Elder - Psychedelisch uitstapje
Elder + Temple Fang
De Nederlanders van Temple Fang zitten er niet om verlegen om hun songs minutenlang te laten rondzweven of uitweiden, getuige de nieuwe plaat ‘Lifted From the Wind’ die zo een dikke 75 minuten duurt en amper 5 songs bevat.
Live resulteert dit in een psychedelische trip waarin lange smeulende passages na ettelijke minuten omslaan in hevige gitaaruitbarstingen, een beetje zoals bij de Duitse collega’s van Samsara Blues Experiment.
Een lang zweverig epos als “The River” klinkt even afwisselend als overtuigend en een fel rockend “The Radiant” is dan weer snediger, feller en naar hun maatstaven bondiger en korter (maar toch nog altijd een dikke 7 minuten).
Heerlijke kennismaking met deze psychrockers die naarmate hun set vordert meer en meer grip krijgen op het publiek. Een band die we met alle plezier nog wel eens willen tegenkomen.
Elder komt ter gelegenheid van de 10e verjaardag van ‘Lore’, samen met ‘Dead Roots Stirring’ en ‘Reflections Of a Floating World’ één van hun beste albums, de plaat integraal opvoeren. Zo blijkt nog maar eens hoe sterk, gevarieerd en gelaagd dit album wel is.
Elder walst met speed, klasse en gedrevenheid doorheen de 5 lange en avontuurlijke songs die dit geweldige album rijk is. Een fijne aaneenschakeling van striemende riffs, zweverige psychedelica, gutsende stonerrock, welgekomen tempowisselingen, snedige solo’s en adembenemende symfonische uitweidingen.
Een song als “Lore” bijvoorbeeld draagt al dat moois in zich en passeert halverwege dan nog eens met brio in krautrockland, het typeert een band die het voortdurend spannend houdt en in elke song steeds verassende accenten legt.
Na het ‘Lore’-luik knoopt Elder er als toemaatje nog een stomende versie aan van “Halcyon”, een stevig pareltje uit ‘Omens’.
Dit is alweer een bruisend concert van deze onderlegde stonerrockers en een prachtig eerbetoon aan een almachtig album. Maar nu wordt het stilaan tijd om eens met nieuw werk op de proppen te komen.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
‘Levende legende brengt gesmaakte soloplaat uit’. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want inderdaad Don Felder is dankzij zijn bijdrage als gitarist/zanger aan The Eagles in de periode 1974 tot 2001 uitgegroeid tot een legendarische naam in rock, blues en aanverwante middens. De man, ondertussen de respectabele leeftijd van 71 bereikt, brengt nu zijn derde soloschijf uit: 'American Rock 'n' Roll'. Een schijf waarbij Felder met het grootste gemak aan alle hoge verwachtingen voldoet.
Hij krijgt hierop wellicht de steun van andere levende legendes als Peter Frampton, Slash, Mick Fleetwood, Joe Satriani en Richie Sambora. Maar hij trekt vooral de aandacht naar zich toe, door middel van lekker aanstekelijke, pure rocksongs die aan je ribben blijven kleven. Don Felder doet daarbij niet aan nieuwe wegen inslaan, maar blijft zijn eigen grens verder aftasten. Hij klinkt op deze schijf ook niet oubollig of routineus. Het spelplezier loeit vanaf die eerste titelsong tot de laatste snik gewoon uit de boxen en daardoor bezorgt hij de blues-en rockfan de ene na de andere adrenalinestoot, zoals hij dat in zijn jonge jaren bij The Eagles ook deed. En dat is gezien zijn staat van dienst bewonerswaardig te noemen. Want hij trapt niet in de val van een routineklusje afwerken, zoals sommige tijdsgenoten dat helaas plegen te doen.
Of dat nu is door blues klinkende pareltjes als “Limelight” of ballads die je koude rillingen bezorgen of eerder mede door verschroeiende solo's bovenop dat warme stembereik, als in “Falling In Love”, telkens raakt Felder de rocksnaar heel diep. Maar vooral, Don Felder straalt na al die jaren nog steeds het charisma uit van een jonge wolf, dat is wat ons nog het meest over de streep trekt. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze schijf is zeer gevarieerd en smakelijk samengesteld zodat een beetje fan van blues- en rockmuziek in zijn meest pure vorm. De fans van Eagles kunnen met een gerust hart deze bijzonder gezapige parel aan hun platenkast toevoegen.
Tracklist: 1. American Rock 'n' Roll 03:41; 2. Charmed 03:17; 3. Falling In Love 04:25; 4. Hearts On Fire 04:32; 5. Limelight 03:47; 6. Little Latin Lover 03:34; 7. Rock You 03:42; 8. She Doesn't Get It 03:34; 9. Sun 04:32; 10. The Way Things Have To Be 04:20; 11. You're My World.
