Chat Pile - Geestdriftige noise-rock
De schreeuwerige noise-metal van Agriculture is een barbaarse terreuraanslag op uw en onze trommelvliezen. Sommige bands verheffen lawaai tot kunst, maar bij deze herrieschoppers lukt dat vooralsnog niet, ook al is het ergens wel de bedoeling. Met de beste moeite van de wereld kunnen wij geen spoor van branie of creativiteit herkennen in dit meedogenloos kabaal en hemeltergend gekrijs. Gauw doorspoelen, die handel, en liefst met een straffe dafalgan.
Chat Pile is een band die voor hun albums ‘God’s Country’ en ‘Cool World’ uit heel wat hoeken positieve respons heeft gekregen en dat is niet minder dan terecht want het zijn twee indringende platen die een onuitwisbare indruk achterlaten en fel aan de ribben blijven kleven.
De sound van Chat Pile is moeilijk te vatten en de band wordt maar al te gauw in een metalhokje wordt geplaatst, maar ons lijkt het toch eerder een soort intense noise-rock die dichter aanleunt bij The Jesus Lizard, Daughters, Melvins en Kowloon Walled City.
De hardvochtige en bijtende noise-rock weet ook live te imponeren en kerft diepe wonden in onze tere zieltjes. Chat Pile klinkt tegelijkertijd rauw, passioneel en genadeloos.
Frontman Raygun Busch heeft nogal wat demonen en frustraties om eruit te persen en doet dit met pijn, power en bezieling in mindfuckers van songs als “I Am Dog Now”, “Why”, “Slaughterhouse” of “Masc”.
De smerige sludgy gitaar van Luter Manhole snijdt door merg en been en zet koeienpoten van riffs neer in “Frownland”, “Funny Man” en in het moordlustige “Dallas Beltway”. Een meer ingehouden aanpak maakt van “Shame” en vooral “Pamela” begeesterende en meeslepende songs, maar de vernielzucht is er niet minder om, hier kom je niet ongeschonden uit.
De alom positieve reacties zijn volledig terecht, Chat Pile laat een heftige indruk na en toont dat ze nog heel wat in hun aardedonkere mars hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Chat Pile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7474-chat-pile-27-04-2025
Agriculture
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7473-agriculture-27-04-2025
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Chats - Zwetende moshpits en rauwe riffs
The Chats + Straight Arrows en The Prize
Een avond vol onversneden punk en garagerock? Daarvoor moest je nu eens in de AB zijn. Met als hoofdact The Chats kon het allesbehalve een saaie avond worden. De positieve reputatie van dit jonge Australische drietal breidt na festivalpassages op Rock Werchter en Graspop gestaag uit. Ook al is hun laatste plaat ‘Get Fucked’ (2022) al twee jaar oud, toch blijven ze met deze onder de arm en een hele rits andere nummers de wereld rondtouren. Om het allemaal nog wilder te maken, namen ze uit Australië ook de bands Straight Arrows en The Prize mee om het publiek al goed op te warmen.
Toch begon Straight Arrows eraan met een beperkt publiek. Het vroege startuur zal daar ongetwijfeld voor iets tussen gezeten hebben, maar dat leek de band weinig te deren. Hun garagerock, die doet denken aan Equal Idiots, scheurde stevig door de zaal. Met nummers als "Car Thief" en "Haunted Out" bouwden ze gestaag aan de sfeer, terwijl hun frontman met gespreide benen en een flinke dosis bravoure over het podium banjerde. Zelfs met de zaal nog half gevuld, gaven ze alles. Hun rauwe solo’s en ludieke pogingen om in het Frans merchandise aan te prijzen, gaven de set een gebalde eigenzinnigheid. Het publiek warmde langzaam op, klaar voor wat nog komen zou.
