer was in his studio, and I was in my studio. Exactly on the same time working on this album, that’s amazing about this internet thing. We could not be in a studio together, and make a record like The Rolling Stones did in the 60ste but we found a other way doing it, so yes that was a other way of working.

I’ve -mailed the review to the editorial staff, I had some remarks about this beautiful record. What strikes me most is that you can't put a label on the style of music you bring. I hear dashes of folk but also subtle country, r&b and blues, … There is just a lot going on. How would you describe your own style of music?
That’s a good point. My music is a combination what American Roots music is all about. That also have to do with Oklahoma that’s right in the middle of US. Soo you have a mix of country music, there was a big jazz influence in the 50ths. Something you hear in the song ‘Route 66’ of Nat King Cole. Soo there is a lot country, there is a lot Blues, I just don’t like it when people have to label stuff. I not mind about people who do. But for me it was always taking a little bit of everywhere. And make my own way with it. I like a lot parts of music like jazz, big band, Folk music , Country  and stuff. And wanted to mix everything. I know it’s not easy for people who review the album, or to get a place in festivals because they want to know ‘what style of music I’m playing’.  So I understand the need for people to label music, but It’s just not me. Soo to put it this way. My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about.

You also pointed ‘folk music’ does the Scandinavian folk music have a influence on yourmusic?
Not sure yet, but it started to have more and more influence yes. Because I been here for a while. For the moment, everything I do still sound very American. I started to work with more people here, so maybe in the future those influences will come in my music, you never know. It’s something that grown from himself I think.

What I also liked about 'Better Angels', the songs feel like that soft blanket you need to warm yourself in the darkest times of your life? agree? and has that been a conscious way of working?
That’s definitely a part of the whole plan. It’s really nice that you hear that. Some songs have kind of a heavy feeling. I personally wanted to make them easier do go down. Easier to approach. To make them kind of softer.

Also the fact that they shine in simplicity, without trying to be too difficult, but still touch the heart, is a plus for me. Your opinion?
I wanted to make a record that people understand, not being too difficult indeed. That was also a part of that plan. I like music that I’ kind of technical, and smart. But sometimes the music is to smart, but the message is not been delivered. It is very important for me to keep it down the earth, so the people understand the message.  

How were the regular reactions on the record till now?
I was very surprised about the positive reactions till now. I always prepare for the worst. Release something is personal, but putting it on the route is a scary thing. I was not sure if the people would like it, if people would understand the message. A lot people felt like connected with the message, what is fantastic. Because when I creating stuff it’s not for pleasing myself , or built millions of fans or things like that. That is not my goal. My goal is being as true as possible to myself, and to be true as possible to my potential audience. I think if a creator is being complete honest with what he doing, there is a audience out there. I made a record as honest as possible, but thankfully I got very good reaction on it. What was a pleasure to see and read.

Even though performing live is still difficult, no idea how things are going in Norway, are there any plans for live streaming? or should we wait until real live performance is possible again?
What I like doing is play live for people, coming to Belgium to. I’m not very found about live streaming.  In Norway it’s still a difficult course. But it has been better here than in other places. We been able to play in limited capacity. With a maximum of 200 people. In the biggest city in Norway there where allowed only 20 people, just image. In the same time we thankful that we were able to work and play. But to go to other places, meet new people and other places in the world ? It’s not still going on yet.

What's your opinion about streaming (live streaming, spotify)? i think it's a good medium to discover something. But that’s almost the only good thing about it I think
We did one in December. I appreciate the opportunity because that’s all we have. But playing music is all about look into the face of the audience hear them sheering and applause. It’s something you really need as musician. For me it’s that moment between me and the audience that’s all about.  I always looking for that magic that happens than. I need to have a audience. Soo it just not feels real that streaming. But, also next to Spotify , its sure an easy way to  learn to know new music and stuff yes, that’s a good thing about it.

What are the future plans anyway? For this and maybe next year to come
I’m already working on the next album acutely. I don’t know when it’s going to be recorded. We will see when that happens. I want to go on tour with this record. The real plan is coming down to Europe next year. We really hope for that. In the mean time I just writing new songs. Trying to stay productive.

