Daan - Geen echte terugblik of best of, maar evoluerend in de normen van ‘Space’
Daan Stuyven heeft in z’n 25 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het hield in sing/songwriting. De muzikale kameleon, de cult-popster heeft een nachtduistere blik op de zaken, en dat werd vanavond hoedanook beklemtoond door de recente ‘Space’, die centraal stond en werd aangevuld met nummers die van onder het stof werden gehaald en enkele classics.
Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die net het broeierige materiaal prikkelt op innemende, emotievolel, kleurrijke wijze. Wat een spelplezier …
Een tweetal jaar na ‘The ride’, komt Daan dus al met een nieuw album ‘Space’, een rits donkere, sfeervolle, groovy en grillige, gruizige songs; broeierige luister(pop)songs, die goed in elkaar steken, verrassende wendingen ondergaan, maar tijd nodig hebben om te rijpen.
Met z’n zessen zijn ze opnieuw, met o.m Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen; verder zweeft de trompettist over de nummers heen, en geeft ze een eigen bepalende touch. Tja, we recenseren hier eigenlijk het album ‘Space’, met niet echt opwindende popsongs. De singles “Dumb” en “Fun” variëren beiden, de ene laat net dat kenmerkend popelektronisch geluid horen, de andere is spaarzamer, soberder, klinkt beetje meer rootspsychedelisch en legt de klemtoon op de zangpartijen, naast die diepe (bariton) (zeg)zang. Inderdaad, we horen op deze plaat meer echte zangpartijen, Daan’s vocals durven alle kanten uitgaan. Het zijn duidelijk groeisongs, in de voetsporen van ons dEUS.
In het eerste deel van de set horen we enkel het nieuwe materiaal, beetje in de lijn als Gabriel Rios, tijdens de huidige clubtour. We merken dat het publiek de set wel aangenaam ervaart, maar het zit een beetje op z’n honger, om de aandacht te optimaliseren, gezien er niet direct nummers zijn die er kunnen uitspringen of die de factor herkenbaarheid hebben.
Ok, we genieten van het eerste deel, met het dromerige, gruizige, levendige “Drunk” en het sfeervol, donkere, indringende “Shadow”, omfloerst van een sterk spannend instrumentarium, gitaargepingel, wat elektronisch vernuft, pianopartijen en die bepalende blazer.
Zoals het Daan beaamt de laatste jaren, zijn de songtitels kort, kernachtig . Ook in z’n commentaar, even kort, kernachtig, in een leuk ADHD, chaotisch toontje. Op zich klinkt het allemaal wel goed uitgediept, doordacht, maar mist het doorsnee publiek die uitschieters. Niet voor de hand liggend dus, doch boeiend weliswaar, “Jump” (over z’n parachutesprong), “Luck”, “Great” brengen ons naast de single opnames verder in wat hij ervaart en aanvoelt in onze wereld. Soms lijkt het wel op een soundtrack voor een tv serie , documentaire, speelfilm met grauwe en deels blauw opentrekkende beelden. De nummers weten zich stapsgewijs te nestelen, en zeker naar het eind toe wordt het tempo wat opgedreven en is de sound breder. “Man” (ook al als single uitgebracht), “Work” en “Empathy” zijn popalternatief en klinken groovy. Met een mooie blazer-outtro en met de voorstelling van de band wordt deel één van de set beëindigd.
Ook deel twee is geen best of, nee hij maakt een keuze uit z’n rijkelijk gevulde oeuvre. Onze 55 jarige sing-songwriter blikt eerst terug naar z’n vroegere band Dead Man Ray met het gekende “Chemical”, opgepoetst en mooi eigentijds. “Everglades” trekt de kaart van de herkenbaarheid , maar wordt erna even snel afgeblokt door het intens, sfeervolle “Brand new truth”, uit het reeds vijftien oude mooie ‘Manhay’ . Intussen krijgt Isolde wat meer vocal-ademruimte en staat ze Daan bij in backing vocals. Daan brengt nummers die we live nog niet (veel) hebben gehoord o.m. het bezwerende “Friend”, “Be loved” met die fijne interacties ts Daan en Isolde, uit de vorige cd ‘The ride’ en “Boots”, al van 99 daterend uit het debuut ‘Profools’.
Na deze krijgen we een Daan classic verhaal , met de elektronische grooves die de dansspieren prikkelt als een “Icon”, “Exes” en “The player”. Natuurlijk konden de parels “Victory” en “Housewife” niet ontbreken, beiden uit dat ‘Victory’ album trouwens, dat net 20 jaar oud is; alle registers konden eens worden opengetrokken, de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerst rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de songs explodeerden. Heerlijk. Mooi om af te sluiten!
Een electroclash als vroeger blijft in de huidige sets van onze muzikale veelvraat Daan eerder uit. Hij onderstreept de evoluerende, vernieuwende aanpak van z’n begenadigd, groots creatief sing-songwriting. In z’n 25 jaar biedt hij nog steeds diverse invalshoeken en brengt het emotievol naar een hoger niveau. Wordt vervolgd …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Zwerver, Leffinge, eind januari 2025 @Geert De Dapper
Daan, De Zwerver, Leffinge op 25 januari 2025 – Pics
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Daan stuift door zijn ongelofelijke repertoire
Magik Events zorgt alweer voor een vlot en puik georganiseerd concert in De Leest door Daan op de affiche te zetten. We worden warm onthaald en alles loopt als een trein. De Leest eist meer dan terecht zijn plaats op in het circuit. De komst van onder andere DIRK., Novastar, De Mens, A Pink Floyd Experience zijn stevige bewijzen hiervan.
