Voorprogramma Elephant and Castle moest zelf nog wat opwarmen voordat ze ook de zaal een graadje warmer konden maken. De zang klonk in het eerste nummer niet altijd toonvast en zou voor de rest van de avond wat balanceren tussen flauw en sterk. Hun lome cover van BRNS’ “My Head Is Into You” werd overgoten met electrobeats en zo ging de subtiliteit van het origineel wat verloren. De band schuwde de dramatiek niet en koppelde harde beats aan The xx-gitaartjes. Het publiek was alvast enthousiast, al wisten ze onze aandacht toch niet helemaal te trekken.
Clock Opera sloot hun tour af in de Rotonde van de Botanique en het leek aanvankelijk of deze toch in hun kleren was gekropen. Ondanks de stevige opener “Closer” merkten we hier en daar sporen van vermoeidheid op. Frontman Guy Connelly’s stem klonk niet meteen toonvast en ook de bassist leek wat op automatische piloot te spelen. Maar gelukkig hadden hun nummers genoeg energie en won de band gaandeweg aan kracht. Single “Changeling” bouwde mooi op en dankzij hun muziek gooide de band de vermoeidheid van zich af.
De Londense band had ook een nieuw album voor te stellen. ‘Venn’ bleef haast onopgemerkt bij zijn release, ondanks de sterke singles “Changeling” en “Whippoorwill”. Was de band na hun geweldig debuut in de vergetelheid geraakt? Haakten fans af na bijna vijf jaar radiostilte? Het antwoord blijven we u schuldig. Wel kunnen we zeggen dat wie de moeite nam om ‘Venn’ te beluisteren, meer dan genoeg redenen vindt om Clock Opera te blijven volgen. De band startte dan ook meteen met vijf nieuwe nummers aan het begin van hun set en het publiek bleef aandachtig en enthousiast luisteren. Ook op het podium werd je steeds herinnerd aan hun nieuw album dankzij slim gebruik van het artwork als podiumbekleding.
Halverwege de set vroeg frontman Connelly wie er de band drie jaar geleden ook al aan eens het werk zag in de Botanique. Ongeveer de helft van het publiek stak hun hand op. Hij grapte ook dat de band sinds Brexit op zoek is naar een nieuwe thuis en deze misschien wel in Brussel kon vinden. Het publiek antwoorde volmondig ‘Ja!’. Waarna hij “Once And For All” opdroeg aan alle ‘old friends’ in het publiek. Toch zongen ook haast alle ‘new friends’ mee en kregen we een eerste euforische geluksuitbarsting. De band genoot duidelijk zelf van het enthousiasme en kon niet anders dan energiek mee te dansen.
“A Piece of String” kreeg een speelse intro met percussie op potjes en deksels, op “11th Hour” werd de band plots een beetje politiek. Connelly had het over ‘the power of crowds’ en stelde dat het al vijf jaar oude nummer nu actueler dan ooit was. De nummers van hun debuutplaat hadden ook nog niets aan energie en catchyness ingeboet. Het leek zelfs of Clock Opera op hun nieuwe plaat matuurder en volwassener klinkt. Alsof ze in die vijf jaar tussen hun eerste en tweede plaat alle naïeve en kleurrijke nummers ingeruild hebben voor een volwassen geluid. Clock Opera 2.0 klonk ietsje donkerder en serieuzer, maar ook die stijl zat hen als gegoten.
Was het publiek al helemaal mee met Clock Opera’s optreden, dan deed de band er op het einde van hun set nog een schepje boven op. “Move To The Mountains” werd volgens Connelly voor het eerst in drie jaar live gespeeld en het publiek danste dankbaar mee. Het hoopgevende pianosampletje bood tegenwicht aan de iets donkere, nieuwe nummers. Vooral de nummers uit hun briljante ‘Ways To Forget’ kregen de meeste handen op elkaar. “The Lost Buoys” groeide uit tot een ware meezinger en op afsluiter “Belonings” werd traag opgebouwd naar de extase. Als op het einde die vette baslijn, gierende gitaren en achtergrondkoortjes samenvallen, ontplofte het nummer als een euforiebom.
Ook met hun enige toegift “Lesson No. 7”, misschien wel hun beste nummer, bewees Clock Opera in de Rotonde dat ze het lange wachten waard zijn.
