KrashKarma + Behind The Veil - A match made in Heaven or Hell
DVG Club bood het scenario voor 'A Match made in Heaven ' of was het nu ‘Hell’?! Met twee bands die als een sterk geoliede machine beide kanten laat horen en zien.
Je kreeg de speelse lichtvoetige kant , met een dosis humor én een duistere, verstikkende walm van de donkerte.
Opvallend naderhand, zowel bij Behind The Veil als bij KrashKarma is elke schakel binnen de band even belangrijk, wat zorgt voor een magisch geheel.
Behind The Veil (*****) volgen we al sinds hun overwinning op Metalworkfest Battle in 2022. Door de vele wissels en andere beslommeringen, bleef de band helaas een beetje slabakken. Onlangs kwam zangeres Delphine De Vusser erbij, wat zorgde voor twee vocalistes, met Sofie Foster. Delphine is binnen de metal scene geen onbekende, o.m. als zangeres bij Bone Of Elk. De sympathieke dame die we spraken vóór haar optreden, ontpopte zich op het podium tot een demonische figuur die iedereen leek te verscheuren met haar rauwe, dreigende stem. Net het contrast met de eerder zalvende vocals van Sofie, zorgde voor een unieke insteek. We wisten daardoor soms niet goed of we nu in de hemel of in de hel waren aanbeland. De band speelde op zijn beurt verbluffende riffs en drums. En iedereen voelde en vulde elkaar aan, zelfs als de band het ietwat liet afweten tijdens een technisch probleem met de bas.
In een wervelende finale bewees Behind The Veil dat ze eindelijk klaar zijn voor die grote stap voorwaarts!
We vernamen dat ze in de studio zitten, en dat er volgende jaar wellicht een plaat zou uitkomen. Ook iets om naar uit te kijken als je dit concert zag.
Ook KrashKarma (*****) omarmt zowel de duisternis als het licht. Het duo kwam met veel show van achter het publiek, met trommel en een luidspreker, in fel licht. Een feestelijke intrede, die ze verder zetten op het podium.
Het duo wordt soms in één adem genoemd met Lacuna Coil, Amaranthe en Slipknot. KrashKarma brengt inderdaad die invloeden samen maar beschikt vooral over een eigen smoel. In elk geval etaleert het duo Niki Skistimas, op drums, en Ralf Dietel, op bas/gitaar, nogal wat muziekstijlen. Een verbluffende sound is het resultaat, alsof hier een ganse band staat. De twee gaan nogal tekeer op hun instrumenten, pure waanzin soms. Ook vocaal sterk overtuigend. Ralf springt op en over het drumstel, terwijl Niki haar drumvellen gor mept en huivert met haar bijzondere stem. Wat een bezetenheid hier!
KrashKarma balanceert tussen licht en donker, speels, grauw én met een vleugje humor. Het pedaal werd telkens fors ingedrukt. Uppercuts worden uitgedeeld. Wat een muzikaal waanzinnige rollercoaster.
Hemel of Hel, telkens word je verweesd achtergelaten. Een wervelend, energiek optreden van het duo, zondermeer. KrashKarma is in ons geheugen gegrift.
Pics homepage @ Virginie Sayoen (V’s Metal Media)
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
'Song Offerings' is de nieuwste explosieve release van de Belgische avant-garde gitarist Julien Tassin en de veelzijdige drummer Nico Chkifi, die voor het eerst hun krachten samen bundelen in geïmproviseerde muziek.
'Song Offerings' doorkruist texturen, kleuren en chaos op gebied van jazz, rock, soundscapes, noise gebed in structuur, improvisatie en experiment.
Het album werd opgenomen tijdens een residentie in Les Ateliers Claus in Brussel in december 2022, en werd nu uitgebracht.