Daan komt met zijn verschillende personages (gedaantes is me net een iets te flauwe woordspeling) zijn nieuwe vintage en serieus onderschatte ‘The Ride’ voorstellen samen met een uitgekiende bloemlezing van oud en nieuw werk, die al ruim een kwart eeuw beslaat. Geen paniek, Daan is daar met verve in geslaagd. We kregen zelfs een machtige melodicaversie van Dead Man Ray’s “Wood” voorgeschoteld.
Het geheim (nou ja) van Zijne Eigenzinnigheid is de ongelofelijke schare muzikanten die hij mee heeft. Geoffrey Burton is een meester gitarist die al zijn sporen verdiende bij o.m. Arno, Triggerfinger, Soulwax, Grace Jones en zelfs Iggy Pop. De subtiliteit waarmee hij accentjes legt en Daan aanstuurt is zonder weerga. Jean-Francois Assy (bassist en cellist) heeft de Coolness waar Bill Wyman een serieus puntje kan aan zuigen, Jeroen Swinnen stuurt de electronica met zijn synth én zijn Moog. Jo Hermans blaast de stukken van zijn flugelhorn en profileert zich als een ware opzweper en volksmenner. En dan nog de power van drumster Isolde, die ook de Bugel speelt. Bon, het zijn niet alleen toppers. Je ziet vooral vanaf de eerste seconden dat het speelplezier er gewoon vanaf druipt.
En Daan heeft iets met Izegem. Hij schertst wel dat hij daar ooit woonde, maar weet dat drummer De Backer Karel van Dean Man Ray Izegemnaar is, zoals ook Isoldes partner Piet Stellamans die onder meer artwork doet voor de Izegemse God Kowlier.
Openen doet Daan met zijn nieuwe “Western”. Ongelofelijk hoe dit zwepend nummer live zo sterk overeind blijft. Daan croont zich door “16 Men”, als was het dat het over hemzelf ging, om dan even later “Icon” en “Exces” af te vuren. Het publiek begint al serieus te pruttelen naar het kookpunt.
De uitgekiende setlist van Zijne Licht en Prettig Gestoordheid zorgt dat het publiek zorgvuldig in een Creuset wordt klaargestoomd. Zo worden drie nieuwelingen “The Valley”, “Dancer” en “Kill” meer dan warm onthaald. Het zeer amusante en sterk gebrachte ‘Franse’ intermezzo “Parfait Mensonge” en “La Crise” gaat hét solomoment van Daan vooraf. Met wat elektronica en een melodica gewapende Daan geeft kenners kippenvel én een lel van jewelste met een knipoog naar Karel de Backer: “Woods” van Dead Man Ray.
En het feest gaat door. Stuyven flirt met kunst, kitsch, drama, croonerschip en zelfrelativering. En genieten dat ie doet. “Bridgeburner” legt ons lam, “Dag Vreemde Man” (jawel, Ann Christy) pletwalst ons loeihard. De V’s worden bovengehaald in “Victory” waarbij onze protagonist eventjes door het publiek flaneert. Metejoor komt even piepen, “Morning Sun”, “The Player”, “Swedish Designer Drugs” en “Housewife” laat ons serieus aangeslagen achter.
Daan behoort tot de groten, either you like it or not.
Setlist: Western - 16 Men - Women and Children – Friend – Icon – Exes - The Valley
The Dancer – Kill - Parfaits mensonges - La crise - Metejoor (Metejoor cover)
La vraie decadence – Woods - Bridge Burner – Addicted – Victory - Code Red (Jaap Reesema cover) - Dag vreemde man (Ann Christy cover) - Be Loved – High - Best Days - Morning Sun - The Player - Swedish Designer Drugs – Housewife
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Daan - Een rit die telt!
Daan Stuyven heeft in z’n 20 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het beperkt hield in sing/songwriting. Hoedanook Daan liet een vijftal jaar op zich wachten; nieuw werk is uit nu, ‘The ride’ en hij trekt terug op tournee. De muzikale kameleon is bij de pinken, klinkt fris, groovy en geeft met z’n nachtduistere blik de zaken een schop onder de kont. Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die het materiaal een ferme boost gaf en die het publiek (aanhoudend) prikkelde.
Met z’n zessen wist Daan een overtuigende set af te leveren. Daan neemt hier niet een prominente rol op, de band krijgt in hun muzikaal talent voldoende ademruimte. Er werd natuurlijk gretig geplukt uit ‘The ride’, een plaat van intens, broeierige, opwindende popelektronica, die refereert aan het vroegere ‘Victory’ (04) en ‘Manhay’ (09). In het optreden verbindt hij het met de country pop noir van z’n ‘Le franc belge’ (13) en met wat hij nog van muzikale ervaring opdeed tijdens de korte reünie van Dead Man Ray en het schrijven van soundtracknummers. Een warme gelaagde sound, harmonieus en avontuurlijk.
