‘The Light Of Ancient Mistakes' is het zevende album intussen van Hats Off Gentlemen It's Adequate. Hoewel het geen traditioneel conceptalbum is, zijn veel nummers geïnspireerd door boeken. Het middelpunt van het album is “Walking To Aldebaran”, geïnspireerd op de gelijknamige sciencefictionroman van Adrian Tchaikovsky. Maar het houdt er daar niet mee op.
Het album is een filmisch meesterwerk, ahw een spannend boek van hoogtes en laagtes maar eentje die ons steeds weet te verrassen.
We volgen het project van Malcolm Galloway al heel lang en telkens weet hij een andere insteek te geven in z’n (muzikaal) verhaal; vooral de manier verschilt wel telkens een beetje.
Vorig jaar waren we nog onder de indruk van zijn release: 'The Confidence Trick', lees hier . Ook nu zitten er best wat emotionele momenten verborgen binnen de plaat, zoals het wondermooie ''Sixteen Hugless Years”, eentje van pijn en smart.
De verwondering van wat er allemaal gebeurt, staat centraal. “Glamour Boy” doet ons beetje denken aan David Bowie. En zo blijven er interessante insteken die ons een bijzondere kijk geven op de zaak, als “The Man who Japed” of “The Anxiety Machine” in drie delen.
De plaat is fantasieprikkelend, een ontdekkingsreis naar onontgonnen gebieden, waarover we alleen maar kunnen fantaseren en jawel boeken over kunnen schrijven.
Met die unieke verteltrant weet Hats Off Gentlemen It's Adequate met deze plaat opnieuw te intrigeren. De inspiratie van deze man is blijkbaar eindeloos, luister maar naar het verbluffende , op de klimaatverandering geleest “Burn the world”.
De bonustracks zijn mooi meegenomen, en tonen de bredere muzikale kijk van klankexperimentjes . Mooi avontuurlijk dus.
Dit is een boeiende , gevarieerde, fantasierijke plaat geworden, en nu maar schrijven tot een mooi boek …
https://hatsoffgentlemen.bandcamp.com/album/the-light-of-ancient-mistakes
Tracklist: Sold The Peace 04:15 The Light Of Ancient Mistakes 06:40 Avrana Kern Is Made Of Ants 03:29 The Anxiety Machine Part 1 02:10 Sixteen Hugless Years 03:52 The Requisitioner And The Wonder 06:36 The Glamour Boys 04:37 Gothi and Gethli 03:37 imtiredandeverythinghurts 02:43 The Anxiety Machine Part 2 02:48 Walking To Aldebaran 08:55 Goodbye Cassini 04:40 The Anxiety Machine Part 3 01:41 The Man Who Japed 05:10 Burn The World 05:50
Bonus Track - The Man Who Japed (Radio Edit) 05:31
Bonus Track - The Anxiety Machine Part 1 (Radio Edit) 02:34
Bonus Track - The Anxiety Machine Part 3 (Radio Edit) 01:36
Bonus Track - 16 Hugless Years (Radio Edit) 03:52
Hats Off Gentlemen It's Adequate is het eenmansproject van Malcolm Galloway. Maar de multi-instrumentalist /componist doet beroep op z’n echtgenote Kathryn Thomas die fluit en zang voor haar rekening neemt. En verder is er Mark Gatland op bas, Rudy Burrel op drums en zijn zoon Ethan Galloway die ook vocals op zich neemt.
Eerder verschenen albums als 'Still Standing' (2017) en 'Out Of The Mind' (2018). En op 'Nostalgia For Infinity', de vijfde plaat al van deze rasartiest (2020), horen we een veelkleurig klankentapijt.
Het langste nummer op het album, “Refuge”, brengt het verhaal van z’n overgrootmoeder. Ze moest tweemaal ergens haar toevlucht zoeken door het racistisch geweld, eerst om te ontsnappen aan antisemitische pogroms in Oost-Europa, later aan de nazi's in bezet Frankrijk, waar ze zich jarenlang heeft verborgen op een zolder in een dorp in de Pyreneeën om te ontsnappen aan de Holocaust.
Het algemene thema van het album is giftige overmoed en buitensporige zekerheid, de manier waarop we vertrouwen verwarren met competentie, en ons falen om te leren van het herhaaldelijk maken van dezelfde fouten door de geschiedenis heen.
