Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!
Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar één band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.
Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent, de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.
Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen, nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …
Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!
Pics homepag @Eric Vandenbroek
Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge
Fire Down Below - We zijn niet zo bezig met planningen, we beginnen eraan en we zien wel waar de vibes die op ons afkomen ons zullen brengen
De Belgische stoners van Fire Down Below kregen met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum de aandacht van Ripple Music, één van de toonaangevende labels in het genre. Hun tweede album – onder de vleugels van Ripple – opende de deuren naar de concertzalen en festivalpodia in Europa.
‘Low Desert Surf Club’, het derde album van Fire Down Below, is muzikaal opnieuw een hele stap vooruit. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Op 22 oktober speelde Fire Down Below een set waar ze de stellingname live in de verf plaatsten “Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League”.
We hadden naderhand een fijn gesprek met de band, ook over het optreden, de toekomstplannen en de eventuele ambities.
Fire Down Below is sinds 2015 actief. Wat zijn de belangrijkste mijlpalen en momenten die je reis als band hebben gevormd?
Een heel belangrijke mijlpaal is toen Kevin en Sam ons hebben vervoegd. We zijn begonnen als duo, en waren aan het aanmodderen met grunge en punk. Een andere belangrijke mijlpaal was de eerste keer op Desertfest hier (2019), dat was een ervaring die we nooit meer zullen vergeten.
In 2018 besteedde ik aandacht aan ‘Hym of the cosmic man’ de opvolger van een sterk debuut ‘Viper Vixen Godess Saint’ in 2016. Ik vond het sterk, dat grenzen verlegde toen. Heeft de coronatijd er niet voor gezorgd dat jullie hiervan de vruchten niet konden plukken? Want jullie waren goed op weg om echt door te breken kreeg ik de indruk? In die periode hebben natuurlijk veel bands de handdoek in de ring gegooid …
Die handdoek in de ring heeft nooit echt gespeeld, alles is wel in een vertraging terecht gekomen. We hebben in 2019 zeer veel opgetreden. We waren sowieso van plan om het in 2020 wat kalmer aan te doen, maar het heeft dan wel wat langer geduurd dan voorzien, door covid. Die tijd gaf ons, los van het feit dat we niet meer konden optreden, wel de kans om nieuwe nummers te schrijven. Het enige verschil? Had die coronatijd er niet geweest, dan was die plaat wellicht veel vroeger uitgekomen dan in 2023. We moeten gewoon die nummers samen in het repetitiehok kunnen kneden, en dat ging niet. Die coronatijd heeft dus voor een zekere vertraging in het proces gezorgd, maar van stoppen was er op geen enkel moment sprake.
De band is gewoon blijven doorgaan, eerder brachten jullie een nieuwe plaat uit ‘Low Desert Surf Club’. Musiczine schreef “Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League.” Ik kon het niet beter uitdrukken; hoe waren de algemene reacties en heeft deze plaat deuren geopend denk je?
De reacties zijn zeer positief, we kregen vanuit alle hoeken van de wereld mooie commentaren. Dat is heel fijn natuurlijk, het is leuk om te zien dat de mensen de vibes en intenties van het album oppikken zoals we het voor ogen hadden. Of deze plaat specifiek nieuwe deuren zal openen, moet nog blijken. Het feit dat we bij het label Ripple Music zitten, is dan misschien meer een deuropener geweest. We hadden onze eerste plaat uitgebracht in eigen beheer, en zijn toen bij Ripple music uitgekomen. En dat opent zeker wel deuren omdat die toch een breder bereik hebben , het is voor een Vlaamse band toch een stap voorwaarts om bij zo een label te mogen zitten.
‘Low Desert Surf Club’ wordt inderdaad uitgebracht via Ripple Music. Hoe draagt je samenwerking met het label bij tot een breder publiek en het verbeteren van je artistiek bereik?
Ripple Music is een Californisch label waar tegenwoordig heel wat legendes uit de originele stoner scene aan verbonden zijn, dus wij zijn vereerd om daartussen te staan. Zij hebben sowieso een groot bereik aan de andere kant van de oceaan en bereiken dus heel wat meer en andere mensen dan wij, hier in België.
Ik pik toch even in op dat het toch iets grensverleggend is als Vlaamse band op zo een groot label te mogen staan; zijn we als Belg niet een beetje te bescheiden, jullie moeten totaal niet onderdoen voor de internationale scene
Het is ook niet dat we onszelf als ‘maar een Vlaamse band zien’ verre van. De scene is in Amerika of zo wellicht anders, maar daarom zijn we inderdaad niet beter of slechter dan een doorsnee band uit die internationale scene.
Jullie verdienen internationale erkenning, al vele jaren; indien jullie Engelsen of Amerikanen waren, konden jullie wereldberoemd zijn . Mee eens of is dat te kort geredeneerd?
Het nadeel van een Belgische band zijn is dat de stoner scene heel klein is, de ‘scene’ op zich is al bij al niet groot eigenlijk, laat staan in wat wij doen. In Antwerpen is die scene er echter wel. Dat neemt niet weg dat je in grote landen als Amerika en Duitsland wellicht meer aan de bak zou komen, dan in België. Maar een echt groot nadeel hoeft dat niet te zijn.
Zit je ook niet een beetje op je grens door stoner te spelen, waardoor je op die grenzen botst? Met heavy metal of rock zou je een breder publiek kunnen aanspreken, of ben je daar niet mee bezig?