Met een bandnaam als De Dode Hond In Uw Kelder schreeuw je een beetje om aandacht. Dan moet je wel ook de verwachtingen kunnen inlossen. Dat lukt perfect met de eerste single van dit Leuvense vijftal. De buzz rond deze band is terecht.
Tekstueel zitten die van De Dode Hond In Uw Kelder in het spoor van Kommil Foo, Augustijn (Vermandere), Elvis Peeters en De Brassers. Het vrolijke pianootje duwt deze single wat meer in de richting van Kommil Foo, terwijl een diepere bas en een dikke laag donkere synthrock deze track een hele eighties-vibe hadden kunnen geven, meer naar Whispering Sosn De melodielijnen, de zanglijnen en de tekst lijken daar om te smeken.
Productioneel valt er nog wat winst te halen bij de volgende singles of het debuutalbum (drumopnames, mix, …). De elektrische gitaren die in de bio bij deze single aangekondigd worden, zitten nog veel te ver weg.
Maar wat een tekst. Breekbaar, onbeschaamd en met een heel treffende woordkeuze. En wat een knappe grunge-compositie met die heerlijke stil/luid-afwisseling. Laat ons hopen dat deze Leuvenaars nog meer van dit in huis hebben.
King Buffalo + Elder - Stoner, psych en gelaagde hard rock
King Buffalo + Elder
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-05-07
Sam De Rijcke
Eerder dit jaar waren wij sterk onder de indruk van ‘Repeater’, de nieuwe plaat van King Buffalo die bij ons een licht verslavende werking had dankzij de meeslepende psych rock die lekker voortdrijft op de stonergitaar van frontman Sean McVay. Dat effect wordt ook op het podium bereikt, het begint soms rustig kabbelend om dan stevig uit te freaken middels een stel scheurende riffs en een overstuurde leadgitaar. De drie songs van ‘Repeater’ passeren allen de revue en de titelsong van ongeveer een kwartier lang is daarbij het absolute hoogtepunt. Een song die typerend is voor de sound van King Buffalo, het boeltje komt zeer geleidelijk aan onder stoom, maar eens het trio op dreef is wordt er wel één en ander gesloopt. Een beetje zoals ook Colour Haze dat kan.
Fijne live kennismaking, sterke band en ideale opwarmer voor de gelaagde metal van Elder.
Elder gewoon als metalband omschrijven is trouwens een beetje een te enge benadering. De Amerikanen bedrijven een soort stevige en zeer avontuurlijke stoner rock die af en toe flirt met prog rock en old school hardrock en die bovendien van een psychedelisch randje is voorzien. Als u een band als vergelijkingspunt wil, zoek het dan in de richting van Motorpsycho, de Noorse klasbakken die ook al niet in één hokje zijn onder te brengen.
Elder presenteert hun imposante hard rock in lange songs die nogal wat richtingen uitgaan en daarbij altijd de spanning er in houden. Zeven songs in anderhalf uur, per stuk komen we dus ruim boven de 10 minuten uit, en daarin gebeurt telkens heel wat. De hoge vocals komen er misschien niet altijd loepzuiver uit, maar dit is dan ook maar bijzaak bij deze band. Hier primeren de muzikale hoogstandjes, de loden riffs, de glooiende gitaarsolo’s, de zweverige middenstukken en de vele tempowisselingen.
De songs zijn van voldoende keerpunten voorzien om er voor te zorgen dat het nergens langdradig wordt. Integendeel, met twee gitaristen in de rangen houdt Elder het constant boeiend en zorgt op die manier voor een volle en meeslepende sound.
Elke song is een trip op zich die steevast verre horizonten opzoekt. Via epische stukken als “Sanctuary”, “Dead Roots Stirring”, “Blind” en “Compendium” geraken band en publiek in hogere sferen. Met een kolossaal “Gemini” als finale wordt alles nog wat heftiger, harder en volumineuzer. Een climax, heet dat dan. Maar ’t was al dik prijs van in het begin, als je ’t ons vraagt.
Wij waren eerder al zeer lovend over het laatste album ‘Reflections Of A Floating World’, nu weten we ook dat Elder die imposante sound met glans en klasse live kan neerzetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-buffalo-07-05-2018-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elder-07-05-18-2/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De release van dit album dateert reeds van juni 2017, doch geen mens die het gemerkt heeft. Als de media dergelijke formidabele bands blijft doodzwijgen dan is Spotify de aangewezen uitweg. Ook wij ontdekten dit wonderbaarlijke album pas toen deze uitmuntende band opdook in één van die zovele Spotify playlists, wij waren meteen verkocht.
