Danko Jones - livestream - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart
Reeds vijfentwintig jaar lang bewandelt het Canadese powertrio Danko Jones (*****) op eigenzinnige wijze de no nonsens rock, in het verlengde van bands als AC/DC. Alleen is Danko Jones er, ondanks een uitmuntende live reputatie, nooit in geslaagd dat niveau van deze Australische hardrock formatie te bereiken. Het zal Danko Jones echter worst wezen. Want overal waar de band komt , vliegt het dak er gegarandeerd af.
Ook na 25 jaar is Danko Jones een brok energie die zich zelfs door een pandemie niet laat stoppen om dit met een knal te vieren. Ook al is dit via streaming, de adrenaline die door je aders stroomt, met dank aan de energieke aanpak, doet je echt verlangen om de sfeer op een festivalweide op te snuiven, en badend in het zweet, je in een hevige moshpit waagt, aangepord door dit oeverloos paraderende powertrio.
Danko Jones, frontman van de band, zegt er het volgende over: '"2021 is de 25ste verjaardag van onze band. 25 jaar non-stop optreden, toeren en opnemen. Om ons zilveren jubileum te vieren, houden we onze allereerste livestreams en misschien gaan we zelfs wel met nieuw materiaal in première... Dit is de langste pauze geweest in de geschiedenis van onze band, dus zonder twijfel zullen deze livestreams zijn als het uitlaten van wilde dieren uit kooien. Zijn jullie er klaar voor? We zijn er verdomme klaar voor."
De vraag die we ons stelden 'Kan Danko Jones diezelfde live ervaring op een podium ook brengen in onze huiskamer?!' werd al gauw beantwoord dus . Snedig, daadkrachtig en verschroeiend hard legt de band al vanaf de eerste noot de lat heel hoog. ''Ik heb me voorgenomen om na vandaag geen stem meer te hebben, zijn jullie er klaar voor'' , schreeuwt hij uit. Alsof de band voor een overvolle festivalweide staat te spelen, zo gaat Danko Jones een dik uur lang tekeer. Gensters vliegen in het rond, én als een windhoos raast Danko Jones door de set heen, de ene krachtige vuurpijl na de andere. De band schiet letterlijk bommetjes af; de manier waarop de heel charismatische frontman zijn publiek blijft aanspreken, zorgt ervoor dat ook wij compleet uit ons dak gaan, de stoelen even opzij schuiven en lekker moshen in de huiskamer.
De band levert na 25 jaar geen routine klus af, maar staat te spelen met de gretigheid van jonge wolven. Adrenalinestoten, gitaarriedels en kippenvelmomenten … als een vlijmscherp mes snijdt de band muzikaal , gesterkt door de vocale oerkracht, goed genoeg voor een aardbeving.
Het is en blijft verbazend hoe Danko Jones moeiteloos in hun livestream zonder publiek dezelfde energie produceert alsof ze op het podium staan te spelen voor een volle zaal met hevig uit de bol gaande fans. Het gejoel en het gemis van applaus voelt inderdaad onwezenlijk aan, maar ook dat lost Danko op met een kwinkslag. Zonder verpinken blijft het powertrio doorgaan tot het bittere einde. Ze staan te baden in het zweet van genot; ook wij voelden die adrenaline door onze aders stromen.
Wat een uiterst genietbare rock show. Want dat is wat Danko Jones je na al die jaren dus nog steeds aanbiedt , ‘een echte rock show’, eenvoudig, zonder poeha of franjes, vanuit het hart. Net die puur- en eerlijkheid van Danko Jones, zelfs via streaming, zorgt ervoor dat hij en z’n band een uitzonderlijke rock parel zijn en blijven, die je na 25 jaar nog steeds kan koesteren. Missie geslaagd! Op naar een nieuw dak boven ons hoofd!
Organisatie: Headsofpr ism Danko Jones
We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.
De voorzet met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus) over drie honderd Sicilianen.
Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Heel wat mooie namen op de affiche van Graspop dit jaar! Een daarvan is Danko Jones, de Canadees die al vijftien jaar uiterst vermakelijke platen op de wereld loslaat. ‘Fire Music’ is het zevende album van het trio rond Jones en van enige vaart verminderen is geen sprake, integendeel.
Elf nummers lang blaast deze band uit Toronto de luisteraar van zijn sokken met een lekkere, catchy mix van hardrock, rock-n-roll, metal, punkrock en stevige blues. AC/DC, Dead Kennedys, Metallica en Thin Lizzy verpakken in één en hetzelfde nummer? Danko Jones doet het moeiteloos... Met stevige meezingers als “Gonna Be A Fight Tonigh”, “Body Bags”, “Do You Wanna Rock” en “She Ain’t Coming Home” is ‘Fire Music’ een van de fijnste platen van 2015! Mis deze band dus niet in Dessel en beweer nadien niet dat wij het niet gezegd hebben...
De nieuwe van Danko Jones is volledig wat we er van mochten verwachten, ongecompliceerde feelgood spierballenrock met ettelijke powerriffs, hoog fungehalte (“Do You Wanna Rock”), een knipoog naar punk (“Gonna Be A Fight Tonight”) en bij momenten een speed-attitude van ‘probeer ons nu maar eens in te halen’ (“Body Bags”, “Watch You Slide”).
Het soort muziek die het altijd goed doet in spreidstand, luchtgitaar in de aanslag en liters bier binnen handbereik. Daar zal het alleszins niet aan mankeren op Graspop Metal Meeting, waar Danko Jones tussen de zware jongens geprogrammeerd staat. Diens flitsende live reputatie indachtig, zou ik daar toch maar eens langsgaan, mocht ik van u zijn.
Zondagavond 14 november stond er in Trix een stevig potje rock & roll op de agenda. Het Britse 5-tal Young Guns, opende de avond, maar laten we daar verder niet veel woorden aan vuil maken. Keihard was het, maar bij gebrek aan sterke songs en een vrij matige zanger, best snel te vergeten ! Geef ons dan maar het rauwe rock & roooooooll geweld van noorderburen Peter Pan Speedrock, die tussenin geprogrammeerd stonden in de Trix Club. PPS tracteerde ons -naar aloude gewoonte- op een portie uiterste smerige en snelle rocksongs, zo mogelijk nog vettiger dan hetgeen ons later op de avond nog te wachten stond.
We pikten maar een half uurtje mee, maar krakers als “Resurrection” en “We Want Blood” zinderden nadien nog de hele avond door !
Na zijn doortocht op de zomerfestivals (Bij ons o.a. Pukkelpop) schuimt Mr. Jones dit najaar terug de zalen af ter promotie van zijn nieuwste schijf ‘Below The Belt’. Een knappe CD, die weliswaar -wat ons betreft- niet kan tippen aan ‘Born a Lion’, zijn onovertroffen ‘piece de resistance’ uit 2002. Een avondje Danko Jones staat steevast garant voor een stevige portie vettige ‘straight in your face’ rock ’n roll’ en het was zondagavond in Trix dan ook niet anders!
Na een -naar Jones’ normen- gezapige start met “I think Bad Thoughts” & “Active Volcanoes”, het openingstweeluik uit de nieuwe plaat, was het er met “Play the Blues” knal op! Geen slepende blues song, maar simpelweg een dijk van een rocksong, zoals we die graag horen (uit die ‘Born a Lion’ CD).
Het startschot was gegeven en de band (DJ + bassist John ‘JC’ Calabrese en drummer Dan Cornelius) bleef gedurende de ganse avond het strakke tempo aanhouden: een schitterend “Forget my name” en “Code of the Road” gingen de eerste publieksbabbel vooraf. Als rasechte entertainer wist Jones zo af en toe het publiek wat op te jutten (en vanavond ook vice versa !) met zijn stoere praat tussen de songs in. Dat waren dan ook de enige ‘rustpunten’ in de set! Het publiek was ondertussen voldoende opgewarmd (en opgejut) om meezinger “First Date” de Trix in te slingeren en iedereen luidkeels te laten meebrullen.
