Bon Iver - Pure klasse mag op zich laten wachten
Ruim drie jaar. Dat is het verschil tussen de start van de ticketverkoop en het effectief plaatsvinden van het optreden van Bon Iver in het Sportpaleis.
Origineel zou het optreden in teken gestaan hebben van het album ‘I, I’, de opvolger van ‘22, A Million’ uit 2016, maar een virus zorgde er voor dat de opportuniteit zich aandiende om ons anno 2022, in plaats van een voorstellingsronde, een ware ‘best of’-show te serveren.
Bon Iver smeet deze tournee setlist elke avond nagenoeg volledig door elkaar. Met de voortreffelijke catalogus aan tracks is dit natuurlijk mogelijk, maar het is wel iets dat de meeste bands al snel opgeven eens ze een bepaald niveau bereiken zowel uit gemak als uit praktische overwegingen.
In Antwerpen kregen we zo meteen een publieksliefhebber te horen, “Perth”. Meteen werd ons duidelijk dat - in tegenstelling tot wat we al eens ‘het bunkersyndroom van het Sportpaleis’ noemen, dit optreden het geluid voortreffelijk in orde was.
Ook visueel werd het publiek op haar wenken bediend. We konden namelijk genieten van een futuristisch, niet-bombastisch podium met opvallend veel, boeiend, gevarieerd lichtspel. Op de momenten waar de muziek dreigde te vervliegen in de mensenzee, zorgde de effecten voor stevige reddingssloep. Bij Bon Iver denken we echter al snel aan hun meer ingetogen kant, doch kwam de band ook geregeld krachtig uit de hoek. Met enige zin voor overdrijving zouden we bij deze momenten vergelijkingen kunnen maken met acts als Arcade Fire.
Ook niet geheel ondenkbaar, wanneer er in totaal zes muzikanten op het podium staan, waaronder twee drummers en een breed arsenaal aan synthapparatuur. Vooral wanneer die zes muzikanten meerdere instrumenten beheersen en uit diezelfde instrumenten ook vaak klanken puren die - in het nieuwere werk- doen denken aan Kanye West-creaties.
Op een kleine twee uur tijd gooide de band haar oude genrestempels meermaals te grabbel en plukte er met succes nieuwe uit.
De sterkte van dit optreden zat eigenzinnig genoeg ook niet allemaal in het slot gepropt, maar netjes verspreid in de eenentwintig tracks tellende avond. Wat zorgde voor een erg dynamische beleving. Geen enkel moment kreeg je het gevoel dat de aandachtsspanne van het publiek werd onderbroken. Bij momenten was het publiek muisstil, evenmin geen evidentie.
Justin Vernon heeft de afgelopen paar jaar geregeld tijd genomen voor een zijsprongetje met acts als Taylor Swift of The National. We zeggen niet dat er een causaal verband is, maar we merken dat de man tegenwoordig erg zelfzeker de touwtjes in handen durft te nemen. Er worden risico’s genomen en die eigenzinnigheid loont. Net als bij de eerdergenoemde acts. Een band die jaren na haar ontstaan nog stappen zet in hun performance kunnen we enkel maar toejuichen.
Voltreffers tijdens het optreden waren het magische “Blindsided”, dat heerlijk binnenkwam en voor een fonkelend ‘wow-effect’ zorgde. Het nieuwere “iMi” en “Hey, Ma” en oude gouden “Wash.” en “Woods”.
Maar neen, we vergeten ook zeker ‘s bands meest bekende nummer niet te vermelden, “Skinny Love”. De song die enorm aan aandacht won toen de toen jonge singer-songwriter Birdy er haar eigen draai aan gaf. Zoals verwacht reageerde het publiek laaiend enthousiast toen deze werd ingezet, maar zelfs een band met het statuut en de ervaring van Bon Iver kan al eens een foutje maken. Wat ook gebeurde toen Vernon het nummer niet correct inzette. Het voorvalletje was eerder een bevestiging van de man zijn de menselijkheid dan van een vorm van knulligheid. Eindigen deed de band met “RABi”, een mijmerende song dat als een dekentje het publiek comfortabel de nacht in liet afdwalen.
Wat Bon Iver in het Sportpaleis etaleerde hebben we zelden gezien voor een artiest uit het ‘rustigere muzieksegment’. Audiovisueel benaderde deze show de perfecte balans en kwaliteit. Met een eigenzinnige setlist het gros van het publiek tevreden stellen, moet ook al geleden zijn van Radiohead op Best Kept Secret.
Deze show zal de geschiedenis ingaan als een van de meest uitgestelde shows (als we even Sting op Gent Jazz buiten beschouwing laten), maar we durven met zekerheid te stellen: deze show was het wachten meer dan waard.