Het is interessant hoe Hatts Off Gentlemen It's Adequate deze gevoelens weet uit te drukken in muziek en zang. “Silence is a Statement” is op die manier erg aangrijpend, visueel materiaal die de fantasie prikkelt
"Over de hele lijn voelt de plaat dan ook aan als een avontuurlijke ontdekkingsreis door adembenemende landschappen, waar hobbelige valleien, stormachtige watervallen en paden boordevol bloemenpracht elkaar ontmoeten en je verwonderen." , schreven we over de vorige schijf 'Nostalgia for Infinity'.
Het overweldigend gevoel van onbehagen, onrust en kalmte ervaren we ook op 'Confidence Trick'. Luister maar eens naar een voortkabbelende songs als “End of the Line” en “World War Terminus”. De zachtmoedigheid , de fluitklanken en de rauwe teksten vocals staan naast elkaar . Er is dus sprake van uiteenlopende emoties, pakkend, intiem en wild om zich heen slaand.
Er zijn weinig artiesten die het op die manier kunnen uitdrukken. Hij neemt een plaatsje in bij de groten als Lou Reed, Nick Cave, Mark Lanegan en Leonard Cohen. Mooi toch.
Tracklist: Silence is a Statement - 4:25 Back Where I Started - 4:45 End of the Line - 6:54 Perky Pat - 6:03 World War Terminus - 3:12 Pretending to Breathe - 6:31 Another Plague - 7:30 Refuge - 10:23 Interlude - 4:04 The Confidence Trick - 6:31 Lava Lamprey - 3:17 All Empires Fall - 3:24 Cygnus - 1:14
Hats Off Gentlemen It's Adequate is het eenmansproject van Malcolm Galloway. De multi-instrumentalist /componist maakt echter ook gebruik van de muzikale diensten van zijn echtgenote Kathryn Thomas die fluit en zang voor haar rekening neemt. Voorts Mark Gatland op bas, Rudy Burrel op drums en zijn zoon Ethan Galloway eveneens zang. Dit resulteerde eerder in parels van albums 'Still Standing' (2017) en 'Out Of The Mind' (2018). Met 'Nostalgia For Infinity', ondertussen al de vijfde plaat van deze topartiest, spreidt Hats Off Gentlemen It's Adequate een veelkleurig klankentapijt uit, waardoor je zijn muziek niet kunt labelen. Dat trekt ons nog het meest over de streep.
Dat laatste komt al tot uiting bij “Century Rain”, voortdurend lijnen aftasten van elektronisch vernuft, het koppelen van melancholische zangpartijen en daar streepjes experimentele muziek aan toevoegen, dat is de rode draad op die eerste song, maar ook op de volledige schijf , zo blijkt.
'Nostalgia For Infinity' is, volgens we vernamen, trouwens een concept plaat over de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving met zeven nummers geïnspireerd door scifi-auteur Alistair Reynolds. Die kwetsbaarheid kom je geregeld tegen op deze pracht schijf. Neem nu “Twin Earth” dat aanvoelt als een trip naar een onontgonnen wereld, als je je fantasie voldoende de vrije loop laat. Elke song is bovendien weer een ander hoofdstuk, van nostalgie en melancholie; of alle registers worden opengegooid en een andere vocale inbreng wordt er aan toegevoegd.
Telkens zet Hats Off Gentlemen It's Adequate je bewust op het verkeerde been. Soms doet het wat denken aan wat Pink Floyd ooit deed, als bij “Voyager”; we weigeren bewust te verwijzen naar een artiest of band, maar deze band is vooral uniek in wat ze doen, door een trend van verrassen, je op het verkeerde been zetten, en telkens weer een andere onverwachte wending te geven aan het geheel - zowel vocaal als instrumentaal; het wordtverdergezet bij songs als “Nostalgia For Infinity” tot afsluiter “Sixth Extinction”.
Hats Off Gentlemen It's Adequate brengt een veelkleurig kunstwerk uit, waar niet alleen aan stijlbreuken wordt gedaan. Ook qua muzikale inbreng gaat het alle kanten uit. Over de hele lijn voelt de plaat dan ook aan als een avontuurlijke ontdekkingsreis door adembenemende landschappen, waar hobbelige valleien, stormachtige watervallen en paden boordevol bloemenpracht elkaar ontmoeten en je verwonderen.