Midden in de set onthouden we vooral het uitmuntende “Full of Regrets”, sterkste song uit de nieuwe CD, en het zoete duo “Sugar Chocolate” en “Sugar High” ging er inderdaad in als zoete koek!
Nagenoeg alle Danko Jones songs zijn gefundeerd op hetzelfde recept: meestal korte puntige rocksongs met vettige riffs. Op plaat leidt dit soms tot een zekere ‘uniformiteit’, maar live leent dergelijk materiaal zich perfect tot het creëren van een waar rock & roll feest.
Tegen het einde van de set was het dan ook niet verwonderlijk dat de crowdsurfers ons nagenoeg continu boven het hoofd gesmeten werden. Na een sterk “Invisible” (uit de ‘Sleep is the Enemy’ CD) was “Loverscall” wat mij betreft het absolute hoogtepunt van de set: alweer een dijk van een song en alweer uit die ‘Born a Lion’ CD (voorafgegaan door Jones’ deskundige uitleg over het hoe en wat en waarom van deze meestersong). Bij het ingaan van de bisronde (het publiek permitteerde de heren absoluut niet om een lange pauze te nemen!) vroeg Jones welke song we wilden horen.
”Caramel City” was één van de requests en alhoewel het volgens Jones zelf een 8 jaar geleden was dat hij dit nog gespeeld had, zette hij de song toch in. De band kon niet volgen (wegens niet ingestudeerd) en de song werd prompt afgebroken, waarop Jones besloot om dan maar de setlist te volgen en een knallend “Dance” de zaal instuurde. (Een snelle search op het net leerde ons dat de setlist de voorbije weken nagenoeg altijd identiek was, inclusief bisnummers. Zouden de bindteksten tussen de songs dat ook zijn ?).
De show werd afgesloten met “She’s Drugs” en de amper anderhalve minuut durende mokerslag “Samuel Sin”, een waardig slot van een stevig avondje vettige rock & roll !
Organisatie: Trix, Antwerpen
De Zweedse Backyard Babies mogen vanavond openen. Hun muziek getuigt niet bepaald van originaliteit en ligt ergens tussen garagerockland en hardrock city, maar het klinkt allemaal best wel cool en sympathiek. Denk aan geestesgenoten als The Hellacopters en je komt al aardig in de buurt (alhoewel de onvolprezen en helaas inmiddels begraven Hellacopters toch nog een afdeling hoger spelen). Best wel een aangename opwarmer.
Danko Jones is een rasperformer, een krak in het opzwepen van zijn publiek, een showman die overloopt van de goesting in rock’n’roll. Zijn publiek entertainen is minstens even belangrijk als het spelen van zijn gespierde energieke rocksongs. De man heeft humor, présence en een rock’n’roll hart. Die combinatie van entertainment en stomende no-nonsens rock is wat een Danko Jones optreden zo uniek maakt. De sound is strak, luid en hard, de songs zijn simpel maar efficiënt en gaan van hard-rock tot een enkele keer bijna speed-metal (een ontploffend “Sleep is the enemy” helemaal op het einde).
Danko’s gitaar heeft een hoop potige riffs in huis, zijn stem varieert van helder tot schreeuwend en de retestrakke drums en de soms zware distortion bass vormen de perfecte onderbouw voor de gevatte spierballenrock.
In de uitverkochte Handelsbeurs speelt het trio de gemeenste powersongs uit hun vier albums, met als hoogtepunten stampers als “Play the blues”, “First date” en “Invisible” . De tracks uit de nieuwste “Never too loud” klinken op plaat soms net iets te braafjes, maar hier laten ze zich van hun gemeenste kant zien.
Danko Jones weet het op een podium altijd net iets heftiger, sneller en giftiger en te brengen, daarom is Danko Jones live oppermachtig. Waarvan akte.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
