Echoes of a Dying World – We moeten opnieuw als een eenheid leren samenleven
Na de debuut-EP Before the Fall uit 2022 en het album Tribulation uit 2023 rondt Echoes of a Dying World eind augustus de trilogie af met Revelations. De nieuwe EP verschijnt in eigen beheer en vormt allerminst een vrijblijvend sluitstuk. Duisternis en hoop, individuele afzondering en maatschappelijke verbondenheid staan voortdurend tegenover elkaar.
Tijdens Hellbound Fest zagen we hoe die tegenstellingen ook live tot leven komen. De veelzijdige stem en expressieve podiumpresence van Tine Vanmuysen trokken daarbij de aandacht, maar het was vooral de wisselwerking tussen alle muzikanten die het optreden liet uitgroeien tot een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving.
Over Revelations, de hechte band tussen de muzikanten, haar jazzachtergrond en de voortdurende zoektocht naar evenwicht hadden we een fijne babbel met Tine.
Ik zag jullie onlangs op Hellbound Fest en schreef dat jullie live meer brengen dan zomaar een concert. Het wordt bijna een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving. Herkennen jullie jezelf in die omschrijving?
“Die omschrijving klopt zeker, al zijn het niet altijd mooie sprookjes die daaruit voortkomen. Elk sprookje heeft vaak een mooie, maar ook een duistere kant. Het is precies die tegenstelling die we in onze muziek proberen te verweven. Onze nummers gaan wel degelijk over de realiteit, maar die wordt telkens in een groter verhaal gegoten. Op dat vlak herken ik ons dus zeker in die omschrijving.”
In mijn verslag schreef ik ook dat jullie voortdurend balanceren tussen pure duisternis en sprankelend licht. Is die tegenstelling bewust in jullie muziek aanwezig?
“Absoluut. Je mag problemen benoemen. Eigenlijk moet je dat zelfs doen, maar tegelijkertijd moet je ook de hoop die er nog is durven zien en tonen. Er hangt altijd een duistere walm over onze muziek en teksten, maar daarbinnen proberen we toch steeds een boodschap van hoop uit te dragen. Die tegenstelling is dus heel bewust aanwezig.”
Jullie muziek wordt vaak omschreven als symfonische death- en doommetal, maar klinkt tegelijk bijzonder filmisch en atmosferisch. Hoe belangrijk is sfeer wanneer jullie aan een nieuw nummer beginnen?
“Wanneer we aan een nieuwe song beginnen, staan we eigenlijk niet bewust stil bij dergelijke omschrijvingen. Het begint vaak heel klein, met één enkele riff waaraan we vervolgens elementen beginnen toe te voegen. We kneden het geheel en geven het geleidelijk vorm. Zodra er een soort structuur ontstaat, begin ik met de teksten te spelen en creëren we verschillende lagen. Elke laag wordt afgetoetst. Soms verdwijnt er opnieuw eentje en soms wordt er nog iets toegevoegd. We geven onze nummers de tijd om te groeien en durven er ook kritisch naar te kijken. Er zullen altijd songs of ideeën zijn die nooit de eindstreep halen. Wat die eindstreep wel haalt, zijn de nummers waarover we voor honderd procent tevreden zijn en waarbij we het gevoel hebben dat het verhaal af is en er niets meer aan hoeft te worden toegevoegd.”
De opkomst op Hellbound Fest was niet enorm, maar jullie speelden alsof er een volle zaal voor jullie stond. Maakt het voor jullie uit hoeveel mensen er voor het podium staan?
“Persoonlijk maakt het mij niet uit of we voor één persoon of voor honderd mensen optreden. Ook die ene persoon heeft voor een bepaalde ervaring gekozen en verdient minstens evenveel aandacht als die honderd. Bovendien beleven we zelf veel plezier aan wat we doen. Of er nu veel of weinig volk staat, dat plezier blijft hetzelfde.”
Toch hoorde ik ooit iemand zeggen dat optreden voor vijfentwintig mensen soms moeilijker is dan voor vijfhonderd. Ervaar jij het eveneens zo?
“Dat klopt zeker. Wanneer er weinig mensen staan, voel je je soms extra bekeken. Dat is een heel vreemd gevoel en in het begin had ik het daar behoorlijk moeilijk mee. Wat me daarbij geholpen heeft, is optreden in cafés, waar je op gelijke hoogte met het publiek staat en de mensen letterlijk in de ogen kijkt. Aanvankelijk vond ik dat heel confronterend, maar uiteindelijk moet je je daaroverheen zetten en die knop omdraaien.”
Ook vocaal zit de tegenstelling tussen licht en duisternis diep in de muziek van Echoes of a Dying World verankerd. Op plaat en podium beweeg je tussen breekbare, bijna feeërieke passages en demonische uitbarstingen. Zoek je die verschillende kanten van je stem bewust op?
“Ik probeer elke emotie de kleur te geven die ze verdient en die haar het beste ondersteunt. Soms is dat rauw of agressief, maar op andere momenten klinkt het juist hoopvol en zacht. Ik probeer daarin altijd een goede balans te bewaren. Bij sommige nummers voel je echter dat er nauwelijks plaats is voor lieflijkheid. Dat is bijvoorbeeld het geval bij ‘Anarchia’, zowel muzikaal als tekstueel. Dan blijf je bewust binnen dat rauwe gevoel.”
Zonder de muzikale wisselwerking met de andere bandleden zou die veelzijdigheid echter nooit hetzelfde effect hebben. Hoe belangrijk is die onderlinge band? Zijn jullie een ‘match made in heaven’ — of misschien eerder in hell?
“Ik heb de eer en het genoegen om met ontzettend goede muzikanten te mogen werken. Zij weten waarover mijn teksten gaan, kennen het bereik van mijn stem en spelen daar perfect op in. Meestal beginnen we met de muzikale omlijsting. Vervolgens puzzelen we aan de tekst en bekijken we samen welke richting we ermee kunnen uitgaan. Ik let daarbij ook op hun reacties. Wanneer ze spontaan met hun hoofd beginnen mee te knikken, weet ik dat het goed zit. Ze bouwen de spanning automatisch mee op. Op de een of andere manier komt alles telkens opnieuw mooi samen. Doorheen die drie releases is het niet zozeer de bezetting, maar vooral onze muziek die veranderd en gegroeid is. Ondertussen kunnen we elkaar zonder woorden aanvullen. Eén blik is soms voldoende. We hebben ook moeten leren dat, wanneer een van ons valt, de rest klaarstaat om alles recht te houden. Het is uiteraard de bedoeling dat het publiek daar niets van merkt.”
Die onderlinge wisselwerking viel me inderdaad op. Ik woon veel jazzoptredens bij en herken iets van dat improviserende karakter ook in jullie muziek.
“Ik ben opgeleid als klarinettiste en heb veel jazz gespeeld. Daarnaast ben ik een enorme fan van Nina Simone en Billie Holiday. Zulke invloeden neem je automatisch mee in je eigen muziek. We luisteren als band bovendien niet uitsluitend naar metal, maar volgen allemaal verschillende genres. Daar komt dat improviserende karakter waarschijnlijk gedeeltelijk vandaan.”
Het hokjesdenken lijkt de laatste jaren stilaan te verdwijnen. Speelt dat in jullie voordeel? Jullie muziek valt tenslotte moeilijk in één hokje te duwen.
