Jerry Fish - Een 'Celebrate' van het leven
Jerry Fish (*****), de frontman van An Emotional Fish , scoorde in de jaren 90 een nu nog steeds veel gehoorde indie hit, “Celebrate”. Sindsdien was het hier stil rond deze artiest … Nochtans heeft hij allesbehalve stil gezeten. Sinds 2020 organiseren Jerry Fish en MayKay 'Hi, How Are You Day' in Dublin, Ierland, een viering van het leven, de muziek en de erfenis van Daniel Johnston. 'Dreaming of Daniel' is een studioalbum en een waar liefdeswerk, geproduceerd door Jerry Fish en Cian Boylan, opgenomen in de Camden Studios Dublin.
In het gezellige en goed vol gelopen Djingel Djangel in Antwerpen presenteerde Jerry Fish in een breed palet zijn 'Celebrate' van het leven.
Jerry Fish is een charismatische klasse entertainer die zijn publiek letterlijk mee neemt in zijn verhaal. Uiteraard wordt teruggegrepen naar het album 'Dreaming of Daniel', waarbij je die geest van Daniel Johnston ziet boven komen. Ook ander werk komt aan bod.
Hij wordt geruggesteund door zijn meesterlijk solerende pianist en mede kompaan Cian Boylan. Hij zorgt voor een danspartijtje en zwaait met de armen rond, als de golven van de zee; of hij nodigt koppels uit tot een slow bij een ballad.
Het toont aan hoe Jerry zijn publiek voortdurend triggert en hen, maar ook zichzelf, geen seconde rust gunt. Opvallend toch.
Het komt al te vaak voor als een artiest, die veel mensen kennen door zijn werk bij een bekende band, een solo optreden brengt, de fans staan te wachten op die ene hit van hun favoriete band. Hier reageerde het publiek op elke song even enthousiast, wat natuurlijk mede ligt aan het niet aflatende charisma van Jerry zelf.
Wat binnen die context ook boven komt, is die typische Ierse mentaliteit, wat zorgt op zijn beurt voor een tot de verbeelding sprekende volks sfeertje, dat deugd doet aan je hart, en waarop je doodgewoon niet stil kunt blijven staan.
Jerry Fish profileerde zich in Djingel Djangel als een top gastheer, die zijn publiek continu betrekt bij de set en het ook vaak gaat opzoeken. Ook al passeren er wel songs van An Emotional Fish, en was “Celebrate” een zekere apotheose binnen de set.
Het was een emotionele en feestelijke avond van Jerry-Cian in een venijnig klinkend sausje.
De dierbare geliefden van Jerry Fish worden gerespecteerd en weet iedereen persoonlijk aan te spreken. Want ondanks pijn en smart is de beste manier om met verlies om te gaan, voluit genieten van wat het leven je te bieden heeft. Een 'Celebrate' van het leven, in alle vormen, negentig minuten lang. Klasse zondermeer!
Pics homepag @Wendy Vanleeuw
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen + JAMUZZI vzw
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s
Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.
Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.
Organisatie: Aéronef, Lille
De Nederlandse band Kingfisher Sky heeft een nieuw album, het eerste full album sinds ‘Technicoloured Eyes’ uit 2018. De fans hebben er misschien lang op moeten wachten, maar dat geduld wordt beloond. ‘Feeding the Wolves’ is een prachtig album.
De samenstelling van Kingfisher Sky is al een tijdje stabiel, met vooral zangeres Judith Rijnveld en drummer Ivar De Graaf (vroeger bij Within Temptation) als overgebleven mede-oprichters. De voorbije jaren viel Kingfisher Sky vooral op met hun interpretaties van Kate Bush-nummers, waar ze een avondvullend programma van maakten dat veel bijval kreeg.
