Nicolas Van Belle - Het is fijn te zien hoe de compositie evolueert door het live te brengen. En hoe ik erdoor zelf met die muziek blijf mee groeien
'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele en eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe. De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
De volledige recensie van ‘Einde Were’ kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101659-einde-were
We hadden een fijne babbel met Nicolas over zijn werk, de plaat, zijn ambities en toekomstplannen.
Nicolas, wat was de beweegreden om dit solo project op poten te zetten? Vertel ons er wat meer over
Het was eigenlijk niet de bedoeling om een solo project op te starten. Ik zat op dat moment met een aantal dingen die ik muzikaal van mij af wilde schrijven, om ze zo een plaats te kunnen geven. In eerste instantie dacht ik er ook niet aan om dat uit te brengen, maar toen de opnames afgerond waren, voelde het toch juist om er een plaat van te maken. Zo ben ik uiteindelijk bij Klankhaven Records terechtgekomen.
Het is een plaat die toch binnenkomt, zoals ik al schreef iedereen die met pijn en verlies te maken heeft, kan zich hierin vinden. Ik persoonlijk ook; was er misschien een onderliggende bedoeling, om anderen die ook in zo’n situatie zitten een ‘hart onder de riem te steken’?
Rouw en verdriet verwerkt iedereen op zijn eigen manier. Ik denk wel dat veel mensen zich hier op een bepaalde manier in kunnen herkennen, en ik waardeer het als iemand in mijn muziek iets vindt om dat een plaats te geven. Maar om te zeggen dat ik dat bewust zo heb gemaakt? Nee. Des te mooier is het natuurlijk dat het op die manier kan binnenkomen bij mensen.
De songs zijn ook in het Nederlands, de titel doet me zelfs denken aan een oud-Vlaams zoals in de Middeleeuwen. Waarom in de eigen taal?
Die titel verwijst naar de plek waar ik in Gent woonde, iets in de zin van het einde van de waterwegen. In een andere context kan je het ook lezen als ‘einde wereld’—het hangt er een beetje van af hoe je het zelf invult. Ik heb daar een tijd gewoond, en de muziek die ik schreef gaat grotendeels over die laatste periode daar, en over de fase nadien, toen ik uit Gent vertrok.
Waarom in het Nederlands en niet in het Engels? Met Engels kan je toch een breder, internationaal publiek bereiken?
Elk nummer is eigenlijk een gedicht dat ik in het Nederlands schreef. Dat komt omdat ze rechtstreeks uit mijn kern komen, en daar gebeuren de dingen gewoon in mijn moedertaal. Nederlands voelde daarom het meest logisch.
Het is een heel persoonlijk verhaal, waarbij je je bloot geeft bij wijze van spreken; ben je niet bang op de reacties op sociale media, je weet hoe dat, helaas, soms gaat?
Daar hou ik me niet mee bezig. Ik vind het best ok als mensen het goed of niet goed vinden. Iedereen heeft dat recht en het is niet mijn intentie om iedereen tevreden te stellen.
Sociale media is een belangrijk medium, geldt dat voor jou ook? Waarom is sociale media voor jou belangrijk als artiest?
Eigenlijk ben ik niet graag bezig met sociale media, maar het is wel een handig middel om contacten te leggen en je muziek te promoten. Dat is het voor mij ook vooral: een tool om te gebruiken, niet meer dan dat. Ik heb er eerlijk gezegd wat moeite mee. Het is jammer dat door de snelheid van sociale media mensen vaak minder tijd nemen om een plaat echt te laten binnenkomen, zoals vroeger meer gebeurde.
Ik volg je er wel in
Vroeger luisterde men gewoon op een andere manier naar muziek, en er waren ook meer mogelijkheden om na een optreden iets te verkopen. Tegenwoordig gebeurt veel digitaal, en daardoor gaat er wel wat charme verloren. Voor mij heeft muziek iets extra’s als het op een cd, vinyl of cassette staat—het krijgt dan een tastbare waarde die het anders niet heeft.
Het blijft op zich toch nog interessant om fysiek platen uit te brengen, er is nog vraag?