“Toen we met Echoes of a Dying World begonnen, probeerden mensen ons wel degelijk in een bepaald hokje te plaatsen. We hebben onszelf toen ook lange tijd afgevraagd wat voor muziek we nu eigenlijk maakten. Op een bepaald moment zijn we gestopt met ons die vraag te stellen. De laatste twee of drie jaar merk ik bovendien een kentering. Er zijn ondertussen zoveel nieuwe hokjes bijgekomen dat niemand er nog een duidelijk overzicht van heeft. Daarom hebben we die hokjes zelf maar overboord gegooid. We merken dat dit een positieve uitwerking heeft op de band. We houden niet van grenzen en willen uiteindelijk gewoon muziek maken waarbij we onszelf goed voelen.”
Jullie nieuwe EP Revelations vormt het laatste deel van een trilogie. Wanneer wisten jullie dat Before the Fall, Tribulation en Revelations samen één groter verhaal zouden vormen?
“Toen we aan Before the Fall begonnen, wilde ik mijn wereldbeeld beschrijven: hoe de wereld op mij overkomt en hoe beangstigend die soms kan zijn. Ik kan heel blij zijn en vervolgens plots heel verdrietig worden. Dat is een eigenschap van mezelf die ook in mijn teksten naar voren komt. Metalmuziek kan bijzonder duister zijn, maar wij wilden daar altijd een boodschap van hoop tegenover plaatsen. Na het uitbrengen van onze eerste EP merkten we dat we veel meer nummers hadden dan oorspronkelijk voorzien. Uiteindelijk is daar een trilogie uit ontstaan. Het eerste deel gaat over hoe alles begonnen is en wat de aanleiding was. Vervolgens zitten we midden in de gebeurtenissen. Op Revelations stellen we de vraag welke zaken in ons leven ons hebben gebracht tot waar we nu staan en hoe we binnen die context toch een boodschap van hoop kunnen uitdragen. Revelations vormt de afrekening van alles. De voornaamste boodschap is dat we opnieuw als een eenheid en als een hechte groep moeten leren samenleven. Wanneer iedereen in zijn eigen cocon blijft zitten, gaat uiteindelijk degene met het meeste geld en het meeste lawaai met alles lopen. Die eenheid moet terugkeren in onze maatschappij. We proberen mensen aan te sporen om te durven benoemen wat er fout gaat en daar vervolgens samen iets aan te doen.”
Had het feit dat Revelations het sluitstuk van de trilogie zou worden invloed op de manier waarop jullie de nummers schreven? Was er een gevoel dat het verhaal nu afgerond moest worden?
“Eigenlijk niet. Je kunt de trilogie vergelijken met een boek dat in drie delen werd uitgegeven. Nu is het gewoon tijd voor een volgend boek, want het verhaal is nog lang niet verteld. Misschien wordt ook dat volgende boek opnieuw een trilogie. Je weet vooraf nooit hoeveel delen je nodig hebt om een bepaald verhaal te vertellen.”
Ik had tijdens het beluisteren inderdaad het gevoel dat Revelations wel het einde van het drieluik vormt, maar niet het einde van het verhaal. In welke richting kan dat volgende hoofdstuk gaan?
“Volgens mij komen we nu uit bij een soort toestand van evenwicht, of beter gezegd: het streven daarnaar. Er is nog altijd zwart en er is nog altijd wit, maar het leven bestaat vooral uit het voortdurende balanceren tussen die twee uitersten.
Ik vermoed dat onze nieuwe nummers verder in die richting zullen gaan. De vraag wordt dan: hoe vinden we dat evenwicht? We weten ondertussen wat er fout is gelopen en we weten dat we moeten blijven hopen, maar de vraag hoe we dat concreet moeten doen en waar dat evenwicht precies ligt, blijft voorlopig onbeantwoord.”
Hoe proberen jullie het evenwicht muzikaal te vinden?
“Door een nummer voortdurend te veranderen. Onze nummers blijven tijdens de repetities groeien. Soms voelen we dat er nog iets ontbreekt en dan blijven we eraan werken tot we gevonden hebben wat het nummer nodig heeft. Zo was er een song die oorspronkelijk op Revelations had moeten staan. We hadden echter het gevoel dat hij nog niet af was en dat er meer in zat. Soms zijn we maanden met één nummer bezig. We moeten onszelf de tijd gunnen om niet te snel tevreden te zijn en een compositie verder te laten groeien, tot ze het punt bereikt waarop alles klinkt zoals wij het echt willen. Die balans vinden is dus een zoektocht. Het is een lang proces van proberen, uitproberen en opnieuw veranderen.”
Ik heb de EP beluisterd en jullie live gezien. Hoewel de muziek ook op plaat overeind blijft, voelt het verhaal pas helemaal compleet wanneer je de band op het podium ziet. Heeft dat eveneens met dat groeiproces te maken?
“Zeker. Toen ik met Echoes of a Dying World begon, had ik nog nooit gegrunt. Ik kwam uit een classic-rockcoverband en had wel nummers van Iron Maiden en AC/DC gezongen, maar dit was toch iets helemaal anders. Tijdens onze eerste optredens was ik zo intensief met de zangtechniek bezig dat ik de interactie met het publiek soms vergat. Naarmate de screams me meer eigen werden, kwam er ruimte vrij om bewuster met het publiek bezig te zijn. Eigenlijk lukt het me pas sinds ongeveer drie jaar om die interactie echt ten volle op te zoeken. Het livegebeuren maakt dus absoluut deel uit van het groeiproces waarover we het hadden.”
Jullie muziek vertelt verhalen die de luisteraar aan het denken zetten en de fantasie prikkelen. Willen jullie dat iedereen de teksten en concepten op dezelfde manier begrijpt, of vinden jullie het interessant wanneer luisteraars er een eigen verhaal in ontdekken?
“Er zit veel beeldspraak in onze muziek. Daardoor kunnen luisteraars bepaalde passages anders interpreteren. Met mijn bindteksten probeer ik tijdens een optreden een korte inleiding te geven en duidelijk te maken in welke richting het nummer gaat. Het mooie aan muziek blijft echter dat iedereen er het zijne kan uithalen. Veel van onze nummers zijn dualistisch opgebouwd. Er kan bijvoorbeeld Bijbelse beeldspraak in voorkomen, zoals in ‘Iskariot’, terwijl daarachter een heel andere boodschap schuilgaat. Verhalen met een boodschap, daar draait het voor ons om. In het verleden lag dat anders. Toen bracht ik bijvoorbeeld verhalen uit de Noorse traditie, maar nu wil ik verhalen vertellen met een boodschap die binnenkomt en mensen doet nadenken. Het is zeker de bedoeling om hun nieuwsgierigheid te prikkelen en ervoor te zorgen dat ze uiteindelijk hun eigen verhaal in onze muziek kunnen ontdekken.”