We spelen wat we graag horen, en wat we graag willen doen. Dat is op zich belangrijker dan in zo een marketing verhaal te stappen en iets te gaan doen waar we niet achter staan. We willen natuurlijk onze grenzen verleggen, maar dan naar de buitenlandse scene toe zoals Duitsland of Frankrijk, er is dus zeker nog een groeimarge. We botsten zeker nog niet op onze grenzen als band.
Jullie hebben al drie prachtige platen uitgebracht, waarbij de sound wat in dezelfde richting gaat maar steeds met een zekere evolutie toch; wat is volgens jullie het grote verschil tussen de vorige en deze plaat denk je?
De productie toch wel, we hebben met een producer gewerkt en dat is toch een heel andere insteek op de zaak. De vorige twee platen werden tot de perfectie uitgewerkt, maar op de derde plaat kon dat iets losser en speelser. Ook de samenwerking met Nick DiSalvo, de in Duitsland residerende Amerikaan van de band Elder, zorgde ook voor een andere manier van werken. We hadden, weer door die corona, ook meer tijd om die plaat te maken. Daardoor hadden we ook wat meer speling om te verbeteren of veranderen. Dat is het grote verschil wellicht.
Is het in deze tijd van social media en andere nog interessant om echt platen uit te brengen denk je? Waarom?
Het is belangrijk, helaas een beetje eigenlijk, als je wil dat mensen naar je shows komen of een plaat beluisteren is het belangrijk dat ze je vinden. En dan kun je gewoon niet voorbij aan die connectie via sociale media. Maar dat kan dus ook averechts werken, je moet zien dat wat te doseren zodat het niet teveel wordt; maar we doen dus zeker ons best om ons te tonen via sociale media, omdat het de beste manier is om zoveel mogelijk fans te bereiken.
Ik trek de lijn ook even door naar Spotify, een belangrijk medium om ervoor te zorgen dat mensen over de hele wereld jullie leren kennen. Maar waarom dan nog platen uitbrengen als je je muziek gewoon daar kunt op zetten?
We zitten in een scene of genre, waar muziekliefhebbers gelukkig nog steeds iets van een fysieke plaat willen kopen. Ook deze plaat wordt verkocht, zeker en vast. Ook al is Spotify handig om nieuwe dingen te leren kennen. Maar je verdient er niets aan.
Ik wou eens polsen naar de toekomstplannen, uiteraard deze nieuwe plaat promoten. Ook in het buitenland?
We zouden uiteraard heel graag in het buitenland willen, spelen, o.a. Duitsland staat op ons verlanglijstje. Daar is er een mooie scene, met veel coole festivals. We zijn daar dus mee bezig, maar ook stillaan beetje bezig met nieuwe dingen te maken, maar daar staat geen rush op.
Jullie blijven jezelf steeds opnieuw uitvinden, opmerkelijk, maar bots je niet een beetje op je grenzen denk je? Wat is de volgende stap, welke richting zou je met Fire Down Below willen uitgaan?
We zijn niet zo bezig met planningen of zo, we beginnen eraan en zien wel waar de vibes die op ons afkomen ons zullen brengen. We schrijven in die zin ook voor onszelf, en zien wel waar we terecht komen, dat gebeurt dus allemaal niet geforceerd maar heel natuurlijk. Welke richting Fire Down Below in de toekomst zal uitgaan is daarom koffiedik kijken. We gaan op ons buikgevoel af.
Dat brengt me bij de vraag, wat zijn de verdere ambities van de band (wereld dominantie is al een beetje gedateerd ondertussen)? Is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Het zou leuk zijn om te kunnen blijven toeren en met onze muziek bezig te zijn, en dat we een balans vinden tussen het spelplezier en dat financiële kantje van de zaak. Dat is voor ieder van ons beetje persoonlijk. Gewoon dus op alle vlakken stappen vooruit blijven zetten is wellicht onze grootste ambitie, en dan zien we wel vanzelf waar we uitkomen.
Indien je kan kiezen, headliner zijn op een groot festival of een Sportpaleis, of een naam blijven zijn in het clubcircuit, wat verkies je en waarom?
Het is wellicht niet de echte ambitie, maar we zouden uiteraard graag in het Sportpaleis spelen en voor 10000 mensen staan spelen die je songs meebrullen, dat moet schitterend zijn. Maar even goed elke avond in een club voor tweehonderd man spelen, als de vibe goed zit. Het is op beide vlakken gewoon schitterend als er mensen staan die je muziek kennen en daar op bewegen en mee zingen. Dus beide, maar realistisch bekeken, lijkt een stempel blijven drukken op dat clubcircuit het meest realistische. Kortom: liever tien keer AB dan 1 keer een vol sportpaleis eerlijk gezegd. Maar we zeggen niet ‘nee’ als we die kans zouden krijgen. Laten we het daarbij houden.
Pics homepag @Elke Verstraeten
Dat lijkt me een goed statement om dit interview af te sluiten. Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes met de nieuwe plaat en de tour. We blijven jullie uiteraard op de voet volgen
De Belgische stoners van Fire Down Below kregen met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum de aandacht van Ripple Music, één van de toonaangevende labels in het genre. Hun tweede album – onder de vleugels van Ripple – opende de deuren naar de concertzalen en festivalpodia in Europa. ‘Low Desert Surf Club’, het derde album van Fire Down Below, is muzikaal opnieuw een hele stap vooruit. Benieuwd of dit album hun muziek nog verder brengt.
