De Britse indierockband Bush heeft een nieuw album uit. Een heel degelijk album is dat geworden, met een heel herkenbaar geluid en heel degelijke lyrics. Wie in de jaren ’90 fan was van deze band, moet zeker eens ‘I Beat Loneliness’ checken.
Bush was indertijd in verschillende opzichten een buitenbeentje. Een Britse band die vooral buiten de UK hits scoorde. Begin jaren ’90 brachten ze het album ‘Sixteen Stone’ uit met “Everything Zen”, “Glycerine” en “Machinehead”. Daar kwam een mooi vervolg op met het album ‘Razorblade Suitcase’, met de single “Swallowed”. Voor Bush werd het genre postgrunge uitgevonden, omdat hun geluid wel veel raakpunten had met de (Amerikaanse) grunge van Nirvana en Pearl Jam, maar dan met een niet-Amerikaanse afwerking. De band scoorde wereldwijd en tourde intensief, maar na het derde album kwamen de wereldwijde hits steeds moeilijker. Er kwam een split en dan een reünie. Touren bleven ze wel doen.
Bush is vandaag zowat frontman Gavin Rossdale. Niet alleen omdat hij het enige overgebleven originele bandlid is, maar misschien meer nog omdat zijn stemgeluid beslist of een song een Bush-song kan zijn of niet. De meest recente albums van Bush waren degelijk, maar het succes van de begindagen kan deze band niet langer evenaren. Die conclusie gaat ook op voor ‘I Beat Loneliness’: heel degelijk en met een zelfs nostalgisch te noemen Bush-geluid, maar we leven in 2025 en dat maakt een heel verschil.
De lyrics op het nieuwe album gaan over mentaal welzijn, emotionele weerbaarheid en isolatie. Onderwerpen die er vandaag inderdaad meer toe doen dan pakweg 30 jaar geleden. Rossdale kan nog steeds een pakkende tekst neerpennen en uit zijn strot duwen. Als geheel is het wel veel ernst, drama en droefnis bij elkaar. Er is weinig plaats voor romantiek, hoop en vertrouwen in onszelf.
Hoewel in de band geen originele leden meer zitten, klinken alle songs alsof ze op ‘Sixteen Stone’ of ‘Razorblade Suitcase’ hadden kunnen staan.
Live zal dit een mooi geheel vormen met de bekendste hits. Kunnen we Rossdale en Bush verwijten dat ze blijven hangen in een ver verleden? Bush deed reeds uitstapjes naar een ander, meer elektronisch geluid en dat werd toen niet gesmaakt door de fans. De veranderingen bij Bush zijn misschien daarom nu subtieler. Onderhuids klinken er op een paar nummers toch elektronische ritmes en laagjes door, onder meer op “I Am Here To Save Your Life” en “Footsteps in the Sand”. Het thematische en meer actuele in de lyrics is ook relatief nieuw voor deze band. Echt stilstaan doet Bush dus niet. Zijn de subtiele veranderingen voldoende om ook vandaag nog een groot, ruim en jong publiek aan te spreken? Dat zal moeten blijken. We zetten er geen geld op in, maar ‘I Beat Loneliness’ heeft genoeg punch en catchyness om dat voor elkaar te krijgen – als ook alle planeten nog eens in de juiste stand staan (als radio, media, festivalorganisatoren, samenstellers van lijsten op Spotify, …. mee willen).
Titeltrack “I Beat Lonelines”s haalt de top drie van mijn favorieten samen met “Love Me Till The Pain Fades” en “The Land of Milk Of Milk and Honey”. “Scars” en “60 Ways To Forget People” zijn eveneens stevige rockers.
Naar het einde van het album toe verslapt de aandacht bij mij als luisteraar wat, maar tegen dan hebben we al heel wat lekkers te horen gekregen.