Maar dat mag de aandacht niet afleiden van het eigen werk. ‘Feeding The Wolves’ is opnieuw een progrock-album geworden waar ook liefhebbers van folk en symfo- en progmetal zich in zullen kunnen vinden. Lang uitgesponnen nummers met een doorwrochte opbouw (als een huis met verschillende kamers), knappe gitaarsolo’s en symfonische orkestraties, elementen van folk, … Het gaat vaak alle kanten op, terwijl de nummers toch telkens slechts één etiket kunnen opgekleefd krijgen, maar dat eclectische is net zo typisch voor Kingfisher Sky. Het is daarom moeilijk om er één nummer of een paar uit te lichten als beter dan de andere. Het hoge niveau is een constante doorheen het album.
Troy Donockeley van Nightwish doet mee op een paar nummers van ‘Feeding the Wolves’ en Edward Reekers van Kayak en Ayreon zingt mee. Dat is allemaal leuk, maar toch is dit vooral een group effort van Kingfisher Sky. Wat een talenten zitten er toch in deze band. Er is geen Kate Bush-cover op ‘Feeding The Wolves’ en op misschien “Vertigo” na vind ik ook niet zo meteen een nummer waarvan ik denk: hier hebben ze hun eigen Kate Bush-nummer willen schrijven. Misschien hebben ze daar wel iets van meegenomen in één of meer songs, maar ik kan er niet meteen de vinger op leggen, of ik baseer mij te hard op de bekendste nummers van Kate Bush.
Persoonlijk heb ik het meer voor de nummers met wat pit en een leuk tempo, zoals “Embrace the Moment”, “Feeding the Wolves” en “It Never Ends”. Van de rustigere tracks heb ik het meest genoten van het arty “Nobody Else Is Watching”, “Bess” en “Big Dipper”.
Kingfisher Sky heeft zich een eigen niche uitgehouwen ergens tussen progrock en progmetal, met vertakkingen naar waar ze maar willen, van Jethro Tull tot Clannad tot Nightwish. Het is leuk dat een band zo vasthoudt aan zijn eigen principes en overtuigingen van waar ze naartoe willen met hun muziek. En wij mogen allemaal meegenieten vanop de eerste rij. Hopelijk krijgen we Kingfisher Sky met deze songs ook in Vlaanderen te zien en te horen.
https://www.youtube.com/watch?v=ZwdjdLDm_3Y
De Nederlandse prog-rockband Kingfisher Sky viert zijn tiende verjaardag met het uitbrengen van nieuw materiaal. ‘To Turn The Tables’ omvat slechts één nummer, maar die klokt dan wel af op net geen 10 minuten. Blijft een beetje de vraag of je dat een EP dan wel een single moet noemen. Voor deze track kreeg Kingfisher Sky opnieuw de hulp van violist Ludo De Goeje en Kristoffer Gildenlöw van Pain of Salvation. Beiden waren reeds van de partij op ‘Arms of Morpheus’, het album van Kingfisher Sky uit 2014.
De band is niet meteen de meest productieve band. Ze willen enkel die muziek uitbrengen waar ze volledig achter kunnen staan en daar willen ze hun tijd voor nemen. Toch lijkt een EP met slechts één nummer op het eerste zicht een beetje mager. Tot je “To Turn The Tables” hoort. Het is een bijzonder fraaie track met een hoofdrol voor zangeres Judith Rijnveld. De song begint met terug te grijpen naar de sfeer van ‘oude’ tracks als “My Better Part” en “Hallway Of Dreams”, die wat weg hebben van een bombastische Within Temptation, om daarna te eindigen in de sfeer van pakweg Big Fish en Strength Of The Endless. Het toont dus mooi in tien minuten hoe de muziek van deze band geëvolueerd is en toch ligt de nadruk op het recente werk.
‘To Turn The Tables’ is daarom zeker een aanrader voor de fans en ook voor wie Kingfisher Sky nog moet leren kennen, is dit de beste introductie.
De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.