Je vindt Hats Off Gentlemen It’s Adequate overal, of dat nu op onze planeet is of ergens ver verwijderd van ons heelal. Deze bijzonder veelkleurige schijf prikkelt je eigen fantasie. 'Nostalgia For Infinity' is een kunstwerk, waar je alle kleuren van de regenboog tegen komt.
Tracklist: Century Rain 09:17, Twin Earth 05:59, Ark 11:47, Nanobotorna 5:26, Chasing Neon 05:34, Glitterband 05:32, Conjoiners 04:31, Scorpio 01:19, Inhibitors 03:25, Nostalgia For Infinity 06:59, Voyager 05:50, Sixth Extinction 04:06
Die Gentlemen Of Verona , intussen een trio, houden we al een pak jaar in het oog . Hun drie vorige cd’s wisten ons steeds te overtuigen . De rauwe , ruwe melodieuze sound , de gortdroge drums in de onrustige ritmiek , de broeierige , bezwerende , spannende melodie , en de vrouwelijke vocals van Debby Termonia stralen een donkere dreiging uit . Hier worden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de ladybands L7 en Babes In Toyland jaloers van. Het dichtst neigen ze nog naar het onvolprezen Chunkbelly van zangeres Kristine Verdonck uit onze eigen regio Kortrijk- Gent , die midjaren 90 verrassend klonken met enkele EPs . Die nostalgie dwarrelt rond bij Gentlemen Of Verona . Een doorleefd venijnig , indie/garagerock’n’roll -end noise geluid …
Op die nieuwe plaat wenst het combo een soundtrack uit te bouwen, een back to the future , die de nineties in een sixties jasje stopt en het naar 2016 brengt . Er schuilen ontelbare verwijzingen naar personen , gebeurtenissen en voorwerpen die hun fascinatie hebben en de band heeft gevormd tot wat ze nu zijn …Warren Ellis , één van de bepalende figuren bij Nick Cave hielp zelfs mee en dat komt band en plaat ten goede. Interessant plaatje … Nu benieuwd naar de movie?
Die Gentlemen of Verona moeten we goed in het oog houden , hoor . Ze zijn al toe aan hun derde cd, die het titelloze debuut en het in 2010 verschenen ‘Brutally honest’ opvolgt .We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgt! Hier zouden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland goedkeurend ja knikken.
Die lijn van de vorige cd’s wordt voortgezet , indiegaragerockend , maar iets subtieler en verfijnder soms dan voorheen; een aanstekelijke, broeierige en bezwerende sound , een intense opbouw die durft te exploderen; stevige, snedige hitsige ritmes door de rauwe melodieuze gitaren, pompende bas, denderende drums en een zang om U tegen te zeggen . “Oh” en “Beg” zetten deze toon , en klinken indrukwekkend . Heerlijk . De andere songs moeten echt niet onderdoen en met “Daylight” , “Rachel” , “Get it on” en “I wanna have” is hun visitekaartje onkreukbaar .
Sterk nieuwe plaat trouwens, al voor de derde keer, en dat doen weinigen hen na …
Ondanks de crisis in de muziekindustrie zijn er nog genres die je nooit hoort op de radio of waar weinig of geen publiciteit wordt voor gemaakt, en toch verkoopt het als zoete broodjes.
Zonder enige twijfel behoort reggae tot deze categorie en enkele weken na het verjaardagsfeestje van Lee Scratch Perry in de Vooruit hadden de mensen van Democrazy het reggaeminnend publiek ditmaal uitgenodigd voor een avondje swingen op Gentleman And The Evolution. Ook al mag een groep als Gentleman & The Evolution voor de modale muziekliefhebber volslagen onbekend zijn, toch slaagde deze Duitser er in om de Vooruit zo goed als vol te laten lopen.
Gentleman And The Evolution hadden voor hun huidige toer (naar het schijnt stoppen die niet met toeren) hadden Soja als voorprogramma meegebracht. Voor mij onbekend maar bij de eerste tonen ging de massa meteen (tja) massaal uit de bol. Door de grote hoeveelheid van iets wat normaliter verboden is (ja hoor, gisteren had het rookverbod in de Vooruit een bijna surrealistische betekenis), de vele rasta’s en een feestvierend publiek had je meteen de indruk dat je in Kingston was belandt. Soja’s reggaemuziek is er één met een hoog popgehalte. Muzikaal niks vernieuwend maar het swingt als een trein en niets kon beter dienen als ideale opwarmer..