Het zijn zondermeer twee toptalenten, wat we horen in het gevarieerde gitaar - en drumspel. “Cactus Road” is meteen een sterke opener. Op “Dreams Flow” horen we een bevreemdend, experimenteel kantje. De grenzen van hun muzikaal kunnen wordt afgetast. Ze weten elkaar speels, onbezonnen aan te voelen. Het klinkt boeiend en onderstreept de diversiteit, o.m. op het toepasselijke “How Many sounds can you Hear all at once?”. Verder hebben we het korte, zachtmoedige “Everyone is a Creator” en het wondermooie “When danger come to take your hand” , die ingenomen gewaagd klinken. Chaos mag er heersen en de registers kunnen worden opengetrokken op een “If You Know”, “51” en de wonderbaarlijke afsluiter “Eternal”.
Deze virtuozen Julien Tassin & Nico Chkifi gaan voortdurend op zoek naar uitersten in hun instrument, met een dosis improvisatie en experiment. Schitterend spel dus , die ons steeds weet te verrassen.
Julien Tassin stond met Julien Tassin Quartet op de ‘European Jazz Conference’ in de Ha Concerts, samen met de Beren Gieren. Lees hier European Jazz Conference 2024 - De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet - Een boeiend avondje verrassende wendingen en onvoorspelbaarheid (musiczine.net)
Tracklist: Cactus Road 02:18 Dreams Flow 03:18 How Many Sounds Can You Hear All At Once? 02:57 Searcher 05:07 Everyone is a Creator 01:47 When Danger Comes to Take Your Hand 06:16 If You Know 03:58 51 - 00:54 Underlying Intentions 05:28 My Heart is Full 05:41 Eternal 02:09
‘The world As We Love It’ is een plaat die al begin 2011 werd uitgebracht maar die ons toch opmerkelijk genoeg leek om alsnog te recenseren. Pushking is een Russische hardrockband die hoge toppen scheert in eigen land. Om ook buiten de landsgrenzen te scoren hebben ze voor deze ‘The World As We Love It’ alles uit de kast gehaald: tal van verschillende hardrockiconen leverden namelijk een bijdrage tot deze plaat.
Houdt u vast want hier volgt een greep uit de indrukwekkende lijst: Alice Cooper, Paul Stanley (Kiss), Billy Gibbons (ZZ Top), Nuno Bettencourt (Extreme), Udo Dirkschneider, Steve Vai, Graham Bonnet, Joe Lynn Turner, Eric Martin, Steve Lukather, Jorne Lander en dan vergeten we nog een aantal anderen. Al deze muzikanten horen we terug op een of meerdere van de in totaal 19 nummers.
De songs op zich spelen allemaal op safe en zijn dus vrij braaf, je zou de plaat als een soort trip naar de jaren tachtig kunnen opvatten, de tijd dus waar glamrock en metalballads schering en inslag waren. Wij waren niet wild van meeste tracks maar de vertolkingen van de verschillende sterren maken gelukkig veel goed. Dit zorgt ervoor dat deze schijf verplichte kost is voor fans van genoemde muzikanten en van melodieuze hardrock uit de eighties.
Of Pushking echt de grote sprong naar het buitenland zal maken is een andere kwestie...
Devotchka bracht de cd ‘How it ends’ al in 2004 uit in de VS en pas toen pas de sfeervolle titelsong voor de film ‘Everyhing is illuminated’ werd gebruikt, verkreeg het ensemble airplay in Europa. En zodus geschiedde, de plaat werd pas in 2007 in ons Europees vasteland uitgebracht .
Een niet alledaags instrumentarium van akoestische gitaar, accordeon, viool en bastuba zorgt voor een afwisselend geluid van Balkan, zigeunermuziek, hoempapa, mariachi, americana en sfeervolle pop.
‘How it ends’ is een gevarieerde plaat, bevat een vleugje cabaret en ligt ergens tussen Beirut, Arcade Fire en Dresden Dolls. We horen broeierig en innemend songmateriaal, die een aangename afwisseling vormen tav de aanstekelijke, zwierige zigeunerpopsongs als “The enemy guns”, “We’re leaving”, “Such a lovely thing”, “Viens avec moi” en het instrumentale “Lunnaya pogonka”.
’How it ends’ is de aanzet van een mooie toekomst voor deze beloftevolle band.
Nederlands 
Français 