Hij dompelde ons meteen onder dit soundtrackgevoel met het puike instrumentale “Western”, die iedereen van de band aan bod liet komen: een magistraal openingsakkoord op banjo en Daan zelf op gitaar, die een knetterend vuurgevecht aangaat met de synths, de trompet, een orgelgeluidje, de dubbele percussie en de andere gitaren. Het borduurde voort op de composities die hij deed voor de film ‘Rookie’. Alles zit hier in de sound en hij laat de verbeelding de vrije loop. Tja , Sergio Leone kon er jaloers op zijn. De rit kon niet beter van start gaan …
We krijgen verder een boeiende afwisseling van z’n herkenbare electrosynthpop en die sing/songwriting op z’n Brel-Arno‘s . Het Engels en het Fans vonden elkaar moeiteloos.
“Women & children” en de huidige single “16 men” volgden . Ze tonen de sterkte, de rijkdom van ‘The ride’ in de opbouw, het brede geluid en de verrassende wendingen, deels onderhouden en opgezweept door de elektronica en de drums. De blazer zweeft en geeft kleur aan de nummers. De grauwe, doorleefde, mompelende vocals en brabbelzang van Daan huimself, eist z’n plaatsje op. Hij laveert over het podium, bril, das en kostuumvest zijn al snel uit en losjesweg in z’n vel horen we de gekende “Exes” en “Icon”. De sound is dansbaarder en het publiek wordt aangepord. De handclaps zijn er en de eerste moves zien we. Het publiek geniet. Een sterke respons. Opvallend: er is veel vrouwvolk aanwezig, die gecharmeerd is door Daans sound en charisma.
Meer James Dean/Johnny Cash en 80s touch ervaren we in het avontuurlijke “The valley”, “The dancer” en “Kill”, innemende, groovende rock’n roll, verweven met o.m. elektronica loops, trompet en drumpartijen/-roffels. Het klinkt beduidend spannend door de tempowissels en de experimentjes. Het is een beetje excentriek toch, hoor ik.
Het wordt vervolgens omgebogen naar een ‘french touch’ met “Parfait mensonges”, “La crise” en “La vrai decadence”. De sfeervolle nummers worden opgesmukt, opgezweept door de instrumentatie en zeker door het elektronisch vernuft, niet vies van een carrousel geluidje. Daan biedt de band die creatieve ruimte en je ziet Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen - Jo Hermans en JF Assy zich goed amuseren. “Victory” maakt de aansluiting naar de herkenbaarheid en is de aanzet naar nog drie nummers van de recentste plaat, “Be loved” tekent de samenzang Daan -Isolde, “High” prikkelt de dansspieren en “Best days” siert door de samenzang .
“Morning sun”, ook al van ‘The ride’ mag de bis openen op sfeervol, meeslepende wijze. Drie gekende zwierige, dynamische, opwindende hitkrakers volgen, “The player”, “Swedish designer drugs” (met opnieuw die fijne interactie Daan - Isolde) en het afsluitende “Housewife”, waarop alle registers nog eens konden worden opengetrokken; de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerste rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de song explodeerde. Heerlijk. Vuurwerk dus! Een electroclash die wist na te zinderen en ons met een zalig gevoel naar huis voerde.
Onze muzikale veelvraat is er graag terug bij . Zijn gretig spelende band injecteert ‘em en vice versa, en weet het moeiteloos over te brengen naar het publiek, dat vanavond genoot, bewoog en danste op die brede, kleurrijke sound en fijne wisseling van nummers.
‘Gecondenseerd speelplezier’ omschrijft Daan het. Samen sterk dus. Na twintig jaar kan een nieuw muzikaal hoofdstuk worden aangevat …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De eerste digitale single van daanV is meteen een schot in de roos. Clubby dansbaar met vette, rollende techno-beats en een paar hints naar new beat (vaag) en EBM (prominenter aanwezig, zeker met die vocalen). Er zitten wel wat veel ideetjes in deze eerste worp en die zijn niet allemaal tot op de bodem uitgewerkt, maar dit is wel een knappe binnenkomer. Het is wachten op de remixen om de leukste stukjes van deze track uit te lichten.
https://www.beatport.com/track/recta/16081999
Daan - Professioneel en rustig opgebouwde set
Daan
Kreun
Kortrijk
2017-10-18
Wim Guillemyn
Daan toert door Vlaanderen n.a.v. zijn nieuwste album ‘Nada’. Een album ontstaan tijdens een trip door Spanje. Dat kan je eraan merken. Het is een organisch en eerlijk album geworden. De optredens hebben een nieuwe dynamiek en er is een groot groepsgevoel volgens de bandleden. Benieuwd wat dat precies inhoudt.
De zaal zat vol. De overgrote meerderheid bestond uit mensen van middelbare leeftijd afkomstig uit de middenklasse. Meegegroeid met Daan zeker? Er werd geopend met een sfeervolle instrumentale song. Er werd gekozen voor een eerder gezapig begin met meer luistersongs tussen alsook songs uit zijn laatste album. We hebben Daan al poppy, elektronisch en camp geweten maar hier was het eerste deel van het optreden vooral filmisch en ingetogen. Maar mooi met nummers als bijv “Friend”. Met “Seven Lifes” ging het tempo wat de lucht in.
