Dit album is de 50ste release van Fons records. Het is tevens de 3de plaat van Birds That Change Colour. Het is een lekkere plaat geworden om die 50ste release mee te vieren. Na twee eerder folkgerichte platen zocht Koen Kohlbacker het meer in de richting van de Amerikaanse zuidkust. Die Koen brengt wijzigingen aan zijn band om live op te treden. Nu eens gaat hij alleen op de tour, dan schaart hij een rockband rond zich of een andere keer gaat hij gaat hij live de nummers in een bepaald genre gieten. Nu gaat hij op tour als een vierkoppige band om dit album live te brengen.
Op ‘Nova Albion’ verlaat hij de folkgerichte albums van vroeger en kiest resoluut voor warme rock. “Ridin’” vliegt er meteen in en we krijgen hier een rocksong dat ons meeneemt in de jaren 70. Van Creedence Clearwater Revival tot The Beatles (dat refrein). “Shaman Apprentice Blues” begint met vrouwelijke vocals die als een shaman klinken: bezwerend. Een riff op de Blues geënt vormt de ruggengraat van de song. Een heerlijke song trouwens. Soms gaat het ook richting psychedelica zoals op “The Song Is You”. Maar of het nu richting rock of psychedelica of naar een andere stijl gaat het album klinkt consistent en bezit overal die warme gloed. Deels te danken aan de stem en de sound van de instrumentaria.
Hier staan 13 songs op waarover ik eigenlijk weinig kwaad kan spreken. Koen Kohlbacker weet hoe een song in elkaar te steken. Het klinkt, het staat er en de refreinen of de riffs blijven hangen. Ja, ‘Nova Albion’ was het geschikte album voor Fons records om hun 50ste release mee te vieren.
De Bruggelingen van Smashing Birds wonnen zowel de publieks- als de juryprijs van Red Rock Rally in Brugge en in 2016 hadden ze de fijne single “We’ re Just Animals” uit. De single “Time” moet hun nieuwe EP’No More Revolutions’ op gang trekken. Beide nummers zijn dus terug te vinden op deze EP. “Time” is een dromerige en zweverige track met fijne synths, mooi drumwerk en gevoelig gitaarwerk. De zang zit geheel in de lijn van de song. Een mooie single. “Breaking Waves” bevat nogal wat vintage klinkend synthwerk en is wederom een catchy track dat alle elementen voor een goede radiosong bevat. Op “When We Freeze” krijgen we leuk baswerk en rinkelende gitaarriffjes. Ook hier een perfecte indiepop song.
De EP werd geproduceerd door Reinhard Vanbergen (Bekend van o.a. Das Pop, School is Cool, Deus…). En dat is er een beetje aan te horen. Het is te zeggen dat ze muziek maken die past, qua stijl, in het rijtje van eerder genoemde bands.
Smashing Birds presenteren vier geslaagde songs op hun debuut-EP. Ze klinken allen catchy en zijn geschikt radiomateriaal. Het zou mij niet verwonderen als we nog van hen gaan horen in de toekomst.
Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.
Info www.lucyanthebirds.com
Het Amerikaanse Bowerbirds uit North Carolina, genoemd naar de gelijknamige Australische vogel, had het de voorbije jaren niet makkelijk . Werken aan cd’s en het intense touren eisten hun tol . Muzikaal was het gezelschap wat op automatische piloot bezig en ook de relatie van tandem Phil Moore en Beth Tacular liep stuk. De brokken zijn op muzikaal gebied gelijmd. Een wederopstanding dus, zowel muzikaal als relationeel , noteren we met de nieuwe plaat. Hun folky americana , dromerige herfstige muziek, lag ergens tussen de freakfolk van Banhart/Newsom, de lofi van Mountain Goats en de pop van Lavender Diamond, maar had ook vooral iets mee van de americana/countryrock van Band Of Horses en South San Gabriel. De dromerige folkpop op ‘The Clearing’ is afwisselend met een sobere en een rijkelijke instrumentatie van akoestische en elektrische gitaren, vibrafoon , viool , cello en trombone . De broeierige opbouw intrigeert wat een rits pareltjes als “Tuck the darkness in, “In the yard”, “Stitch the hem” en “Death wish” oplevert . De ingetogen “Walk the furrows” , “Brave world”, “Hush” en “Sweet moments” raken en de verrassende wendingen op “This year” en het afsluitende “nNw we hurry on” boeien en palmen je probleemloos in .
