Amy Macdonald - Deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie
Het mag weer, in een bomvolle Ancienne Belgique genieten van fijne concerten. Zonder mondmaskers en amper afstand houden. Het optreden van Amy Macdonald, mag nu twee jaar na de release van haar laatste album ‘The Human Demands’ eindelijk live worden voorgesteld. Het was dan ook compleet uitverkocht. Niet alleen Amy zelf, ook de fans slaakten een diepe zucht van opluchting en genoten intens van de fijne melodieuze sound.
Emmy D’Arc (*****), support act, is van het goede hout gesneden. De zelfverzekerde jonge dame stond helemaal op haar eentje op het podium. Enkel stem en gitaar! Eerst wat afwachtend , nerveus, maar eenmaal bezig, bezorgde ze ons met haar prachtige vocals en de wisselende songs de ene na de andere adrenalinestoot. Ook de meer uptempo songs met een country inslag waren meer dan de moeite Ze heeft een sterk charisma , biedt entertainment en spreekt de dansspieren aan. Emmy D’Arc is een talent en kan een grootse artieste worden. Klasse hier vanavond.
Lees ook maar ons interview en concertverslagen hier .
Setlist: One of the weak // Go! // Good old days // Road//White Flag // On Fire // Troy (Sinead O’Connor cover)
Ook Amy Macdonald (*****) was toen een beloftevolle artieste die zich bewees. Intussen al vijftien jaar ervaring en omringd door een complete band. Een adembenemende mooie lichtshow op de schermen siert. Amy brengt een deugddoende sound in melancholie, weemoed en extravertie, gevoeligheid met groove. Ze grasduint in haar oeuvre , en plaatst ook de spotlight op de laatste plaat . Vaak gaan de handen in de lucht, maar de meest intense momenten waren deze waarbij de gsmlichtjes werden omhoog gestoken, wat een golf van solidariteit betekende.
Amy Macdonald spreekt haar publiek telkens aan, soms met lange, niet saaie monologen; het speelse karakter van weleer blijft aanwezig. De ultieme hit “This is the life” wordt uit volle borst door alle fans mee gebruld; het sloot de reguliere, afwisselende set af.
In de bis worden de registers nog even opengetrokken. De AB wordt nog éénmaal ondergedompeld, deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie.
Setlist: We Could Be So Much More //The Hudson //Mr. Rock and Roll //Dream On //Automatic//The Human Demands //Don't Tell Me That It's Over //Bridges //Slow It Down//4th of July //Feed My Fire //Run //Poison Prince //Statues //This Is The Life
Encore://Never Too Late //Down By The Water //Let's Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
Amy MacDonald 6/3/2022 (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Opener voor Amy Macdonald was Nevada Fellow, of de 21-jarige Ruben Focketyn met zijn gitaar. Singer-songwriter noemen we dat zeker. Prachtige stem in bluesy nummers, ondergedompeld in melancholische sfeer. Maar als hij zingt over lonely roads, vraag je je toch wel even af hoeveel eenzame wegen deze fellow in zijn leven al heeft gezien. Maar kom, sowieso mooie toekomstmogelijkheden in aantocht voor deze jongen. Misschien met wat meer kilometers op zijn teller.
En dan was het tijd voor het main event van de avond: Amy Macdonald. Starten deden we met een nummertje uit haar nieuwe album ‘Life In A Beautiful Light’: “4th Of July”. Voor Amy-live-on-stage-maagden viel het vooral op hoe geweldig ze er uit zag (dat hypnotiserende glitterjurkje!), dat haar Schotse accent alleen al garantie staat voor instant cool en vooral, dat haar stem live nog zoveel beter klinkt dan op haar albums. Hierna volgden het aardige “Poison Prince” en “L.A.”. Welgesmaakte voorgerechtjes voor de hoofdschotel. Die bestond uit “Spark”, “The Game”, “Mr Rock & Roll” en “Slow It Down”. De hits “Spark” en “Mr Rock & Roll” waren - nauwelijks verbazingwekkend - live ook krachtig genoeg om als crowdpleaser te dienen. Amy en haar muzikanten moesten het publiek wel nog wat op gang trekken, maar al snel vibreerde de vloer zo dat zelfs de minder begaafde dansers onder ons verplicht werden om hun beste moves boven te halen. Amy twijfelde erover om “The Game” op het nieuwe album te zetten, maar liet zich toch door anderen overtuigen. En ook het publiek was overtuigd, dus goeie bal, vrienden van Amy. Voor “Slow It Down” vroeg Amy om audience participation. Kwestie van een gratis achtergrondkoortje te hebben en de kosten wat te drukken, zei ze. Mooi, ongelofelijk getalenteerd én gevoel voor humor. Als ik een man was, Schots en mijn muzikale talent verder ging dan een weinig indrukwekkend rondje luchtgitaar, zou ik haar al lang een huwelijksaanzoek gedaan hebben.
