‘Untethered’ is het album met de laatste opnames die Robert Fisher met zijn band Willard Grant Conspiracy maakte vóór zijn voortijdige dood op 12 februari 2017. Fisher was het enige constante lid van de Conspiracy, die uitblonk in funeral rock, donkere americana en country noir. Vrolijk werd het nooit bij Fisher en zijn Conspiracy en dat verbeterde uiteraard niet toen de kanker hem op de hielen zat.
Het hele album werd nog net afgemaakt vóór zijn dood, maar de tapes zijn pas dit jaar weer opgedoken en tot leven gebracht door zijn compadre David Michael Curry die de jongste jaren zowat het tweede vaste bandlid was. ‘Untethered’ heeft onmiskenbaar iets van een testament, een beetje als de laatste albums van Leonard Cohen en David Bowie toen die hun einde voelden naderen. Of zoals Johnny Cash de dood nog recht in de ogen keek op zijn American Recordings.
Het postume album opent met het atypische, op een elektro-ritme drijvende (I am a) “Hideous Beast”. Wou Fisher zijn fans voor zijn mochten die hem als een heilige willen afschilderen? Het zou zomaar kunnen.
Daarna is het vintage Willard Grant Conspiracy met “Do No Harm” (when I sleep) en “All We Have Left”, twee typische afscheidsliedjes met de Conspiracy-sound als een grote stempel over die melancholische, breekbare en toch zware stem van Fisher. Americana en country zijn ver weg, maar deze funeral blues raakt je tot op het bot. Cello en violen blenden mooi met de warme gitaarsound.
Op “26 Turns” klinkt Fisher alsof hij naast je in de zetel zit. Het is een klein en nietig niemendalletje van een song, maar uit Fisher’s strot en met wat drama van de violen treft ook dit meteen doel. Zo traag zingend heeft Fisher’s stem iets van die van (de oudere) Lou Reed, wat je ook hoort op “Chasing Rabbits”.
Daarna neemt Fisher afscheid van geliefden op het fluisterend gezongen “Let The Storm Be Your Pilot” en het ambigue liefdeslied “Love You Apart”. Herinneringen ophalen doet de Conspiracy-zanger in het instrumentale “Margaret On The Porch” dat eerst knispert als een haardvuur en dan uitdooft en op “Saturday With Jane”.
Sommige tracks lijken maar vage schetsen, zowel in teksten als in de muziek. Vluchtig opgenomen en niet in de diepte uitgewerkt zoals het oudere materiaal van de Willard Grant Conspiracy. Met arrangementen die er later –met veel liefde en respect - opgekleefd zijn. Het instrumentale walsje “Two Step” is er zo eentje. Andere tracks op ‘Untethered’, zoals het slepend van funeral blues naar funeral gospel hinkelende “I Could Not”, spookten duidelijk al langer door het hoofd van Fisher.
“Share The Load” klinkt meer als een uitnodiging dan als een volwaardige song, maar is tegelijk zo oprecht dat je kippenvel krijgt. Op “Unthetered” (ongebonden) kijkt Fisher een laatste keer achterom of er geen losse eindjes meer moeten aan elkaar geknoopt worden, om dan het laatste eind alleen te gaan op “Trail’s End”.
Willard Grant Conspiracy ademde altijd al verdoemenis, verdriet en melancholie, maar nooit was afscheid zo tastbaar en oprecht als op ‘Unthetered’.

John Grant heeft z’n derde solo album klaar en hij mag dan al afgerekend hebben met heel wat demonen in zijn hoofd , het is een onmiskenbaar talent als sing/songrwiter die naar het koele Noorden is verhuisd. Hij klinkt scherp , kritisch, eerlijk maar is ook geestig tegenover zichzelf en de wereld om zich heen . De elektronica voert hier de boventoon , maar hij graaft graag in softe ’70s psychepop . De vocals worden wel eens vervormd en hij geeft een aparte toon aan zijn sound . “You & Him” is de samenwerking met Amanda Palmer en ook Tracy Thorn (EBTG) is van de partij op “Disappointing” .
In wat we te horen krijgen op songs als  “Down here” , “Black blizzard” , “No more tangles”, “Voodoo doll” en de titelsong toont de diversiteit van zijn songwriterschap aan die net dat bijtend sarcasme, ontroering en zaligheid samenbrengt .