Rupa & the April Fishes? Elf dagen na 1 april zelve durfden we het erop te wagen. Dus wij naar de Magadalenazaal waar ons een culinair sterk wereldpotje aangeboden werd. Rupa Marya en haar amalgaam groepje muzikanten gooien alles samen wat deze en hun multiculturele wereld te bieden heeft en dit smaakt (naar veel meer).
,It’s like cooking’, zegt zangeres en leading lady Rupa halverwege het concert en dan wijst ze elk van haar vijf muzikanten aan: ‘Je neemt wat Nicaragua, wat Pakistan, wat San Francisco, wat India en je mixt het.’ En dan krijg je Rupa & the April Fishes.
Grappig, dat is niet enkel de naam, maar ook het hele concept. ‘Te veel stijlen door elkaar die te ver van elkaar liggen’, hoorden we iemand achteraf opperen. En net dat maakte het voor ons zo’n aantrekkelijk stoofpotje. Ja, de invloeden zijn heel divers, maar blijkbaar het natuurlijke resultaat van een groeiproces van zes mensen die elkaar vonden in San Francisco.
Hun wereld- en levenswandel(ing) voordien hielpen mee het project tekenen. Rupa is een kleine grappige dame, met Indische roots, maar ze groeide evenzeer op in Frankrijk en Noord-Amerika en heeft in haar koffer ook een artsendiploma steken. Niet zomaar Mieke van Janneke dus en al snel blijkt dat zij de lijnen van hun muzikale ontdekking uitzet(te).
Die lijnen liepen vorig jaar al door Cactus en ze houden de beste herinneringen aan ‘Brugge/Bruhhe’ (ze probeerde het enkele keren uit te spreken maar gaf het op). En omgekeerd. Niet dat de opkomst overweldigend was. En ook de beleving was rustig. ‘Waarom danst men in België niet’, zuchtte Rupa achteraf met gefronste en opgetrokken wenkbrauwen.
Het repertoire heeft nochtans veel bewegingsstimulansen in zich. Aangezien elke vergelijking mank loopt, wagen we ons daar niet aan, maar toch geven we een rijtje invloeden die we zeer herkenbaar ontdekten: Franse chanson en zelfs musette, zigeunernoten, folkrock, rock’n’roll van de sixties, Indiase deuntjes, Latino grooves, energetisch Balkan-ritmes, dromerige ballads, raga en reggae en zelfs ska, in een mix van Frans, Engels en Spaans. Overloop het lijstje nog eens ! Ja, het kan !
Het eigenaardige is dat het sextet dit alles in een modern, hedendaags popmuziekje giet met heel ontraditionele instrumenten als daar zijn: één cello, één contrabas, één accordeon, één trompet en dan een drum en een (zingende) gitaar(madam).
Taboedoorbrekende wereldmuziek dus, maar dan een muziek van hun eigen wereld en ze amuseren zich duidelijk in die globe, al moet gezegd dat het aanstekelijke er on stage net niet uitkomt wegens te statisch. Een voorprogramma voor Manu Chao zou hen perfect staan. Mocht je toevallig hun cd’s 'Extraordinary Rendition' (debuut) of ‘Este Mundo’ (tweede album) in handen krijgen, vergewis jezelf. Dat dit laatste album opgedragen is aan Mexicaanse gelukszoekers die de tocht naar de VS niet overleefden, legt de link naar Manu Chao helemaal open.
We zagen een dame (en een band) met een boodschap ook. In Brugge/Bruhhe verwees ze duidelijk (en net iets te lang en te schoolmeesterachtig naar ons gevoel) naar de erbarmelijke behandeling van de Roma-zigeuners vorig jaar in ons land. Tussendoor duwde ze er ook nog in dat de hoop op een ommekeer met Obama intussen ook al omgekeerd is: ‘shame shit’.