Er is zeker vraag naar heb ik de indruk ja, … er zijn zeker mensen die me contacteren dat ze graag een plaat zouden willen kopen.
(dat kan via volgende link: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records )
Nu we het over ‘de plaat’ hebben … De hoesfoto triggert me wel
Dat is een foto die ik maakte tijdens een vakantie op een eiland. Amber Verhulst drukte die foto op steen, en van die druk maakten we vervolgens een ets waar we verschillende prints van namen. Uiteindelijk hebben we van al die prints collages gemaakt. Eigenlijk zou je het originele beeld moeten zien om te begrijpen waar het vandaan komt, maar het is dus een collage van uiteenlopende prints.
Een bepaalde betekenis ook? Want je hoort een veelkleurige aanpak in de muziek
Er is altijd wat kleur nodig om contrasten te creëren; als alles alleen donker was, zou het al snel op elkaar gaan lijken. De bedoeling is juist om licht toe te voegen en het donker te nuanceren. Op die manier sluit de hoes ook aan bij het thema van de plaat. Het gaat om een contrast: het hoeft niet alleen melancholisch of verdrietig te zijn. Soms is het donker, soms juist warm en uitnodigend.
Is het niet je ambitie om met deze plaat en dit project te gaan optreden?
Initieel niet, ik wilde eigenlijk maar één optreden doen en het daarbij laten. Intussen staan er echter al enkele shows gepland in april, mei en juni. Ook al was dat niet de bedoeling, ik ben nu dus toch bezig om de muziek live te brengen. Ik merk dat er vraag naar is, en ondanks de moeilijke materie is het heel fijn om dit live te spelen. Onlangs deed ik een performance op Radio Kiosk in Brussel, in het Brussels dialect.
Wat ik interessant vind aan solo spelen, is dat het volledig van één individu komt. Het is fascinerend om te zien hoe de muziek daardoor evolueert, en hoe ik er zelf ook mee kan meegroeien. Ook al heb ik alles zelf geschreven, live krijgt het telkens een nieuwe invulling. Daarom vind ik het juist leuk om er live mee aan de slag te gaan.
Ik veronderstel dat jouw muziek live nog het best overkomt in een intieme omgeving, maar is er ook een ambitie om er mee grote podia aan te doen? Met andere woorden wat is je echte ambitie met dit project?
Ik heb al een vijftal optredens op de planning staan, en het zou fijn zijn om in het najaar nog meer te doen. Vooral op intieme plekken spelen spreekt me aan, maar misschien ook in het buitenland, als daar mogelijkheden zijn. Pas daarna kan ik evalueren welke richting ik verder op wil. Voor nu ligt de focus vooral op het moment zelf.
Je bent ook betrokken bij diverse projecten zoals Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Baljuw, Erps-Kwerps en Sarcastic Fringehead. Ligt de grote focus bij je solo project of niet?
Op dit moment ligt de focus iets meer op het solo project, vooral door de release en de geplande optredens. Toen ik de plaat opnam, wist ik niet waar het toe zou leiden of hoe de reacties zouden zijn. Daarom geef ik nu automatisch wat meer aandacht aan dit project.
Lukt het om het solo project te combineren met al die andere projecten waar je mee bezig bent dan?
In principe lukt dat wel, en het is ook niet zo dat elk project altijd actief is. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met een noise rock duo, iets compleet anders. Zodra dat project naar buiten wordt gebracht, komt er waarschijnlijk meer ruimte om aandacht te besteden aan de dingen die nu wat stil liggen.
Indien je met deze solo plaat een hit zou scoren en mega succes hebben , zou je dan niet overwegen om de focus volledig te leggen op dit project, en de andere projecten links laten?
Ik denk niet dat succes een reden zou zijn om mijn andere projecten links te laten liggen. Het is ook niet mijn bedoeling om grote podia of festivals te spelen. Natuurlijk heb ik respect voor wat organisatoren doen, maar mijn muziek leent zich daar niet per se toe.