Na bijna een uur dolenthousiast te hebben gespeeld gaven ze de fakkel over aan Otto Tillman. Na het uitbrengen van vijf cd’s mag deze Duitser zich zonder twijfelen rekenen tot één van de meest succesvolste reggae-acts van het moment. In thuisland Duitsland haalt hij moeiteloos de eerste plaats van de hitparade maar sinds een paar jaar lijkt ook de rest van de wereld te vallen voor de reggae van deze man, tot in Jamaica toe! Otto werkte samen met de grootste namen uit het actuele reggaemilieu en hij moet het vooral hebben van mond aan mondreclame, ook wel te vertalen als hard werken door op te treden.
Vanaf de eerste minuut is het duidelijk dat Otto een megafeest wil, zelfs als het moet door de muziek een beetje in een vergeethoekje te duwen want het moet gezegd worden : zelden zag ik een man zijn publiek zo gemakkelijk bespelen (want geef toe, doe het maar na om een bomvolle Vooruit gedurende 20 nummers met de armen doen zwaaien en de aansteker in de lucht te houden) maar zoals gezegd, draait hij er ook zijn hand niet voor om door een geweldig nummer op te schorten met slogans die tot doel hebben de concertmeute aan het dansen te laten blijven.
De kritische mens moet echter ook naar de muziek luisteren en het moet gezegd worden: dit is een groep waar geen plaats is voor subtiliteit en dat merk je ook zelfs niet in hun boodschappen want soms tot vervelens toe hoor je Otto het publiek met slogans bestoken die klinken als “Keep the fire burning” of andere van deze reggaeclichés.
Muzikaal verviel Gentleman & The Evolution ook regelmatig in platgereden reggaedeuntjes dat door de mooie vocals van Tamika (in het dagelijks leven mevrouw Tillman) soms omgevormd werden tot mooie soulliedjes. Maar geen mens die zich daar aan stoorde en deze band wist dan ook dat ze gewoonweg om het in hun woorden te zeggen, het vuur brandende moesten houden…en dat deden Gentleman & The Evolution en verve!
Zeker bij de uitvoering van hun hit “Celebration” die de Vooruit door de meebrullende massa bijna deed daveren. Muzikaal niet meteen de hoogvlieger maar als feest kon het wel tellen en dat was voor de bezoekers van dit concert de reden waarom ze naar hier waren afgezakt. Dus toch een geslaagde avond…
Organisatie: Democrazy, Gent
Eigenlijk heb ik wel een boontje voor Belgische muziek. Noem het patriotisme (dat is het zeker niet) of wat dan ook maar als er in dit Belgenlandje een groep opduikt waarvan je een “wow”-gevoel hebt dan ben je dubbel gelukkig.
De undergroundpers is laaiend wild van hun nieuwe album ‘Brutally honest’ (wij ook, of wat dacht je?) en vanaf het moment dat je de CD in je speler steekt, weet je waarom : loeiharde en vlijmscherpe rock met vrouwelijke vocals, een garagesound die je terug doet denken aan het betere werk van Touch & Go en een frontvrouw om van achter over te vallen.
En kijk, op momenten dat ze het podium niet onveilig maakt, wil Debby zelfs een uitgebreide babbel met ons doen!
HALLO, ZEG HET EENS….ZIJN HET ALLEMAAL ZULKE VRIENDELIJKE MENSEN IN VERONA?
DEBBY TERMONIA: Vreemde openingsvraag! Maar euhm... Om hierop te antwoorden: Jazeker!
Afgelopen zomer kwamen we tijdens een vakantie in Verona terecht. Een erg aangename verrassing. Fijne mensen, gezellige straten, lekker eten... Niets dan lof dus over Verona.
Het enige minpunt is wel dat ze daar een beetje achterdochtig zijn. Zo staan er aan alle invalswegen van de stad camera’s waarmee de ordediensten de nummerplaten van vreemde auto’s fotograferen. Als je in de stad wil overnachten moeten de hoteliers je kenteken aan de plaatselijke politie doorgeven. Als dat niet gebeurt, slepen ze je wagen weg.
Beetje vreemde werkwijze. Maar ja... Zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden.
