‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Dave Grohl is een drummer, een hele goeie overigens (Nirvana! Queens Of The Stone Age! Them Crooked Vultures! Killing Joke!), maar toch een drummer. Dat hij na Nirvana het in zijn hoofd gehaald heeft om voor de gitaar te kiezen en zelf songs te gaan componeren was best een moedige poging, maar nooit kon hij qua songs schrijven tot aan de enkels reiken van Kurt Cobain. In het begin zag het er nochtans wel vrij belovend uit, ten tijde van hun strakke eerste plaat zagen wij Foo Fighters met een vlammend energieke set nog flink van jetje geven op Pukkelpop 1995, maar bij hun laatste PP doortocht in 2012 merkten wij toch vooral een hitmachine die op half automatische piloot stond ingesteld.
Foo Fighters zijn nu veel groter dan Nirvana ooit geweest is, en dat met een zeer matig repertoire. Komt het omdat Grohl een sympathiek peer is die niemand tegen de borst stuit ? Het kan, wij begrijpen het in ieder geval niet. Foo Fighters zijn volgens ons mega geworden omdat ze op elk nieuw album minstens een tweetal verdomd catchy en hitgevoelige songs hebben neergepoot, en voor de grote massa zijn die hits blijkbaar genoeg, alleszins voldoende om een volle festivalweide plat te spelen.
Getuige de volkstoeloop in Pukkelpop 2012 bleek de populariteit van Foo Fighters totaal uit zijn voegen te zijn gebarsten. Chokri had een (weliswaar peperdure) voltreffer geboekt, Scheuremans was groen van jaloezie. Vandaar dat Herman op vandaag diep in zin buidel heeft getast en speciaal voor Foo Fighters zijn festivalletje een week heeft vervroegd. Gans België verlangt nu al naar Rock Werchter 2015. Wij niet, en nadat we ‘Sonic Highways’ aan een paar luisterbeurten onderworpen hebben al zeker niet.
Het is hetzelfde liedje als de vorige keer, ook ‘Wasting Light’ uit 2011 werd vooraf met veel bombarie aangekondigd als een ‘vuile’ garagerock plaat, het bleek uiteindelijk een veel te afgelikt en gestroomlijnd album die uiterst geschikt leek als achtergrondmuziek bij de zondagopeningen van IKEA. Wederom is op dit logische vervolg ‘Sonic Highways’ niks meer te merken van de punkroots van Grohl en zijn band (je mag ook niet vergeten dat gitarist Pat Smear ooit nog bij hardcore band The Germs heeft gespeeld, ’t is haast niet te geloven), je zou hen eerder een verleden bij Boston, Bon Jovi of godbetert Nickelback toeschrijven.
Welgeteld drie songs zijn (een beetje) de moeite waard, de single “Something For Nothing”, het ietwat hevigere “Feast and The Famine” en de behoorlijke rocksong “Outside”. De rest varieert van zeer oppervlakkig tot schaamteloos melig. Dit neigt meer naar de gevreesde Amerikaanse AOR rock of FM rock (Journey, Survivor, Styx,…help!) dan naar fris alternatief geweld.
Foo Fighters hebben naar hun financiële raadgevers geluisterd en op veilig gespeeld, ‘Sonic Highways’ is een schoolvoorbeeld geworden van het perfecte commerciële product, een rockplaat voor boekhouders en managers, eentje voor onder de kerstboom. Wij hebben geen kerstboom.
U hoeft zich niet aan onze mening te storen, want u bent waarschijnlijk één van die miljoenen die de cd zullen aanschaffen, maar wij vinden dat Foo Fighters nu echt wel de uitgesproken kandidaat is voor de Grammy van “Meest overschatte band van de planeet”.
De ticketverkoop van Pukkelpop verloopt dit jaar als een Thalys… Dat eerst de donderdag-tickets uitgeput waren, had veel te maken met het optreden van Foo Fighters en dan vooral van Dave Grohl… In meer dan tien jaar wist dit behaarde fenomeen al een uitgebreid oeuvre te componeren waarmee hij festivalweides moeiteloos inpakt. Stevige riffs gecombineerd met brullende, schreeuwerige vocalen waren en zijn de succesvolle ingrediënten die hiervoor verantwoordelijk zijn.
Zelf onthouden wij vooral de eerste twee schijven van de FF: het titelloze debuut en ‘The Colour and the Shape’ draaien wij met alle plezier nog steeds op geregelde tijdstippen... De vier daaropvolgende platen konden wij jammer genoeg heel wat minder smaken. De Foo Fighters slaagden er namelijk niet om zich opnieuw uit te vinden en opteerden steevast voor dezelfde mix van stadionrock en poppunk die we van hen gewend zijn.
Soit, de verwachtingen voor deze zevende waren in ieder geval hooggespannen... Alles werd opgenomen in de garage van Grohl, er werd beroep gedaan op producer Butch Vig en aantal andere oudgedienden uit het Nirvana-tijdperk (gitarist Pat Smear, ten tijde van ‘In Utero’ extra gitarist op tournee én bassist Krist Novoselic die hier opduikt bij “I Should Have Known”) en men beloofde een plaat vol smerige, ruige garagerock.
We moeten jammer genoeg constateren dat we op ‘Wasting Light’ zeer weinig garagerock horen en dat Dave Grohl en de zijnen voor de zoveelste keer hetzelfde kunstje opvoeren. Het zou overdreven zijn om ‘Wasting Light’ een slecht album te noemen want heel wat songs hebben natuurlijk wel aantrekkelijke refreinen en bevatten de nodige hitpotentie. Hoogtepunten zijn het emotionele “I Should Have Known” (deze song over Kurt Cobain bleef ons tot het einde boeien) en de razendsnelle punkrocksongs “Bridge Burning” en “White Limo” die de ideale soundtrack bij een helse rit op een rollercoaster zijn.
Jammer genoeg blijven de meeste nummers slechts bij mondjesmaat echt hangen en is ‘Wasting Light’ daardoor een goede maar zeker geen uitzonderlijke plaat.
Foo Fighters is een begrip geworden in de rock’n’roll. Frontman Dave Grohl is een veelzijdig artiest: hij zingt en schreeuwt, speelt gitaar, drums en heeft nu ook leren piano spelen. Muzikaal uitgangspunt: toegankelijk dynamisch, opzwepend als intiem songmateriaal. Respect is terecht op z’n plaats voor deze Grohl.
‘Echoes, Silence , Patience & Grace’ is de zesde cd; een afwisselende plaat is het geworden met enkele snedige, opwindende gitaarsongs als “The pretender”, “Erasure, replace” en “Cheer up boys, your make-up is running”, vervolgens een paar broeierige songs met een puike opbouw (“Let it die”, “Come alive”, “But honestly” en “Once and for all”) en een handvol intieme mellow songs, die de lijn verder zetten van het akoestisch gedeelte van ‘In your honour’ (“Stranger things”, ”Have happened”, “Statues” en “Home”).
’Echoes , Silence, Patience & Grace’ klinkt misschien minder verrassend, doch hun melodieuze pop en rock wordt door het kwartet overtuigend en bezield gespeeld.
Nederlands 
Français 