Iets helemaal anders: de laatste jaren zien we steeds meer vrouwen hun plaats opeisen binnen de metalwereld. Naast jou zijn er bijvoorbeeld zangeressen actief bij Behind the Veil, Painted Scars en Circle Unbroken. Wat is er veranderd? Metal gold vroeger toch vooral als een mannenbastion
“Ik vind de term ‘female fronted’, zoals dat vaak wordt uitgedrukt, eigenlijk complete zever. Men spreekt toch ook niet over ‘male fronted’ wanneer er een man zingt? Los daarvan is de aanwezigheid van vrouwen in de metalwereld doorheen de jaren gewoon gegroeid. Je had onder anderen Doro en Arch Enemy. Zulke vrouwen hebben gaandeweg hun stempel op de metalwereld gedrukt, waardoor anderen eveneens het heft in handen durfden te nemen. Ik herinner me nog dat het bijna als een vorm van heiligschennis werd beschouwd wanneer ik als vrouw covers van AC/DC zong. Ook daarin is de laatste jaren gelukkig een kentering gekomen. Daarnaast bestaat er tegenwoordig gespecialiseerde vocal coaching waar vrouwen terechtkunnen om grunt- en screamtechnieken te leren. Vroeger was die begeleiding voornamelijk op mannenstemmen gericht en was ze voor vrouwen veel minder toegankelijk. Iris Goessens, die bij Spoil Engine zong, helpt bijvoorbeeld heel wat beginnende zangeressen binnen de metal. Ik heb het destijds allemaal zelf moeten uitzoeken. Het is goed dat dergelijke begeleiding nu bestaat voor een volgende generatie. Er is duidelijk een kentering aan de gang om de weegschaal eindelijk meer in evenwicht te krijgen.”
Tot slot: stel dat ik Echoes of a Dying World nog niet ken. Hoe zou je me dan overtuigen om jullie muziek een kans te geven? Wat maakt de band volgens jou bijzonder?
“Wij willen niet zomaar muziek brengen, maar de luisteraar meenemen op reis door verschillende landschappen en hem aanzetten om daarover na te denken. Niet iedereen vindt alle landen even mooi en daar is niets mis mee, maar je moet ze eerst ervaren om dat te kunnen weten. Voor avonturiers die graag op reis gaan, is er Echoes of a Dying World om al die verschillende landschappen mee te ontdekken.”
Welke ambities koesteren jullie nog? Wat is het hoogste doel dat Echoes of a Dying World als band wil bereiken?
“We willen natuurlijk zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek en misschien een kleine aanzet geven tot een betere wereld. Muzikaal willen we blijven groeien, experimenteren en vooral veel plezier blijven beleven aan wat we doen. Het zou mooi zijn mochten we ooit op een festival als Alcatraz, Graspop Metal Meeting of Dynamo Metalfest kunnen staan. Dat zou de kers op de taart zijn.”
Jullie muziek is niet meteen de meest toegankelijke, maar daar is uiteraard niets mis mee. Willen jullie koste wat het kost naar zulke grote podia doorgroeien, of zouden jullie er vrede mee hebben om binnen de underground een sterke status uit te bouwen?
“We willen vooral altijd onze eigenheid bewaren en de vrijheid behouden om op muzikaal vlak te doen wat we zelf willen. Als we daardoor in de underground blijven, zullen we proberen daar een zekere status te verwerven. Either way, our echo will be heard!”
Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes in alles wat jullie nog doen, we blijven het op de voet volgen…
Revelations verscheen eind augustus 2026 in eigen beheer
Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.
Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.
‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.
Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark
Numa Echoes is de bandnaam van het Italiaanse darkwave-duo Numa Echoes en Filippo Scrimizzi, in die zin zij is solo female artiste en hij mede componist en producer.
Naast zangeres is zij ook nog auteur, actrice, regisseur, componiste van soundtracks en radiomaker. Dat is heel wat bij elkaar, maar toch reikt haar bekendheid niet tot in Vlaanderen. Dat kan veranderen. Voor Numa Echoes’ recentste album ‘Descending Consciousness’ haalden de twee Italianen Peter Slabbinck naar hun studio om mee te doen op de track “Waisted Items”. Een zet die in de twee richtingen iets zou kunnen opleveren.
“Waisted Items” is meteen ook de beste track van het album en dat zeggen we niet om Peter Slabbynck een plezier te doen. Het is de track waar blijkbaar het meeste moeite in werd gestoken en dat levert dus ook het beste resultaat op. Het lijkt alsof op de andere tracks de aandacht wat verslapte. Daar komt het Italiaanse duo uit bij soms dansbare en altijd donkere synthwave die evenwel geen originaliteitsprijzen zal winnen. Dat is in dit genre geen absolute vereiste voor succes, maar het zou wel helpen om deze muziek te onderscheiden van de zovele andere bands en studioprojecten die de synthwave overeind proberen houden.
Behalve “Waisted Items” houden ook nog “Creepy Time” en “New Life” het meeste onze aandacht vast.
Dance/Elektro
Descending Consciousness
Numa Echoes
https://www.youtube.com/watch?v=w_shS7oiDOI
Echoes of Zoo - In een intens en kleurrijk kader verlaten ze de comfortzone van jazz
Echoes of Zoo bestaat uit muzikanten die van alle markten thuis zijn. Ze brachten vorig jaar nog een knappe schijf uit 'Breakout'. De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.
In een gezellig en knusse muziekclub N9, Eeklo, stelden ze de plaat aan het publiek voor. Een warm sfeertje creëerden ze, als het ware een huiskamerconcertje. Een veelbelovende jonge band kwam mee Dishwasher_.
We zagen twee bands die ons omver bliezen. Wat een mooie avond.
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ (*****) hadden in oktober vorig jaar een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_. Ze vullen elkander perfect aan; er ontstaat een klankenspectrum, het is een magie die aanvoelt als een ondoordringbare muur. Een boeiend intens, intimistisch en verschroeiend, oorverdovend geluid, dat naar een climax gaat . Een sterk heerlijk samenspel saxofoon, bas en drums. Binnen die jazz scene is dus een nieuwe parel opgestaan, een band om in het oog te houden dus, deze Dishwasher_
Echoes of Zoo - Saxofonist Nathan Daems, gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en drummer Falk Schrauwen. zijn topmuzikanten die diversiteit hoog in het vaandel houden. Met dit project creëert de band een heel uniek geluid. Naast die jazz herken je binnen Echoes of Zoo (*****) ook invloeden van muziek uit het Midden-Oosten gecombineerd met West-Afrikaanse percussie. Maar daar houdt het eigenlijk niet mee op. Op de website wordt hun muziek omschreven als ''psychedelische jazz met een punkattitude''. Ze weten alles zo goed mooi te verenigen! Als het ware één grote wereldbol, wat een magisch geheel …
Echoes of Zoo tekent voor stijlbreuken en lekker improviseren. Een fijne cultuurschok.
Echoes of Zoo baseert zich op de , uitermate gevarieerde, saxofoon van Nathan; hij gebruikt ook nog de Afrikaanse handtrommel om de drums aan te vullen. Het wordt mooi omfloerst door de aanstekelijke bas- en gitaar riedels van Bart en Lieven. Een mooie intensiteit van emotievolle, verschroeiende solo's.
Het extra interessante is dat op sommige momenten de saxofoon en de gitaar als één geheel leken te klinken, alsof ze met elkaar verstrengeld zijn als een Siamese tweeling. De uitstekende percussie van Falk Schrauwen vult aan en zweeft eroverheen .
Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat. Een uitzonderlijke totaalbeleving. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: N9, Eeklo
Echo City Waves is een nieuwe Vlaamse tribute/coverband met enkele bekende namen als gitarist Steven Janssens (oa. The Mudgang) en bassist Luc Waegeman (Needle And The Pain Reaction). Drumster/zangeres Caroline Clement kenden we nog niet en dat is een fijne ontdekking. Op deze eerste single van Echo City Waves is haar zang nauwelijks te onderscheiden van het origineel. Ze pakt perfect de onderkoelde, licht-verveelde sfeer die Barbara Gogan van The Passions er ook in legde. Ook muzikaal blijft de band het origineel dicht op de huid zitten.