Met twee platen onder de arm en een rist aan energieke nummers wisten ze oude en nieuwe fans te plezieren. Hun nieuwe plaat ‘Venn’ mag dan niet het niveau van ‘Ways To Forget’ halen, toch kwamen de nieuwe nummers live veel beter uit de verf. Connelly beloofde dat ze deze keer veel sneller zullen terugkeren naar België en wij kunnen alleen maar hopen dat hij en de band hun woord houden.
Setlist: Closer – Changeling – Dervish - Hear My Prayer - In Memory - Once and For All - A Piece of String - 11th Hour - Cat’s Eye - Ready Or Not - Move To The Mountains – Whippoorwill - The Lost Buoys – Belongings
Bis: Lesson No. 7
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De zoveelste sensatie die uit Engeland komt overgewaaid blijkt een scheet in een fles te zijn. De debuutplaat ‘Ways to Forget’ van het Britse indie bandje Clock Opera houdt zichzelf overeind via welgeteld drie echt goede songs (“Once and for all”, “Lesson No7” en “Move to the mountains”), de rest kan onverbiddelijk de prullenmand in. Met enige argwaan dus richting Botanique getrokken, en terecht zo bleek.
Het waren ook diezelfde drie songs die op het einde van de set voor de zeldzame momenten zorgde waar er even vonken van het podium spatten. Voor het overige was dit een makke bedoening, ondanks de sterke vocale capaciteiten van Guy Connely, het brein achter deze band. Als dit Pukkelpop was, dan zouden we na twee nummers al andere oorden zijn gaan opzoeken.
Bij sommige bands kan het gebruik van elektronica wel degelijk een toegevoegde waarde zijn, bij Clock Opera was het net datgene wat hen vanavond de das omdeed. De groep had er niets beters op gevonden dan de helft van de keyboardpartijen en gitaarakkoorden op voorhand in hun machinerie te draaien. Keyboardspeler Dan Armstrong stond wat ongelukkig aan diverse knoppen te frunniken, maar de melodieën kwamen duidelijk uit een vooraf geprogrammeerde decoder, of hoe je zo een onding ook moet noemen. Makkelijke oplossing, maar toen het tuig midden in het derde nummer plots dienst weigerde stond de groep mooi voor aap en mochten ze met het schaamrood op de wangen de song herinzetten. Pijnlijk.
Voor de rest vielen de songs, met uitzondering van de al eerder vermelde uitzonderingen, veel te mager uit en sloeg de verveling toe. Wij kregen het ook alsmaar meer op onze heupen omdat de klanken maar bleven uit die klotetoestellen komen, we hadden die irritante keyboardspeler annex knoppendraaier maar al te graag een toef op zijn bakkes verkocht.
Clock Opera speelde een uur waarvan er maar een kleine 10 minuten echt voor opwinding zorgden. Veel te weinig voor een groepje die nog maar eens ‘The Nex Big Thing’ genoemd wordt.
Clock Opera is dan ook volgens ons het zoveelste popgroepje die heel even een hype geweest is maar die al even snel in de vergeethoek zal geraken, en daar zitten ze goed.
… En zeggen dat we de dag ervoor nog een fenomenaal Foals mochten aanschouwen, van een ontnuchtering gesproken.
Organisatie: Botanique, Brussel
We zijn behoorlijk onder de indruk van het debuut van Clock Opera . Het Britse collectief van multi-instrumentalist , sing/songwriter en producer Guy Connelly heeft een melodieus zorgvuldig uitgekiende plaat uit . De songs hebben een intense opbouw en krijgen kleur en elan door de toevoeging van dromerige, groovy ritmes van psychedelica en elektronica van synths , piano drums en sampling . Een heel arsenaal van sounds , ondersteund door een even dromerig , maar vaste stem van Connelly (op z’n Guy Garveys van Elbow). Het viermanbandje is niet vies van wat bombast, dramatiek op z’n Other Lives , Midlake en een Talking Heads swing wat voldoende afwisseling biedt en ideaal past binnen het muzikale kader . Clock Opera weet diep te raken met die gevoelige , aanstekelijke songs , en trekt de aandacht met songs als “Man made” , “Lesson n°7”, “Belongings”, “A piece of string” en de single “Move to the mountains” . Sterk en overtuigend!
Nederlands 
Français 