What are you future ambitions and do you have something like a goal or end goal?
My only goal in live is that I would be really happy if I can continue creating music. And being there for my family, that’s the most important thing. But living from my music, doing this for many more years to come. I’m here because music is my way of living, I love doing it, feel comfortable in it. It’s a personal therapy. And I can make a living for my family to. I’m not looking to become world famous, that’s never been my goal. Having experience on stage and with other musicians but not need to come in big magazine and thing.

But if a major label makes you an offer that allows you to become world famous just by making a commercial record wouldn't you do it then?
I have had discussions with labels about that, to be honest. Make a song more popular so it can come on the radio, and ask like can’t you put this sound in that song , because it’s a popular sound or thing.. no that’s not me I not wane do that. Being popular can be great, but It is not something I want to be. I feel comfortable like it’s now.

Pics homepag @Torgrim Halvari

That’s a very nice statement to end this interview, I hope to see you on stage soon in Belgium. And thanks for this nice chat

Adam Douglas

Better Angels

Geschreven door

‘Better Angels’ is het derde album van Adam Douglas. Hij is geboren en getogen in Oklahoma, USA . De singer-songwriter/gitarist is nu al meer dan 10 jaar in Noorwegen. Hij toerde om de albums ‘I May Never Learn’ en ‘Beauty & The Brawn’ te ondersteunen en deed studio- en live-sessie werk met artiesten als Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina en Michael Landau. Zijn inspiratie haalt hij uit de fraaie natuur van zijn nieuwe thuisland en de 'rich melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson'.
Het leuke is dat je op de muziek van Adam Douglas geen label kunt kleven. Folk,country, r&b en blues passeren de revue. Op de eerste song “Joyous We'll be” voel je de warme gloed over jou, refererend aan gezellige avonden rond het haardvuur of het kampvuur. Adam heeft een soulvolle stem die ontroert.
Adam Douglas heeft een toegankelijke plaat uit. De zacht sprankelende gitaarriedels en zijn vocals zijn bepalend. Hij raakt op gevoelige wijze. Luister maar naar “Into my life”, “Build a Fire” en “A Whistle to blow”. 
Dit is een typische warm voelende sing/songwriting plaat, die folk, country, blues, r&b en pop aan elkaar breit.

Tracklist: 1 Joyous We'll Be 2 Into My Life 3 Build A Fire 4 So Naïve 5 Change My Mind 6 Where I Wanna Be 7 Blue White Lie 8 A Whistle To Blow 9 Both Ways 10 Just A Friend 11 Lucky Charm 12 Dying Breed

folk/singer-songwriter/country/blues
Better Angels
Adam Douglas
 

Ryan Adams

Prisoner

Geschreven door

Ryan Adams is uitgegroeid tot een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Ingetogen , grillig langs de en kant , extravert , gedreven langs de andere als hij buiten komt en met een full band op stap gaat . Samen met een Bruce, Little steven,  Tom Petty en John Cougar Mellancamp staat hij garant voor een staaltje classic ‘southern’ rock,  roots/rockamericana, die intens doorleefd, broeierig , sfeervol is .
Een goed jaar terug hadden we nog de complete makeover van ‘1989’, de kaskraker van Taylor Swift, die hij dus omboog in zijn eigen kenmerkend stijlenpalet.
‘Prisoner’ is heerlijk genietbaar , oldskool Amerikannse rock , de remmen los of even ingedrukt , die door toevoeging van keys en mondharmonica psychedelisch, bluesy, zalvend, kleurrijk zijn .
We horen een pak sterkhouders , “Do you stil love me?” , “Anything I say to you now”, “Outbound train” en “We disappear” , die ons in de juiste stemming brengen.
Na al die jaren nog steeds in bloedvorm dus . Sjeik!

Bryan Adams

Bryan Adams: Get Up

Geschreven door

Bryan Adams: Get Up
Bryan Adams – K’s Choice
Festivalpark
Middelkerke
2017-08-11
Govaert Véronique

Aan de vooravond van het Nostalgie Beach Festival valt de eer te beurt aan Bryan Adams om het podium te in te spelen & het publiek alvast in een nostalgische mood te brengen. Het is al sinds 1985 dat we in België een boon hebben voor deze Canadees, toen deed hij ons land een eerste keer aan in het voorprogramma van miss Tina Turner.