… Met een knipoog naar onze Bony King Of Nowhere …
Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey . Ze slaagt in een handvol dromerige, breekbare songs op haar titelloze EP. Ze worden sober gehouden door haar akoestische gitaar of piano en haar warme stem (“Oscar”, “Cold ground”) , of klinken ietwat aantrekkelijker door de (beperkte) toevoeging van een jazzy bas en viool, zoals op de elegant gevoelige single “Heavy heart”. Ze kreeg de hulp van o.m. Jinte Deprez (Balthazar), Jasper Hautekiet en Gertjan Van Hellemont . 5 intimistische songs die ontroeren en een beloftevolle muzikante inleiden .
Info http://lovelikebirds.wordpress.com en http://www.lovelikebirds.bandcamp.com
Als wij u vertellen dat Kid Congo Powers in een bruin verleden deel uitmaakte van zowel The Gun Club, The Bad Seeds als The Cramps, dan zal u ook begrijpen dat de man altijd al dichter gestaan heeft bij de injectienaald dan bij de hitparade.
Met zijn band The Pink Monkeybirds blijft hij op ‘Gorilla Rose’ zweren bij een vuile garagerock sound met gruizige gitaartjes in een fuzzkleedje. Wij hadden al een boontje voor de frisse garage jungle van voorganger ‘Dracula Boots’, die lijn wordt tot ons groot genoegen op ‘Gorilla Rose’ op de alleraardigste manier gewoon doorgetrokken. Opener “Bo bo Boogaloo” is qua fungehalte de gedroomde binnenkomer en daarop gaan Congo en zijn aapvogels gezwind verder aan de slag. Aangenaam om in onder andere “Catsuit fruit”, “Hills of pills” en “Our other world” die frisse verteltoon van Kid Congo te horen op een achtergrond van fifties en sixties orgels en rammelende gitaren. Denkt u hier even aan Andre Williams, aub.
Het album wordt ook gesierd door een paar blitse instrumentals als “Lord Bloodbathington” en “Bubble trouble”, rock’n’roll met surfgitaartjes die onbevreesd tussen de haaien zwemmen.
‘Gorilla Rose’ klinkt nog het meest als een soundtrack van een film met een overdaad aan leren jekkers, lapdances, old timer cadillacs, zatte vetkuiven en overvloedig bierverbruik. Iemand moet maar eens het GSM nummer van Kid Congo Powers aan Tarantino geven.
Vet plaatje.
Waaw een uitdrukking op z’n plaats als je het debuut beluistert van Birds that change colour, het project van sing/songwriter Koen Kohlbacher. De groepsnaam is wondermooi. Betreffende het debuut werkte hij samen met Zita Swoon bassist Christophe Albertijn en drummer Dave Schroyen (Creature with atom brain, Evil Superstars). Hij leidt de songs op (akoestische) gitaar, ondersteunt ze met z’n zalvende stem en laat een heuse begeleiding toe van de anderen. Ook de keys, talrijke strings, gastmuzikanten en Nathalie Delcroix van Laïs steken een handje toe bij de ‘sprookjesachtige’ droompop en soms weerbarstige, meeslepende onversneden rock’n’roll. Kohlbacher laat zich wel inspireren door americana, retrorock en psychedelica. Op die manier glijden we van het innemende, ingetogen en sober gehouden “Stones”, “Spiders & castaways” en “Woods” naar de sfeervolle “Tales from the moon”, “Playground” tot het lang uitgesponnen “Never ending first of May”, die intrigeert door de broeierige spanning en soundscapes. En tot slot eindigt hij met de neofolkystijl van “Oh what a day”.
Oh what a day, als je het pareltje van dit debuut beluistert, want Birds that change colour is een ‘great musical experience’ …
Info http://www.myspace.com/birdsthatchangecolour
Al bijna 25 jaar staan The Spermbirds aan de top van de Europese hardcorescène. ‘A Columbus Feeling’ is in die kwarteeuw ‘slechts’ hun achtste full album en is een swingend punkplaatje geworden. Op de meeste nummers horen we hardcoregeluiden die zo uit de jaren tachtig komen: snelle rifs, snedig drumwerk, de scherpe stem van zanger Lee Hollis (vergelijkbaar met die van Jello Biafra) in combinatie met melodieuze achtergrondoortjes en vooral zeer herkenbare refreinen. Toch is het duidelijk dat The Spermbirds hun uiterste best deden om een paar nieuwe muzikale paden in te slaan. Luister maar naar het lekkere titelnummer dat begint met een fijn banjo riedeltje en invloeden uit blues en country haalt. Ook tekstueel zijn The Spermbirds niet in het verleden blijven hangen getuige het nummer “Can’t live without It” waar ze de steeds grotere (multi-) mediaverslaving aan de kaak stellen en promoten voor meer sociaal contact.