De animo kwam er vooral in de tweede helft met de iets zwieriger en bekendere songs zoals “La Vrai Décadence”, “The Mess” … Begeleid door stuk voor stuk topmuzikanten natuurlijk: Isolde Lasoen (drums), Geoffry Burton (gitaar), Jean Francois Assy (bas) en Jeroen Swinnen (toetsen). Ook mensen waar hij al jaren mee samenwerkt. Ze slaagden erin om als een goed geoliede machine te klinken. Daan werd goed in toom gehouden. Zijn enig rebels momentje was toen hij tijdens een nummer even op de vloer ging liggen. Het zorgde er ook wel voor dat het een professioneel maar een beetje braaf optreden was.
Vanaf de bisronde ging het er uitgelaten aan toe met “Icon”, “Exes”, een uitgeklede maar schitterende versie van “Victory” en tenslotte een verpletterende versie van “Housewives”.
Een topoptreden waar net dat tikkeltje méér aan ontbrak …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-18-10-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Daniël ‘Daan’ Stuyven, tegen wil en dank is en blijft hij het enfant terrible van de Belgische muziekscène. Soms begrepen, maar nog vaker onbegrepen. Een artiest die nog steeds scoort en één van de weinige Vlaamse rockiconen die mag en kan zeggen dat hij in de grote concertzaal van de Vooruit mag staan. Daan is Daan, en maakt het zichzelf en zijn publiek niet gemakkelijk. Menig artiest zou voor een greatest hits-set gaan. Niet hij, wel bracht hij (weliswaar in een compleet andere volgorde) integraal zijn laatste album ‘Nada’, aangevuld met zes bisnummers (en zelfs niet eens de gekendste). “Het is keer iets anders”, mompelde Daan toen hij het podium verliet. Anders is het minste wat je kan zeggen, het gaat nu eenmaal over Daan Stuyven!
Er is al veel geschreven over ‘Nada’, maar voor wie het nog niet zou weten, de laatste plaat is er één waarop Daan teruggrijpt naar de essentie: muziek maken. Eventjes had Daan genoeg van het rock ’n rollcircus en snapte als geen ander dat de hobby van toen bijna een pure industrie was geworden. Gedegouteerd trok hij zich terug van dit alles en het was tijdens een trip naar Catalonië met fotograaf Peter De Bruyne dat de muzikant zichzelf herontdekte, en een nieuwe Daan was geboren, zowel op plaat als op muzikaal vlak.
Reeds van in het begin van zijn carrière speelde Daan graag met uitdagende rock ’n roll-poses. Dat was in Gent niet anders, zo zou hij pas in de helft van zijn set zou hij zijn zwarte zonnebril afzetten of liet hij zich in pure Iggy Pop-stijl neervallen. Weinig contact met het publiek, af en toe eens een “Bonsoir” mompelend, maar meer moest niet. Muziek hoeft geen bindteksten, zeker niet wanneer het ingestudeerde promopraat is. Daan was Daan, zelfzeker en dat was zoals steeds bij hem te nemen of te laten. Wij namen het graag, want wat de zanger-gitarist bracht was betoverend.
De set werd geopend met het instrumentale “Fermavida”. Daan op zijn donkerst, het leken wel bijna drones te zijn. Intieme luisterliedjes over opgekropte gevoelens, dingen des levens (zoals “Friend” die hij op zijn eigen tedere wijze aan zijn bandleden opdroeg). Wel gebracht met een rock ’n roll-sfeer, maar mijlenver weg van de new wave-invloeden die van hem bijna twee decennia terug een ster maakten. Wie dit had gehoopt om te horen, kon zich maar beter naar de bar reppen en wachten tot het slotlied “Bala Perdida” uit de boxen knalde. Plotseling werd Daan, geholpen door drumster Isolde Lasoen, een Italo Disco-ster. Aan decadentie geen gebrek, evenmin aan talent.
En dat was het dan. Daan verliet het podium, maar hij kwam terug. Die zes bisnummers weet je wel. Geen “Victory”, “Housewife “ of “The Player”. De keuze zegde genoeg, deze artiest houdt misschien wel van zijn vroegere werk, maar Nada is een ommekeer, en dus moet je niet meer naar de golden oldies teruggrijpen.
De bisronde werd op gang getrokken door “Brand New Truth” uit ‘Manhay’, de start voor de oude dingen zoals Daan ze zelf omschreef, werd hiermee gegeven. “Decisions” volgde, en daarna “La Vraie Decadence”, een song die Stuyven ten voete uit beschrijft.
Het merendeel van het publiek had het intussen door dat er slechts drie songs nog zouden volgen, de meester had het immers alvorens te beginnen het aantal zelf aangegeven.
Eigenzinnig, maar met klasse bracht hij “Everglades”, “Icon” en “Exes”. Het publiek werd naar huis gestuurd met een vreugdesprong van de meester zelf. Vol eerbied wierp hij een kus toe naar zijn publiek. Daan stond er, maar ook een kerel die alleen maar naar zijn eigen stem in zijn hoofd wil luisteren. Zo hebben we ze graag, gewoon omdat zoiets vaak tot genialiteit leidt.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Je moet het maar doen, je publiek meenemen op een muzikale innerlijke en uiterlijke roadtrip zonder dat het ooit een voet in die uitgestrekte leegte van Catalonië of van de man Daan Stuyven zelf hebben gezet. Stuyven kwam zichzelf daar duidelijk tegen zoveel is zeker.