De opener van ‘Low Desert Surf Club’ is “Cocaine Hippo” en deze track heeft een hitsig drumritme en geile riffs. Hoe de cocaïne en de neushoorn in het verhaal passen is mij na een paar luisterbeurten nog niet duidelijk geworden, maar wat een vette openingstrack is dit? De intro zet je ook al een paar keer op het verkeerde been: net als je denkt dat de hel zal losbarsten beginnen ze nog eens opnieuw. Sterk. En goed gedaan.
“California”, de eerste single van dit album, swingt. Voor zover stoner kan swingen uiteraard. Deze track straalt al net zo veel passie uit als de openingstrack en toont tegelijk het ‘métier’ dat dit viertal opgebouwd heeft inzake songopbouw en techniek. Het zou jammer zijn mochten ze die kennis en ervaring na drie albums niet hebben, maar het is wel zo leuk dat ze laten horen dat ze ‘het’ inderdaad allemaal in de vingers hebben.
“Airwolf” – de tweede single – start met een leuke baslijn en die wordt de hele track door aangehouden. Fire Down Below speelt heel handig met de spanningsboog in deze track, nu eens wordt het gaspedaal gelost, dan weer wordt het hard ingeduwd. Een killer.
“Surf Queen” begint met een typische surfrocksound. Daarop vallen een fuzzy bas en gitaar in. Die beweging wordt een paar keer herhaald voor deze track het zandstrand verlaat en doorreist naar het zand van de desertrock. Deze track zit al even in de liveset van Fire Down Below en zet het publiek al eens op het verkeerde been. De verbaasde blikken bij het inzetten met surfrock zijn goud waard. De Gentse band rekt het begrip grensoverschrijdend in deze track nog wat verder op door ook nog wat spacerock toe te voegen. Een bijzonder knappe track en ondanks een speelduur van ruim zeven minuten zou dit wel eens de volgende single kunnen zijn.
“Dune Buggy” is geen cover van The Presidents Of The USA, al deelt dit nummer uiteraard dezelfde setting. Dit nummer heeft een paar heerlijk gitaarsolo’s met flink wat fuzz en zelfs wat noise. Die komen bovenop een rollend, bulderend ritme.
Fire Down Below heeft voor de productie en mix deze keer een beroep gedaan op Nick DiSalvo, de in Duitsland residerende Amerikaan van de band Elder, en niet langer op Tim De Gieter die op hun eerste albums mee in de studio zat. Voor DiSalvo is het zowat zijn debuut als producer, al heeft hij dan wel al talloze opnames gedaan met zijn eigen band. De sound van Fire Down Below klinkt hier nog massiever, dikker, zwaarder, met meer aandacht voor de groove, lijkt het toch.
“Here Comes The Flood” is heeft een beetje een creepy, trage intro, ook doordat de vocalen van Jeroen vervormd werden, en dat ongemakkelijke gevoel wordt lang aangehouden. Je moet hier wat geduld oefenen, maar aan het eind van deze track word je beloond met prachtige slepende riffs en ritmes.
Rustig, bijna akoestisch gitaargetokkel luidt het begin in van het instrumentale en bij momenten fluwelen aanvoelende “Hazy Snake”. Hier krijgen we opnieuw wat space en progressieve elementen. Ondanks de titel sluit deze track eerder aan op debuutalbum ‘Viper Vixen Goddess Saint’ dan op ‘Hymn Of The Cosmic Man’. Misschien komt door de songopbouw.
Daarna wordt het gaspedaal opnieuw diep ingeduwd met “The Last Cowboy”. Een furieuze uptempo banger met een hoog octaan- en testosteron-gehalte. Afsluiter “Mantra” heeft een filmische, U2-achtige intro en ook de riffs die daarop volgen doen mij aan The Edge (ten tijde van ‘The Joshua Tree’) denken. Strikt genomen is het geen mantra. Het ritme van bas en drum blijft wel constant terugkomen, maar de gitaar gaat hier helemaal zijn eigen weg. Het lijkt wel een jamsessie waarbij gitarist Kevin aan de anderen in de band gevraagd heeft om even dat ritme aan te houden zodat hij daar over heen kan improviseren. Na een minuut of zeven volgt een break, valt het mantra-ritme van drum en bas weg en vervelt deze track van instrumentaal naar gezongen. Vanaf dan begint het ritme mee te improviseren … Zo verandert deze track nog een paar keer van gezicht, terwijl de jam/impro-vibe blijft overheersen. Deze track klokt af op enkele seconden meer dan zestien minuten maar is absoluut het pièce de résistance van ‘Low Desert Surf Club’. Dit is genieten met al je zintuigen tegelijk.
‘Low Desert Surf Club’ is een heel gevarieerd album dat toch op alle tracks onmiskenbaar stoner en desert als gemeenschappelijke noemer heeft. Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League.
https://www.facebook.com/firedownbelow/videos/792209615924056/
https://www.youtube.com/watch?v=V3zaG6-N-OQ
De Gentse stoner-rockers van Fire Down Below stellen op 9 september hun derde album ‘Low Desert Surf Club’ voor in Trefpunt in hun thuisstad Gent. Wie vol ongeduld zit te wachten op dat nieuwe werk kan op Bandcamp al luisteren naar “California”, de eerste digitale single.
De productie was in handen van Nick DiSalvo van de Amerikaanse band Elder en de opnames gebeurden in Duitsland. “California” is desert-stoner pur sang in de goede traditie van Kyuss, Monster Magnet en Cowboys & Aliens.