Deze single laat ons achter met een dubbel gevoel. Moet je als tributeband wel singles gaan uitbrengen, zeker als ze zo dicht op het origineel zitten? Aan de andere kant brengt Echo City Waves hier een bijna vergeten nummer opnieuw onder de aandacht en doet deze band dat bovendien op een heel respectvolle manier. Als ze – voor singles dan - wegblijven van de al te vaak terugkerende klassiekers uit de new wave, ben ik alvast fan.
https://www.youtube.com/watch?v=si5TyS54OUc
Echoes of Zoo is het nieuwste project van Nathan Daems (saxofoon), Bart Vervaeck (elektrische gitaar), Lieven Van Pée (elektrische bas) & Falk Schrauwen (drums). Je kent deze muzikanten misschien van bands als Black Flower, De Beren Gieren, Sylvie Kreusch & Compro Oro. Zij brengen psychedelische jazz in een hoog octaangehalte, en ze spelen het met een punky attitude. Denk aan Sons of Kemet, Dans Dans & Ibrahim Maalouf.
'Breakout' klinkt sterk overtuigend . Intrigerend hoe al die stijlen versmelten . “Bulle Blood Boiling” brengt groovende jazz, psychedelica in een punkjasje, snedig en gedreven. Verder op songs als “Dance around Bullets” en “Lab Mouse Mayhem” improviseren ze maar al te graag, ingetogen , extravert, het spelplezier druipt er van af. Wat een diversiteit in hun klankenspectrum.
Op “Rilke's panther” horen we de verbondenheid met de natuur, het wilde westen in een afro style.
Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie ; het zeven minuten lange “Diversionary Tactics” is een wondermooie afsluiter.
Tracklist: Breakout 04:04 Monkey Burns Lab 05:19 Bull Blood Boiling 06:23 Rilke's Panther 06:38 Dance Around Bullets 05:21 Lab Mouse Mayhem 06:45 Adrenaline Run 04:18 Diversionary Tactics 07:15
Ter introductie: ''De IJslandse componist Jóhann Jóhannsson creëerde met klassieke invloeden en elektronica een unieke, vaak melancholische sound. Vlak voor zijn dood in 2018 contacteerde hij het Brusselse strijkensemble Echo Collective voor een nieuw project”. In zijn nagedachtenis brengen ze ‘12 Conversations With Thilo Heinzmann’, twaalf prachtig uitgepuurde composities, ontdaan van alle elektronische ballast. Het ging door in de Handelsbeurs, Gent op 8 oktober, toen nog met beperkt publiek. Op 24 november kreeg het publiek de kans om via streaming deze bijzonder hartverwarmende avond strijkers magie te herbeleven.
Jóhann Jóhannsson was een uitzonderlijk getalenteerde muzikant en componist die op uitgekiende wijze er in slaagde om klassieke muziek bereikbaar te maken voor een ruim publiek. Hij kon experimenteren in die klassiek getinte muziek en kon de comfortzone voortdurend verlaten. Die avontuurlijke aanpak intrigeerde Echo Collective. Op die manier gaan ze graag tewerk. Recent hoorden we het nog op hun prachte plaat 'The See within'. De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80256-the-see-within.html .
Strijkers vormen de rode draad, het is een voortdurende uitdiepen van viool en cello die je hart beroeren , ontroeren , en je brengen naar sprookjesachtige oorden. Zoals Johann Johannson het op unieke wijze kon, slaagt ook Echo Collective erin om je dat intense gevoel van welbehagen te bezorgen. Opmerkelijk is een subtiele knipoog naar het experimenteren met de strijkers. Echo Collective verlaat het pad van de klassieke muziek en pleegt graag stijlbreuken. Het mooie is de puurheid hoe elke song wordt gebracht; zonder elektronische inbreng; eerder gedragen door die prachtige viool en cello drijft Echo Collective het tempo elke keer op naar een intens hoogtepunt dat zo hartverwarmend klinkt dat je er als mens stil van wordt.
In een interview vertelde de band wat eigenlijk het grote verschil is tussen populaire muziek en klassieke: '' Ik denk dat het echte verschil tussen klassieke muziek en de meer populaire genres in toegankelijkheid is. Er zijn zoveel dingen die vergelijkbaar zijn, en de onderbouw van de muziek heeft dezelfde regels. Om welke reden dan ook, wordt klassieke muziek als moeilijk te beluisteren of te verbinden ervaren. En de codificatie van de klassieke beleving is nogal een afleidingsmanoeuvre voor het grote publiek. Daarvoor reikt deze wereld van neo-klassiek of postklassiek echt over die grenzen heen." De band zet het in de Handelsbeurs in de verf, in navolging van Jóhann Jóhannsson , die eigenlijk hetzelfde deed. Een mooiere ode aan deze grootmeester kon Echo Collective hem niet geven, door in eenvoud die grens voortdurend af te tasten en te verleggen.
Wij genoten op ingetogen wijze van deze avond; de strijkers magie, en de support was hartverwarmend. We zijn er zeker van dat Jóhann Jóhannsson er evenzeer intens kon van genieten hoe dit collectief zijn muziek aanpakte . Sjiek!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Echo Collective, opgericht door Neil Leiter en Margaret Hermant, is een gevarieerde groep klassiek geschoolde muzikanten, gevestigd in Brussel. Naast eigen projecten werkt de groep samen met moderne componisten en bands aan concerten, tournees, filmmuziek, opnamesessies en originele composities. Ze hebben ondertussen hun stempel gedrukt op de muziek door het componeren van de muziek van Radiohead en Johan Johannson. Ook werkten ze samen met o.a. A Winged Victory for the Sullen, Stars of the Lid, Laniakea, Adam Wiltzie, Dustin O'Halloran en Chritina Vantzou.
Nu werd het tijd voor een eerste eigen album, 'The See Within' uit, dat de band op 6 november zou voorstellen in de AB, maar door de corona uitgesteld .
Opmerkzaam is dat deze plaat is samengesteld zonder speciale effecten, maw puur en natuurlijk. De warmte die Echo Collective wil uitstralen in deze donkere tijden blijft bewaard. Het wonderbaarlijk mooie “Inflection Point” laat al een tip van de sluier horen. Adembenemend hoe de altviool samen vloeit met viool en een magnetische resonator piano. Een magische cello vormt de kers op de taart . Deze song brengt ons al onder de indruk, van hoe de volledige plaat is samengeseld.
“The See Within” , “From Last Nights Rain” en “Glitch” hebben een filmische ondertoon, rustgevend, intens en gaan grensoverschrijdend in geluidsnorm . Het maakt hun muziek visueel. Een sfeervolle totaalbeleving hier, door de zachtmoedige klanken en de muzikale dreiging . Uiterst genietbaar en emotievol. Het aangrijpende “The Witching Hour” en “Glitch” hebben een experimenteel kantje. Echo Collective treedt buiten hun comfortzone op die manier.
Overgave is een sleutelwoord. Een gevoel van welbehagen creëren ze. “Unknown Gates” en “Respire”, een klepper van meer dan tien minuten, passen in dit kader. “First Brightening” is een magische afsluiter, de band balanceert tussen zuiver klassiek en experiment. Elke song is sterk , het totaalbeleven overtuigt …
Echo Collective bewijst dat klassieke muziek niet enkel voor een niche publiek is , nee, ze promoten de stijl naar een hoger niveau en een breder publiek, die ook vanuit hun buikgevoel reageert..
'The See Within' weten ze dus toegankelijk te maken, zonder hun roots te verloochenen. We krijgen vlinders in de buik door die sprankelende cello en viool, die zich verenigen met pianoklanken; na elke luisterbeurt glijden we weg naar een sprookjesachtige wereld.