In de reeks “Hoe zou het nog zijn met…30 jaar later” werden de spotlights afgelopen donderdag gericht op Grant Hart. Als mede-oprichter van het invloedrijke 80ies undergroundtrio Hüsker Dü en met een reputatie van voormalig junkie heeft deze innemende Amerikaan alles in huis om zich een cult figuur pur sang te noemen. Na zijn gedwongen ontslag uit Hüsker Dü ruilde Hart de drumkit in voor een elektrische gitaar en stortte zich in een aanvankelijk niet onaardig solo avontuur. Op zijn debuut ‘Intolerance’ (‘89) verrijkte hij de muziekgeschiedenis en passant met het tijdloze “All Of My Senses”, en daaropvolgend blikte hij met het nieuwe powertrio Nova Mob begin jaren ’90 twee fraaie albums vol doorleefde gitaarrock in.

Het jongste decennium leidde Grant een schijnbaar wat teruggetrokken bestaan en liet hij zich maar sporadisch opmerken, o.a. tijdens een eenmalig benefietoptreden met zijn oude Hüsker Dü ‘maatje’ Bob Mould, of als gastvocalist op het derde Arsenal album ‘Lotuk’. Toen na tien jaar radiostilte met ‘Hot Wax’ (‘09) dan toch weer een nieuw album verscheen leek niemand daar echt wakker van te liggen. Met de release van de puike rarities collectie ‘Oeuvrevue’ en een aantal reissues kwam Hart eind vorig jaar plots terug wat aan de oppervlakte. De hernieuwde aandacht leverde hem een ticket op richting Europa waar hij momenteel in zijn dooie eentje een clubtour afwerkt. De immer sympathieke patron van de 4AB club Patrick Smagghe moest dan ook geen twee keer nadenken toen de iconische Amerikaan op zoek ging naar een Westvlaams podium om de versheidsdatum van zijn back catalogue te testen.

Met Grant’s muzikale staat van dienst laat een beetje fan zich al vlug verleiden tot al te hoge verwachtingen, maar met cultfiguren weet je maar nooit. Zouden we een overjaarse troubadour op akoestische gitaar te zien krijgen, of dan toch een glimp kunnen opvangen van het strijdvaardige alt.rock icoon van weleer? Het bleek gelukkig het laatste. Met een zelden geziene rauwheid gooide Hart zich in een mistig strijdtoneel, nonchalant heen en weer strompelend tussen de microfoon en zijn gitaar amp waaruit hij voor elk nummer de juiste distortiongolf wist te knijpen. Een hoogbegaafd gitarist is ex-drummer Hart echter niet, een begenadigd zanger des te meer. Na een ronduit verschroeiende start kwam zijn doorleefde stem pas echt goed tot zijn recht tijdens het psychedelisch getinte “You're The Reflection Of The Moon On The Water”.
Hart had in het eerste concertkwartier nog maar weinig woorden gewisseld met het publiek, maar daar kwam geleidelijk aan verandering in. Los van alle sagen en legenden rond zijn muzikaal verleden is de Amerikaan immers de eerste om de iconische beelden rond zijn persoon te doorprikken. Tussen de nummers door ontpopte hij zich gaandeweg tot een alerte meestercynicus die dolde met de eerste rijen van het publiek en grapjes over zijn typische vibrato stem demonstratief in het rond strooide. De sfeer in de dun bevolkte doch intieme 4AD werd hierdoor heel relaxed en spontaan, zo spontaan zelfs dat we er wat aan twijfelen of Hart zich aan een vooraf ingestudeerde setlist hield.
In ieder geval kreeg het publiek de vooraf aangekondigde bloemlezing uit ’s mans beste werk. Maar zoals de recente ‘Oeuvrevue’ verzamelaar duidelijk aangeeft dateren de echt klassieke Hart songs toch wel van twee decennia terug. Het hemelse gitaarpopjuweeltje “2541” uit zijn solodebuut en de Nova Mob classics “Admiral Of The Sea” en “Little Miss Information” horen daar wat ons betreft zeker bij.
Hart zette het publiek heel even op het verkeerde been door op een bepaald moment zijn gitaar te stemmen op de tonen van een Hüsker Dü intro, maar even later werd het 4AD publiek dan toch naar de 80ies gecatapulteerd met de underground evergreen “Don’t Want To Know If You Are Lonely” en een doorleefd “Sorry Somehow”; beide Hart composities zijn afkomstig van het iconische ‘Candy Apple Grey’ album waarmee Hüsker Dü in ’86 de deur wagenwijd openzette voor Dinosaur Jr., The Pixies, The Lemonheads, Buffalo Tom en ander melodieus gitaargeweld die de 90ies zouden kleuren.