Setlist: Perth - Heavenly Father - Towers - U (Man Like) - 666 ʇ - Blindsided - iMi - Jelmore - 33 “God” - Calgary - Flume - Wash. - 10 d E A T h b R E a s T ⚄ ⚄” - Hey, Ma - Faith ____45_____ - Skinny Love - Holocene - The Wolves (Act 1 and 2) - Woods (solo) – Rabi
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert Van de Velde - Maddy Beahen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4470-bon-iver-3-11-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Bon Iver, het alter ego van Justin Vernon, de folktroubadour die op ‘For Emma, Forever Ago’ nog zijn diepste emoties uitstortte via naakte en bloedmooie songs die hij in zijn dooie eentje had opgenomen ergens in een afgelegen hutje, heeft nu kennelijk de technologische snufjes van de studio ontdekt. Als een uitgelaten kleuter in een lunapark is hij aan alle mogelijke knopjes beginnen frunniken. In al zijn kinderlijk enthousiasme is hij echter vergeten is om er nog een stel deftige songs bij te schrijven, het subtiel songschrijverschap van weleer wordt verdrongen door overbodige elektronica-spielerei. Ook zijn stem wordt om de haverklap door de elektronische mangelmolen gedraaid waardoor de onverbloemde fragiliteit van voorheen ver te zoeken is. Jammer is dat, doch een hoop zelfverklaarde kenners prijzen ’22, A Milion’ de hemel in. Het is ons een raadsel waarom, want wij vinden dit ding niet meer dan een ongepaste manier van rotzooien met een paar halve ideeën.
Bon Iver gaat meer dan ooit de James Blake toer op, ook zo een artiest die wat zit aan te klooien met laptop-geluidjes en er dan algauw een song bij bedenkt. Wij menen te weten wat er achter die nieuwe aanpak schuilgaat, Vernon grabbelt gewoon te gretig in die elektronische trukendoos om te verdoezelen dat de songs deze keer niet sterk genoeg zijn. Om het er nog wat dikker op te leggen heeft hij de tracks op de koop toe onuitspreekbare titels meegegeven. Ook ons toetsenbord wordt er helemaal gek van, dus verwijzen we u voor die idiote songtitels graag naar het internet. Als u het echt niet kan laten kan u ook de cd kopen, maar kom dan achteraf niet zagen.
Is de term arty farty hier op zijn plaats ? Yep, it is.
Een volgeladen Lotto Arena zocht bij Bon Iver beschutting tegen het gure herfstweer dat dezer dagen onze contreien geselt. File op de Antwerpse ring zorgde ervoor dat we vrijdagavond slechts de laatste tien minuten van het voorprogramma konden meepikken. De zussen die samen onder de noemer The Staves een akoestisch folk-rock-trio vormen, lieten het niet aan hun hart komen dat te veel mensen al te luidruchtig lieten blijken dat ze niet voor hen gekomen waren. Samen met hun violist kweten ze zich goedgemutst van hun taak, maar ja, het geroezemoes belemmerde dus dat we daar veel van gehoord hebben. We zullen dus hun debuutalbum, het binnenkort te verschijnen ‘Dead & Born & Grown’, moeten afwachten alvorens een gegrond oordeel te kunnen vormen over deze dames uit het Engelse Watford. Vocaal hebben ze alleszins wat in hun mars, anders zouden ze immers nooit door Tom Jones zelve gevraagd geweest zijn om hem te assisteren op diens ‘Praise & Blame’-album.
In afwachting van de hoofdact weerklonk de prachtige ‘Pride’-plaat van Phosphorescent door de Lotto-Arena, ideaal om in de stemming te komen voor het moois dat ons nog te wachten stond.
De huidige tour van Bon Iver staat nog steeds in het teken van het vorig jaar verschenen ‘Bon Iver, Bon Iver’, de ietwat gecontesteerde opvolger van het unaniem de hemel in geprezen ‘For Emma, Forever ago’.
Opener “Perth” beschouwen wij persoonlijk als het beste dat Justin Vernon en de zijnen ooit op plaat gezet hebben en ook live blaast het ons meteen omver. De opbouw en arrangementen van dit lied blijven ons keer op keer met verstomming slaan. Dit op volle kracht mogen ervaren , rechtvaardigde op zichzelf reeds de tocht naar ‘t stad. Pas na het naadloos aan die opener gelaste “Minnesota, WI” trakteerde het publiek de 9-koppige band op een eerste welverdiende applaus. Het hemelse “Holocene” bewees vervolgens nogmaals dat elk van de 4 blazers en 2 drummers een meerwaarde betekenen voor de sound van dit combo. Het iets mindere “Towers” sloot de vier-eerste-songs-op-een-rij van hun laatste plaat af.