Het Gentse viertal zet een massieve wall of sound neer over een stampvoetend tempo en een catchy, meezingbaar refreintje. Een knappe single die ons bijna helemaal omverblaast en die ons doet verlangen naar dat nieuwe album.
https://firedownbelow.bandcamp.com/album/low-desert-surf-club
Fire Down Below - Bringing the desert to Ghent
Fire Down Below + Cities Of Mars + High Desert Queen
Fire Down Below puzzelde met de tourschema’s van High Desert Queen en Cities Of Mars, twee van hun labelgenoten bij Ripple Music, en kwam zo tot een klein broertje van het Ripple Fest in Gent. De Gentse stonerband heeft flink wat nieuwe tracks die ze aan een live-toets wilden blootstellen.
De Texanen van High Desert Queen mochten de avond inzetten met hun desert rock. Het was hun allereerste concert ooit op het Europese vasteland, nadat ze de week ervoor reeds door de UK zwierven. Met meer succes overigens dan verwacht, want op een handvol cassettes en T-shirts na was hun hele merchandise reeds uitverkocht. En dan moesten ze nog beginnen aan het Duitse luik van hun tournee.
High Desert Queen bestaat nog niet zo heel lang als band, maar hun naam en faam schiet als een raket omhoog. Na de eerste noten van “Ancient Alien” wist je ook meteen waarom. Voor zover er een definitie bestaat van catchy desertrock, beantwoordt High Desert Queen aan alle criteria. Lekker uptempo, meer Kyuss en Monster Magnet dan Sleep, compacter in songopbouw dan veel andere bands in het genre, meteen de sound oproepend die we zijn gaan associëren met weidse woestijnen, …. Het plaatje klopt helemaal.
De Texanen speelden in Gent slechts twee tracks van hun debuutalbum ‘Secrets Of The Black Moon’ (“As We Roam” en het fantastische “The Mountain Vs The Quake”). De vijf andere zijn nieuwe tracks voor hun volgende album, dat er al snel aankomt. Afgaand op de live-versies, kijken wij alvast uit naar de opnames van “Ancient Alien”, “Pretty Little Liar”, “Head Honcho” en vooral “Solar Rain” waarmee ze in Gent de set afsloten.
High Desert Queen speelde in Gent een heel strakke set. Drummer Phil en bassiste Morgan legde een solide basis voor gitarist Rusty en zanger Ryan. Die laatste was naar Amerikaanse normen de bescheidenheid zelve: uitermate dankbaar voor de speelkans en super professioneel. In de slotakkoorden van “Solar Rain” liep hij het zaaltje in om elkeen persoonlijk te bedanken met een knuffel of een high five en bij de volgende bands stond hij telkens op de eerste rij om te supporteren. Zo hoort het eigenlijk, maar het is lang geleden dat we het nog effectief gezien hebben.
High Desert Queen wordt een hele grote band in het circuit van Desertfest en gelijkaardige festivals.
Voor Cities Of Mars was de Asgaard in Gent één van de haltes op hun tournee door Zweden, Duitsland, Zwitserland en België. In België doen ze liefst vier clubs aan en vooral aan Antwerpen hebben ze goede herinneringen van een vorige tournee. Hoewel de band toch al goed acht jaar bestaat, zijn ze hier nog niet zo bekend, maar ze werken er dus hard aan. Dit trio mengt o.m. doom, postrock en sludge door hun donker-getinte stoner.
De Zweden brachten in Gent een mooie dwarsdoorsnede uit hun oeuvre, met van hun jongste album (‘Cities Of Mars’) onder meer “The Prophet”, “Towering Graves” en “The Black Shard”. Afsluiten deden ze met “The Third Eye”, hun debuutsingle uit 2015. Prima band en ook zij speelden een strakke set.
Fire Down Below zit op een kantelpunt, of eerder al een stuk voorbij het kantelpunt. De internationale interesse voor dit Gentse stoner-viertal groeit zienderogen en hun volgende album moet die interesse nog een extra zetje geven. De opnames volgen eind dit jaar en de release is voor volgend jaar. Daarbij is het altijd een goed idee om het nieuwe materiaal eens live te testen voor jezelf en bij de fans. Van die nieuwe songs zijn “Airwolf” en “Driver” meer dan degelijk, mist “Cocaine Hippo” misschien nog wat punch en extra psychedelica en intrigeert “Malibu” met een gewaagde surf-intro. Het absolute nieuwe anthem voor Fire Down Below wordt evenwel “California”. Die track is smoking hot en onmiddellijk mee te brullen. Met dat derde album van Fire Down Below komt het dus wel goed.
Zanger/gitarist Jeroen kreeg het wel heel warm op het podium en krijgt bij een opmerking daarover meteen antwoord van Ryan van High Desert Queen: You started it, bringing this desert rock to this city. De stoner-fans konden hun hart nog ophalen aan klassiekers uit ‘Viper Vixen Goddess Saint’ en ‘Hymn Of The Cosmic Man’ als “Ignition”, “Roadburner”, “Saviour Of Man” en “Dashboard Jesus” (het trucje met de extra drum in het publiek voor de intro, dat werkt nog steeds). Bij “Malibu” duikt Jeroen nog het publiek in en mag daar al spelend meeslurpen aan een Duvel.