Experimentele muzikale inspiratie loopt als een rode draad door dit nieuwe album, jezelf opnieuw muzikaal uitvinden bestaat dus echt. Hij staat er meer dan ooit als zichzelf en dat wordt duidelijker met het nummer. Het gekende escapisme die hem het Daan-gehalte gaf al die jaren, liet hij in Catalonië achter en ‘The player’ bespeelt een gevoelige snaar.
Hij heelt zijn wonden, ruimt de brokken van vertrapte relaties en situaties op in zijn nieuwe teksten. Bespeur ik daar een zekere fragiliteit? Zeker weten. Op het podium is hij even een verlegen jongen die dan toch zijn zonnebril uitdoet en het publiek vol in de ogen kijkt. Even lijkt hij zelfs op Wim Willaert, dat lange haar in combi met de sterke baard doet het hem.
Maar niet voor lang, want bij het eerste nummer “Friend”,dat een prachtige ode is aan de vriendschap staat Daan er als Daan en net dat ietsje meer.
Dat de muzikanten voor de eerste keer live speelden voor een publiek hoeft dus duidelijk geen nadeel te zijn, au contraire. Het spontane zoeken naar elkaar op het podium geeft het net die dimensie meer.
De nummers volgen elkaar op zoals ze op het album staan en als hij een zin van Robbie Robertson ‘you like it now but you learn to love it later’ aan het publiek geeft, krijgt hij er een tweede applaus met de nodige vocale ondersteuning bovenop. En kijk in “Wrong heart” laat Daan zich even van zijn meest gevoelige Cash kant horen. ‘The man in black’ had het zelf niet beter gekund. “Nontrol” krijgt de engelachtige background stem mee van Isolde Lasoen die het duidelijk naar haar zin heeft achter haar drumstel.
De trip met fotograaf Peter de Bruyne heeft creatieve vruchten afgeworpen en ze zijn rijp om te delen. “Blurred” is dan ook duidelijk opgedragen aan hun gezamenlijke tocht.
In “Wheels” galmt een metaalachtig geluid door de zaal en in een soort bezwerend ritme zie ik hoofden knikken op een dark new wave beat. Het hoeft geen labeling, zijn nieuwe album, het heet dan ook niet voor niets ‘Nada’.
Hij maakt zijn muzikale kunnen hoorbaar compleet in dit album, de songs zijn vervuld van metaalachtig slagwerk, bezwerende synthesizer geluiden, snedig gitaarwerk, omgevingsgeluiden die plots klanken worden. Ingevuld alsof het Catalaans landschap en de dingen die er aan hem in verschenen, zelf spreken. Op “Bala Perdida” brengt hij samen met Isolde een waar opzwepend disconummer. Al twijfelde ik wat aan Daans beste Spaans, maar dat is hem bij deze vergeven. Onverwacht nummer dat wel, samen met “Propeller” een buitenbeentje vergeleken bij de andere songs. Nu ja een buitenbeentje dat zal meneer Stuyven wel altijd blijven.
Als bisnummers greep hij terug naar zijn oude repertoire, kwestie van de set nog een beetje in evenwicht te houden. Of hoe ‘Nada’ ‘Todo’ werd in De Casino, Sint-Niklaas en Daan het achterste van zijn tong en ziel liet zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-27-11-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Daan, wat mij betreft een groepsnaam, kwam in Brugge zijn ‘Le Franc Belge’ voorstellen. En hoe! Met verve keerde onze avonturier terug naar the 70ties sound uit zijn jeugd.
Hij omringt zich ook deze keer met muzikanten om u tegen te zeggen. Jean-Francois Assy spiest met Helvetische precisie baslijntjes in je maag. Blazer en manusje van alles Jo Hermans zorgt voor heerlijke arrangementen en die typische sound. De eeuwig fantastische verschijning Isolde Lasoen blijkt er niet alleen niet naast te meppen maar weet zich met haar zoetgevooisde stem te profileren tot een gretig performer. Jeroen Swinnen toetst alsof zijn leven ervan afhangt en druipt van het speelplezier. De rangen worden gesloten door niemand meer of minder dan gitaarwonder Geoffrey Burton ( Arno, Hong Kong Dong, Iggy Pop, Adamo, Absynth Minded,…..)
Weet ook dat er op het podium een band staat, en niet Daan en muzikanten. Het geheel is meer dan de som der delen. Onze eeuwig eigenzinnige crooner ontpopt zich tevens tot een fantastisch entertainer en standup comedian. Alleen met zijn bindteksten kan je een plaat vullen. Hij weet zijn publiek met zijn typisch ironische ondertoon danig naar zijn hand te zetten.