Geheel in de traditie van een singer-songwriter optreden nam een nu volledig ontspannen Hart op het einde van de set enkele verzoekjes aan. Ondergetekende viel hier in de prijzen en werd prompt op zijn wenken bediend met een rauwe versie van Hart’s figuurlijke ode aan de Duitse ruimtevaartpionier “Wernher Von Braun”. Met een ander geschiedkundig epos, “The Last Days of Pompeii”, nam de Amerikaan een beetje abrupt afscheid, maar even later zouden we de man onverwacht nog eens tegen het lijf lopen. Aan de gevel van de 4AD bewees Hart met verve dat mannen wel degelijk kunnen multitasken: anekdotes vertellen over ‘the life on the road’ en het gemiddelde IQ van Slayer fans, een versleten Hüsker Dü plaat signeren, gewillig poseren met fans, en tussendoor ook wat CDs aan de man brengen. Dit zijn het soort details die een optreden in een kleine club groots maken, dus Patrick, als er morgen een mailtje van Bob Mould binnen komt dan weet je wat er te doen staat!

Voorafgaand aan Grant Hart konden we nog een handvol nummers meepikken uit de set van publieksopwarmer Pauwel De Meyer. Op het eerste zicht een onbekende figuur in ons muzikaal geheugen, maar na wat speurwerk bleken we deze jongeman uit de regio Sint-Niklaas toch reeds eerder te hebben ontmoet. We herinneren ons immers nog levendig het optreden van Devendra Banhart op Pukkelpop 2007, waar plots een jong kereltje het podium op mocht om samen met Banhart een eigen nummer te brengen; wel, dat bleek bij nader inzien de toen amper 17-jarige De Meyer te zijn. Op de planken van de 4AD deed de ontwapenende jongeman ons eerder denken aan de begindagen van oppermelancholicus Tom McRae. Een talent is De Meyer zeker, want maar weinigen komen weg met “Not Yet” van The Veils zonder het schaamrood op de wangen.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Zaterdagnamiddag, drie uur, buiten is het vierentwintig graden, en de terrasjes rond de Beurs zitten bomvol met mensen die van de eerste echte lentedag genieten. Wij zijn echter opweg naar de donkere clubzaal van de Ancienne Belgique: net zoals onlangs by Kyuss, was de belangstelling voor het concert van John Grant zo groot, dat er een matinee-concert ingelast werd, dat ook op één, twee, drie uitverkocht was.

Tien jaar geleden, zou John Grant, toen leider van het indie-rock zestal The Czars, wellicht vol ongeloof gereageerd hebben moesten ze hem verteld hebben dat hij in 2011 voor volle zalen zou spelen.  Hoewel The Czars goeie kritieken kregen, hielden ze het in 2004 voor bekeken bij gebrek aan succes.

In 2010 was John Grant’s solo-debuut ‘Queen of Denmark’, opgenomen met de leden van Midlake, een van de sterkste platen van het voorjaar. Vorige zomer zagen we John Grant in de Handelsbeurs, tijdens het Boomtown festival. Toen viel de set wat tegen, door het overwicht van de drums, waardoor de stem van John Grant niet kon schitteren. We waren dus benieuwd naar de bezetting en de uitvoering in de AB-club.
Geen uitgebreide band deze keer, een vleugelpiano en een tweede keyboard speler konden al doen vermoeden dat het een intiem concert zou worden.

John Grant had er zin in, hij begon met zich te verontschuldigen bij het publiek omdat ze bij zo een lekker zomerweertje in een donkere, zwetigere club naar hem moesten komen luisteren, en zou tijdens het hele, anderhalf uur durende concert, voortdurend over zijn ervaringen vertellen.
Het eerste nummer, “You don’t have to”, was meteen al een staalkaart van hoe heerlijk John Grant’s teksten vloeken met de melodie: het nummer begint heel romantisch, maar bevat wel zinnetjes zoals: “Remember how we used to fuck all night long, neither do I because I always passed out”. Niet meteen een typische romantische heteroseksuele ballade dus, hoewel het nummer perfect op Radio Eén na de zondagsmis kan gedraaid worden, als je even niet op de teksten let. John Grant houdt er duidelijk van om de donkere, fucked up kant van zichzelf en anderen op te roepen, maar altijd met een sarcastisch gevoel voor humor, waarbij het duidelijk wordt dat hij zichzelf eigenlijk niet zo serieus neemt. Dat bleek nog meer toen hij een meisje op de voorste rij aanmaandde om even ziek en fucked up te zijn als hijzelf.
Grant groeide op in Michigan, en verhuisde op zijn elfde naar Denver, Colorado, waar hij door op de highschool altijd als een buitenstaander behandeld werd. Heimwee naar de vroege onschuld van de kindertijd in Michigan, en gevoelens van verwarring en vervreemding, ook door zijn homoseksualiteit, zijn dan ook de grote thema’s van John Grant’s nummers.
Van namiddag werden we heen en weer gevoerd tussen die twee uitersten:  onschuld en nostalgie in “Marz” , over de snoepwinkel uit zijn jeugd, “Fireflies “ , over vuurvliegjes en het lokale kerkhof, en “Little pink house” , een nummer van The Czars, over het huis van zijn grootmoeder, en vervreemding, angst en woede in “Sigourney Weaver”, (de Aliens die je ieder moment op de nek kunnen springen), “Drug” en “Silver plate club”.
Midden in de set werden de songs wat luchtiger qua melodie, met honky-tonk en ragtime elementen, in nummers zoals “ Chicken bones” en “ Jesus hates faggots”. Dit middenste deel van het concert bleef het minst aan de ribben plakken, deze nummers waren beter gediend met een volledige live bezetting met drums en gitaren. De eenvoudige piano arrangementen in deze nummers deden ons hier iets te veel aan de spreekwoordelijke pianist in de hotellobby denken.
Gelukkig schakelde John Grant voor het laatste deel van zijn anderhalf uur durende set terug over naar de fucked up lovesongs en melancholische ballads waar zijn gouden bariton het best tot zijn recht komt.