Drummer Gard Nilssen, Rune Nergaard (bas, orgel, piano) en gitarist Even Helte Hermansen vormen samen de formatie Bushman's Revenge. Het trio debuteerde in 2007 met het album ‘Cowboy Music’. Voor hun acht volgende releases vonden ze onderdak bij het door Rune Kristofferson (Fra Lippo Lippi) opgerichte label Rune Grammofon. Met ‘Et Hån Mot Overklassen’ maken ze de overstap naar het eveneens Noorse Hubro. Op deze plaat, binnen een verstilde atmosfeer, hoor je dat deze muzikanten weten waar ze mee bezig zijn. In eigen land hebben de heren een soort cultstatus opgebouwd, wat resulteert in een meesterwerk waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar waarin de stilte zo oorverdovend intensief klinkt, dat je je wel voelt wegdrijven naar andere oorden.
De serene aanpak op “Sly Love With A Midnight Creeper” vormt feitelijk de rode draad op deze volledige schijf. Knap hoe de heren elkaar aanvoelen, maar vooral de rust bewaren en je daardoor niet in slaap wiegen. Maar eerder een gemoedsrust over jou doen neerdalen waardoor je prompt een ander mens wordt. Fluisterende tonen, hypnotiserende klanken en een psychedelisch drumwerk doen je dan ook in een soort trance belanden waaruit je niet wil of kan ontsnappen. Luister maar naar zeer mooie pareltjes als “A Bottle A Day Keeps The Wolves At Bay” of “Moves Away From The Door”. De band slaat trouwens aan het improviseren met die klanken en doet daardoor een zeer filmisch landschap open gaan. Hoogstens bij enkele songs gaat het tempo de hoogte in, maar de tendens is toch rust en kalmte tot het oneindige. Op afsluiter “Hei Hei Martin Skei” wordt deze stelling nog maar eens in de verf gezet.
Elke song ademt feitelijk diezelfde intense sereniteit uit. Waardoor deze schijf een aaneenschakeling wordt van elementen die je compleet 'zen' doen worden, waardoor je dan ook de problemen in het leven prompt beter aankan.
Zonder meer is 'Et Han Mot Overklassen' dan ook een intensief mooi jazzschijfje, gebracht door een band die stilte tot een jazzkunstwerk verheft.
Blues/Jazz
Et Hån Mot Overklassen
Bushman's Revenge
Bush is een Britse band die in de jaren ’90 (vorige eeuw is dat ondertussen al) aansluiting vond bij de grunge van Nirvana en Soundgarden. Ze hadden radiohits met “Glycerine”, “Swallowed”, “Everything Zen” en “Machinehead”. Daarna ging het een pak moeizamer en de band splitte in 2002. In 2010 was er een reünie met enkel nog zanger Gavin Rossdale en drummer Robin Goodridge van de originele bezetting. De albums van het nieuwe Bush, met een ‘volwassener’ geluid, werden op gemengde gevoelens onthaald. Dat is niet anders met het zopas verschenen ‘Black And White Rainbows’.
Een doorslagje van hun debuut ‘Sixteen Stone’ moet je niet verwachten. Wel gladde stadionrock en –pop in de lijn van Imagine Dragons, Coldplay en zelfs Milo Meskens. Zanger Gavin Rossdale heeft talent om een knappe song te schrijven, maar op ‘Black And White Rainbows’ zitten de pareltjes verstopt onder een onnodige laag strijkers en koortjes of stroperige synths. Een aantal songs zijn onderling inwisselbaar en missen oprechte emotie. De singles “Mad Love” en “Lost In You” tonen nog het best hoe een band de weg kwijt kan geraken door de jongste trends na te lopen. Deze band kon vroeger een vuist maken, maar op de helft van de nummers is Bush eerder op een hond zonder tanden. Hij kan nog wel wat grommen en blaffen, maar voor bijten moet je geen schrik hebben.
Toch zijn er evengoed lichtpunten. Rossdale heeft nog steeds zijn uit duizenden herkenbare strot en bij momenten wordt er flink gerockt. “Dystopia” en “Nurse” zullen de oude fans weten te plezieren. “Toma Mi Corazon” is een dijk van een nummer. Ook op “All The Worlds Within You” pakt de mayonaise. Maar de goede momenten zijn schaars.
Eerder hoorden we van Kate Bush met ‘Director’s Cut’ , een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het was een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Dit is haar echte ‘nieuwe’ plaat die ruim zes jaar later ‘Aerial opvolgt , waarbij we niet omheen de samenhang pop-klassiek kunnen . Ingetogen pop en pracht, sober ingehouden nummers, zoals we al gehoord hebben van Talk Talk met ‘The spirit of Eden’ .