WE ZULLEN ER REKENING MET HOUDEN ALS WE DAAR OOIT VERZEILD GERAKEN. JULLIE ZIJN EEN VRIJ NIEUWE GROEP MAAR TOCH HEBBEN JULLIE REEDS 2 CD’S OP JULLIE ACTIEF. ZIJN JULLIE WORKAHOLICS?
DEBBY : Wij? Workaholics? Mmmm... Misschien een beetje. Want voor ons was het gewoon vanzelfsprekend dat die tweede plaat er zou komen.
We bestaan ondertussen 3 jaar. Dat is één plaat om de 18 maanden. Geen slecht gemiddelde, toch?
Voor ons is het schrijven van nummers trouwens geen echte opdracht. Het gebeurt gewoon. Al hebben we voor deze plaat wel enkele bewuste schrijfsessies moeten inlassen. We speelden zo vaak dat we soms gewoon geen tijd hadden om te repeteren en aan nummers te werken. Daarop pasten we de deadline-techniek toe. We kruisten een datum aan in onze agenda’s. Voor die dag moesten al onze nummers klaar zijn. Die methode bleek te werken. Onder tijdsdruk presteren we het best.
ZOU IK OOK MOETEN DOEN… HET EERSTE WAT IK DACHT TOEN IK JULLIE HOORDE WAS DAT JULLIE NIET ECHT BELGISCH KLONKEN……
DEBBY: Dat is fijn om te horen! Wanneer we zelf naar platen luisteren merken we altijd een groot verschil op tussen buitenlandse en Belgische muziek.
De manier waarop groepen uit ons land hun muziek opnemen, mixen of masteren herken je meteen. Ze klinken te zuiver. Soms zelf een beetje te braaf.
Tijdens het opnemen kozen we resoluut voor de manier waarop heel wat Amerikaanse garageplaten opgenomen worden. Het mocht allemaal wat vuiler en rauwer klinken. Ook tijdens het mixen en masteren zagen we er nauwlettend op toe dat de weerhaakjes niet verdwenen. Het moest gewoon knallen. Zonder pardon!
EN DAT WERKT BLIJKBAAR OOK… DOORDAT JULLIE MOEILIJK TE CATEGORIZEREN ZIJN, BESTAAT ER GEEN GEVAAR DAT JULLIE DAARDOOR EEN BEETJE UIT DE BOOT VALLEN QUA PERSAANDACHT EN ZO?
DEBBY : Het is in België sowieso niet makkelijk om de pers te halen. In ons kleine landje varen de meeste magazines en kranten mee met de stroom. Tegenwoordig zijn de spotlights gericht op jonge bands die springerige poprock maken. Ook folk en retro-stuff doen het goed.
Of zoiets niet frustrerend is? Niet echt. Het geeft ons de vrijheid om ons eigen ding te doen.
We hoeven ons geen zorgen te maken of een nummer radiovriendelijk genoeg is. Wij houden ons alleen met de kwalteit van de song bezig. Net zoals onze grote voorbeelden dat doen. Die draaien ze trouwens ook zelden of nooit op de radio. Kan jij je nog herinneren wanneer je voor het laatst Grinderman, Iggy Pop of Jon Spencer Blues Explosion op de radio hoorde? Ik niet.
IK HEB GEEN RADIO DUS AAN MIJ MOET JE HET NIET VRAGEN… OVER PERS GESPROKEN….ENKEL MAAR POSITIEVE REVIEWS GEZIEN. VERTAALT DIT ZICH OOK NAAR HET PUBLIEK?
DEBBY: Die positieve recensies zijn erg leuk. Maar ze zijn erg tijdsgebonden aan de release van een album. Ook de positieve mond-aan-mond reclame na een optreden is erg belangrijk. Als we van een concertorganisator te horen krijgen dat hij ons boekte omdat een van zijn vrienden laaiend enthousiast was na het zien van onze show, dan doet dat enorm veel plezier.
Een goede recensie is een ding, maar je moet het als groep natuurlijk ook op het podium kunnen waarmaken. En dat doen we.
AAN JULLIE CD HEEFT ER HEEL WAT BEROEMD VOLK MEEGEWERKT.
ZIJN JULLIE ZELF OP ZOEK NAAR DIE MENSEN GEGAAN OF ZIJN ZE ZELF NAAR JULLIE TOEGESTAPT?
DEBBY: Door ons werk leerden we Willy Willy en Frankie Saenen kennen.