John Grant bleef meesterlijk controle houden, net als je dacht dat het toch iets te melig werd, zette hij je op het verkeerde been met een tekst als ‘I wanted to change the world, but i could not even change my underwear, and when the shit got really, really out of hand, i had it all the way up to my hairline”. Je tegelijkertijd ontroeren en sardonisch doen lachen, er zijn weinigen die het kunnen, maar John Grant doet het, en kreeg dan ook een staande ovatie van het oververhitte publiek.
Halfzes ’s namiddags, en de overgang van een zinderend concert naar een zonovergoten Anspachlaan was redelijk brutaal, maar we hadden geen spijt dat we de zaterdagnamiddag niet op een terrasje doorgebracht hadden.

Setlist You don’t have to , Sigourney Weaver, Where dreams go, Marz, Outer space, Chicken bones, Silver platter club, It’s easier, Jesus hates faggots, TC and honey bear, L.O.S., Drug, Queen of Denmark, Fireflies, Caramel, Little pink house

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Een goed gevulde MaZ (= Cactus Club) had zin in nostalgie, als je de reacties van het publiek zag op de jaren-90-icoon Grant Lee Philipps die in die jaren met zijn band Grant Lee Buffalo een grote schare fans wist te veroveren met zijn melodieuze gitaarpop, waarbij zijn stem als een klok een van de grootste wapens van de band was. Het publiek bestond dan ook vooral uit dertigers en ouder, wat op een rockconcert onderhand standaard is.

Er is op zich weinig veranderd aan wat Philipps doet, alleen staat Grant Lee nu alleen met zijn gitaar en stem op het podium, maar hij brengt nog altijd hetzelfde soort songs. Het is een aanpak waar je sterk voor in je schoenen moet staan, maar Phillips wist gewoon heel natuurlijk de zaal in te pakken. De intimiteit van een verkleinde Magdalenazaal hielp daarbij zeker. Zijn soloplaten borduren ook verder op hetgeen hij met Grant Lee Buffalo deed, zonder echter nog de hoogtes te halen van de eerste platen. We hoorden een sterk concert met veel interactie met een nostalgisch publiek, dat op haar wenken bediend werd met vrij veel nummers uit de vroege platen ‘Fuzzy’ en ‘Mighty Joe Moon’. Hoogtepunten waren wat mij betreft een mooie versie van “Happiness” en een al heel lang niet meer gehoorde “Jupiter Teardrops”. Zelfs voor Grant Lee Philipps zelf leek het een trip ‘down memory lane’.

Hij had er duidelijk schik in. Hij wist ons zelfs te vertellen dat er een reünie toer van de band aan zit te komen. Voldoende in ieder geval om ons met een voldaan gevoel huiswaarts te laten keren.

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Grant Moff Tarkin is dromerige Americana straight from our country. ‘Long lost son’ is reeds hun tweede album en baadt in een sfeer van desolate landschappen en verlaten moerassen. Fijne akoestische gitaren gaan over in soms venijnige elektrische stuiptrekkingen en de vocals van zangeres Julax geven alles een zweverig karakter. Voortdurend komen de Cowboy Junkies ons voor de geest, er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden.
De groep durft ook al eens uit te freaken in langere stukken als het bezwerende “Sabah”, beetje Black Mountain zelfs, en dat is een compliment.
Dit album is voorzien van knappe country, folk, rock en blues en gaat nergens de melige kant op. Hier zit muziek in.

Check op www.grantmofftarkin.be of www.myspace.com/grantmofftarkin