Mocht er echter een wind van achter komen en het solo project wordt een succes, bijvoorbeeld op radio, dan zou ik die kans zeker grijpen. Maar dat betekent niet dat ik al mijn andere projecten laat vallen. Solo muziek maak ik uit mezelf, maar de andere projecten doe ik samen met anderen—die contacten zijn belangrijk. Sterker nog, zelfs de nummers op Einde Were zijn deels ontstaan door sociale interacties en samenwerkingen die ik heb gehad.
Kortom: als het solo project echt succesvol wordt, kan het zijn dat ik daar iets meer focus op leg, maar mijn andere projecten laat ik daar niet voor vallen.
Is het succes van dit solo project een inspiratie om er in de toekomst nog meer te doen?
Dat idee is wel eens door mijn hoofd gegaan: wat het zou kunnen worden als ik opnieuw solo aan de slag ga. Maar voorlopig is het belangrijkste om de optredens die gepland staan af te werken en te zien hoe het publiek reageert. Daarna kan ik bekijken of er een tweede soloplaat komt. Natuurlijk kun je niet twee keer over exact dezelfde thematiek praten, dus het zou sowieso iets heel anders moeten worden. Het kan zelfs zijn dat ik iets compleet anders doe, want ik merk dat ik soms impulsief beslissingen neem en niet altijd kan voorspellen hoe iets zal uitpakken.
Wat zijn de verdere plannen naast die optredens?
Zoals ik eerder zei, zijn er tot en met juni al optredens gepland, en daar zullen waarschijnlijk nog een paar bijkomen. Voor het solo project hoop ik ook nog samenwerkingen te doen met artiesten uit de bredere kunstwereld, niet alleen muzikanten. Daarnaast start begin mei ons noise rock duo, waarmee ik op plekken kan spelen waar ik als soloartiest niet zo vaak zou komen.
In het najaar komen er ook nog releases van twee andere projecten: Ever Presents en het rebetiko-project Yarès, waar ik bij betrokken ben. Er staat dus nog veel op de agenda, maar nu gaat mijn focus vooral uit naar het solo project en wat ik daar mee kan bereiken.
We hadden het al over ambities, maar wat is voor jou wellicht het grootste doel dat je voor ogen hebt? Of ben je er echt niet mee bezig?
Het zou geweldig zijn om mijn muziek in de loop der jaren ook buiten België en zelfs buiten Europa te kunnen spelen. Als ik daar uiteindelijk van zou kunnen leven, zou dat fantastisch zijn. Maar ik besteed daar niet te veel aandacht aan; ik leef liever in het moment en geniet van wat ik nu kan doen. Op korte termijn wil ik vooral plezier beleven en zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn muziek. Aan de verre toekomst denk ik op dit moment niet te veel.
Bedankt voor deze fijne babbel, veel succces in alles wat je doet
Nicolas Van Belle live meemaken?
26/04: jazzblazzt - Roermond (nl)
07/05: Niemandsland – Dendermonde
17/05: Studio Beertje – Gent
06/06: H.A.N.S. - Goor (nl)
07/06: Koffie & ambacht - Rotterdam (nl)
11/06: Music on a whim – Brussel
'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele als eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe.
Op uitgekiende wijze borrelen emoties op … “Niets Makend” en “Tussen het bedaren” zijn een soort muzikale intimiteit. Een bevreemdend mooie klankentapijt horen we, die wat inspanning vergt.
Maar wie , na een verlies, een manier zoekt om alles een plaats te geven, kan bij Nicolas Van Belle steeds terecht. Van woede naar smart tot radeloosheid, het zit allemaal verweven in de songs als “In de Zilte zee” en “Allenig waren we”.
Trouwens, met zijn band SUURA wordt eerder een jazzy weg ingeslagen . Solo klinkt het project dus beduidend anders.
Nicolas Van Belle maakt het de luisteraar niet makkelijk, binnen die chaotische brij is de lijn vaak zoek.
Tekstueel sluit het perfect aan bij het onderwerp ‘omgaan met de dood’. Want bij een verlies van een geliefde verliezen we al te vaak de grip op het leven, en voelen ons helemaal alleen in de rush van het leven dat blijft doorgaan, terwijl we rouwend gewoonweg eens compleet stil zouden willen blijven staan.