Echo Collective neem teen apart, uniek plaatsje in …
Tracklist:: Inflection Point 04:31 The See Within 02:54 From Lasts Nights Rain 04:21 The Witching Hour 05:30 Glitch 04:03 Unknown Gates 04:27 Respire 10:54 First Brightening 03:55
Neon-Klassiek
The See Within
Echo Collective
Echo Collective - Our end goal for Echo Collective is to continue creating. If we can continue to make a career that is full of creative opportunities, collaborations, and performing, that is the dream
Founded by Neil Leiter and Margaret Hermant, Echo Collective is a diverse group of classically trained musicians based in Brussels, Belgium. In addition to its own projects, the group collaborates with modern composers and bands on concerts, tours, film scores, recording sessions, and original compositions. They got list well know thanks to compose the music of Radiohead and Johan Johannson. The Band finally bring out there debut album ‘The See Within’ 30 October. They also play in Ancienne Belgique at 6 November. We had a nice talk with the band about the new record, the past and of course the future plans.
My first question … debut album of original material is coming out on October 30. ‘The See Within’ connects the past with the present, absorbing the experience of collaboration to feed their own inventive beauty. Can you tell something more about this?
We have had the good fortune to collaborate with some amazing artists. For example; A Winged Victory for the Sullen, Stars of the Lid, Johann Johannsson, Christina Vantzou, and Erasure. Those experiences where very impactful, and of course now that we have set out to record our own compositions, we cannot help but bring lessons along with us. Of course, as creators, we are trying to express our own feelings and experiences and create our own sound, but our past work is an important part of our artistic lives, and continues to feed the present.
Of course now is the most important. But I like to know more about the past. How did it all started?
In 2011, we were introduced to Adam Wiltze by Caroline Shaw, who is a fantastic artist by the way. Neil had known her growing up, and Caroline made our initial introduction into this world while working with A Winged Victory for the Sullen and ACME in the USA. In 2012 we put together a string trio consisting of Margaret Hermant, Neil Leiter, and Charlotte Danhier to tour with AWVFTS (A winged Victory for the Sullen). It was an awakening, musically, for all of us, and as we continued to work with Adam and Dustin on their various projects, Echo Collective was born. We were very fortunate to be introduced to such amazing people and subsequently to meet through them Johann Johannsson, Francesco Donadello, Pierre Dozin, Christina Vantzou, and so many more artists and industry leaders. It really was a magical door that opened. The music really spoke to us, and we have been riding the wave ever since.
You are in this music business for quite some time. But still this is your debut? Why it took so long?
It is true that we have been very active for a long period now, and even before Echo Collective, we have had very active careers. Coming from a classical background and professional life, and then transitioning into Echo Collective, we have passed through a lot of steps and roles. From being purely interpreters in the classical sense, to arranging, producing, recording, touring, and collaborating, we have built up a lot of ‘savoir faire’. Several years ago, it became apparent to us that we really wanted to compose our own music as well. And we have since set out to really transition to the creative side. So, yes, this is our ‘debut’. But only in name.
What are your personal expectations about this record anyway?
We hope that this record speaks to people. Allows them time to slow down, and step out of our hectic modern day world. A moment of peace and reflection. Beyond that, this record marks a new chapter for us. A creative beginning. We really aspire to stay in that direction going forward. Whether that is film and TV work, dance, theater, or creating new music in exciting new collaborations, we see this record as the declaration of a new phase in our career.
Echo Collective got maybe well know thanks to compose the music of Radiohead and Johan Johannsson? Where did the idea come from and did you get any reaction of them to?
Our Echo Collective plays ‘Amnesiac’ project was a commission from the Ancienne Belgique in Brussels. We were speaking to Kurt Overbergh about a possible residency at this iconic venue, and he suggested this project. Per his request, we chose between Kid A and Amnesiac, and spent a year at the AB in residence creating the arrangements, show and album. Their support continues to be invaluable for us. We are even premiering ‘The See Within’ there live on the 6th of November (with streaming worldwide) Of course, Radiohead is the most covered band in the world, and if they had to react to every group that was inspired by their music, it would be a full-time job. And so, unfortunately, we have not received any feedback from them. Though we would be especially interested to hear from Jonny Greenwood because we know that he is passionate about instrumental music!
You also make a bridge between classic music and pop/rock music. What is, you think, the biggest difference between classic and rock or pop?
I think that the real difference between classical music and more popular genres are the perceived differences in accessibility. There are so many things that are similar, and the underpinnings of the music share the same rules. For whatever reason, classical music is perceived to be difficult to listen to or connect to. And the codification of the classical experience is quite off putting to the general public. For that, this world of neo-classical or post-classical, really reaches across those barriers. The music is everywhere. In film, TV and advertising. So people are interacting already with it regularly. And then the concert experience is very immersive both sonically and visually. And these concerts take place in so many different kinds of places: classical halls, rock/pop venues and festivals, churches, museums, warehouses. In the end the differences are about access and approachability. The human emotions and connections are everywhere in all kinds of music.
This question I have read somewhere, I like to know to. Ten days before Jóhann Jóhannsson’s sudden death, you performed together onstage. How do you cope with that?
Losing Johann so suddenly and unexpectedly was very difficult. Though we are very lucky to have been able to finish and record his string quartet ’12 Conversations with Thilo Heinzmanns’ for Deutch Grammaphon. And we have been touring it since its release in September 2019. Every time we play it live, it is a moment to reconnect with Johann and to continue to share his music. That has been quite useful in dealing with his loss.
Last year there was also a collaboration with Joep Beving? How did you find each other? And did it open some doors in a way?
We were introduced to Joep by our mutual agent at the time Felix Grimm. And we met for the first time at the 30CC in Leuven co-billing a show together. The connection was quite strong, and he is a great guy. Fortunately we have similar taste and aesthetic musically. So it was a natural person for us to collaborate with. Unfortunately several of the ‘Henosis’ shows have been postponed due to COVID, but we plan on continuing to perform together in the future.
Joep became one of the most streamed pianists in the world thanks to popular Spotify playlists such as “Peaceful Piano”. How is that working with someone like Joep Beving anyway?
Working with Joep is amazing. He is a very direct person, and extremely down to earth. Maybe because of his past life leading teams in advertising, he really has a developed sense of the ‘whole’ art piece. And with his very clear point of view, it was extremely rewarding to bring both of those projects to fruition. Our past experiences both recording this kind of sound and then reproducing it live was very useful. It is a very symbiotic musical friendship.
Now we are at that point, what is your opinion about streaming at Spotify and things anyway?
That is a difficult question. For most musicians, Spotify etc, are a little like the American Dream. Big success is there for the taking, but it is mostly a mirage. On a positive note, people are listening to more music than ever, and it is easier than ever to reach all corners of the globe. In the end, we are very happy to share our music as widely as possible.
I Guess a lot of plans been postponed to this crisis? Or not?
Yes, we had a lot of concerts postponed or canceled because of the lock down. And things continue to be uneasy for planning to far in the future. So at least for now things are booking very late, and quite locally. We will just continue as allowed, and continue to prepare for a new and different future.
So how you survived this crisis as band, musician but also as human?
We have really taken the time to regroup at home. Be with our families and continue to be in the present. It is a very difficult time for everyone, so we are trying to stay as flexible as possible. At the same time, impossible to stop and wait for things to return to ‘normal’. We have to continue forward and shape our path. So as a band we are staying active as much as possible, continuing to create, and plan for the future.