Maar over Bryan straks meer, want eerst gaat al onze aandacht naar K's Choice, de support-act van deze avond. Het festivalpark is al van bij aanvang overvol & de sfeer zit helemaal goed. Aan de batterij gitaren te zien die on stage klaar staan plannen broer & zus Bettens samen met hun gevolg ons het komende uur het beste van hunzelf geven ! En dat doen ze dan ook met verve, ze vliegen er gelijk 'vollen bak in' met nummers als “Perfect Scar”, “Hide”, “Come Live the Life”, “Mr Freeze” en “Surrender”. Met haar heel aparte stemgeluid, beetje hees, sexy, rokerig , heeft ze ons helemaal in haar ban en dan die looks, zo stoer en fijn tegelijkertijd, beetje de ruwe bolster met het gouden hart wellicht ...
We krijgen pittige rock voorgeschoteld van een goed op mekaar ingespeelde band en we genieten van mekaar en de performance. De set loopt verder met “Believe”, bij “Almost Happy” krijgen we een uithaal van jewelste voorgeschoteld, heeft die vrouw een longinhoud ... Komen nog voorbij : “Cocoon crash” en “Echo Mountain”. Bij het nummer “I will carry you” is het aan broer Gert om frontaal met de gitaar de show te stelen, zus kijkt toe en ziet dat het goed is.
De 13de song is van bij de eerste noot raak, deze kon niet mankeren, de hit waarmee Sarah hun internationale doorbraak kon forceren, “Not an Addict” wordt luidkeels en integraal meegezongen terwijl alle smartphones de lucht in gaan en er 10.000 foto's worden genomen en evenzoveel filmpjes.
Ze vinden ons een lief publiek en we krijgen ook nog mee dat ze zelf ook fan zijn van Bryan Adams, zich vroeger ooit eens hebben gewaagd aan een cover van “Summer of 69” maar deze nu toch maar niet meer gaan herhalen ;-)
We krijgen nog “Woman” en “Everything for Free” als toemaatje en nadat de fotograaf on stage nog een laatste foto schiet van de band met het publiek als achtergrond, spurten ze naar de stand van de merchandising, voor wie een selfie wilt, you know what to do & where to go ...

Half uurtje geduld nu vooraleer de volgende lading gitaar riffs op ons wordt los gelaten. Iemand anders gaat al de pintjes halen, dus kan ik even rond kijken. Het lijkt hier wel een mini-Werchter, grote massa volk, af en toe een vliegtuig dat over komt gevlogen en veel groen rondom rond. Want ook al spreekt men hier continue over het beach festival, strand of zee zijn niet te zien, het festivalpark ligt in 2de linie achter de bekende Belgische lintbouw aan de kustlijn. Maar daarom niet getreurd, als straks Bryan opkomt zie je de zee nog steeds niet, maar wedden dat je de golven wel zal kunnen voelen ...

En daar zijn ze, 5 man sterk, helemaal in stijl met strakke jeans, wit hemd & blazer en dan knallen maar met als opener “Do What Ya Gotta Do” dat bedoelden wij ook net te zeggen, gelijk gevolgd door “Can't stop this thing we started” en daarmee is de toon gezet. Bryan Adams is een echte hitmachine en wij brullen naar hartenlust mee, o.a. op de tonen van “Run to You”; ook de nieuwe nummers worden gesmaakt en als de eerste tonen van “Heaven” worden ingezet is het meteen duidelijk waarom er geen achtergrondkoor op het podium staat, er is een voorgrondkoor van 10.000 man beschikbaar, de 1ste strofe komt integraal en op de maat uit het publiek. Een beetje emo & romantiek horen erbij toch, het is vakantie en nummers als “Heaven” en “Everything I do” staan al jaren in de Top-20 openingsdansen, dus dansen maar ...
Bij “It's only love” tracht Bryan ons even op het verkeerde been te zetten door ons te doen geloven dat Tina Turner zo meteen uit de coulissen zal komen, maar ‘jammer genoeg’ is ze niet van haar Zwitserse berg neergedaald en mag gitarist Keith Scott de honneurs waarnemen.
Naast muzikale verwennerij komt er ook wat entertainment, er zijn de obligate grapjes over 'the VIP section' en bij het nummer “You belong to me” worden we verzocht 'to swing & shake that ass' waarna Bryan op zoek gaan naar de Vlaamse vertaling hiervan, tja schudden met je gat dan maar en dan doen de heren on strings ons dan ook voor tot hilariteit van het publiek (nog een paar 1.000 foto's).
En dan moest “Summer of 69” nog komen, dat wordt woord voor woord meegezongen als ware Middelkerke één grote karaoke-bar.
De meer en minder bekende nummers volgen mekaar verder op en naar het einde van de set krijgen we enkele gebracht zonder het orkest, enkel Bryan met zijn gitaar en mondharmonica, die man is echt van alle markten thuis.
In de finale krijgen we nog “Brand new day” , waarna we nog enkele covers voorgeschoteld krijgen ook : “C'mon Everybody” van Eddie Cochran gevolgd door Franki Valli's “Can't take my eyes off you” en “Straight from the heart” uit het eigen werk.