De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
Check: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records
Experimental
Einde were
Tracklist: Niets Makend 04:48 Tussen Het Bedaren 03:13 Veel en Alleen 02:28 De Zon Die Brandt 03:18 In De Zilte Zee 05:38 Zondert 05:12 Allenig Waren We 04:54 Verbrokkelt Geduldig 04:01 Jouw Naamloze 02:38 Vaarwel Were 03:47
Er zijn van die duetten die je wel aardig vindt en dan zijn er duetten die je van je sokken blazen. De nieuwe single van Bellemont, waarin de band de hulp krijgt van Pieter-Jan De Smet (PJDS) is er eentje van de tweede categorie. Pieter-Jan en Tracee van Bellemont overtroeven elkaar als onheilsbode, zonder uit de bocht te gaan. Dit is van het niveau van “Henry Lee” van Nick Cave en PJ Harvey (net zo doorleefd, maar nog donkerder dan het bekendere “Where The Wild Roses Grow” met Kylie Minogue). Mooi ook hoe de band zich terughoudend opstelt tegenover al die vocale ellende. Net aanwezig genoeg voor een stevige fundering, maar zonder enige franje toe te voegen. Het drumcomputergeluid zet je misschien wat op het verkeerde been, maar zodra de kerkklok-sample en de zang invallen, is er geen ontsnappen aan.
Als dit de voorbode is van een nieuw album van Bellemont, hebben ze onze aandacht. Prachtige single. Wereldklasse.
No Antidote -single-
Bellemont feat. PJDS
Muziek is iets universeels en past niet binnen hokjes. Jazz en experimentjes kunnen erg leuk , creatief zijn, zeker als ze dan nog wat stijlen en elementen uit andere genres in hun muziek toevoegen …
Dit is het geval met Beady Bell. Een ferme stem en de songs zijn van een flinke scheut soul en funk voorzien. Luister maar eens naar opener “Mercy”. Fijne groove van de bas, leuk jaren 70 orgeltje en catchy, ritmische zanglijnen. Alles is live opgenomen met originele en oude instrumenten.
Het album is voor haar een eerbetoon aan haar grote helden zoals Stevie Wonder, Marvin Gaye, Donny Hathaway etc…
De organische vibe en live gevoel van op haar vorig album ‘On My Own’ uit 2016 werd hier nog verder doorgetrokken en op punt gezet. Dat levert kwaliteit op. Met veel fijne songs zoals “I Run You Ragged” of “Traces” (waar Stevie Wonder in ronddwaalt).
Ik hoor vooral veel soul, R&b en grooves in de muziek tav de jazz. Daarnaast ook melodie. Een klasse dame die Beady Belle.
Een tweetal jaar geleden stond Belle & Sebastian in het Rivierenhof. De Schotten hebben er blijkbaar mooie herinneringen aan overgehouden, inclusief de muggen. Gisteren stonden ze zo’n tien kilometer verder (we zijn steeds slecht geweest in schatten) in de al even majestueuze Roma. De ideale setting voor onbeschaamde dagdromerij, nu maar afwachten of ze daar ook toe in staat waren, want hoe je het ook draait of keert: dit is een band op retour.
Eerst werden we opgewarmd door Pictish Trail. Wie een druk concertleven heeft en al eens een support act wil meepikken (doen!) heeft ze zeker al eens gezien als voorprogramma van British Sea Power, KT Tunstall of Malcolm Middleton. Het is die laatste, en inderdaad de boy from Arab Strap, die de muziek van Johnny Lynch ontdekte. Onschuldige indiepop, maar meer niet, en voor vele Roma-gangers de ideale achtergrondmuziek om drankbonnen in te slaan. Meer zal Pictish Trail ook nooit betekenen.
Belle & Sebastian, opgericht in 1996, en de band bij uitstek voor liefhebbers van de jaren 60 die dit tijdperk nooit hebben meegemaakt. Dagdromers, of muziekmakers voor mensen die ook wel eens in een kamertje wegkwijnen om het gaan dan van de daken te schreeuwen dat The Smiths de beste groep aller tijden is.