Met bovenstaande gegevens en een aantal wereldsongs op zak kan het dus niet mislukken. Voor elk hoogtepunt dat ik nu zal vermelden, doe ik er twee andere oneer aan . We maken al meteen kennis met de seventies sound die Daan heruitvindt en het publiek is direct mee. “Ma Vendeuse” valt op door die typische ‘Nick Cave ‘-geluidjes. Het nieuwe werk wordt vakkundig afgewisseld met ouder werk, en moet er niet voor onderdoen. “Ex-es” wordt aangekondigd met de vraag of er iemand zijn ex mee heeft terwijl ze het nog niet weet. En zorgt voor het tig-ste kippenvelmoment. Op “Conducteur Fantome” gaat hij samen met Isolde heerlijk flirten met kitsch. Een net niet bij de haren getrokken duet dat eindigt met beiden op de drums. “Melodie Paroles” proeft van de Balkan. “La guelle du loupe” verandert ras in “Icon” en doet de zaal ontploffen. Woorden schieten te kort voor “La crise”, het spooky ingeleidde “La Vrai Decadence” en “Lust or Love”. “The Kid” doet nog het meest denken aan een nieuwe versie van “Like a rolling stone” (wat een muzikanten, gvd…)
Het nu al briljante concert wordt perfect met in de bis het obligate heerlijke “Swedisch Designer Drugs” en een heuse Goose-versie van “Housewife”, waarbij zowel band als publiek hun duivels loslaten. Stomend en stomverbaasd blijft dat publiek achter. De groep Daan is meer dan klaar voor het seizoen. Allen erheen en allen ‘Le Franc Belge’ aanschaffen.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Daan Stuyven is een muzikale kameleon . Met de cd ‘Manhay’ bracht hij z’n popsongs weer tot z’n essentie . Het sing/songwriterschap neemt hier de bovenhand en de klemtoon kwam op puur , sober materiaal, al/niet met (een beperkte) orkestratie(s) . De synth/electropop die we op ‘Victory ‘ en ‘The player’ hoorden, zijn nu wel duidelijk op de achtergrond geduwd .
Ook op ‘Le Franc Belge’ spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, sigaret in de hand in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel – Arno .
De songs zijn in het Frans en in het Engels , houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg of ademen een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk . Ze zijn sfeervol , kunnen aanstekelijk en georkestreerd zijn. “Mes etats unis” en “La vrai decadence” hebben de meeste orkestratie om zich, “Everglades”, “The gates” en “The kid” zijn de popsongs , en met “Melodies paroles” en “La crise” ademt het Franse chanson; de andere nummers zijn eerder voor de nachtraven (onder ons)!
Een knipoog blijft naar z’n vroegere Dead Man Ray . Hij beschikt over een geoliede band .
Daan schrijft de zaken van zich af . Hij onderstreept op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koestert door de mix aan culturen !
Daan
OLV Ter Duinen kerk
Koksijde
Daan stond met zijn akoestische theatershow ‘Simple’ in de moderne OLV Ter Duinen kerk in Koksijde. Op zijn gelijknamige album nam Daan zowat zijn 'Best Of' van de afgelopen jaren onder klassieke handen. En daarbij spaarde hij geen moeite, de songs kregen vaak een nieuwe en geslaagde harmonie en ademen een ietwat andere sfeer uit. De nummers werden opnieuw opgebouwd rond piano's, cello's, vibrafoons, trompetten, allerhande percussie en hier en daar een verloren gitaar. Live wordt Daan bijgestaan door drumster Isolde Lasoen, toetsenist Jeroen Swinnen en de Franse cellist Jean-François Assy. Aangezien meer dan de halve hand van Daan in de plaaster lag , was er vanavond ook een extra gitarist (Geoffrey Burton) van de partij.
Als jarenlange Daan adept was het uitkijken naar een live show op deze uitzonderlijk locatie en ook Daan leek er in het begin nog wel zin in te hebben. Een simpele, mooie versie van "Exes" gevolgd door het prachtige "A Single Thing" openden. Dan even een verre trip naar een Dead Man Ray verleden met topsong "Woods"; stevig mooi en enig vuil verliest deze niets van zijn kracht in de uitgeklede versie. Dan volgde "Ashtray", een topper uit het album 'Profools', wat mij betreft nog steeds zijn beste soloplaat.
Tijdens deze typische Daansongs werden er eenvoudige maar rake beelden geprojecteerd op de grote witte muur achter het altaar. Met zijn verleden als graficus zijn deze beelden steeds heel eenvoudig en helder, ‘simple’ als het ware, maar daarom niet minder geslaagd.
Muzikaal hadden we jammer genoeg het beste reeds achter de rug. Geen idee of het de drank of de pijnstillers waren, misschien wel beide, maar er was duidelijk iets mis met Daan vanavond. Ik zag de man al vaak aan het werk, zeer vaak zelfs, maar vanavond was toch een eenzaam dieptepunt. Ok, je aparte humor loslaten op een ietwat te chique uitgedost publiek in een kerk ergens in West-Vlaanderen is geen voor de hand liggende opgave, maar daar lag niet echt het probleem. Daan trok zich zoals vaak van weinig iets aan en speelde de avond lang op slechte automatische piloot 'frisse liedjes' en 'leuke hits van enkele jaren geleden', zoals hij het zelf fraai verwoordde, maar fris was hij zelf allesbehalve.