Ze vonden dat we leuke muziek maakten. Wanneer we elkaar tegen het lijf liepen, kwam de band altijd wel eens ter sprake. Toen we aan onze nieuwe plaat werkten hadden we voor een van onze nummers een dreigende piano-riff in gedachten. Omdat niemand van ons dat instrument op de juiste manier kon inspelen, belden we naar Frankie. Hij is drummer, maar speelt een aardig stukje piano. Hij doet dat op een erg percussieve manier. Na enkele takes stond de juiste pianoriedel op band. Willy Willy voegde daar dan nog een ijzingwekkende gitaarsolo aan toe. Alles verliep zonder moeite. Ze wisten meteen wat we nodig hadden. Het zijn echte vakmannen. Het was ook een erg vreemde ervaring. Toen we tieners waren, gingen we naar optredens van The Scabs en hingen er posters met Frankie en Willy in onze slaapkamer. Nu stonden die kerels in onze studio te spelen. Helemaal uit vrije wil. Gewoon omdat ze onze muziek tof vinden. Dat is toch wel straf, hé?
IK HEB JULLIE MUZIEK NOG NOOIT LIVE GEHOORD MAAR AFGAANDE OP JULLIE CD HEB IK MAAR EEN GEDACHTE : WAT EEN FANTASTISCHE LIVEBAND MOET DAT ZIJN EN ALS JE DE FOTOS ZIET DAN GEEFT DEBBY ZICH HELEMAAL, NIET?
DEBBY: Wanneer we live spelen zetten we ons in voor 100%. Tijdens zo een optreden gaan we volledig op in onze muziek. Dan vergeten we even wat er buiten het podium gebeurt. Een erg vreemde ervaring. De dag na een optreden sta ik gegarandeerd vol met blauwe plekken. Ik heb dan vaak geen flauw benul waar die vandaan komen. Maar als ik de foto’s van onze live-optredens zie, is dat mysterie snel opgelost.”
OM DAAR WAT VERDER OP TE GAAN, IS ER EEN GROOT VERSCHIL TUSSEN DE GROEP LIVE EN OP CD?
DEBBY: “Eigenlijk niet. Op cd kunnen er wel enkel extra gitaren of arrangementen staan, maar in principe klinkt alles hetzelfde. De basistracks van de cd zijn ook live ingespeeld. Op vier uur stonden ze op band. Allemaal samen in een ruimte. Zonder clicktrack want dat beïnvloedt de spontaniteit. Maar zoiets kan natuurlijk alleen maar als iedereen op elkaar ingespeeld is en zijn instrument ten volle beheerst.
IK KON HET OOK NIET LATEN OM DEBBY TE VERGELIJKEN MET PJ HARVEY, RAAK JE DAT NOOIT BEU?
DEBBY: Stilletjes aan wel, ja. Het stemgeluid lijkt misschien wel wat op elkaar. Maar dat beschouw ik eerder als een compliment.
Bij deze tweede plaat heeft de muziek meer raakpunten met dingen als Jon Spencer Blues Explosion, Iggy Pop, Urban Dance Squad en Rage Against The Machine.
’BRUTALLY HONEST’ IS DAT GEEN VETTE KNIPOOG NAAR GROEPJES DIE ENKEL ROCK ’N ROLL MAKEN OM TOT EEN BEPAALDE SCENE TE BEHOREN?
DEBBY: Niet echt. De titel verwijst gewoon naar de manier waarop we met onze muziek omgaan. What you see is what you get. Gewoon erg opwindende rock’n’roll. Zonder marketingtrucs.
JESSE HOFF HEEFT EEN SPECIALE GITAARVERSTERKER VOOR JULLIE GEMAAKT. HOE KON JE ZO IEMAND OVERTUIGEN? IK BEDOEL DIE MOET TOCH STERK IN DE GROEP GELOVEN OF NIET?
DEBBY: De man kwam ons tegen op my space. Hij vond onze muziek goed en stuurde ons een mailtje om ons te complimenteren.
Toen we hem googleden bleek hij de gitaartechnieker van o.a. The Black Crows, Jeff Beck, Eric Clapton en The Verve te zijn. We stuurden hem dan ook een mailtje om hem wat tips i.v.m. ons gitaargeluid te vragen. Voor we het goed en wel beseften,werkte hij aan een gitaarversterker die speciaal op ons geluid afgestemd was. We zijn het ding persoonlijk in London gaan oppikken. Jesse trok een hele namiddag voor ons uit.