Een concept dat gouden platen opleverde. ‘The Life Pursuit’, ‘If You’re Feeling Sinister’ of ‘Tigermilk’. We zeggen maar wat. Maar sinds ze acht jaar geleden ‘Belle and Sebastian Write About Love’ hebben uitgebracht, scheelt er iets. Misschien is het toch dat dagje ouder worden.? Nu ja, de charismatische en altijd goed gemutste Stuart Murdoch geeft het zelf toe: je bent op tour en je mist de kinderen. De hypocrisie van een rock’n’roll-ster zoals hij het zelf grappig omschrijft.
Het optreden begon positief met “Nobody’s Empire” uit ‘Girls in Peacetime Want To Dance’. Videootjes uit vervlogen tijden gaven meteen de sfeer weer waar Belle & Sebastian al decennia voor staat. Ging dit een optreden worden om in te kaderen? Dat hoopten we voor een paar minuten, maar meteen bij het spelen van “I’m A Cuckoo” uit hun succesalbum ‘Dear Catastrophe Waitress’ kwam de slordigheid en de veel te grote nonchalance bovendrijven. Kan best ontwapenend zijn, maar bij deze Schotten verwacht je perfectie, een term die ze zichzelf hebben opgelegd. Eigen schuld, dikke bult.
De subtiliteit was bij momenten ver te zoeken. OK, we hoorden wel “We Rule The School”. Ook dat Stuart zich af en toe een Fred Astaire waande, kon nog net door de beugel, zelfs de electro van “Sweet Dew Lee”, maar niet de Schotse schlager die “I’ll Be Your Pilot” is. Tien Om Te Zien was nooit veraf, en het zou ons geen seconde verbaasd hebben om plots Willy Sommers achter de coulissen te zien opduiken.
Sarah Martin is misschien wel een gezellige tante (toon dat wel niet op een podium zeg!), maar af en toe hoorde je wel eens een valse noot van haar, wat niet eens te wijten was aan de enkeling in de zaal die het nodig vond om bijna de hele set ongevraagd te staan mee klappen en de liedjes luidop absoluut mee wilde neuriën.
Ook Stuart ging net iets te vaak over de lijn. Zelfs “The Boy From The Arab Strap” ging compleet de mist in. Niet zo zeer omdat de zes het nodig vonden om een paar mensen uit het publiek op het podium uit te nodigen (als je geen kwaliteit meer kan leveren, doe je inderdaad misschien maar beter beroep op de feelgoodfactor), wel omdat hij het nodig vond om oeverloos met deze gegadigden te zitten kletsen. Leuk voor hun, slaapwekkend voor de rest.
We zagen tevreden gezicht, maar minstens even veel twijfelachtige. Als je als band ooit het warm water uitvond en jaren nadien er alles moet uitpersen om alsnog de term middelmatig te verdienen, dan weet je eigenlijk dat je maar beter de witte vlag bovenhaalt …
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: De Roma, Antwerpen
De uit Glasglow opererende band rond Stuart Murdoch is al een goede twintig jaar bezig en probeert zoveel mogelijk breed de indiepopscene te bespelen . Op deze nieuwe hebben ze er een discokitsch aan gegeven .
Rode draad blijft natuurlijk de dromerige uitvalsbasis , en dat levert een reeks fijne , emotievolle songs op, die een lentegevoel ademen . De songs zijn sfeervol , zwierig , groovy en aangenaam . Op de single “The party line” en het zeven minuten durende “Enter Sylvia Plath” mag er zelfs gedanst worden; ze zijn niet vies van wat Pet Shop Boys- tunes. De titel ‘Girls in peacetime want to dance’ wordt hier alle eer aangedaan.
Belle & Sebastian overtuigt niet steeds op de nieuwe , maar de melodielijn is en blijft iets opvallends mooi en schoon.