Vervolgens kondigde Amy een akoestische set binnen de set aan. Volgens haar betekent dat voor veel mensen een ideaal moment om even een toiletpauze in te lassen. Het eerste akoestische nummertje “Love Love” balanceerde inderdaad op het randje van geeuwwaardig, maar “Give It All Up” – in een andere en zelfs prachtigere versie dan die op het album – was hartroerend en bewees dat Amy’s stevige stem ook geschikt is voor meer breekbare nummers. Niet echt buitengewoon: “This Pretty Face”, “No Roots”, “Pride” en “Run”. ‘Degelijk’ is te zacht uitgedrukt, ‘uitzonderlijk’ te sterk. Verrast werden we door een cover van haar favoriete feel good song: “(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, oorspronkelijk door soul legend Jackie Wilson. De bekende hoge “eeeh aaahs” in Amy’s versie waren zelfs in redelijke mate indrukwekkend te noemen. “Don’t Tell Me That It’s Over” werd in een nieuw, rockier kleedje gestoken en voorzien van iets stevigere gitaren dan in de albumversie. “The Green and the Blue” dan deed ons een beetje nostalgisch worden naar een thuis die onze thuis niet is en liet ons “oh Glasgow…” verzuchten. Kon onmogelijk ontbreken: grootste hit “This Is The Life”, die er voor de eerste keer die avond voor zorgde dat het dak er bijna af ging. Bijna.
Op een plek waar een andere song een betere afsluiter was geweest, plaatste Amy “Life In A Beautiful Light”, titeltrack van het nieuwste album. Goede sluikreclame, maar misschien niet de sterkste keuze. Gelukkig kwam er nog een ‘encore’ met “The Furthest Star”, “Barrowland Ballroom” en “Let’s Start A Band”. Die laatste was zelfs zo overtuigend dat dat opeens geen slecht idee leek: een band beginnen. Misschien toch tijd om mijn status als amateur op de luchtgitaar te ontgroeien.
Het enige echte minpuntje aan het optreden was eigenlijk het tamelijk luidruchtige koppel achter mij met zijn ver van intellectuele opmerkingen. Maar daar kon ons Amy natuurlijk ook niets aan doen. Als dat geen reclame is voor het gebruik van oordopjes.
Amy was twee avonden lang in de Ancienne Belgique , Brussel
Setlist: 4th Of July, Poison Prince, L.A., Spark, The Game, Mr Rock & Roll, Slow It Down, Love Love, Give It All Up, This Pretty Face, Higher and Higher (Jackie Wilson cover), Don’t Tell Me That It’s Over, The Green and the Blue, No Roots, Pride, Run, This Is The Life, Life In A Beautiful Light.
Encore: The Furthest Star, Barrowland Ballroom, Let’s Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amy-mcdonald-26-02-2012/
Organisatie: Live Nation
Eén van de grootste zomerhits was “This is the life” van de jonge Schotse singer/songschrijfster Amy Macdonald. De grootste solohit voor een vrouwelijke artieste! Het zorgde ervoor dat ze meteen naam en faam maakte en maar liefst drie miljoen exemplaren verkocht van haar debuut, die aanstekelijke, meeslepende, frisse en sfeervolle poprockfolk bevatte. Niks nieuws onder de zon, maar het werkte .. en het werkte goed.
De opvolger werd opgenomen in de studio’s van Paul Weller, die zelfs een handje meehielp. De songs zijn meer rock, minder folk, en ze haalt vocaal ook minder uit. Alles klinkt meer gematigd, komt op die manier op z’n plooi en biedt een coherente afwisselende plaat, zonder veel tierlantijntjes.
Af en toe durft onze lieftallige dame zelfs nog steviger, luchtiger en uitbundiger te klinken; de openers “Don’t tell me that it’s over” en “Spark” springen meteen in het oog. “Love Love”, “Ordinary life” en “Next big thing” hebben een broeierige, spannende opbouw. En ze wisselt een rocker met een sfeervolle popsong af, die door akoestische gitaar, toetsen of strijkarrangement kleur en intensiteit krijgen, zoals bij “No roots”, “Give it all up”, “My only one” en “Troubled soul”. Een emotievolle “What happiness means to me” op piano sluit de gepolijste melodieuze plaat af. Als toetje krijgen we iets verderop nog een akoestische “Dancing in the dark” van Bruce te horen.
De ‘Mrs rock’n’roll’ heeft alvast een volwaardige tweede plaat uit die weldegelijk naast het debuut kan staan door het meer pop- en rockgehalte.
”This is the life” floten en neurieden we de ganse zomer… Het werd de grootste solo hit voor een vrouwelijke artieste. De eer kwam de 21 jarige Schotse zangeres Amy Macdonald toe. Al meteen verwierf ze een gouden status met die wereldhit. En op haar debuut overtuigt ze met haar aanstekelijke, frisse en sfeervolle poprockfolk. Dertien-in-een dozijn nummers misschien, maar die zich weten te onderscheiden door haar songschrijftalent, haar gitaarspel en heldere stem. “Mr Rock & Roll”, “Poison prince” en “Burrowland ballroom” klinken meer uptempo, orkestraties zijn te horen op “Let’s start a band”, waarbij Macdonald vocaal hoog uithaalt als een volleerde Sinead of je kan je laten meeslepen door die emotievolle popsongs “Youth of today”, “Run” en “L.A.”. “This is the life” is de hoopvolle song bij uitstek. Beter kunnen we ons niet voorstellen in troosteloze momenten … en als bonus krijgen we er nog 2 songs bovenop!
Nederlands 
Français 