Hij demonstreerde de amp en deed nog wat kleine aanpassingen. Het geluid van de versterker paste perfect bij onze plaat. Ook live heeft het versterkertje heel wat bijval.
Na elke show komen de gitaarliefhebbers uit de zaal naar het kastje kijken.
En dat is ook begrijpelijk: Vooraan schroefde Jesse een plaatje waar het woord ‘Lajzy’ staat. Een verwijzing naar zijn eigen bijnaam ‘Lazy J’. Ik zag trouwens dat nu ook Pete Thownsend van The Who een Lazy J-versterker heeft. Qua referentie kan dat wel tellen.
JULLIE PLAAT IS IN EIGEN BEHEER OPGENOMEN. HOE VOELT DAT VOOR EEN GROEP IN EEN TIJDPERK WAAR MUZIKANTEN GECONFRONTEERD WORDEN MET DOWNLOADS HIER EN DOWNLOADS DAAR?
DEBBIE: Downloads zijn de toekomst. Onze eerste plaat werd trouwens exclusief uitgebracht door het Belgische download-label THE WAB.
We hebben er geen enkel probleem mee dat onze muziek zich over het internet verspreidt.
We lieten de cd persen omdat heel wat mensen, waaronder wijzelf, veel plezier beleven aan zo een schijfje. Wat naar de hoes kijken, de inlayteksten lezen... Voor wie dat overbodig vindt, is er nog de downloadversie op iTunes.”
HET LAATSTE WOORD IS AAN JULLIE……………….
DEBBIE: Mooi zo! Dan kunnen we even reclame maken.
‘Brutally Honest’ is het makkelijkst te verkrijgen via www.gentlemenofverona.com of tijdens optredens. MP3-liefhebbers vinden ons op iTunes. Haal dus je geld maar boven en... BUY IT NOW! Hahahaha..”
INFO http://www.gentlemenofverona.com
In 2008 kwam het garage rock’n’rollende Gentlemen Of Verona aandraven met een pittig gedreven titelloze debuutplaat. Ze leunden toen nauw aan de begindagen van Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), het rauwe The Kills, de ‘Fever to Tell’ van Karen O’s The Yeah Yeah Yeahs en het onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland. We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgde!
Het aanstekelijke geluid zetten ze duidelijk verder in de opvolger ‘Brutally honest’. Ze kregen belangvolle tips en er waren bijdrages van o.m. Frankie Saenen (The Scabs/The Kids), boegbeeld Willy Willy en Jesse Hoff, die de gitaarversterking een elektronische tint gaf. Een voller geluid dus, een broeierige intensiteit en balancerend tussen de rauwheid en een puur poprock geluid.
Het is een opwindend boeiende plaat geworden, die vooral Polly Harvey en Karen O door de mangel haalt; de rockende “Drivr” en “Jade” staan mooi naast het sfeervolle “Tape hiss” en het opbouwende “Wasted”. En tot slot haalt het kwintet alle invloeden en variaties uit de kast op “Goodbye”, die op verbluffende en overtuigende wijze de tweede cd besluit. Sterke plaat van de Limburgers …
Info op http://www.gentlemenofverona.com
Meer en meer garage rock’n’roll bands stellen een zangeres voorop; bij Gentlemen Of Verona horen we Debby Termonia, die vocaal leunt aan Polly Harvey en Beth Ditto van The Gossip. Een rauw, ruw, soms smerig geluid dat rockt en pit heeft door de heldere stem van Debby. Overwegend horen we opwindende, energieke songs: “Blackguard”, “High heels”, “Ugly Tina, “Blowsy face” en “Call me on my mobile”. Op een paar songs neemt het gezelschap wat vaart terug én houden ze het op een aanstekelijk, broeierig geluid: “Better & more”, “Rock gorilla”, “Bang bang” en afsluiter “Wanna have it” hebben een spannende opbouw, vervelen niet en zijn een aangename afwisseling binnen het stevige materiaal. “If” is de meest sfeervolle song van dit overtuigend debuut, die zweert aan het rauwe The Kills en The Yeah Yeah Yeah en het oude onvolprezen L7 en Babes In Toyland verwerkt.
Info http://www.gentlemenofverona.com
Nederlands 
Français 