Een apartje bandje toch , die Belle & Sebastian rond Stuart Murdoch . Al bijna twintig jaar zijn ze bezig en de laatste echte plaat dateert al van zo’n goede drie jaar terug , ‘Write about love’ . De uit Glasglow opererende band trekt nu terug op tournee, en heeft nu een tweede compilatie uit , na ‘Push barman to open old wounds’ (1997 – 2001) ; die de periode van 2002 – 2011 omvat met een reeks b-sides , remixes en rarities ; maar liefst 19 nummers in totaal die je wegwijs maken in de unieke mooie backcatalogue van de band. Hier staan bewerkingen, pogingen op die de originele cd niet haalden of eerder op een single EP werden geplaatst.
Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelend, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Een reeks fijne, emotievolle, elegante melancholische , opwindende pop , die een prikkelend lentegevoel ademen, “I’m a cuckoo”, “I took a long hard look”, “Travellin’ light”, “Meat & Potatoes” en “The life pursuit” zijn er enkelen van.
Kijk, muzikaal heeft Belle & Sebastian altijd al blijk gegeven van een bijzonder scherp observatievermogen van het alledaagse leven.
Broer en zus Elliot en Natalie Bergman uit Chicago hebben een verfrissende indiepopplaat uit, waarbij ze een lichte groove aan toevoegen. Hun sound buigt zelfs om richting ska , bossanova en jazz . De songs krijgen op die manier dankzij multi-instrumentalist Elliot een zomerse tint. Vocaal plaatst Natalie zich in de spotlights door haar indringende, soms hemelse, maar ook soms diepe stem. “Keep you” en “It’s too late” zijn de barometer van de plaat door het leuke , sfeervolle geluid. “Twisted” intrigeert door de worldinjecties en “Shine” werkt aanstekelijk. Het tweede deel van de cd is intiemer .
Voor wie houdt fijne , ontspannende dromerige muziek, heeft via Wild Belle alvast een prima debuut!
Nu de zomerfestivals voor de deur staan, kunnen we stellen dat we over het hoogtepunt van het indoor concertseizoen heen zijn. Ook Belleruche zal het geweten hebben. Dit UK-trio uit de Tru Toughtsstal heeft er vóór hun tussenstop in de Brusselse Vk* maar liefst 23 shows in Duitsland, Frankrijk en UK opzitten de laatste maand. Het nieuwe full album, ‘Rollerchain’, dat sinds 7 mei in de rekken ligt, vraagt natuurlijk ook om voorgesteld worden aan de fans.
Ondanks de netjes gecamoufleerde verzakte oogjes komt het drietal toch nog betrekkelijk fris en goedlachs voor de dag. Ook de prachtige soulstem van frontvrouw Kathrin DeBoer heeft het loodzware programma blijkbaar goed doorstaan. Haar stemgeluid doet ons vaak denken aan Alice Russell, Roisin Murphy of soms zelf aan Beth Gibbons (Portishead) en is meteen ook het vertrouwde handelsmerk van Belleruche dat sinds 2007 al vier langspeelplaten neerpootte.
Het nieuwe album lijkt wel wat verder af te staan van de vorige albums die vol catchy, warme melodieën en 'toe-tapping' bluesritmes zitten. Niet dat we kunnen spreken van een stijlbreuk maar het is experimenteler, donkerder en bevat meer bass. Zelf Kathrin speelt voor de nummers uit het nieuwe album op een basgitaar. Ze is niet de meest getalenteerde gitariste maar de nummers krijgen sowieso meer body en bovendien vind ik het haar best wel sexy staan.
De set die deze Londenaars vanavond brengen is een mooie mix van materiaal uit hun gehele repertoire. Classics uit vorige albums (“Late Train”, “Clockwatching”, “Northern Girls”, “Minor Swing”) worden afgewisseld met songs uit het nieuwe album. Hoogtepunten uit het nieuwe album zijn ongetwijfeld "Get More", "Under Fire" en "Stormbird".