Maar achter alles bleef het gewoon een onschuldig potverteren met leuke deuntjes, grappige
melodietjes en zelfs improvisatiemomenten. Authentiek, opgewekt en kleurrijk: een lekkere werelddrank. Gezondheid!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Setlist
1. Les Abeilles 2. La Rose 3. C’est moi 4. Poder 5. La Peinture 6. (La Frontera) 7. Guns of Brixton 8. A Cochabamba me voy 9. La Linea 10. Culpa de Luna 11. A Rose is a Rose 12. Build 13. Inhéritance 14. Eena Meena Veeka 15. Soledad 16.No Olvidado 17. Maintenant 18. Por la Frontera 19. Espero La Luna 20. Soy Payaso 21. Une Américaine en Paris
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nog nooit van gehoord, zegt u? Nu ja, de skafans onder jullie zullen ondertussen wel in hun vuistje lachen en het uitschreeuwen van blijdschap want na negen jaar wachten is de skapunklegende Citizen Fish weer helemaal terug van weggeweest.
Citizen Fish is gegroeid als zijproject vanuit Subhumans, een bende herrieschoppers die één van de meest invloedrijke anarchopunkbands aller tijden vormen.
Na jaren intens toeren besloot de groep echter om wat gas terug te nemen en het wat kalmer aan te doen in het leven, maar rust betekent niet dat de idealen in de kast werden gestopt.
Integendeel, want wie vroeger Subhumans aanhaalde, had het meteen ook over een afkeer van alles wat naar de consumptiemaatschappij ruikt en die houding is niet veranderd, een constante die zich mooi manifesteert op ‘Goods’.
Zanger Dick Lucas trekt weer van leer en met gebalde teksten trakteert hij ons op een lading stomende skapunknummers die vol heerlijke blazers staan.
En voor wie nog niet overtuigd is, ‘Goods’ werd uitgebracht op Alternative Tentacles: het label van die andere oerpunker Jello Biafra, wat meteen duidt op klasse!
Rupa & The April Fishes is een multiculturele band die op anderhalf jaar tijd twee leuke, frisse en charmante platen uitheeft. Al kon de band rond de charismatische, maar kritische Rupa Marya in 2008 nog niet doorbreken met ‘Extraordinary rendition’, dan moet dit zeker lukken met deze opvolger. Rupa Marya is een Indische vrouw die opgroeide in Frankrijk en Noord –Amerika en is momenteel met haar veelkoppige band gehuisvest in San Franscisco. Muzikaal horen we de meertalige teksten in een gezellige ‘mishmash’ van zigeunermuziek, Balkan en chanson binnen een groovy, sfeervolle melodie. Bands als Devotcha, Oi Va Voi, Beirut, Les Negresses Vertes en Manu Chao sluipen om de hoek, maar we kunnen ook niet omheen een vleugje ‘Doe maar’ Nederpop en ons Vaya Con Dios. Ze brengen dit in een breed instrumentarium van blazers, cello’s, accordeon, hobo, contrabas, gitaar en drums.
Ook de teksten en de groepsnaam hebben een bijzonder verhaal: tekstueel is er de veroordeling van cynisme, egoïsme en de terugkeer naar menselijkheid, mededogen en samenhorigheid. April Fish is de Amerikaanse verbastering van wat in het Engels ‘April fool’ wordt genoemd: een idealist, een mens die zo geraakt wordt door de bloesems en beloftes dat hij denkt dat alles mogelijk is, ook al is het onmogelijk; blijven geloven dus, ook als die om je heen ver te zoeken is. Met songs als “Por la frontera”, “Culpa de la luna”, “Soledad” en “Soy payaso” moet het lukken om een breder publiek aan te spreken. Maw deze Rupa & The April Fishes zijn alvast een mooie ontdekking!
‘13th Star’ (special edition) verscheen reeds in het najaar van 2007 maar was toen enkel te verkrijgen via de website of bij live 'gigs' van onze Jester. Mooi artwork (zoals steeds naar de hand van meester Mark Wilkinson ) en een extra DVD met ‘The Making Of 13th Star’ werden toen als extra troef uit de kast gehaald om het album reeds voor een officiële release in de reguliere cd stores tot bij de diehard fans te brengen. Die officiële release is nu een feit en dus ligt ‘13th Star’ (zonder bonus DVD) nu ook bij je platenboer om de hoek.