Aan de songs kan het zeker niet gelegen hebben, en ook zeker niet aan de band, met op kop de prachtige Isolde Lasoen. "Wifebeater" en ook "Housewife" werden door de band naar een hoger niveau getild. Deze speelde wel zoals het hoorde; met plezier, precisie en op een tempo dat de frontman nog net kon volgen. Maar tijdens de Neil Young cover "A man needs a maid" werden de gebreken nog eens pijnlijk duidelijk. Niet helemaal tekstzeker, wat kortademig en op zoek naar het juiste tempo.. Ook zijn falsetstem was Daan vanavond thuis vergeten, gelukkig dat Isolde over een prachtige engelenstem voor twee beschikt.
Het hoge niveau van de muzikanten in de band sleurde Daan door deze moeilijke avond, maar legde ook meteen de eigen pijnpunten bloot. De cellist gaf elke song een ongekende diepgang en dynamiek mee met zijn klassieke geluid en vorming. Isolde gaf het beste van zichzelf op een hele resem slag- en blaasinstrumenten en ook oudgediende Jeroen Swinnen acteerde sterk.
Daan sleepte zich richting einde met ‘Simple’, één van mijn favorieten, de hit "Victory" en "Icon" met een hele mooie western sfeer door de zachte melodie, de samenzang en het ritmische gefluit. Tijdens "Swedish Designer Drugs" leek Daan opeens wat van zijn oude grandeur te hebben teruggevonden en toen hij met Isolde in de biechtstoel verdween leek hij er zelfs helemaal bovenop te komen. Maar tijdens de bisronde kwamen dezelfde problemen toch weer naar boven. "Drink & Drive" liep net als de andere trage nummers vanavond zeer moeizaam en wist nooit te overtuigen.
Het publiek kreeg er nog een vervroegd kerstcadeau bovenop, met een song uit het nieuwe album waar de band aan bezig is, het Franstalige "Ma Vendeuse", maar vertellen hoe die song klonk , kan ik de dag na het concert met de beste wil van de wereld niet meer, rommelig zou ik zeggen, als ik toch iets moet antwoorden. Met "Protocol" schreef Daan voor het ‘Simple’ album ook een nieuwe song, maar ook dat hoefde wat mij betreft niet.
En dan, net wanneer ik dacht dat ik een jeugdheld van zijn voetstuk had zien vallen (en dat letterlijk, na een sprong in het ijle, om daarna met wat hulp van de rest van de band wel weer recht te geraken) kroop Daan met zijn gevolg richting het grote kerkorgel van de OLV Ter Duinen kerk. Daar werd de avond afgesloten met een stevige, prachtige en ontroerende versie van "The Player". Echt een wondermooie versie waar Daan met hulp van zijn band toch zorgde voor een meer dan geslaagde afsluiter, maar om de avond helemaal te redden was het jammer genoeg te laat.
Zo zalfde Daan op het einde toch nog een beetje...jammer dat hij eerst zo wild om zich heen had staan slaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-22-12-2012/
Organisatie: Fifty One Club Westkust
Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover
Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.
We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray, een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs” … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit. Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.
Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .
Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Daan vernoemde de cd ‘Manhay’ naar het Waalse dorpje waar hij frisse lucht opsnoof inspiratie op te doen om nieuw materiaal te schrijven. Bij z’n vorige band Dead Man Ray werd ook al een cd vernoemd naar een gemeente, met name ‘Berchem’, waar hij toen woonde.
Hij gooide het muzikaal over een andere boeg. De synth/electropop van ‘Victory ‘ en van het fletse, voorspelbare ‘The player’ zijn duidelijk tot een minimum beperkt. We horen eerder de essentie van de pure popsong, die kleur krijgen door sfeervolle toetsen en piano. Songwriters als Dylan, Cave , Faithfull, Gainsbourg en Cash en bands als Fleetwood Mac en REM hadden een belangvolle invloed.
Onze ‘James Dean’ lookalike met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang en een sigaret in de hand, legde de klemtoon op z’n singer/songwriterschap met enkele mooie ingetogen donkere songs (“Brand new truth”, “Bad boy, bad girl” en “A great retriever”), maar hij klinkt intenser, steviger met compacte, broeierige rocksongs als singles “Exes”, “Crawling from the wreck en “Your eyes beauty calls collect” . Op ”Icon”, een echte country filler, charmeert hij één van z’n idolen Bobbejaan Schoepen. Breder omlijst door toetsen, piano en blazers zijn “Friendly fire” en “Decisions”. Spijtig is dat het resultaat in deze nummers niet stedds geslaagd is. Op die manier hebben we met een gevarieerde plaat te maken van hecht klinkend songmateriaal.
Daan wist op het juiste tijdstip duidelijk te herbronnen en ging niet oeverloos verder in die ‘80’s kitsch electro. De ‘new face’ en ‘sound’ van Daan besluit met een hommage aan Johnny Cash, het intiem, breekbare “The stealing kind”.
De broeierige rock/pop/vaudevile americana op ‘Manhay’ betekent een happy return naar het archief van ‘Profools’, ‘Bridge burner’ en een knipoog aan z’n Dead Man Ray periode. Hij beschikt nog steeds over een erg geoliede band met vaste kompanen Steven Jansen, Jeroen Swinnen en de bevallige drumster Isolde Lasoen.