Hierna greep men voor het eerst terug naar ‘For Emma, Forever ago’. Een subtiele, lichtjes jazzy schuiftrompet-intro werd gevolgd door het met zeer lage stem gezongen eerste couplet van “Creature Fear” om uiteindelijk uit te monden in een verschroeiende versie van dit nummer. Indrukwekkend! Gelukkig liet het duo “Hinnom, TX” en “Wash” het publiek opnieuw wat naar adem happen.
In ieder geval was toen al duidelijk dat Bon Iver met verve de strijd tegen het huidige herfstweer in zijn voordeel beslecht had want hoe onwaarschijnlijk dit ook lijkt, denken we niet dat we de komende weken nog meer koude rillingen zullen voelen dan tijdens de vele muzikale hoogtepunten die er in de Lotto Arena te beleven vielen.
Justin Vernon kondigde met “Flume” vervolgens het eerste lied aan dat de ondertussen reeds 5 jaar bestaande band gemaakt heeft. In die tijd brachten ze naar eigen zeggen 2,5 platen uit. Bovenop de volwaardige albums is er immers ook nog de EP ‘Blood Bank’ waarvan het titelnummer gespeeld werd alvorens volop de vocoder aan het werk te zetten tijdens het er eveneens op prijkende “Woods”.
Het enthousiast onthaalde “Skinny Love” werd een beetje ontsierd door een beperkt aantal schoonheidsfoutjes van de frontman (zowel op gitaar als vocaal holde hij soms eens achter de feiten aan), maar niet zodanig dat we van een echt mislukte versie kunnen spreken. Na het applaus voor “Calgary” beloofde een dankbare Vernon dat hij ons binnenkort terug zal zien. De speculaties over welk festival Bon Iver zal mogen verwelkomen kunnen dus alvast beginnen. Aangezien de groep zich de ganse avond strikt gehouden heeft aan de volgorde van hun laatste plaat, is het niet te verwonderen dat het concert beëindigd wordt met diens afsluiter. Justin Vernon mag dus nog eens de Bruce Hornsby in zich loslaten tijdens “Beth/Rest”, het lied dat misschien in zijn eentje verantwoordelijk is voor de gemengde gevoelens die “Bon Iver, Bon Iver” oproept.
In de bisronde waagt men zich aan het van Björk ontleende “Who is it”. Erg geslaagd kunnen we die cover niet noemen, maar ook hier weer zijn we één en al waardering voor het risico dat Bon Iver durft te nemen. We zien dan ook volop uit naar wat de toekomst voor hen zal brengen.
Ondanks de afsluiters, “The Wolves (Act I and II)” en “For Emma”, hoorden we na afloop verschillende concertgangers klagen over het feit dat er te veel geteerd werd op de laatste plaat. Zelf vinden we dat dan net weer een pluspunt want aldus illustreerden Justin Vernon & Co dat ze weigeren om gemakkelijkheidshalve terug te vallen op het befaamde blokhut-album.
Zonder twijfel zouden ze nog verschillende gelijkaardige platen kunnen maken en zich daarmee gegarandeerd geliefd houden bij een vast publiek. Gemakzucht heeft echter zelden tot muzikale hoogtepunten geleid. Laat de muzikanten van Bon Iver dus maar volop de kaart van de vernieuwing kiezen. De kans lijkt me klein dat die met zulke klasbakken tot teleurstelling zal leiden. Laat die 3de (of 3,5de) plaat dus maar komen. Om nog maar te zwijgen van de live-uitvoering ervan!
Organisatie: Live Nation
Achter het debuut van Bon Iver aka Justin Vernon ‘For Emma, Forever ago’ schuilt een heel verhaal . Hij slaagde in meeslepende en intieme songs van pakkende weemoed, die hij in totale afzondering opnam.
Op de opvolger, simpelweg ‘Bon Iver’ genaamd geeft hij de indruk te hebben rondgetrokken , gelet op de plaatsnamen als songtitel . Hij weet nog steeds een bijzondere sfeer te creëren, bepaald door een emotievolle, (hoge sacrale) falsetzang . De omlijsting is deze keer meer sprookjesachtig ipv spookjesachtig, mede door de bredere omlijsting naast het sobere, subtiele akoestische gitaarwerk en steelpedaal en de meerdere lagen van Vernon’s stem. Percussiewerk , echo’s, (blazer) arrangementen vullen aan, o.m. op “Perth”, “Minnesota, WI” en “Beth/rest”. “Holocene”, “Towers”, “Calgary” en “Lisbon, OH” zijn dan op hun beurt voorbeelden van een ingehouden, immense schoonheid en stemmenpracht . Kijk, wie houdt van sing/songwriting en indiefolk en al overtuigd was van de Fleet Foxes, MMJ’s, Grizzly Bear’s van deze tijd , houdt van de ingetogen sfeer van Isbells, I am Oak, en de sing/songwriter Elliott Smith in het hart draagt, heeft hier terug een vette kluif van luistermuziek …
Met als bagage amper één plaat gaat Bon Iver op tournee. Een heel sobere, naakte en integere plaat. Benieuwd hoe Bon Iver of beter gezegd Justin Vernon deze op een podium zou brengen.