Terwijl Marillion vorig jaar met 'Somewhere Else' een matige plaat uitbracht is de nieuweling van Fish een excellent album. Geen pure progrock maar wel een mix van prog, heavy-rock, sympho en folk. De relatiebreuk met Mostly Autumn's Heather Findlay hebben de man geïnspireerd om sterke en zoals steeds poëtische songs te schrijven. Bassist Steve Vantsis hielp Fish (en dit voor het eerst) bij het schrijven van de meeste songs en dat is duidelijk te horen aan enkele songs die gebaseerd zijn op een stevig basriff. Sommige songs zoals opener "Circle Line", "Square Go", "Manchmal" en "Dark Star" zijn vrij stevige heavy-rocksongs. Gelukkig zijn er ook wat rustpunten op '13th Star' zoals "Miles De Besos", "Zoe 25" en het sterk op "Sugar Mice" gelijkende "13th Star".
Vocaal zet Fish een bijzonder knappe prestatie neer. De man weet ondertussen perfect om te gaan met de vocale beperkingen die de tand des tijds hem heeft opgelegd.
Woede, pijn en spijt hebben Fish er toe gebracht om een van zijn allerbeste soloalbums te maken en eerlijk gezegd we hadden dit niet meer verwacht. ‘13th Star’ is alvast een stuk sterker en evenwichtiger dan ‘Fields Of Crows’ uit 2004!
Na het grote succes van de ‘Return To Childhood’ tour (23.04.2006, Kursaal, Limbourg) besloot Fish om ook met Marillion’s ‘Clutching At Straws’ (uit 1987) terug op tournee te gaan. Dit pad is ondertussen al door menig artiest bewandeld maar het is wel een feit dat er nog steeds een diehard fanbasis bestaat die maar al te graag die oude, klassieke Marillion albums nog eens live wil horen. Terwijl Hogarth & The Marillio’s vandaag een andere richting uitgaan, keerde Fish terug in de tijd en bezorgde ons enkele nostalgische topmomenten.
Sinds zijn vertrek bij Marillion ben ik de man steeds blijven volgen en deelde ik lief en leed met hem. Fish is als artiest en mens altijd erg open geweest tegenover zijn fans. Zo verschijnen er op zijn website geregeld persoonlijke e-mails aan de fans. Gelukkig is er vandaag opnieuw wat meer interesse voor Fish (mede door het klassieke Marillion tour concept!) en dat terwijl de man een van de moeilijkste periodes uit zijn leven doormaakt. Op Valentijnsdag deelde Fish mee dat hij opnieuw in huwelijksbootje wou treden. De gelukkige was niemand minder dan Heather Findlay, die we allemaal kennen als zangeres van Mostly Autumn. Op 30 mei kwam er echter vroegtijdig een einde aan zijn sprookje en vernamen we in een verbitterde e-mail dat het huwelijk werd afgeblazen. Relationeel zat de man dus opnieuw aan de grond. Doch ‘The Jester’ bleef niet bij de pakken zitten en vond gelukkig wat troost in nieuwe muzikale avonturen: een nieuwe tournee rond ‘Clutching At Straws’ en de geboorte van het nieuwe ‘13th Star’ album. Deze zomer trad Fish ook nog eens eenmalig op met zijn oude Marillion makkers (Steve Hogarth was op solotournee). Velen hoopten al op een echte reünie maar het verleden en het heden van Marillion ligt hiervoor te ver uit elkaar (trouwens het Marillion met Steve Hogarth zouden we ook voor geen goud willen missen!).