Als bisnummer speelde de band op verzoek nog “The Mammoth” en daarna was er nog een groepsfoto met alle bands en een gemeende glimlach op ieders gezicht. Als die nieuwe vinyl volgend jaar in de winkels ligt, zal die vast als zoete broodjes verkopen. En live staat deze band steeds overeind als een huis.
Goed, de opkomst kon nog iets beter, maar dat moet zowel elke organisator vandaag zeggen. Maar misschien is op 3 juni de basis gelegd voor een eerste editie van Ripple Fest Belgium?
Organisatie: No Name Collective
System Of A Down zou de voorbije zomer nog eens op Rock Werchter spelen, maar dat ging niet door. Nu is er wel plots een dubbele single. Nochtans had de band eerder aangegeven dat ze nooit meer de studio zouden ingaan. De aanleiding is de oorlog van Azerbeidzjan en Turkije tegen hun culturele thuislanden Artsakh (Nagorno-Karabach) en Armenië. Een oorlog die door de ‘concurrentie’ van de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingen bij ons nauwelijks het nieuws haalt. Elke euro die je op Bandcamp aan deze single uitgeeft, gaat naar de slachtoffers van deze oorlog.
“Protect The Land” is naar de standaarden van System Of A Down niet eens een harde en zelfs trage track, maar de band wil hier vooral een boodschap meegeven en dan wil je natuurlijk dat iedereen die meteen begrijpt. “Genocidal Humanoidz” heeft dan weer meer furie en tempo en klinkt vertrouwder voor de fans van de band.
https://systemofadown.bandcamp.com/
Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Fire Down Below, ontstaan in 2015, bracht eerder een knap debuut op de markt, ‘Viper Vixen Godess Saint’. Waaruit blijkt dat alle laaiend enthousiaste reacties op de muziek van deze band, blijken te kloppen. Ondertussen heeft Fire Down Below op en naast het podium zijn kunnen ruimschoots bewezen. In juni kwam een totaal nieuwe schijf op de markt ‘Hymn of he Cosmic man’.
Onze bevindingen: Het is altijd leuk een band die je ooit in je reviews de hoogte hebt in geprezen, ook daadwerkelijk te zien en horen groeien in hun kunnen. Waren we al danig onder de indruk van de vorige schijven van Fire Down Below, dan heeft de band op ‘Hymn of the Cosmic Man’ duidelijk zijn eigen grens verlegd.
Het visitekaartje van Fire Down Below is er één van beukende drums, pompende bas en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs, geombineerd met een herkenbare en hartverwarmende vocale aankleding. Ook dit blijft dus op de nieuwe schijf stevig overeind staan. De songs drijven doorgaans op een lome tot traag doom ritme, waarna alle registers - zowel vocaal als instrumentaal - worden opengegooid en de aanhoorder prompt in een zandstorm midden in de woestijn is terecht gekomen.
Als er één ding veranderd is tegenover de debuut plaat, dan is het dat de band aan zijn sound iets meer spacerock heeft toegevoegd aan die gedoodverfde sound. Het grote bewijs dat de band aan de top van zijn kunnen staat is het lange “A drift in A sea of stars”. Meer dan elf minuten lang weet Fire Down Below het spannend te houden, de aanhoorder bij de keel te grijpen. De song zit boordevol verrassende wendingen en tempowisselingen, waardoor je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Heel bewust drijft de band je daardoor tot absolute waanzin waardoor je wordt meegesleurd in de wervelstorm die hier wordt aangeboden.
"Zonder meer leveren Fire Down Below een gevarieerde klasse plaat af, met uiteenlopende elementen van verschillende alles om zich heen verschroeiende muziekstijlen; deze heren doen je naar adem happen en slaan je uiteindelijk compleet murw.
Indrukwekkend debuut album, zonder meer een aanrader voor fans van grunge tot stoner, met zelfs doom elementen, in de brede zin van al voornoemde muziekstijlen." schreven we nog over het onbeschrijfelijke sterk debuut van de band twee jaar geleden.
Anno 2018 heeft de band dus heel duidelijk zijn eigen grens nog maar eens verlegd, en is de perfectie compleet bereikt. Fire Down Below is klaar om de wereld compleet te veroveren.
Besluit: Uit deze schijf blijkt vooral dat Fire Down Below anno 2018 als een rups uit zijn cocon is gekropen en een beeldschone vlinder is geworden die je in vervoering en diepe ontroering zal brengen door sprankelende riffs, verdovende vocalen en hartverscheurende drum salvo's. Telkens opnieuw en opnieuw tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer zit te rillen van pure opwinding.
Tracklist:
Rechttoe rechtaan punkmuziek met een wilde saxofoon in de gelederen en met een kwade frontdame (Victoria Ruiz) die de wereld een geweten wil schoppen. Het kan haast niet anders dan dat we het een beetje gaan zoeken in de richting van X Ray Spex. Niks mis mee, trouwens, X Ray Spex was een unieke band die punk naar een straatje bracht waar die nog nooit geweest was.
Op het tweede album van Downtown Boys treffen we dezelfde rauwe energie en de kwaadheid van de betere punkgroepen van weleer. Victoria Ruiz zingt en snauwt afwisselend in het Engels en het Spaans. Ook al verstaan we er dikwijls geen snars vast, het is duidelijk dat dat mens kwaad is en een hoop frustraties uit haar keelgat moet kunnen schreeuwen. Ze wordt daarbij geruggesteund door een urgente bende die venijnige punkrock brengt, ongecompliceerd doch niet hersenloos.