Voor de allerlaatste song vraagt Bryan, die nu weer alleen on stage staat om alle gsm's op te lichten en dat geeft een feeëriek beeld op de tonen van “All for love”; het lijkt wel oplichtend plankton in de zee, of dronk ik nu toch een glas te veel ? Het 'plectrum' gaat het publiek in dat betekent het einde van een schitterende avond.
En dan nu gauw naar huis, die smartphone opladen want morgen wacht ons weer een lange dag vol artiesten, vol nostalgie.

Wie op de terugweg zo slim was om op radio Nostalgie af te stemmen, kon nog de ganse weg huiswaarts verder genieten van een after concert, ‘best of’ Bryan Adams afgewisseld met een ‘best of’ voorproefje van het programma van zaterdag.

Setlist : Do what ya gotta do / Can't stop this thing we started / Don't even try / Run to you / Go down Rockin' / Heaven / This Time / It's only love / Cloud #9 / You belong to me / Summer of 69 / When you're gone / Everything I do / Back to You / Somebody / Please Forgive me / Cuts like a Knife / 18 till I die / The only thing that looks good on me is you /
Extra : Brand new day / C'mon Everybody / Can't take my eyes off you / Straight from the heart / All for love

Organisatie: Greenhouse Talent

Ryan Adams

1989

Geschreven door

Die Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Hij heeft al een pak platen uit , maar verbaast hier om net de songs van de Amerikaanse countryprinses , Taylor Swift, die intussen een popkoningin is geworden , van haar plaat ‘1989’ , veruit de best verkochte plaat, te coveren van begin tot einde in zijn eigen stijl .
Inderdaad , de nummers worden omgebogen naar zijn eigen kenmerkend stijlenpalet , met die emotievolle , gevoelige tune. De elektrische productie is uit de nummers , bijgevolg we krijgen een reeks afwisselende sfeervolle en ingenomen poprockend nummers . “Welcome to New York” , “Style” zijn breder van opzet , “Out of the woods” bouwt op en de kwetsbaarheid ervaren we op de sobere “Bad blood” , “Wildest dreams” , “How you get the girl” en “This love”; op de andere horen we net ook die fijngevoeligheid van een Swift terug . Beide kampen kunnen maar tevreden zijn met zo’n plaat .
Een verrassend sterk en bloedserieus album.

Ryan Adams

Ryan Adams

Geschreven door

Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter en groots talent. Hij is geen man die steeds hetzelfde kunstje doet . Hij heeft nu wel niet steeds de perfecte plaat uit , maar we hebben altijd een handvol pareltjes, die mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn . Ook hier is het genieten van z’n toegankelijke nummers , die broeierig spannend als ingetogen , intiem kunnen zijn.
Op die manier stappen van van rockers “Gimme something good” , “Shadows”, “Feels like fire”, naar een sfeervoller “Kim” en “Am I safe” tot een innemend semi-akoestische “My wrecking ball” en “Let go” .
Hij toont na al die jaren dat hij niet is afgeschreven en binnen de rootspop gerespecteerd blijft. We hebben dus opnieuw een mooie bezielde plaat in het genre!

Adam Green

Adam Green - Hoed(k) af!

Geschreven door

Adam Green en Fred Des Terrils
Botanique (Rotonde)
Brussel


Een akoestische avond in de Botanique vanavond. En dat blijkt populair te zijn, want de Rotonde is helemaal uitverkocht.