Tenslotte nog een pluim voor de productie want ‘A Columbus Feeling’ knalt lekker uit je boxen. The Spermbirds hebben een authentieke punkplaat gemaakt en toonden overduidelijk hun relevantie!
Frontman Michael Sempert omschrijft zijn geluid als art rock dat onderweg Tom Petty is tegengekomen en meteen weet een kwieke lezer dat deze Birds & Batteries een groep is met een wel zeer Amerikaans geluid.
Deze groep uit San Francisco zit momenteel met deze ‘Panorama’ aan hun derde cd en ook al maken ze niet het soort muziek dat kan rekenen op de hypemachine, bezitten zij een geluid dat volwassen en kwalitatief klinkt ook al graven ze echt wel diep in het verleden.
Bij momenten denk je aan wat The Eagles deden toen ze in dat beroemd hotel stonden terwijl er zelfs af en toe een vleugje prog-rock in Asia of de vroegere ELO zijn intrede komt doen.
’Panorama’ is zeker niet het soort plaat waar de Europese markt zal voor vallen maar toch een cd die de moeite waard is voor luisteraars die houden van Amerikaanse alternatieve pop waarbij Jackson Browne al eens om de hoek durft te loeren.
Info www.velvetbluemusic.com
Wat heb ik van deze groep uit Austin gehouden! Hun eerste vijf LP's heb ik destijds grijsgedraaid. Vooral de eerste bezetting was legendarisch met naast wonderkinderen Kim Wilson en Jimmie Vaughan (die ik zo veel meer bewonderde dan broer Stevie Ray), Keith Ferguson (later nog bij de fantastische Tailgators en intussen reeds wijlen) op bas en Mike Buck (later nog bij The Texas Tornados en het South Filthy van Jack Oblivian en Jeffrey Evans) op drums. Al vlug begon de eindeloze reeks personeelswissels maar hun swampy rock-'n-roll bleef tot de verbeelding spreken. Toen in '89 ook Jimmie Vaughan de handdoek in de ring gooide (om solo nooit echt gensters te slaan) hield ik het definitief voor bekeken. De laatste plaat met Jimmie deugde eigenlijk ook al niet meer.
En nu 20 jaar later spelen ze plots aan mijn achterdeur en kon ik het toch niet laten om mijn oude helden nog eens te gaan zien. Correctie : oude held want ‘The Fabulous Thunderbirds’ staat eigenlijk gewoon voor Kim Wilson & band. Een beetje tegen mijn verwachtingen in maakten ze er een behoorlijk spetterende avond van en zal het toch net iets leuker geweest zijn dan ‘Duitsland – Spanje’.
Nochtans begonnen ze als een doorsnee bluesband waar ik het warm noch koud van kreeg. En veel oude nummers (buiten "Tuff Enuff", "She's tuff" en "My babe") om me aan op te trekken waren er ook al niet. Maar gaandeweg kwam de vaart er toch in en dat vooral dankzij gitarist Johnny Moeller. Een Jimmie Vaughan is hij zeker niet, integendeel, hij leek wel diens tegenpool. Terwijl Vaughan, steeds strak in het pak, zijn spel ook steeds bijzonder strak hield, zagen we hier een gitarist met wapperend bloemenhemd en dito haren die zich niet op één stijl liet vastpinnen en zijn inspiratie de vrije loop liet. Naast de traditionele blueslicks hoorden we een waaier aan invloeden (funk, soul, psychedelische rock, ...). Kim Wilson van zijn kant is nog steeds een begenadigd zanger en superb op mondharmonica. Toch ging hij één keer serieus uit de bocht met een oneindige mondharmonicasolo die de groep de gelegenheid gaf om achter de coulissen uitgebreid te gaan eten. Wou Wilson misschien bewijzen over wat voor een adem hij beschikt? Het is hem vergeven want plots hing er zowaar magie in de lucht toen tweede gitarist Mike Keller de leadgitaar voor zijn rekening nam en Johnny Moeller op een verse gitaar ramde alsof hij solliciteerde bij The Gories. "Payback time" klonk plots even swampy als de Thunderbirds uit de begindagen en het is verdomd een nummer uit 2009!! Zou ik dan toch eens naar hun laatste plaat moeten luisteren?