Net tien jaar na het eerste soloalbum komt singer/songwriter Daan Stuyven op de proppen met zijn vijfde studioalbum ‘Manhay’. Tijd voor een intieme clubtournee die startte in Kortrijk en eindigde in Opwijk.
Net het laatste concert kozen we uit om Daan te bewonderen in de Nijdrop. De donkere, mysterieuze omgeving waarvan jongeren zich bij hun eerste bezoek soms de vraag stellen: “Is het wel hier?!”. Jazeker, en … een man als Daan past sprekend in de locatie van de zaal die hoort bij het jeugdhuis van Opwijk.
Het concert zelf dan maar. Voor zijn vijfde album ‘Manhay’ werd hij omringd door een vijfkoppige band (gitaar, piano, drum en synthesizers). ‘Manhay’ is trouwens een klein dorpje in onze Ardennen waar Daan de inspiratie vond bij het schrijven van zijn nieuwe songs.
Slecht was de Ardense buitenlucht alvast niet voor zijn broeierig nieuw materiaal. De gehele nieuwe CD werd voorgesteld met als opener “Exes”, de single die nu de hitparades haalt. We kregen bij momenten intieme momenten waarbij de synthesizers en beats van vorig werk achterwege werden gelaten. Erg mooi klonken “Your Eyes”, “Brand new truth”, “Bad Boy Bad Girl” en “Beauty calls collect”, …volwassen songs die meeslepend en intens spannend waren en een frisse indruk nalieten.Behouden bleef z’n typerende stem, een onbegrijpelijk gemompel, wat hem net zo uniek maakt.
Stiekem hoopten we nog het betere werk van vroeger eens te horen… Midden tussen de tracks van zijn nieuwe CD bracht hij “The player” en als één van de drie bisnummers, meteen ook het stevigste van de avond zoals verwacht, “Housewife”.
Een concert van de ‘new look’, waarbij hij de electroclash achterwege liet en resoluut koos voor ‘de song’ in al z’n aspecten. Een (bijna) uitverkochte Nijdrop in Opwijk mocht er getuige van zijn. Op naar de festivals …
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Daan trekt momenteel het clubcircuit rond om de vijfde, nieuwe cd ‘Manhay’ voor te stellen. De titel is vernoemd naar het Waalse dorpje waar Daan naar toe ging om inspiratie op te doen en om de songs uit te schrijven. De klemtoon kwam op z’n singer/songwriterschap. De synth/electropop van ‘Victory ‘ en van het fletse, voorspelbare ‘The player’ zijn duidelijk tot een minimum beperkt. Hij deed beroep op z’n vaste kompanen Steven Jansen, Jeroen Swinnen en de bevallige drumster Isolde Lasoen.
We hoorden al enkele trailers van de songs, die een terugkeer naar de essentie van de pure popsong deden vermoeden, en die sfeervolle toetsen en piano laten doorklinken. Songwriters als Dylan, Cave , Faithfull, Gainsbourg en Cash en bands als Fleetwood Mac en REM hadden een belangvolle invloed. Op de vooravond van de te verschijnen nieuwe plaat, waren we dus uiterst benieuwd hoe deze zouden klinken.
De voorstelling van de nieuwe cd werd ter harte genomen door Daan, want ze speelden al het nieuwe materiaal. Meteen trok onze James Dean lookalike in leren jekker en met een sigaret in de hand de aandacht met de aan REM gelinkte single “Exes”, een zwierig rockende popsong. De piano en toetsen hadden een zalvende werking op “Friendly fire”en “Beauty calls collect”. “Decisions” en “The great retriever” klonken uiterst intiem en waren geënt op Daan’s pianospel. Hij stapte over naar “Woods” en “Boots”, die een intens broeierige, meeslepende opbouw hadden, onder z’n doorleefde zang.
Hecht klinkend, compact songmateriaal was de eerste indruk van deze band, die al goed op elkaar ingespeeld was. En we onderstrepen het afwisselende en gevarieerde geluid: enkele nachtburgemeestersongs à la Arno, “Brand new truth” en “Bad boy”, een sfeervol “Your eyes” en het snedig rockende “Radio silence”. Naar het eind van de set hoorden we Daan’s ‘80’s aanstekelijke, dansbare synth classics: “The player”, “Sweet designer drugs” en het obligate “Housewife”, die eerst mooi werd ingeleid op piano en Daans’s grauwe, rappende brabbelzang. Dan klonken de gitaren en drums meer door, wat een verbeten en krachtiger rocksound gaf. Ook “Crawling from the wreck”, de enige electrosong op ‘Manhay’, hielden ze doelbewust binnen dit genre.
Het broeierige “The stealing kind” en een niet te ontbreken hommage aan Johnny Cash besloten de ‘new face en sound’ van een Daan, die zich duidelijk heeft herbronnen en niet meer verder sleutelde en leuterde aan z’n onmiskenbare ‘80’s synthwave.
Wat de eindafrekening maakt van een minder vertrouwd geluid, een happy return naar het archief van ‘Profools’/’Brigde burner’ en een knipoog aan z’n Dead Man Ray periode.
‘Manhay’ is een te ontdekken plaatje en live zagen we een geoliede band, klaar voor het clubcircuit en de festivalpodia …
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Nederlands 
Français 