Het tweede voorprogramma, The Prize, bracht met een vrouwelijke drummer een andere dynamiek. Met hun ietwat melodieuze punkrock wisten ze meer energie in de zaal te brengen. Het vijftal, met de drumster vaak aan het roer als leadzangeres, deed denken aan een mix van The Buzzcocks en Black Lips. Vooral nummers als "Feel the Heat Through the Wall" en "Wrong Side of Town" zorgden ervoor dat de eerste moshpits voorzichtig ontstonden. Hoewel de band niet altijd even strak klonk en sommige nummers wat punch misten, wist de drumster met haar charismatische aanwezigheid en snedige vocals het publiek mee te krijgen. Bij het afsluitende nummer gingen ontelbaar veel drinkbekers de lucht in, een voorproefje van de chaos die daarop volgde.
Toen The Chats eindelijk het podium betraden, was er geen houden meer aan. Al bij de eerste noten van "Nambored" explodeerde het publiek in een wirwar van moshpits, circle pits en crowdsurfers. De band, met hun onmiskenbaar Australische accent, joeg hun setlist er in sneltreinvaart doorheen. Nummers als "Dead on Site" en "6L GTR" klonken nog ruwer en intenser dan op plaat, terwijl de fans alles woord voor woord meebrulden.
De ruwe charme van The Chats ligt in hun eenvoud: overstuurde baslijnen, strakke gitaarpartijen en drums die nauwelijks op adem lijken te komen. Songs zoals "Stinker" en "Drunk n Disorderly" lieten de zaal kolken van energie, terwijl de maatschappijkritische ondertonen in nummers zoals "The Kids Need Guns" en "Nazi March" slechts kort aan bod kwamen – een show vol praten is duidelijk niet hun stijl. Met gespreide benen, laaghangende instrumenten en een occasionele sprong maakten ze er op het podium ook een wilde bedoening van.
Het slotsprint begon met "The Price of Smokes", waarna een uitzinnig publiek werd meegesleurd door "Struck By Lightning" en een verrassende, een opgehitste versie van Kiss’ "Rock and Roll All Nite."
Maar het absolute hoogtepunt was ongetwijfeld "Smoko", hun doorbraakhit, waarin de zaal volledig wild ging. Met "Pub Feed" sloten ze de avond met punch af, terwijl de laatste crowdsurfer uit het publiek werd gehaald door de zeer alerte security.
Hiermee bewezen The Chats waarom ze live de moeite waard zijn. Met hun verschroeiende tempo en tomeloze energie transformeerden ze de AB in een heuse zwetende massa. De avond vloog voorbij, maar liet een diepe indruk na. Of je nu kwam voor de moshpits of gewoon om de absurditeit van shed rock te ervaren, het was onmogelijk om stil te blijven staan.
Setlist
Nambored - Billy Backwash’s Day - Dead on Site - 6L GTR - Ross River - Emperor of the Beach - Out on the Street - Stinker - Drunk n Disorderly - The Kids Need Guns - Casualty - Nazi March - Paid Late - Panic Attack - Getting Better - Heatstroke - 4573 - Temperature - Ticket Inspector - The Price of Smokes - Struck by Lightning - Identity Theft - Kiss cover - Smoko - Better Than You - Pub Feed
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Molchat Doma - Een Black Celebration uit Wit-Rusland
40 jaar na datum worden post-punk, new wave en synthpop omarmd door een nieuwe generatie die er haar eigen twist aan geeft. Zeker in Oost-Europa zijn deze genres altijd populair gebleven, omdat ze een uitweg bieden aan het grauwe bestaan van de prefab woonblokken.
Uit die wereld komt Molchat Doma, een drietal uit Minsk, Wit-Rusland. Dankzij de sociale media zijn die op heel korte tijd doorgebroken in West-Europa, wat niet voor de hand liggend is, want alle nummers zijn in het Russisch en de bandleden spreken geen woord Engels.
Na hun tweede plaat 4Etazhi4 (2018) brachten ze in volle lockdown hun derde plaat uit, ‘Monument’ (2020). De band gebruikt op hun platenhoezen een beeldtaal die brutalistische Oostblokarchitectuur combineert met surrealisme.
De Orangerie was uitverkocht, en hier en daar vingen we Oost-Europese klanken op, dus de Russische diaspora was alvast present. Verder een gevarieerd en jong publiek, het was niet zo dat enkel de goth-fans afgezakt waren naar de Botanique.