Vernon treedt echter met een heuse groep op waardoor de songs meer aangekleed zijn en een breder klanktapijt worden aangemeten, ze zijn ook heviger en uitzinniger dan op het album. Grote sterkte is nu juist dat deze formidabele songs hun integriteit met deze live aanpak geenszins verliezen. Ervaar het eerder als een meerwaarde dan een gebrek. Wat op het podium nog meer uitstraalt is die hemelse stem van Vernon die, in combinatie met zijn verfijnd gitaarspel, voor een mooie spanning zorgt. Ook de groep van Vernon past perfect in het plaatje, zalvend en smeulend de ene moment, gecontroleerd uitfreakend de andere keer, en alles steeds in dienst van Vernon’s knappe songs. Maar het ultieme kippenvelmoment is toch dat waar Vernon moederziel alleen het innig mooie “Stacks” akoestisch brengt, ijselijk stil is het in de zaal.
Bon Iver , een nieuwe naam. Absoluut te onthouden.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Bon Iver - ’For Emma, Forever Ago’: prachtplaat, een immense schoonheid; een nieuw songschrijvertalent is opgestaan onder Justin Vernon, die de plaat opnam na 3 maand totale afzondering in een hut in de bossen, Noordwesten van Wisconsin. Meeslepende en intieme songs van een pakkende weemoed; waren de songs op plaat soms spaarzaam begeleid, dan werd elke song live stevig uitgediept: een intense songopbouw, een broeierige spanning, een repetitief ritme, aanzwellende partijen, een vleugje experiment en galmende noise, wat we te horen kregen op uitgesponnen versies van “Creature fear”, “Lump sun” en “the wolves (act I and II)”, waarbij we aangemoedigd het refrein “What have been lost” telkens zachtjes meezongen.
Maar met z’n band bracht hij ook enkele nummers (opener “Flume” en de singles “Skinny love” en “For Emma”) in een elegante, uiterst sobere begeleiding, bepaald door bakken melancholie en een Gregorgiaans aandoende stemmenpracht (z’n hemels, hoge zang en de warme zang van tweede vocalist Mickey Coyne).
Twee nieuwe songs stelden ze voor: het krachtiger klinkende “Blood bank” en het weerbarstige “Baby’s”, die een dwarrelend pianoriedeltje en een onverwachtse breaks meekreeg. “B side” werkte aanstekelijk op de dansspieren door de dreunende, repeterende beat; het gitaargetokkel, de toetsen en de stemmen waaiden er over heen. Tweede gitarist Mickey kreeg de kans z’n eigen zangtalent te laten horen op Graham Nash’s “Simple man”; een pianotune en Vernon’s dwarsfluit droegen het nummer. Bloedmooi besloot Vernon solo met een prachtversie van “Stacks”, een song over het gevoel dat een persoon heeft na de eerste keer dronkenschap …
Sfeer creëren was de opdracht waar hij met z’n band en verve in slaagde. Het gitaargetokkel, de dobro, de zachte drumslagen, de klankkleur van de toetsen en de meerstemmige zang. Het was immens stil in de Bota; iedereen liet zich meeslepen in dit apart geluid. Wat een spanningsboog verwezenlijkte hij tussen band en publiek, wat deed denken aan Dave Eugene Edward’s Wovenhand.
We zagen een charmante band met een vriendelijke uitstraling, die aangenaam kon grappen en op relaxte wijze hun songs speelde, wat de nodige ontlading gaf. De herfstige vrijdagavond eucharistieviering kreeg een schitterende apotheose, want Bon Iver en Bowerbirds gingen samen voor een intieme acapella/gospel!
Vernon, - talentrijk artiest - , Bon Iver, - grootse band -, zorgden samen voor een tijdloos optreden!
Het Amerikaanse trio Bowerbirds, genoemd naar de gelijknamige Australische vogel, speelde folky americana en hield het midden tussen een Band Of Horses, Mountain Goats en South San Gabriel, met een ‘60’s referentie . Hun materiaal klonk sfeervol, rustig en innemend, waarbij hun songs eenvoudig omlijst werden door een akoestische gitaar, viool, accordeon en een minimale drum, die soms acapella uitdeinden. Net als bij Bon Iver, was er sprake van een dankbaar, aandachtig luisterpubliek, dat in de ban was van deze dromerige, herfstige muziek. Een charismatische band, die hun plaat ‘Hymns for a dark horse’ live onderstreepte.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