U kan het in levende lijve meemaken, Downtown Boys komen hun gal er uitspuwen in de Zwerver, Leffinge op 09/10. Het zou daar wel eens een heet punkfeestje kunnen worden.
Fire Down Below komt sterk voor de dag met deze plaat , die zich een weg zoekt binnen de retro stoner rock’n’roll . “Through dust and smoke” en “Roadburner” zijn er al meteen twee , die zich opdringen in het genre . Ze zijn snedig, gedreven en hebben een stevige boost. Een ferme scheut psychedelica krijgen we er bovenop in het tweede deel “Universes crumble”, “Dashdard Jesus” en het afsluitende “The mammoth”, letterlijk een ‘mammoet’ van een song, ronkend tot op het bot uitgediept . De stoner van Masters of Reality, de QOSA , John Garcia , Kyuss leeft welig, een godvergeten band als Burning Brides borrelen terug eens op, en met huidige bands als Truckfighters, All them witches in het vizier tekenen we voor het kwartet een verdiende doorbraak !
Info - http://firedownbelow.bandcamp.com
Het kan alleen maar een goede zaak zijn dat SOAD volhardt in de boosheid en blijft ijveren voor de erkenning van de grootschalige genocide van de Turken op het Armeense volk zo’n 100 jaar geleden. Voor deze zaak hebben de leden (met Armeense roots) van SOAD immers na een lange periode van non-activiteit van maar liefst 10 jaar terug de koppen bij elkaar gestoken voor een korte tournee gevuld met onsterfelijke alt-metal songs die hun gelijke niet kennen.
Voorlopig geen nieuw materiaal, en het is maar zeer de vraag of dat er ooit nog gaat van komen want het schijnt niet altijd even goed te boteren tussen de groepsleden.
SOAD is altijd al een buitenbeentje geweest in metal-kringen, een wereld waar je sowieso al niet veel politieke getinte bands tegenkomt. In hun bruisende metal-cocktail worden bijzonder snedige riffs afgewisseld met Oosterse geluiden en bruuske tempowisselingen, SOAD heeft hiermee een eigen sound gecreëerd en heeft die tussen 1998 en 2005 op vijf onsterfelijke platen voor de eeuwigheid vastgelegd. Die sound is uniek en werd tot op heden door geen enkele metal-band geëvenaard.
In een kolkend Vorst Nationaal bleek dat de band met een broek vol goesting stond te spelen, hard, strak, wild, bijzonder gedreven en uiterst energiek. Als er al een paar problemen zouden zijn tussen de heren, dan konden ze dat verdomd goed wegsteken, want hier stond een hechte en solide bende op het podium. Een vlammend enthousiast, woelig en extatisch publiek kregen ze als dank, want ook bij de fans was de honger onnoemelijk groot na een veel te lange pauze van 10 jaar. Zelden hebben wij Vorst Nationaal zo over kop zien gaan als hier, en dat was volkomen terecht.
SOAD had hun politieke boodschap netjes in een paar originele video’s ingepakt, zo kwam die perfect aan zonder de rotvaart uit hun splijtende set te halen. Geen prekerige toestanden dus, hier stond geen Bono op het podium, wel een bende uitgelaten speedrockers die er zich ten volle van bewust waren dat hun fans gekomen waren voor een portie splijtende metal met vlijmscherpe weerhaken.
De hyperkinetische metalsongs volgden mekaar in ijltempo op, de menigte werd steeds uitzinniger. Had u al op voorhand een verhoopt verlanglijstje in gedachten, dan werd u op uw wenken bediend want quasi alle songs die u had durven hopen kreeg je hier op een ultra-hete schotel geserveerd, en alles bijzonder pittig gekruid.
Maar liefst 33 bommetjes werden afgevuurd, we gaan ze hier niet allemaal opnoemen, maar Vorst kookte meermaals over bij knallers als “Aerials”, “Prison Song”, “B.Y.O.B”, “I-E-A-I-A-I-O”, “Radio/Video”, “Needles”, “ Bounce”, “Chop Suey”,… .
Ook als het even wat kalmer aan mocht bleef de magie in de lucht hangen, vooral in deel twee konden de gemoederen een beetje bedaren met een stel fraaie en rustige (nou ja) momenten, het was genieten van de tedere pracht van “Lonely Day” ,“Lost In Hollywood” en het geweldige “Spiders” .
Alsof Vorst nog niet ver genoeg boven het kookpunt was uitgestegen, ontplofte het hele zootje in het derde deel nog een ultieme keer met een salvo verschroeiende hardcore splinterbommen “Science”, “Chic’n’Stu”, “War”, “Toxicity” en “Sugar”, de één zowaar nog heftiger dan de ander. Wij konden amper nog één woord over onze lippen krijgen : “WOW !”
Vorst Nationaal werd vanavond compleet ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd. Wat een show! Wat een setlist! Wat een energie! Wat een agressie! Wat een band!
Deze jongens hebben we veel te lang moeten missen.
Organisatie: Live Nation
Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt. Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben. Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa.
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms. Heel wat andere leden van die band zijn actief met nevenprojecten maar wat opvalt aan Sundowner is dat het muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van The Lawrence Arms. Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers. Sundowner is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt.
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem. Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”. Daarnaast horen we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject. Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo. Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.
Zelden heeft een sax zo de adrenaline kunnen opwekken als bij Melt Yourself Down. Dit is bloedhete jazz-afro-punk-funk die zo aanstekelijk werkt dat het voelt alsof zich een zwerm vliegende mieren in onze onderbroek heeft genesteld. Wij worden verleid tot hyperkinetische dansbewegingen bij opzwepende songs als “Fix My Life”, “Release!”, “Kingdom of Kush” en het onophoudelijke heen en weer klutsende “We are enough”.