We worden opgewarmd door Fred Des Terrils. Één jonge, smalle snaak/staak die het helemaal alleen doet. Hij start met een country-riedel op ukelele en mondharmonica. Daarna neemt hij nog een elektrische gitaar, slidegitaar en keyboard in de hand en basdrum bij de voet. Na het country-introotje gaan we over naar de orde van de dag en dat blijkt Franstalige blues/roots te zijn. Niet alle nummers worden van zang voorzien, en dat is jammer want de instrumentale nummers blijken niet van het hoogste niveau te zijn en boeien het publiek wat te weinig. De teksten zijn doorspekt met humor en geven het geheel een heel aangenaam gevoel. Ook de bindteksten zijn van hoog niveau. Een klein voorbeeld: "het is mijn eerste uitverkochte show". Ook zijn voorkomen lijkt een zweem van zelfspot en humor te bevatten. Naar het einde van het optreden haalt hij een klein keyboard uit. Dan worden de instrumentale nummers een stuk interessanter. Een leuke opwarmer.

Een humoristische opwarmer is niet slecht gekozen als voorprogramma van Adam Green. Want ook bij hem vieren zelfspot en humor hoogtij. Misschien daarom dat hij altijd wat onder de radar is gebleven. Hij pretendeert niet de grote filosoof en serieuze mens te zijn. Hij maakt mooie nummers, zonder de sérieux van gelijkaardige artiesten.

Net dat maakt hem zo speciaal. Wat hij met zijn prachtige outfit direct al wil duidelijk maken. En daarom is de Rotonde dan ook volgelopen. Ik had hem alleen verwacht, maar voor deze tour heeft hij een gitarist meegenomen. Beide hebben een verleden bij het ter ziele gegane Moldy Peaches. En gelukkig had hij een gitarist mee. Want we worden getrakteerd een prachtig setje danspassen die Adam met veel plezier ten toon spreidt.
De gitarist blijkt ook een begenadigd songwriter en zanger te zijn en mag ook een nummer spelen. Heel goed, het mag gezegd worden. Maar de ware ster van de avond is toch Adam. Met zijn ongebreideld charisma palmt hij de hele zaal in.
Tijdens de 3 bisrondes mag het publiek zijn favoriete nummers roepen. Die worden veel enthousiasme gebracht. Ook nummers van de Moldy Peaches passeren na enig denk en testwerk de revue.
Hij duikt dan ook nog eens het publiek in om even te crowdsurfen. Nog niet vaak tegengekomen bij een singer-songwriter. Alle 'hits' krijgen we te horen: “Jenny”, “Friends of Mine”, ”Carolina” en het schitterende “No Legs”.

Een waar feest voor de fans die niet onberoerd blijven bij dit optreden. A'dam doet wat van gek verwacht wordt en legt de lat voor de toekomst heel hoog: moppen tappen, rake opmerkingen, komische dans- en andere bewegingen en het belangrijkste mooie muziek met een hoek af. Een topper dus deze Adam Green.
Binnenkort begint hij te werken aan een film. Mensen die hem willen steunen kunnen via deze link financieel bijdragen …

Organisatie: Botanique, Brussel

Ryan Adams

Ashes & Fire

Geschreven door

Ryan Adams - Groots talent die rond de eeuwwisseling met de cd ‘s ‘Heartbreaker’ en ‘Gold’ enkele pareltjes afleverde . De americana sing/songwriter had in zijn onstuitbare productiviteit toch wel te lijden aan wisselvalligheid, maar had steeds een handvol prachtsongs klaar. met ‘Easy tiger’ , een paar jaar terug , laste hij een sabbatperiode in. Hij trad intussen ook in het huwelijk met de actrice Mandy Moore.
Back is hij nu met een nieuwe plaat ‘Ashes & Fire’, geproduceerd door de zeventigjarige Glyn Johns , die al Rolling Stones, Steve Miller Band, The Eagles , The Who, Joan Armatrading en John Hiatt op z’n palmares heeft staan.
Op de nieuwe cd horen we sfeervolle americana en ingetogen werk met o.m. Norah Jones . 11 mooi gearrangeerde songs die een Dylaneske, Verlaine invloed hebben. Met de cd toont hij aan dat hij binnen de americana niet is afgeschreven, maar in staat blijft fijn ambachtelijk materiaal af te leveren.

Adamo

Adamo – ‘rien ne peut détruire un coeur de 20 ans…’

Geschreven door

Voor het mooie lenteweer moest je zondag alvast niet in Oostende zijn. De goden bedienden ons royaal van hemelwater en de zon liet zich pas aanschouwen toen het schemerdonker bijna over het strand was gevallen en de wind de zilte wolken uit het hemeldak had geblazen. Gelukkig konden wij de zee de rug toekeren en achteroverleunen in de fluwelen zetels van het Kursaal om te genieten van wat Siciliaanse warmte. Salvatore Adamo was zondag in Oostende de gastheer van dienst en vergastte ons op variété van de bovenste plank.