Het spreekt voor zich dat wij niet de zoektermen Ed Sheeran of Dua Lipa hadden ingetikt, Elder is namelijk een psych-stoner band uit Boston die superieure metal verpakt in een stel lange songs met loden riffs en prachtig solerende leadgitaren. Amper 6 tracks op deze plaat, maar het zijn stuk voor stuk magnifieke monstertracks die samen boven het uur afklokken. In die kanjers wordt al eens wat gas teruggenomen via melodieuze passages die voor heel wat afwisseling en kleur zorgen. En er wordt effectief gezongen, niet gebruld, op “Staving The truth” meenden we zelfs heel even Perry Farrell aan het werk te horen.
Het is uitgebalanceerde metal met gevoel en zin voor harmonie. Excellente gelaagde songs als “Sanctuary” en “The Falling Veil” hebben zelfs een prog-randje maar ze produceren voldoende power om een bulldozer mee aan te drijven. Het instrumentale “Sonntag” begeeft zich dan weer volop in krautrockland en “Thousand Hands” drijft ergens tussen de brute kracht van Torche en het avontuurlijke van Motorpsycho.
Waar we ook constant moeten aan denken is het al even fantastische Pallbearer, mocht u net als ons hun album ‘Heartless’ geweldig vinden dan zal u aan ‘Reflections Of A Floating World’ ook een overheerlijke kluif hebben.
Nu blijkt dat Elder komende lente naar de AB Club komt (07/05) lijkt het onze plicht om dit schitterende album terug op te vissen en aan de wereld kenbaar te maken. Dit is immers een pareltje van het zuiverste metaalhoudende water.
Gentenaar Helder (Deploige) is autodidact, multi-instrumentalist, componist en producer . Hij werkte o.m. al samen met Sukilove, Chitlin’ fooks, Kowlier, Het Zesde Metaal en The Rhythm Junks . De cd is het sluitstuk van de trilogie ‘the king lost his crown’ (03) en van ‘the ceiling is not the sky’ (06).
Sing/songwriting van intens pakkende broeierige songs , die een vaudeville sfeertje uitstralen, maar die ook door dobro, banjo , ukelele, gitaarslides en de forsere aanpak richting rootsrock gaan .
Een gevarieerde plaat dus, waarbij hij alle instrumenten zelf heeft ingespeeld en live o.m. geruggensteund wordt door Sjoerd Bruil, die met z’n Black cassette ook niet vies is van een krachtiger geluid …
‘The rhythm of change’ is een overtuigend meeslepend werkstuk geworden.
Info http://www.heldersite.com
‘Dead Roots Stirring’ is de tweede plaat van Elder, een stonerrocktrio uit het Amerikaanse Boston. Naar verluidt was hun titelloze debuut uit 2008 al een degelijk album en was het duidelijk dat de drie Amerikanen heel wat in hun mars hadden. Elder heeft waarschijnlijk sindsdien niet stilgezeten, want ‘Dead Roots Stirring’ is een dijk van een plaat. Heel bijzonder is dat de formatie een perfecte balans vindt tussen stevige en heavy gedeeltes en tragere, melodieuze stukken. Bovendien valt het op dat de drie muzikanten perfect met mekaar samenspelen en dat noch de gitaren, noch de bas en drums de bovenhand hebben, de drie instrumenten zijn ongelooflijk mooi in balans.
Elder tapt niet alleen uit het stonervaatje want ook sludge en doom metal, psychedelische rock en af en toe wat grunge en punkinvloeden zijn op te merken in de indrukwekkende sound.
Slechts vijf nummers op de plaat maar de kortste track “III” klokt wel af op acht minuten en drieënveertig seconden. Over de verschillende songs : opener “Gemini” is een absoluut topnummer en bestaat uit lange, trage, psychedelische stukken die ons doen denken aan onze West-Vlaamse trots Steak Number Eight (ook bij die band hoor je het vernuftige samenspel van de verschillende muzikanten) en heeft daarnaast met “I’m coming home/It’s been so long” een zeer eenvoudig maar doeltreffend refrein . “Dead Roots Stirring” is een enorm complexe en gestructureerde song met een hoofdrol voor gitarist Nick Disalvo en diens Hendrixiaanse solowerk. “III” is bijna volledig instrumentaal en staat vol fraaie, psychedelische melodieën en had niet misstaan op ‘And The Circus Leaves Town’ van de woestijnrockers van Kyuss. Op slottracks “The End” en “Knot” blijft Elder dezelfde heerlijke riffs rondstrooien en houdt zo probleemloos hetzelfde hoge niveau aan. Opvallend is de manier waarop die laatste twee tracks in mekaar lopen.
‘Dead Roots Stirring’ is zo een fraai werkstuk geworden waarbij de band verschillende muzikale grenzen overstijgt. Het zou zonde deze plaat links te laten liggen …
Nederlands 
Français 