Melt Yourself Down zorgt voor een extatisch dansfeestje in de Afrikaanse jungle, waar de meest explosieve plantenextracten in de cocktails gedraaid worden en waar de shakende negerinnen hun tieten in alle richtingen laten klotsen.
Op bezwerende tracks als “Free Walk” en “Mouth to Mouth” mag u van ons gerust een gedurfde sjamanendans inzetten, er zal niemand raar van opkijken.
Wat een ophitsend plaatje. Ons poepke jeukt er van.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band - Theater Aan Zee – Oostende
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band
CC De Grote Post
Oostende
Bands of artiesten die een half jaar of meer de vaderlandse albumcharts aanvoeren zijn doorgaans niet onze cup of tea, maar gelukkig kent elke regel zo zijn uitzonderingen. Neem nu het onwaarschijnlijke succesverhaal van ‘The Broken Circle Breakdown’, oorspronkelijk een theaterstuk van Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels dat in de competente regisseurshanden van Felix Van Groeningen werd omgetoverd tot een onvervalste blockbuster. Bij deze aangrijpende love story tussen de banjospeler van een bluegrass bandje (Heldenbergh) en een tattoo artieste (Veerle Baetens) hoort tevens een soundtrack vol country en bluegrass deuntjes bij elkaar gezocht en van frisse arrangementen voorzien door muzikaal mastermind Björn Eriksson.
Ingegeven door het immense succes van zowel prent als soundtrack is het bluegrass bandje uit de film intussen de fictie ontgroeid en een heuse Broken Circle Breakdown Bluegrass Band (BCBBB) geworden. Deze zomer zet de groep een tweede live offensief in als headliner van een handvol sfeervolle zomerfestivals. Naast Dranouter en Openluchttheater Rivierenhof stond ook Theater Aan Zee in Oostende op het programma, waarbij we het gezelschap ter hoogte van een volgepakt cc De Grote Post gingen spotten.
Tussen al het zwaar georkestreerde en digitaal (voor)geprogrammeerde geweld dat menig concertpodium tegenwoordig soms teistert is het authentieke kampvuurgevoel waarmee BCBBB op de planken staat een ware verademing te noemen. Schouder aan schouder staan zes muzikanten in een halve cirkel opgesteld, en - conform de ongeschreven wetten van de country en bluegrass - zonder enige vorm van percussie en enkel versterkt door één vintage microfoon.
La Baetens mag dan al beschikken over de knapste looks en stem, hét gezicht van de groep is ontegensprekelijk de ‘Gentsche’ praatwaterval Johan Heldenbergh die het publiek vanaf de speelse opener “Will the Circle be Unbroken” als een rasechte master of ceremony doorheen de set loodste. Bovendien is de sympathieke baardemans tijdens gans de voorstelling zo down to earth als maar kan zijn. “We spelen vanoavond een poar liedjes van diene film, ge weet wel, uit diene CD die allemaal in uldere otto zit”; doldwazer, nonchalanter en meer ontwapenend kan een introductie op een succesalbum dat de marketing jongens van Universal aanvankelijk niet eens wilden uitbrengen moeilijk zijn.
Heldenbergh is niet weinig trots dat hij de scène mag delen met een uitgelezen selectie van klassemuzikanten waaronder verschillende oude bekenden van de vaderlandse muziekscène. Bjorn Eriksson (gitaar/dobro) en Tomas de Smet (contrabas) verdienden ooit hun boterham bij Zita Swoon, terwijl mandoline virtuoos Bert Van Bortel al decennia lang de dienst uitmaakt bij de Vlaamse bluegrass trots Rawhide. Tel daarbij banjo guru Karl Eriksson (juist, vader van) en de grappige violist Nils de Caster en je hebt een virtuoos close harmony orkest dat zich met passie en een vleugje humor voluit op classics uit The Great American songbook en instrumentale traditionals stort.
Nuttig en amusant voor zowel leek als kenner was de vakkundige commentaar van Heldenbergh bij zowat elk nummer uit de anderhalf uur durende set. Zo kwamen we te weten dat de man een onvoorwaardelijke fan is van Lyle Lovett en Bruce Springsteen die respectievelijk met “Cowboy Man” en “Further on up the Road” elk hun graantje meepikken op de originele soundtrack. Op de setlist prijkten trouwens ook een pak nummers die de soundtrack om de één of andere reden niet haalden. Zo waande Heldenbergh zich heel even de Vlaamse Kris Kristofferson tijdens diens “Help Me Make it Trough the Night”, en kwam er nog vlotjes mee weg ook. Baetens van haar kant bekende dat ze Dolly Parton, en bij uitbreiding het volledige country en bluegrass genre, voordien maar niks vond maar sinds ze in de getatoeëerde huid van haar personage Elise is gekropen tot een openbaring is gekomen. Een heerlijke versie van Parton’s “Do I Ever Cross Your Mind” kon alleszins tellen als muzikale mea culpa. Ook de muzikaal sterk verwante soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou?’, door een gekscherende Heldenbergh beschouwd als de op één na beste bluegrass prent ooit, kwam heel even voorbij met “I’ll Fly Away” van Gillian Welch en Alison Krauss.