What are the future plans of the band? Are there any concerts coming up?
Our goal is to continue touring the Johann Johannsson string quartet and our own album as much as possible in the upcoming season. Though that is hard to predict.
We do have several concerts planned coming up soon:
November 6: Ancienne Belgique premiere of our new album ‘The See Within’
November 26: Transmissions Festival in Ravena Italy also playing our new album
Hopefully, things will stay stable COVID wise and we will be able to continue booking and playing live shows this season.
My last question … You have seen a lot, play with so much magic artist, now there is your debut (finally) Is this the ‘end goal’? In other words what are the ambitions of Echo Collective? Are there any other so called end goals (to put it this way)
Our end goal for Echo Collective is to continue creating. If we can continue to make a career that is full of creative opportunities, collaborations, and performing, that is the dream. It really is an amazing life.
Thanks for this fine conversations, pity we could not do this “face to face’’ but we sure hope to see you on stage someday and hope to have this talk in real one day.
Kijk, wij zijn voorstander van bands die durven buiten hun eigen lijntjes te kleuren. Artiesten die het avontuur opzoeken, en niet angstvallig zich blijven vastpinnen op hun oude succesformule, kunnen eveneens op onze waardering rekenen. Echo & The Bunnymen brengt een nieuwe plaat uit, die eigenlijke geen nieuwe is. 'The Stars, the Oceans & the Moon' is gewoon een eigentijdse bewerking van klassiekers die de band ooit heeft uitgebracht. Op zich niet slecht bekeken. Al is niet elke bewerking even geslaagd. We hadden bovendien liever een album gezien met gloednieuwe songs, maar als het de bedoeling is om aan te tonen dat de band wellicht nieuwe wegen wil aanboren in de toekomst, dan is Echo & the Bunnymen wel degelijk in zijn opzet geslaagd. De twee nieuwe songs die er wel opstaan: “The Somnambulist” en “How Far?” doen ons alvast het beste verhopen naar die toekomst toe. “Bring On the Dancing Horses” klinkt nog melancholischer dan voorheen. Maar het is toch een startsein voor een nostalgie trip die ons soms een wenkbrauw doet fronsen, maar ook vaak aangenaam verrast. Het is allemaal even wennen om songs waar we mee zijn opgegroeid volledig te zien worden uitgekleed, tot er haast niets meer overblijft van het origineel. Eens die luchtbel doorprikt, komt er echter vaak een gloednieuwe song boven drijven die ons naar adem doet happen. Zoals bij de magische mooie bewerking van “Lips like Sugar” het geval is. Die song klinkt plots nog sensueler dan voorheen. Ook “Rescue” verrast ons aangenaam, en wordt omgeven door walmen van weemoedigheid. Ook “Nothing Lasts Forever”, “Rust” en afsluiter “The Killing Moon” zijn zonder meer pareltjes die ergens een gevoelige snaar raken. En zo kunnen we nog even doorgaan.
Besluit: De originele songs van Echo & The Bunnymen waren een onderdeel van mijn jeugd, en hebben ervoor gezorgd dat ik postpunk fan ben geworden. Ze waren niet de enige uiteraard, maar toch. Om zulke songs helemaal uit elkaar te halen, en die in een nieuw kleedjete steken? Het is voor mij toch een beetje heiligschennis. Maar eerlijk is eerlijk. De band heeft de songs heruitgevonden, sommige zelfs verfijnd. Echter zijn het vooral de twee nieuwe songs, lekker aanstekelijke en dansbare pareltjes, die me het meest over de streep trekken. Deze beide kleppers doen hopen op een gloednieuwe plaat boordevol melancholie, dansbare en energieke uitstappen en songs die de gevoelige snaren raken.
Kortom, de fans van Echo & The Bunnymen die open staan voor vernieuwende en frisse ideeën mogen deze plaat met gerust gemoed in huis halen, het loont de moeite om daarbij even het verleden opzij te durven te zetten, en vooral te kijken naar de toekomst.
Tracklist: Bring On The Dancing Horses 04:01 - The Somnambulist 03:23 - Nothing Lasts Forever 04:10 - Lips Like Sugar 04:27 - Rescue 04:17 - Rust 05:03 - Angels & Devils 03:40 - Bedbugs & Ballyhoo 03:25 - Zimbo 04:33 - Stars Are Stars 03:30 - Seven Seas 03:43 - Ocean Rain 05:41 - The Cutter 04:23 - How Far? 04:40 - The Killing Moon 04:59
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . Hun vorig jaar verschenen ‘Wicked way’ durft strak , compact , energiek te zijn , maar toont ook de lekkere , aanstekelijke melodietjes van de band .
De EP is de voorbode van de nieuwe plaat in 2018. Vier songs die de catchy gitaarpop en stemsterkte ondersteunen . Producer was James Lewis , die we kennen van The Wombats en Arctic Monkeys. Mooi wat het combo terug presteert tussen de 60s rock’n’roll en Britpop in . Bizar genoeg blijft hier een doorbraak uit , ondanks de vier fijne songs.
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . De band zit ergens tussen 60s rock’n’roll en Britpop in . In de stevige nummers “All my days” , “Whiskey bar” en “Friend like me” (openers van de nieuwe plaat ) klinkt het viertal richting Razorlight en oude Libertines .
Niet voor niks stond Carl Barat nog op de barricades om het kwartet een hart onder de riem te steken . Daarna wordt gas terug genomen , de sfeervolle tracks mogen dan goed uitgewerkt zijn , ze raken minder . In de poppy tracks “I got you” en “We’ve been dreaming” drijft de Britpop boven . De laatste tracks zijn opnieuw strakker , feller , intenser en dat is Echotape op z’n sterkst. Echotape houdt best dit kantje aan om hier een doorbraak te forceren!
Soms zit het leven niet altijd mee. Zo waren we uiterst opgetogen over het feit dat de Belgische indieband Dadawaves het voorprogramma van Echo & The Bunnymen in de Benelux mocht verzorgen, maar een ellenlange file op de E40 gooide roet in het eten. Jammer, want we hadden graag de gezichten van Jasper en zijn gevolg zien glunderen voor hun eerste moment de gloire, maar iets in ons zegt dat we deze band nog wel eens op een groot podium zullen kunnen zien.
Tijd voor Mac The Mouth. De man uit Liverpool heeft nog steeds zijn streken niet verleerd. De persfotografen mochten het alvast aan de lijve ondervinden en werden vriendelijk doorgewezen om wat foto’s te nemen in het midden van de zaal. IanMcCulloch zit voor niets verlegen, en sinds 1978 is arrogantie zijn handelsmerk geworden. Joy Division is voor hem niet meer dan een overgewaardeerd bandje, Chris Martin van Coldplay heeft geen stijl (juist Ian), Ocean Rain is het beste album ooit en als het van hem afhangt zijn The Bunnymen beter dan The Beatles. Net als Liam Gallagher vergeef je het de ijdeltuit, de meeste Bunnymen-platen zijn stuk voor stuk pareltjes. Het is wel hun schuld dat we nu zitten opgescheept met de meest saaie band uit de geschiedenis (het gaat weer over diezelfde Martin en zijn bandje Coldplay), maar hoe verschrikkelijk sommigen deze woorden ook mogen vinden: Echo & The Bunnymen is de moeder van alle Britpop.