Molchat Doma begon er aan met “Kletka” even na negen, en het viel meteen op dat de nummers een ander jasje gekregen hadden: terwijl de klank op plaat steunt op keyboards en drumcomputers die schatplichtig zijn aan Depeche Mode en zelfs The Human League, werd dit live vertaald naar een droge postpunk-bas en de ‘water’ gitaarklank die zo kenmerkend is voor The Cure ten tijde van ‘Pornography’.
Pavel Kozlov produceerde die klank trouwens op een Flying V-gitaar, die je eerder met foute hairmetal dan met new wave associeert. Waarover Egor Shkutko, frontman met kenmerkende druipsnor zong, hadden we het raden omdat onze Russische woordenschat zich beperkt tot een vijftal woorden, maar het klonk in ieder geval sfeervol en melancholisch. De man vertelde ons ook niet waarover hij zong, zijn bindtekst beperkte zich tot een beleefd ‘Spaziba’.
Molchat Doma pikt niet alleen uit de vroege jaren tachtig met de Linn drum die monotoon maar verdomd dansbaar klonk, maar ook de jaren negentig passeerden met filterbankklanken uit de Belgische newbeat en techno. In die zin lijkt Molchat Doma een beetje op onze The Haunted Youth, die ook een sound van een vorige generatie heruitvinden.
De Wit-Russen zetten ons even op het verkeerde been, we dachten dat ze “A forest” van The Cure zouden coveren, maar ze hadden enkel de baslijn gepikt in hun eigen “Tansevat”.
Het laatste halfuur werd het meer dansbaar, je zou kunnen zeggen dat de band transformeerde van Joy Division naar New Order met nummers als “Diskoteka”, “Na dne” en bis en tevens bekendste nummer “Sudno”, dat door het publiek joelend onthaald werd.
Een sterk slot van een sfeervol maar ook best energiek optreden, een ‘Black Celebration’ waarmee bewezen werd dat inspiratie overal tot bloei kan komen, zelfs uit de meest onverwachte plaatsen zoals het naargeestige Minsk.
Setlist: Intro/ Kletka/ Zvozdy/ Lyudi Hadoyeli/Toska/ Otveta net/ Udalil tvoy nomer/ YA Ne Kommunist / Obrechen/ Leningradskiy blues/ Lyubit' i vypolnyat/Doma molchat/ Volny/ Kryshi/Utonut’/Tishina/ Tantsevat'/ Ne smeshno/Diskoteka/ Na Dne
Bis : Sudno (Boris Rizhiy)
Organisatie: Botanique, Brussel
Naast de shoegazerevival is er naar verluidt ook een ware Britpoprevival op komst. Of er nu weldra een nieuwe Blur of een nieuwe Oasis op ons zal afkomen blijft natuurlijk de hamvraag maar wat ons betreft kan Chau Chat best zijn steentje bijdragen aan deze heropleving. Ondanks de Frans aandoende naam (vernoemd naar Madam Chauchat uit ‘De toverberg’ van Thomas Mann) blijkt dit duo echter uit Munchen afkomstig te zijn.
Is het dan zo dat de ultieme Britpopplaat van dit jaar van Duitse makelij kan zijn?
Een vraag die we moeten afwachten maar in plaats van een overbodige kopie van een reeds bestaande band te zijn, werkt dit duo (bestaande uit Christian Illi en Ron Flieger) vanuit een andere invalshoek. Hun klassieke muziektraining zal er wel niet vreemd aan zijn, maar moest er zoiets bestaan als een mix van Tindersticks en Pulp dan zou Chau Chat best wel eens het antwoord kunnen zijn.
De perfecte balans tussen klassieke avant-garde en poppy indiemuziek wordt gedurende heel de cd aangehouden en mits wat airplay zou het radiovriendelijke “Konfusion-Stigmata” best een hitje kunnen worden.
Ergens hadden we nooit gedacht dat we dit ooit zouden neerschrijven maar de meest doordachte en originele Britpopplaat zou dit jaar wel eens uit Duitsland kunnen komen.
Nederlands 
Français 