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Het Amerikaanse Bowerbirds uit North Carolina, genoemd naar de gelijknamige Australische vogel, onder de tandem Phil Moore en Beth Tacular, ontdekten we in 2008 als support van Bon Iver. Meteen viel op dat dit een bandje was met potentieel. Hun folky americana ligt ergens tussen de freakfolk van Banhart/Newsom, de lofi van Mountain Goats en de pop van Lavender Diamond, maar had vooral iets mee van de americana/countryrock van Band Of Horses en South San Gabriel. We beluisterden dan hun debuut ‘Hymns for a dark horse’, dromerige herfstige muziek, die met regelmaat krachtiger klonk en kon rocken; de sfeervolle songs op hun beurt straalden gemoedsrust uit.
De tweede plaat ‘Upper air’ draait ‘em specifiek rond de tandem Moore – Tacular en is een uiterst sober gehouden plaat. Ze leunen op het akoestische gitaarspel van Moore, soms voorzien van de ritmische begeleiding van toetsen, viool, spaarzame drums en zwierige accordeon.
De charismatische band houdt het op dromerige folkpop op de tien nummers. Ze intrigeren net voldoende om te spreken van een rustig, gezellig, weemoedig plaatje, waarbij vooral de ‘bredere’ omlijsting van “House of diamonds”, “Teeth”, “Silver clouds” en “Chimes” het sterkst overtuigen, naast de ‘intimiti’ op plaat, die knus zijn, maar minder beklijven dan op hun debuut. Maar ze slagen er nog steeds in een optimaal thuisgevoel te creëren, en da’s het belangrijkste …
Het Amerikaanse Bowerbirds uit North Carolina, genoemd naar de gelijknamige Australische vogel, onder de tandem Phil Moore en Beth Tacular, kwamen vorig jaar voor het eerst naar ons landje als support van Bon Iver. Meteen viel op dat dit een bandje was met potentieel. Inderdaad, hun folky americana ligt ergens tussen de freakfolk van Banhart/Newsom, de lofi van Mountain Goats en de pop van Lavender Diamond, maar had vooral iets mee van de americana/countryrock van Band Of Horses en South San Gabriel.
Ze zijn op tour om hun nakende tweede cd ‘Upper air’ (die begin juli verschijnt!) te promoten, die het anderhalf jaar verschenen ‘Hymns for a dark horse’ opvolgt. Dromerige herfstige muziek, die met regelmaat krachtiger klonk en kon rocken; de sfeervolle songs op hun beurt straalden gemoedsrust uit.
Ze brachten voldoende variaties aan door de combinatie akoestische gitaar, bas, accordeon, toetsen en spaarzame drums, waardoor de songs van hun twee cd’s spannend en broeierig waren.
Een charismatische band met een muzikale ideeënrijkdom die genoot van het aandachtige , dankbare publiek, wat mooi meegenomen was in de ‘nice little room’/huiskamer van het Maison des Musiques, waar hoogstens een zestigtal mensen konden postvatten. Het was er warm, heel erg warm zelfs wat elan gaf aan het innemende, knusse materiaal. Het kwartet putte afwisselend uit de twee cd’s: van “Hooves” en “My oldest memory” van het debuut naar “Beneath your tree”, “House of diamonds”, “Chimes”, “Silver clouds” en “Teeth”, songs geënt op een warme melodie en mooi in elkaar verstrengelde man – vrouw vocals. En op die manier ging het de ganse set door. “Bur Oak” en “Northern lights” waren de intieme songs, “In our talons” had een folkier ondertoon en met “Slow down” en “Dark horse” had het kwartet alvast twee poppy rockers op het appel! Om nogmaals hun muzikale rijkdom te onderstrepen.
De groep kon rekenen op een sterke respons en speelde met plezier er een paar bovenop, waaronder een sober gehouden “Olive hearts” op akoestische gitaar en accordeon.
Kwalitatief songmateriaal van een fijne band, die alle troeven heeft om groots te worden.
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