De 7 songs met een speelduur boven de 65 minuten , worden met ambiente soundscapes, invloeden uit jazz en folk, omringd en gedragen door haar innemende, indringende , heldere emotievolle stem.
De plaat is een fascinerend geheel , waarop ook Elton John en Andy Fairweather-Low (“Wild man”, “Snowed in at wheeler street”) te horen zijn.
Het titelnummer “50 Words For Snow” wordt opgejut door ’50 termen voor sneeuw’ , waarin acteur Stephen Fry de vijftig termen opdraagt die de Eskimo’s gebruiken voor sneeuw .
Kate Bush stond al voor de grote K van Kunst, die grote K mag behouden blijven …
Winters warm, onthaastend, rustig en mooi . Subtiele pop op z’n best …
Kate Bush - Eind de jaren ’70 tot midden de jaren ’80 stond ze in de picture met cd’s als ‘The kick inside’ (’78), ‘Never for ever‘ (’80) en ‘Hounds of love’ (’85). Volgende singles zijn in het geheugen gegrift: “The man with the child in his eyes”, “Babooshka”, “Army dreamers”, “Running up that hill” en “Cloudbusting”.
Ze koos ervoor gas terug te nemen en bracht dan nog sporadisch een plaat uit, o.m. ‘The Sensual world’ (’89), ‘The red shoes’ (’93); een comeback noteerden we met ‘Aerial’. Ze nam de tijd om te ‘leven ‘ en stond in voor de opvoeding van haar zoontje .
Ze zorgde voor iets speciaals met subtiel uitgewerkt materiaal , de literaire scholing, haar frêle, hemelse zang , de samenhang pop-klassiek en haar op ballet geleeste danspassen hadden een grote invloed op vrouwelijke sing/songwriters als Suzanne Vega, Tori Amos, Björk en Kate Nash .
‘Director’s Cut’ is een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het is een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Het eerste deel met o.m. “Flower of the mountain”, “The song of Solomon” en “Lily” komt heel sterk over . De andere songs zijn intens, en ze verbluft nog eens op het eind met “Rubberband girl”.
Boeiende plaat dus, en met ’50 Words for snow’ heeft ze nog iets in haar mars …
Na tien jaar is de band van Gavin Rossdale, Bush, er terug bij. In de jaren ’90 scoorden zij drie succesvolle platen ‘16 stone’, ‘Razorblade suitcase’ en ‘The science of things’, met een handvol hits, “Everything zen” , ”Glycerine”, “Greedy fly”, “Swallowed”, “Chemicals between us” en “Machinehead”. Ze werden de populairste Britse rockband sinds tijden in de V.S. En dat de VS storm liep voor de sing/songwriter, had ook nog te maken met z’n relatie met Gwen Stefani (eerder No Doubt) .
Toen de gitarist (Nigel Pulsford) na deze succesperiode de band verliet, kwamen de activiteiten op een laag pitje te staan; ook de comeback ergens midden de jaren 2000 had niet het verwachte resultaat. Maar nu dat alles wat op z’n plooi is gekomen muzikaal en in het gezinsleven, heeft Rossdale opnieuw de smaak te pakken en komt hij in een nieuwe band line-up met Chris Taynor en Corey Britz de reünie van Bush inluiden. ‘The sea of memories’ is een gewone rockplaat, eenvoudige stadiongrunge, die niet al te veel potten of pannen zal breken; Bush onderscheidt zich niet meer van de doorsnee toegankelijke stevige en gevoelige rockbands.