Dat was toen en dit is nu, in 1985 bracht hij wel een compilatie uit met de opschepperige titel Songs To Learn And Sing, maar McCulloch weet ook dat hij net niet vergeten is. Het Depot was wel uitverkocht, maar de jonge gezichten kon je op één hand tellen en zelfs McCulloch kon er mee lachen: “Belgium, I love it. I have many fans there. Well I had”.
De meeste nostalgische harten hadden er wel geen probleem mee, maar in Leuven leek het wel alsof Echo & The Bunnymen sinds 1997 geen plaat meer heeft uitgebracht (probeer maar eens The Fountain of Meteorites in de winkel te vinden), en dus kreeg het publiek wat het wilde: een set vol crowd pleasers waardoor de grootste band uit Liverpool (en ja dat waren ze ooit) een jukebox van anderhalf uur werd.
Een droomset voor velen, maar tevens het bewijs dat deze postpunkband (of wat ze ook waren) niets nieuws meer heeft te bieden, behalve het aanbieden van een trip naar het verleden. En laten we ook niet vergeten, gisteren stond niet Echo & The Bunnymen op het podium, wel Ian McCulloch en Will Sergeant en wat gastmuzikanten (de keyboardspeler zat er zelfs wat verveeld bij).
Net zoals in de gouden jaren 80 begon de band met de Gregoriaanse gezangen als intro, onmiddellijk gevolgd door het voorspelbare “Going Up”. De ene klassieker volgde de ander op (van “Do it Clean” tot “The Killing Moon”) en iedere keer vond McCulloch dat het ‘the greatest song ever written is’. Absoluut waar, alleen was het niet gebracht door de beste band ter wereld en daar wringde het schoentje. Ian McCulloch is ondanks zijn 57 zomers (maak er in zijn geval maar winters van) een genot om naar te kijken, maar het zijn de verwaande woorden die de hoofdrol spelen, niet zijn stem die bij momenten wat zwak uitviel.
We kregen de gebruikelijke intermezzo’s (van Brels “Marieken” tot Wilson Picketts “In The Midnight Hour”) en de familiare afsluiter “Ocean Rain”. Was het slecht? Neen, natuurlijk zelfs ouderdom kan de mooiste songs ooit gemaakt niet vernietigen, wel neem je als fan best op een zeker moment afscheid van je helden op een podium.
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Depot, Leuven
Echo Beatty treedt aan als support van Trixie Whitley ; als je hun materiaal er op nahoudt , dan merken we enkele zaken gemeen , een geluidskunst van soundscapes , de intense songopbouw , de emotionele rijkdom en de sterk vrouwelijke uithalen . Op de nieuwe – die ‘Tidal motions’ opvolgt - heeft het duo Joachim Baelus en Annelies Van Dinter een reeks sterke songs uit die de donkere intimiteit (“Knots” – “The shadows”) naast de lofi broeierige pop , met een donker Sx randje ( “Hunger hunger” – “Sealskin”) moeiteloos naast elkaar plaatst. Het zijn vier bepalende songs die de variëteit van de cd onderstrepen . En we kunnen maar lof toeschrijven … Opener “Ravel , ravel” is hier herwerkt , “Soldier on Furlough” is er dan eentje met prikkelende melodieën en ga zo maar door . Het duo wordt live aangevuld met een drummer die hun geluid voller doet klinken . Puik werk van het Antwerpse duo!
Echosmith
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Echosmith - Het jonge Amerikaanse bandje van het muzikaal gezin Sierota weet in hun nog jonge carrière definitief door te breken in Europa . Het aanstekelijke, ontspannende hitje “Cool kids’” is er verantwoordelijk voor . Dit tienerbandje onder de bevallige Sydney, het enig vrouwelijk lid van de band , veroverde moeiteloos de tienerharten. En vanavond waren zelfs vaders en moeders met hun kinderen aanwezig . Sjiek !
De AB Box moest niet volledig uitverkocht zijn , om te ervaren dat het met dit opkomend bandje goed zit . Ze hebben een rits broeierige, hitsende indiepopsongs klaar (“Come together”, “Let’s move” , “We’re not alone” en natuurlijk “Cool kids”). Ze proberen er alles aan te doen hun publiek te entertainen …Is het niet met ‘een boy – girl’ danspasje (“Come with me”), dan is het met een song met het draaiende parapluutje “Talking dreams” of op “Nothing’s wrong”, met snippers en ballonnen op het podium.
Echosmith heeft alvast meer potentieel dan die andere revelatie in het genre Years & Years met hun poppy electro songs . Ook al zijn er een handvol sfeervoller van aard als “Tell her you love me” , “Safest place” of “Surround you” , ze blijven meer hangen en zitten goed in elkaar . Die jaren ’80 electrosounds zijn mooi verweven en overtuigen op die manier . De bijkomende percussie op het afsluitende “Nothings’s wrong” , die ergens een Bastille doet opborrelen, geeft de song zeggingskracht , wat een beloftevol bandje in de running brengt .
Smaakvol materiaal , met een frisse, opwindende touch , hieronder kunnen we Echosmith plaatsen!
Organisatie :Ancienne Belgique , Brussel
Ian McCulloch en zijn Bunnymen kunnen terugblikken op een puik concert in een comfortabel vol gelopen Trix. McCulloch had zijn nukkige zelf achtergelaten in Liverpool, zelfs de ultieme gelijkmaker van Crystal Palace tegen zijn geliefd Liverpool (waardoor hun titelkansen flink slonken) konden hem niet meer deren... Hij was de vriendelijkheid zelve, maakte grapjes en danspasjes, dankte uitdrukkelijk de knappe prestaties van de technici en zijn drummer... Het is ooit anders geweest...
Echo and the Bunnymen bracht een 5-tal nummers uit ‘Meteorites’, door McCulloch aangekondigd als een 'masterpiece'. Van de nieuwe nummers maakten vooral “Holy Moses”, “Constantinople” en “Lovers on the run” een meer dan goede indruk. De groep keert duidelijk terug naar de 'sound' van hun top-periode uit de vroege jaren 80, met meesterwerken à la 'Crocodiles', 'Heaven up here' en andere 'Ocean rain's. Ik vind 'Crocodiles' nog steeds een van de beste debuut-lp's ooit gemaakt door een band.
De vijf nieuwe nummers werden netjes ingebouwd in een deskundig overwogen en samengestelde set, met vooral nummers uit 'Ocean Rain' (1984). Niet toevallig, want de nummers uit hun kersverse 'Meteorites' leunen sterk aan bij dit meesterwerk uit '84.
Ian zong verrassend goed (ook dit was ooit anders...), terwijl Will Sergeant als vanouds flirtte met zijn gitaar, alsof het zijn grootste liefde was (misschien is dit wel ook zo...).
De set ging langzaam maar zeker naar een hoogtepunt, “Seven seas” beroerde het ouder wordend publiek in het begin van de set en bracht de eerste 'dansmoves' in de zaal, “All that jazz” bleek duidelijk een vergeten parel uit 'Crocodiles' (1980) en kondigde een sterke apotheose aan.
Het aangrijpend slotakkoord bestond uit “Lovers on the run” (nieuw), het verplichte “Dancing horses” (een van hun populairste songs aller tijden, voor mij nog altijd een raadsel waarom) en tot slot een intieme versie van “Killing Moon” en een beklijvende “The Cutter”, door Ian geïntroduceerd als de 2de en 3de beste song ooit gemaakt...