Dit concert had normaal moeten plaatsvinden in zaal ‘Le Kursaal’ te Limbourg maar om technische redenen was het concert verplaatst naar de kleinere ‘Spirit of 66’ te Verviers. Waarschijnlijk moet de echte reden gezocht worden in de wat tegenvallende ticketverkoop. Maar het was een goede zet van de organisatie om Fish te laten spelen in een nokvolle ‘Spirit of 66’, toch beter dan in een halfvolle ‘Le Kursaal’.
Rond 19.30 kwam de band op het podium en werd “Slàinte Mhath” op ons losgelaten. De hoop op een integrale versie van ‘Clutching at Staws’ werd ons hierdoor meteen ontnomen. Op het podium alweer een nieuwe begeleidingsband. Naast oud-getrouwen Frank Usher (gitaar), Steve Vantsis (Bass), Foss Paterson (terug van de partij op keys) waren er ook twee nieuwkomers Gavin Griffiths (drums) en Chris Johnson (nota bene van Mostly Autumn) op gitaar. De sfeer zat er met deze Marillion klassieker meteen goed in, het publiek reageerde uitzinnig. Natuurlijk moest ook het nieuwe album ‘13th Star’ gepromoot worden. “Circle Line” was onze eerste kennismaking met het nieuwe album. Een vrij stevige, gitaargerichte song. Na het aanstekelijke en meegebrulde “So Fellini” kregen we een tweede nieuwe song uit ‘13th Star’ te horen. Voortstuwend op een stevige basriff was ook “Square Go” (naar Fish normen) een erg stevige song.
Tussendoor was er natuurlijk ook tijd om wat met de fans te communiceren. De man’s direct contact met het publiek maakt elk optreden vrij uniek. Onderwerpen waren ook deze keer voetbal, relaties en drank (hilarisch was zijn imitatie van een Italiaanse voetbalspeler). Spontane, gekke en leuke entertainende babbels. Je zou bijna vergeten dat de man er in de eerste plaats was om te zingen. Na het aangrijpende en donkere “The Perceptions Of Johnny Punter” kregen we een derde nieuwe song. “Manchmal” was duidelijk de beste nieuwe song die we die avond te horen kregen.
Terug naar ‘Clutching At Straws’ met “Hotel Hobbies” en het supermooie “Warm Wet Circles”. In deze laatste song vergat ‘The Man With The Gift Of Words” even zijn tekst; maar er was niemand die er zich aan stoorde. De songuitvoeringen uit het klassieke Marillion album klonken allen een stuk harder en veel minder gepolijst. Allesbehalve een exacte kopie dus! Hier en daar zong Fish stukken enkele octaven lager om zijn stem wat te sparen, maar ook omdat de man niet meer over hetzelfde stembereik beschikt als vroeger. Doch ook een toontje lager was “Sugar Mice” nog steeds goed voor het absolute hoogtepunt van de avond. Wat een mooie, emotionele song is dit toch!
Na het dramatische “White Russian” verliet de band ons een eerste keer. Als bis kregen we een echte lovesong. “Cliché” is nog steeds een van de allermooiste songs uit Fish zijn solocarrière. De sublieme melodieuze gitaarsolo van Frank Usher deed die parel alleen nog meer schitteren. Daarna was het tijd om een allerlaatste keer te dansen en te springen op “Incommunicado”. De band keerde na de verplichte podiumbuigingen een tweede maal terug om met “The Last Straw” het definitieve slotstuk te brengen.
Een memorabele performance van Fish en band zorgde wederom voor een zeer geslaagde, nostalgische avond in een supergezellige, dolenthousiaste, volgepakte ‘Spirit’.
Setlist: *Slàinte Mhath, *Circle Line, *So Fellini, *Square Go, *The Perceptions Of Johnny Punter, *Manchmal, *Hotel Hobbies, *Warm Wet Circles, *Dark Star, *Sugar Mice, *White Russian, *Cliché, *Incommunicado, *The Last Straw.
Videolink: http://www.123video.nl/playvideo.asp?MovieID=167660
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers
Nederlands 
Français 