Belleruche is een ontzettend goede en groovy liveband, waarbij de zalig energieke gitarist, Ricky Fabulous, de prefabbeats van DJ Modest en de sensuele stem van Kathrin volledig in harmonie weet te brengen met heel aanstekelijke gitaarriffs. Een extra drummer zou de band zeker nog ten goede komen. De sampler waarmee DJ Modest aan de slag gaat, klinkt toch een heel pak minder organisch. Anderzijds werkt dit concept al jaren uitstekend, zeker als je weet dat Belleruche één van de snelst gegroeide bands is bij Tru Thoughts.
Ze sluiten hun avond zoals verwacht in schoonheid af met "Minor Swing", hun absolute hit met een sample uit Django Reinhardt's gelijknamige track.
Playlist Belleruche: Late Train/ A Fan / Stormbird / The Itch / Under Fire / Clockwatching / 16 Minutes / Northern Girls / Limelight /Reach For The Bottle /56% Proof / Get More / Minor Swing /
Deze zaterdagavond werd in schoonheid afgesloten door het heel verrassende Ghosting Season. Dit duo brengt een soort atmosferische electronica/minimal à la The Field en Walls van het Duitse label Kompakt. Een ware ontdekking en zeker veelbelovend voor de toekomst.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Het heeft nu wel vijf jaar geduurd eer spil Stuart Murdoch z’n Glasglow’s finest band Belle & Sebastian terug bij elkaar kreeg om een nieuwe plaat te maken. Vijftien jaar zijn ze al bezig, die de indiepop een belangvolle push hebben toegediend. Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelende, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Op plaat horen we belangrijke samenwerkingen met Norah Jones (“Little you, ugly Jack, prophet John”) en Carey Mulligan.
We houden deze keer vooral van het rockerige Belle & Sebastian, “I didn’t see it coming”, “I want the world to stop”, “I’m not living in the real world” en de titelsong. “I can see the future” kan zo in een Franse zwart/wit ‘70s film worden gebruikt.
Fijne pop met opnieuw voldoende variaties .…We koesteren met plezier de band …
Uit Noorwegen komen verfrissende synthdiscohouse tunes aandraven. Inderdaad, elektronica/ knoppendraaier Lindstrom deed ‘losvast’ beroep op de zwoele, sexy fluisterstem van Christabelle en we horen broeierige en vrolijke, zomerse, hippe jaren ’70 en ‘80’s spul dansmuziek met een zeker kitschgehalte, ja, met een knipoog naar de Jackson 5 en Donna Summer zoals op “Baby can’t stop”, “Let’s practise” en “High & love”. Erg overtuigend is de single “Lovesick” met die opvallende lome electro swingbeats.
Aanstekelijk zijn de tranceritmes, de repeterende grooves en de sfeervolle, dromerige, zalvende en vette beats. Het is in die stijl best een boeiende plaat geworden, door een goede dosis hitgevoeligheid en gestructureerde chaos én de toevoeging van spacey synthlijntjes en funky gitaarriffs. De dansmuziek werd aardig verknipt in de elektronicatrommel met een positief resultaat als gevolg …
Sois Belle speelt swingende, dansbare en innemende sfeervolle folkpop, die overwegend in het Nederlands wordt gezongen. Een veelzijdig geluid door een breed instrumentarium: “Waar jij ook gaat”, “Halfweg”, “Morgenrood” en “De brug”; of ingetogen en emotievol door een spaarzame begeleiding: “Ondergaan” en de titelsong.
De kaart van de folk wordt vooral in het tweede deel van de cd getrokken met songs als “Heio” en “Trois Jolies Mineurs”. En de groep varieert: we horen op “Geld ’seks & macht” en “Zoek” een broeierige, avontuurlijke sound, er is het poppy “Marseille” en tenslotte refereert de band aan U2 op “Drijfzand” .
Pieter Boussemaere (zang/gitaar), Karl Debaillie (zang/accordeon) en Pieter Roets (zang/sax/fluit) vormen de spil van dit zestal, die goed op elkaar zijn ingespeeld voor deze afwisselende aanpak De groep heeft een Hothouse Flowers uitstraling en heeft met ’Deliruim’ een bescheiden goede plaat uit.
Info op http://www.soisbelle.be of http://www.myspace.com/soisbelle
Nederlands 
Français 