Het dankbare en aandachtige publiek werd door de even dankbare groep bedacht met twee bisrondes, waarin we konden genieten van “Nothing lasts forever”, met een knipoog naar Lou RIP Reed en Roxy Music. “Lips like sugar” was een traditionele bis, in een ijzersterk kleedje. The Bunnymen kwamen nog eens terug met een ontroerende versie van het volgens de zeer 'bescheiden' Ian beste nummer allertijden “Ocean rain”. Ik moet bekennen : dit is één van de beste songs ever made ...
Ian zag dat het goed was, dronk zijn 7de glas wijn uit en verliet dankbaar de zaal (de fles melk liet hij onaangeroerd...)
Setlist : Meteorites (2014), Nocturnal Me (1984), Rescue (1980), Holy Moses (2014), My Kingdom (1984), Bedbugs and Ballyhoo (1987), Seven Seas (1984), Constantinople (2014), Never Stop (1985), New Horizons (2014), All that Jazz (1980), Lovers on the run (2014), Bring on the dancing horses (2001), The Killing Moon (1984), The Cutter (1983), Nothing lasts forever (1997)/Walk on the wild side/In the midnight hour, Lips Like Sugar (1987) en Ocean Rain (1984)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/echo-the-bunnymen-07-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/go-march-07-05-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber is de nieuwe band van de Française Melody Prochet; die we nog kennen van My Bee’s Garden ; haar muziek situeerde zich binnen de sfeervolle , dromerige, zweverige indiepop , met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een sound met een zekere gemoedsrust en toen we hen vroeger aan het werk zagen, flitste het beeld van ‘déjeuner sur l’herbe’ ons voor de ogen , tja, zo ver zaten we soms met onze gedachte .
Bij Melody’s Echo Chamber hielp Kevin Parker van Tame Impala mee . Niet moeilijk want na hun gezamelijke tour in 2010 zijn beide close geworden . En zijn inbreng misstaat niet op muzikaal vlak . De zweverige pop durft weerbarstig te klinken en dat komt het ‘MEC’ concept ten goede : de galmende melodielijn, de repetitieve en opbouwende structuur, de breed uitwaaierende psychedelische tunes, de overstuurde drumcomputer en haar ijle vocals. Op die manier dringt zich ergens een charmante Tame Impala en ergens een venijnige Beach House op.
Best spannend debuut dus!
Arrogantie kan een mooie deugd zijn. Of om de notoire opschepper Ian McCullogh te citeren: “It would be a masterclass for anyone who's ever been in a band that isn't quite as good as the band I'm in". De muziekgeschiedenis spreekt McCullogh (Mac voor de vrienden) alvast niet tegen. De groep in kwestie, ECHO & THE BUNNYMEN, baarde in de eerste helft van de 80ies een stuk of vier klassieke albums op rij die intussen behoren tot het cultureel erfgoed van wat later Britpop zou gaan heten. De eerste twee uit dat rijtje, ‘Crocodiles’ (‘80) en ‘Heaven Up Here’ (‘81), worden deze winter door Mac & co van onder het stof gehaald voor een nieuw live offensief. Oude gloriën die hun classic album(s) nog eens integraal spelen, dat is uiteraard koren op de molen van de AB die sinds een paar jaar dergelijke groepen ook op Belgische bodem bestaansrecht geeft met de ‘Rewind’ concertreeksen.
Voor een band wiens recentste platen vliegensvlug in de soldenbakken verdwijnen klonken Echo & The Bunnymen afgelopen vrijdag plots toch weer even heel relevant. Bovendien had McCullogh duidelijk zijn dagje: zijn nasale klaagzang bleef even sterk nazinderen als in de begindagen, en tegen zijn gewoonte in kwam hij zelfs tot een aantal verdienstelijke pogingen om hier en daar een complimentje te maken aan het massaal opgekomen fanlegioen. Zo noemde hij Brussel na thuishaven Liverpool de tweede beste plaats ter wereld om op te treden, en tot spijt van de aanwezige N-VA aanhang liet McCullogh zich meerdere malen verleiden tot het scanderen van “Vive La Belgique”.
Van de oorspronkelijke groepsbezetting anno ’78 herkenden we naast McCullogh verder ook nog gitarist Will Sergeant die uiterst geconcentreerd alle echo effectjes minitieus invulde. De vier jonkies die McCullogh en Sergeant recruteerden om de rest van de honeurs waar te nemen maken van Echo & The Bunnymen anno 2012 een strakke en gretige live band die bijlange nog niet rijp is voor de Golden Years.
Tegen het decor van een reusachtig camouflagenet moest een onheilspellende intro van Gregoriaanse gezangen voor de juiste atmosfeer zorgen. Vanachter het rookgordijn volgden de postpunkparels uit het debuut ‘Crocodiles’ elkaar in ijl tempo op, zoals het hoort volgens de ‘Rewind’ formule in de juiste track orde van het album. De mosterd werd hier vooral gehaald uit de 60ies Nuggets catalogus: jachtige gitaren, psychedelische vocals, en hier en daar een spaarzaam orgeltje. Aan het nog steeds heel knappe “Villiers Terrace” werd bij wijze van illustratie zelfs een stukje “Roadhouse Blues” van The Doors gekoppeld. Diezelfde Doors kwamen even later ook om de hoek kijken op de debuutsingle “Pictures On My Wall”, een nummer dat voorts stijf staat van de referenties naar de belangrijkste band op dat moment, Joy Division.
Na het instant succes van ‘Crocodiles’ stonden Echo & The Bunnymen voor een dilemma: doorgroeien naar een stadiumact naar het voorbeeld van generatiegenoten U2 en Simple Minds, of toch maar verder graven naar dat eigen maar niet noodzakelijk commercieel succesvol geluid. Het werd de tweede optie. De onbezonnen punk mentaliteit en de jeugdige overmoed van het debuut maakten op het tweede album ‘Heaven Up Here’ plaats voor een pastoraal, weids en weemoedig geluid. We begrijpen trouwens nog steeds niet waarom opener “Show Of Strength” nooit op single is verschenen; ruim drie decennia na datum klinkt dit nummer nog steeds danig fris waardoor verdienstelijke copycats als Interpol en Editors ineens een stuk minder relevant worden. Ook andere prijsbeesten zoals het lang uitgesponnen “Over The Wall”, de bijna-hitsingle “A Promise” en het ultieme eerbetoon aan The Sound “All My Colours” maakten van Echo & The Bunnymen een kwartier lang weer heel even the best band in the world.
Heel even dreigden McCullogh & co hun eigen feestje te verpesten door doodleuk aan te kondigen dat de laatste nummers van ‘Heaven Up Here’ de setlist niet hadden gehaald ten behoeve van een aantal latere hits. Die encores werden weliswaar aardig op gang getrokken met het onverslijtbare “Bring On The Dancing Horses”, maar bereikten pijlsnel daarna een absoluut dieptepunt met de kleffe Coldplay pastische “Nothing Lasts Forever” dat bovendien onnodig werd ontsierd door een vloekende McCullogh die zich plots belachelijk druk ging maken om de reactie van een fan. Het bleek uiteindelijk niet meer dan een akkefietje in de beste traditie van de broertjes Gallagher, en McCullogh’s maats herpakten zich tijdig met “The Killing Moon” en “The Cutter”.
Slotsom: Echo & The Bunnymen bewezen met verve dat hun reputatie van postpunkinstituut en Britpop pioniers de tand des tijds heeft doorstaan. Ons advies voor de aanstormende generatie gitaargroepjes? Graag dat tikkeltje meer arrogantie, je weet tenslotte maar nooit waar het later goed voor is.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