Ok, voor de ene een charmezanger, voor de andere de Belgische Aznavour, feit is dat deze arbeiderszoon van Siciliaanse roots één van de succesvolste Belgische artiesten ooit is met een verkoop van om en bij de 90 miljoen platen wereldwijd, en zijn ietwat androgyne stem en aanstekelijke levensliederen niemand onberoerd laat.Adamo staat reeds op de planken sinds begin jaren ‘60 en sprokkelde gedurende zijn carrière een indrukwekkend oeuvre bijeen. De hoogtepunten van de beginjaren (jaren ’60 en ’70) bleken moeilijk te evenaren, maar Adamo blijft een bezige bij: zijn laatste plaat, ‘Le Bal des Gens’, dateert van 2008 en compileert een aantal van zijn hits in een nieuw arrangement. O.a. Olivia Ruiz, de (Belgische en ondergewaardeerde) Maurane en Raphael brengen op de plaat hulde aan de Belgische zanger.

Adamo bracht in Oostende een afwisselende set met oud en nieuw materiaal en liet zich omringen door een resem veelzijdige (jonge) muzikanten die zich bedienden van de cello, contrabas, klarinet, trombone, mandoline, banjo, piccolo, om maar enkele instrumenten te benoemen. De gelaagdheid van de muziek door de perfect op elkaar ingespeelde band, tilde de (toegegeven) soms wat schlager-achtige liedjes, zeker naar een hoger niveau.
Adamo charmeerde meteen met een zomers “Ma tête”, gevolgd door zijn eerste hit “Sans toi ma mie”, dat voluit wordt meegezongen (en dat Adamo later op de avond nog een keer zal brengen op vraag van een fan). “20 ans” grijpt meteen naar de keel door zijn poëtische tekst en afwisselende snelle en trage ritmes, ondersteund door het melancholische  timbre van een gedempte trompet. De bijnaam ‘jardinier d’amour’, waarmee Brel hem bedachte, krijgt meteen bijvalbij het horen van “Amour perdu”, “Une mêche de tes cheveux”, “T’aimer quelque part” en “Ik zie een engel”, een vertaling van één van zijn eigen liedjes door Jan Leyers.
Tombe la neige”, een schlager van wereldformaat en instant karaokehit in Japan, was een tweede hoogtepunt van de avond. Tegen die tijd was reeds duidelijk dat een kwart van het zaalpubliek uit die-hard fans bestond: om de haverklap stond er een dame van middelbare leeftijd voor het podium met één of andere attentie. In de wereld van Adamo gooit men geen bierblikjes op het podium, maar geeft men een boeket bloemen, in de hoop hiervoor bedankt te worden met een tedere handkus…
Adamo is ook een onderschat tekstschrijver, een dichter bijna, getuige een voorbeeld uit “Mourir dans tes bras”: “Y en a qui meurent tous les soirs / Quand le spectacle est terminée / Quand ils retrouvent dans leur miroir / Leur vérité démaquillée”.
De violiste en trombonespeelster Fanny Rome was Adamo’s tweede stem op o.a. het Ella & Louis-gewijze “Ce George” en het prachtige “Pourquoi tu chantes?”, een ode aan Maria Callas. In het lied beschrijft Adamo de stormachtige romance die de operazangeres had met de Griekse zakenman Aristoteles Onassis, die haar veelvuldig vraagt waarom ze zingt: “Hier encore j’étais ton roi / Tu est cruelle indifférente tu chantes et je n’existe pas”. Waarop zij antwoordt: “Si tu demande à l’oiseau pourquoi il vole / Il poursuivra au plus haut sa course de folle / Plus haute que les orages et la tourmente / Le oiseau vole libre et moi je chante…”.
Misschien is dit wel autobiografisch? Adamo geniet écht van het optreden, straalt een enorme energie uit en danst op 67-jarige leeftijd even levenslustig op het podium als Charles Trenet in de jaren ‘30.
De liefde voor de muziek en de behoefte om het publiek een onvergetelijke avond te bezorgen, zijn in het leven van Adamo waarschijnlijk even noodzakelijk als de Belgische kust voor de frigoboxtoeristen. Zoals hij het zelf verwoordt: “Ik bedank jullie voor jullie trouw want ik heb het geluk om voor jullie te zingen”.
De voorlaatste cd van Adamo was maatschappelijk geëngageerd, ook in Oostende verkondigt hij een politieke mening (zelf al herhaalt hij dat het géén politieke song is). Akoestisch op zijn gitaar brengt hij hulde aan de vriendschap tussen de Vlamingen en de Walen en betreurt hij de communautaire twisten in het land, wat op toch wat applaus kan rekenen in het publiek.Even daarvoor bracht Adamo een medley met akoestische versies van o.a. “Quand les roses” en “Viens ma brume”, wat muzikanten met een uitgebreid oeuvre wel vaker doen,maar die de songs, jammer genoeg, absoluut geen eer aandoen.
Na iets meer dan 2u40minvalt het doek over het theater en neemt Adamo afscheid van het publiek met een overdonderende “Inch ‘Allah”, gevolgd door “Vous permettez Monsieur”, “Je te tiens, (je te lâche)” en, toepasselijk, “Les filles du bord de Mer”.