De fans van het eerste uur waren hun favoriet niet vergeten, want Bush gaat een succesvolle tour tegemoet, gezien alle optredens uitverkocht zijn. En de betrokkenheid, enthousiasme, spelplezier zijn ‘back’. In de anderhalf uur durende set zaten de classics mooi verstopt, een halve ‘best of’ binnen de nieuwe songs. Goed was dat Rossdale zich niet godverheven voelde, maar een gewone rockartiest was , iets wat in het verleden wel anders kon zijn … hoewel … in België hielden we er een fijne herinneringen aan over en vooral toen hij ternauwernood z’n optreden in de AB moest cancelen, en dan het publiek met het ticket iets later tijdens de tour, een optreden in de Bota Orangerie gunde! Een mooi gebaar ...Zo zie je maar …
Vanavond zette het kwartet een ouderwetse rockshow neer en noteerden we enkele spannende gitaarduels. De eerste songs “Mirror of the signs”, “All my head” en de singles “Machinehead” en “Greedy fly” volgden elkaar snel op. Telkens werden ze warm onthaald; dat deed Rossdale en de zijnen blijkbaar deugd en het doorbrak nogal snel het ijs in het contact.
Rossdale dweepte het publiek op en met z’n band speelde hij hier voor ZIJN fans, dat was duidelijk. De versterker werden opengezet om het nieuwere materiaal als “Sound of winter”, “Heart of their matter” en “People that we love” wat meer draagkracht te bieden . De songs kregen ook meer ruimte door voorgeprogrammeerde synthloops en ze werden gedragen door z’n lichthese stem . Krakers als “Chemical between us”, “Everything zen” en “Swallowed” ontbraken niet! De energie voelde je , dit was pure power van een rockband. Diep in de set nam het kwartet wat gas terug met het sfeervolle , ingetogen “All night doctors” door een zalvend klinkende gitaar, piano en staande bas.
Ze kregen veel complimentjes . Het publiek was uitermate tevreden dat Bush terug was . De nieuwe songs raakten minder , maar de motivatie, de dynamiek, de gedrevenheid en de frisheid maakten veel goed . “Come together” van The Beatles en een lekker uitgesponnen vettige “Glycerine” besloten de opwindende set van het kwartet.
Evaline tourt als support van Bush en heeft momenteel twee hits te pakken met “Picking it up” en “Beneath the fire”. Al tien jaar is de band bezig en pas nu krijgen ze in Europa airplay met de cd ‘Woven material’. Ze speelden eerder al op RW en ook vanavond hadden ze er duidelijk zin in . In de spotlights stond alvast de zanger Richard-Jonathan Perry. Een snedige, pittige gig van afgewerkt melodieus emo materiaal met een rauw randje, dat niet vies was van ‘80s waverock.
Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Midden dit jaar bracht Stan Bush zijn tiende studioalbum uit. 'In This Life' werd uitgebracht bij Frontiers Records en is tot op heden één van de beste Frontiers releases van het jaar. Stan Bush is voor ons geen onbekende. We volgden Stan's carrière tot na het uitstekende 'Dial 818-888-8638' uit 1993. Daarna haakten we af.
Dit nieuwe album is het strafste wat Bush tot op heden uitbracht. Elf perfecte A.O.R. songs (up-tempo songs en schitterende ballades), allen met een erg hoog hitpotentieel, geven je overweldigend warm gevoel. Stan Bush is een begrip in de wereld van de melodieuze rock en dit vooral vanwege zijn inbreng en samenwerking met de bekendste melodic rockbands. Zo zong Stan o.a. met Jefferson Starship en Alice Cooper en schreef hij talrijke songs samen met o.a. Jonathan Cain (Journey), Jim Vallance (Bryan Adams) en Paul Stanley (Kiss). In Amerika maakte hij ook verschillende TV commercials en werkte hij mee aan enkele 'major movies'.
Als soloartiest is zijn werk slechts gekend door een handvol A.O.R. freaks. Ik hoop dat 'In This Life' daar verandering in kan brengen want deze schijf is een echt pareltje. Vooral de kwaliteit van het afgeleverde songmateriaal is opvallend sterk en constant deze keer. Geen enkel nummer stelt teleur en als melodieuze rockliefhebber val je van de ene verrassing in de andere. Naast de man's overheerlijke rockstem is het ook ten volle genieten van de gitaarcapriolen en keyboarduitspattingen van Holger Fath. Deze laatste tekende ook voor de glasheldere productie van dit album.
In dit toch wel mager A.O.R. jaar is dit album een absolute uitblinker. Een perfecte A.O.R./Melodic Rock mix waarin de up-tempo songs ditmaal de bovenhand halen. Verplichte kost voor elke A.O.R. freak!
Nederlands 
Français 