Hopelijk hebben de nazaten van wijlen Townes Van Zandt intussen de eerste check ontvangen van BCBBB. Zijn “If I Needed You” werd even voorspelbaar als onvermijdelijk tot op het eind van de set opgespaard waarna het gezelschap een staande ovatie te beurt viel.
Van acteurs die achter de microfoon kruipen heeft de geschiedenis ons intussen geleerd dat daar zelden of nooit spectaculaire of memorabele resultaten uit komen. Heldenbergh en Baetens mogen zich voortaan met recht en rede niks minder dan trotse uitzonderingen op die regel noemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van OLT Rivierenhof, Deunre en Festival Dranouter
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/the-broken-circle-breakdown-bluegrass-band-olt-rivierenhof-deurne-op-1-augustus-2013-pics/
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/festival-dranouter-2013-zaterdag-3-augustus-2013-indrukken/
Organisatie: Theater Aan Zee, Oostende
Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh) en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel … Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”, tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.
De Amerikaanse rockers van 3 Doors Down zijn momenteel bezig aan hun Europese tournee, vanavond hielden ze halt in onze hoofdstad om de Ancienne Belgique vakkundig vol te laten lopen.
Vooraleer Brad en de zijnen de avond op gang trapten kregen we het Zuid-Afrikaanse Prime Circle voorgeschoteld. Deze vijf jongens uit Johannesburg kregen in een mum van tijd de zaal naar hun hand gezet. Het enthousiasme en zelfzekerheid straalde af op een publiek die de band uitgelaten onthaalde. Hun muziek die in de zelfde lijn lag als wat bands als Nickelback te berde brengen werd dan ook zeer gesmaakt. Kortom de jongens deden wat ze moesten doen en kregen de AB meer dan opgewarmd.
Toen de lichten gedoofd werden en de spanning steeg galmde de intro van 3 Doors Down door de speakers. Als opener kozen ze “Time Of My Life”, een song waar ze duidelijk mee maakten dat ze gekomen waren om te rocken. Snedige gitaren zijn duidelijk hun handelsmerk en hun ‘wall of sound’ staat er nog steeds. De band kon moeiteloos overtuigen, gaf de indruk nog steeds heel goed op elkaar ingespeeld te zijn, wat ze wisten vol te houden tot de laatste noot.
Live weten ze zich nog steeds meer dan staande te houden en op de zangcapaciteiten van frontman Brad Arnold valt er dan ook weinig iets aan te merken.
De band bewees dat ze met “Here Without You” een ijzersterk nummer in huis te hebben waar het publiek moeiteloos de zanglijnen over kan nemen. Ze verrasten ons met “Symphony Of Destruction” een cover van Megadeth. In hun set maakten ze ook plaats voor het spelen van drie nieuwe nummers, één daarvan was “One Light”.
Bissen deed de band met “Kryptonite”, het nummer waar ze in 2000 een doorbraak mee forceerden. Met “When I'm Gone” hielden ze het na een goed uur voor bekeken. We hadden wel een iets langere show verwacht maar we moeten toegeven dat we een zeer strakke show gepresenteerd kregen die ons met een goed gevoel huiswaarts deed keren.
Set list: 1) Time Of My Life 2) Duck And Run 3) It's Not My Time 4) The Road I'm On 5) Away From The Sun 6) Let My Go 7) Goodbyes 8) Loser 9) There's A life 10) Landing In London 11) One Light 12) Here Without You 13) Believer
Bis: 1) Kryptonite 2) When I'm Gone
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/3-doors-down-15-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/prime-circle-15-06-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was alweer van 2008 geleden dat we 'de heavy metal combinatie' in ons landje mochten aanschouwen, Down. De supergroep rond kopstuk Phil Anselmo ( Pantera) is back on track na ettelijke breaks en de nodige problemen die de laatste jaren rond de bandleden sluimerden.
Een net niet volgelopen Ancienne Belgique stond te trappelen van ongeduld om zich over te geven aan de verwoestende Down-storm.
Vanaf het startschot veranderde de zaal dan ook in een kolkende massa, de temperaturen gingen omhoog en het headbangfestijn kon beginnen. Anselmo – wat een formidabele strot heeft die macho toch- en de zijnen gaven direct plankgas en dropten met “Losing all” en “The Path” in de startronde de eerste van een reeks splinterbommen. Direct gevolgd door sentiment toen “Lifer” opgedragen werd aan de vermoorde gitarist van Pantera, Dimebag Darrel.
De wederkerende opruiende taal van de charismatische frontman inspireerde de zaal om nog harder op te gaan in de vibe en was de rode draad van een kat en muis spelletje met het publiek dat tot het einde zou aanhouden.
De slome Southern stonerrock met invloeden van blues en doom metal voorzien van de nodige groove klonk moddervet mede door Pat Bruders die op bass Rex ( Pantera) verving wegens een slepende ziekte. In het middenstuk kwamen favorieten “Ghosts along the Mississippi” en “New Orleans Is A Dying Whore” voorbijrazen en kwamen de invloeden van Black Sabbath en Deep Purple boven.
De band bleef doorbeuken en ramden op een goed uur 12 tracks – voornamelijk uit de eerste albums- door de boxen. Nadat “Big Phil” even had ‘geteasd’ met “Walk” kwamen de toegifts met “Stone the crow” en het onvermijdelijke “Bury me in smoke”.
Toen de rook om ons hoofd was verdwenen en de zaallichten aanfloepten konden we enkel concluderen dat we terug een memorabele avond hadden beleefd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