Adamo bracht een volwaardig muzikaal spektakel dat, zeker in het pluchen kader van het Kursaal, nostalgisch terugreikt naar de bal-orkesten van vroeger. Adamo zelf is bewonderenswaardig goed bij stem en heeft zich omringd door een fantastische band. We zullen zeker nog meer van hem horen, ‘rien ne peut détruire un coeur de 20 ans…’.

Setlist: Ma tête, Sans toi ma mie, Une mêche de cheveux, 20 ans, Mon voisin la lune, Amour perdu, Ik zie een engel, Dolce Paola, T’aimer quelque part, Quiero, Un petit caillou gris rose, un petit caillou vert gris, Car je veux, La couleur du vent, Tombe la neige, J’irai au soleil, La beauté des femmes, J’avais oublié que les roses sont roses, Mourir dans tes bras, C’est toi que je préfère, La nuit, Ce Georges, Mon cinéma, Mes mains sur tes hanches, Pourquoi tu chantes?, C’est ma vie, Tous sur le même bateau (gedeeltelijk in het Nederlands)
Medley: N’est-ce pas merveilleux?, Quand les roses, Si jamais, Viens ma brune (Lied over de vriendschap)
À demain sur la lune, Le néon, Petit bonheur, Sans toi ma mie (herhaald op aanvraag), Inch ‘Allah, Vous permettez Monsieur, Je te tiens, je te lâche plus, Les filles du bord de mer

Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende

Bryan Adams

11

Geschreven door

Wie dacht dat Bryan Adams met zijn nieuwste schijf hard ging toeslaan moet ik helaas teleurstellen. Zijn nieuwste album (jawel elfde studioalbum) kreeg de weinig creatieve titel '11' (met 11 songs!) en is de opvolger van de tegenvallende plaat 'Room Service' uit 2004. Om deze release kracht bij te zetten ging Adams op promotoer. In 11 dagen bezocht hij 11 Europese steden. Jammer dat Adams zich met deze plaat herhaalt want opnieuw brengt hij een album uit vol commerciële poprock deuntjes. Weinig doet nog denken aan de man die ons in de jaren tachtig aan het rocken bracht. Deze Canadees heeft echter klassiekers genoeg om nog steeds grote zalen te laten vollopen. Maar met dit nieuwe album zal hij weinig nieuwe fans maken en waarschijnlijk zullen ook vele oudere fans de man nu definitief de rug toe keren.
En toch is deze '11' niet echt een slecht album. Als je afstapt van het idee dat de man ooit stevig rockte kom je tot de conclusie dat hij toch nog wel in staat is om leuke radiovriendelijke popsongs te schrijven. De eerste single "I Thought I'D Seen Everything" is uiterst zwak. Beter zijn het bluesy "I Ain't Losing The Fight", het up-tempo "Oxygen" en het mysterieuze  "Mysterious Ways". De beste song van het album is echter de bonustrack (track 12) "Way Of The World", dat jammer genoeg niet aan elke verschenen albumversie werd toegevoegd. Een melodieuze poprock song kan de man nog zeker schrijven, alleen had de uitvoering wat meer ballen mogen hebben. Wat stevigheid had dit album zeker ten goede kunnen komen, nu maakt de man slechts een behoorlijke beurt.