Op 4 april kregen we eindelijk “Hungry Child” te horen, het eerste wapenfeit van Hot Chip nadat ze vier jaar geen nieuwe muzikale zucht hadden geslaakt. De band uit Londen bestaat inmiddels bijna twintig jaar en kende grote successen met dancefloorfillers als “Ready For The Floor” en “Night And Day”. Op 21 juni komt hun nieuwste album ‘A Bath Full of Ecstasy’ uit en een uitverkochte Botanique bewees dat er benieuwd wordt uitgekeken naar wat Alexis Taylor en de zijnen ons gaan voorschotelen.
De Orangerie van de Botanique zat dan ook afgeladen vol, klaar om de nieuwe nummers van Hot Chip op de proef te stellen. De Londense band overspoelde ons al snel met de hits “One Life Stand” en “Night & Day”. Vrijwel meteen voerde het zevental een eerste lokroep op aan het adres van onze heupen en het werkte. Als een kleine hipsterprofessor voerde frontman Alexis Taylor achter zijn synthesizer zijn troepen aan. Zelfs zijn ietwat vreemde kapsel droeg de oorlogskleuren van Hot Chip.
Pas bij nummer vier kregen we een eerste voorsmaakje van hoe ‘A Bath Full of Ecstasy’ kan smaken en net als bij een eerste keer XTC smaakte het nog wat onwennig. Ook het nieuwe “Spell” proefde bitter. Enkel bij de nieuwste single “Hungry Child” voelden we het effect op ons lichaam en begonnen de zachte beats op onze dopamine in te werken.
Soms had je het gevoel dat Hot Chip vanavond nog ergens anders moest zijn. Zeker de klassieker “Boy From School” leed daaronder. Het nummer werd uit zijn tempo gehaald en faalde in zijn charmeoffensief. Hot Chip verzuimde het om af te werken. Soms vergaten ze de Botanique het feestje te geven dat het verdiende en na één uur spelen , klokten ze meteen af, bisnummers niet meegerekend.
Gelukkig had Hot Chip doorheen hun set nog enkele troeven achter de hand. “Over and Over” was een regelrechte aanslag op onze dansbenen. “Ready For The Floor” liet ons dan weer melancholisch voelen, zonder te weten waar dat gevoel juist vandaan kwam. En dan moeten we het nog even over de twee bisnummers hebben. Terugkomen en al die vrolijke indiepop kapotslaan met een cover van “Sabotage” van de Beastie Boys is durven, zeker omdat ze het daarna perfect terug aan elkaar lijmden met “I Feel Better”. Misschien is dat wel het mooiste cadeau dat Hot Chip ons kon geven.
Hot Chip zette een korte, maar goede show neer in de Botanique. Ze bewezen dat ze meer dan genoeg materiaal hebben om ons te bezweren met hun kleurrijke elektro. Toch vergaten ze af en toe enkele kersen op de taart te zetten om het helemaal af te maken. Na bijna twee decennia mag je feest wel iets langer duren dan twaalf nummers, als je het ons vraagt.
Op zaterdag 17 augustus staat Hot Chip op Pukkelpop.
Setlist: Huarache Lights - One Life Stand - Night & Day - Melody Of Love – Flutes - Hungry Child - And I Was A Boy From School – Spell - Over and Over - Ready For The Floor – Sabotage - I Feel Better
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Britse Hot Chip zijn al zo’n tien jaar bezig en draait rond de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en Alexis Taylor . Naast Hot Chip zijn zij met talrijke initiatieven bezig; maar kijk, drie jaar na ‘In our heads’ is nu de zesde uit , waarbij de electropopband bewijst niet stil te zitten .
Hun meest succesvolle singles “Over & over”, “I feel better”, “Ready for the floor” en “Made in the dark” zijn nu al een paar jaar oud , zorgden voor heerlijke danspop/elektronica, smileys, aanstekelijk door de stuwende ritmes, en werkten in op de dansspieren. Een ‘hot hot heat’ gevoel .
Geleest op Talking Heads ‘Stop making sense’ – tja, Taylor werkte met David Byrne samen – horen we hier elegante popelektronica , waarin wat funk , hiphop en pure electro is verweven.
En met “Huarache lights” , “Cry for you” , “Need you now” en de afsluitende titeltrack hebben zij opnieuw vier overtuigende groovy , dansbare tracks .
Altijd wel goed die Hot Chip , met hun uitgebalanceerd geluid , die ergens wel weet te raken en een lounge gevoel creëert , met een kenmerkend dampend sfeertje , een soort luchtigheid door aangename, voortkabbelende refreintjes en crescendo uptempo’s en beats .
Kortom , uiterst genietbaar, sfeervol en dansbaar met die zalvende , aangename, ontspannende tunes en stemmenpracht, iets wat hen zo mooi houdt en uniek maakt!
Wie Hot Chip de laatste jaren aan het werk heeft gezien , weet dat de Britse electropop band garant staat voor een avondje uiterst genietbare dans plezier waarbij stilstaan echt een helse opdracht blijkt. Voor de afsluiter van hun 5 weken durende tournee op het vasteland stond de band dinsdagavond in Lille geprogrammeerd.
Net zoals op Pukkelpop afgelopen zomer brengt Hot Chip live een soort 'best of' van hun vorige albums. De band heeft na 4 albums een mooie setlist weten te destilleren en omdat ze soms al jaren aan de songs sleutelen klinken deze live steeds harder, beter en vetter. De groep weet met de laatste albums misschien de middelmaat niet te overstijgen, live merk je daar alvast bitter weinig van en volgen de hits elkaar aan een razend tempo.
Wie nog aan de bar stond aan te schuiven en wat later binnenkwam had al meteen "Shake a Fist", topsong "Boy from School" en "Don't deny your Heart" gemist. Een stevige binnenkomer waar meteen de sterke punten van Hot Chip naar boven komen. Het podium staat vol met synth's, drums en allerhande percussie. Zeven man (al zit sinds kort Sarah Cane van de New Young Pony Club achter de drums) die een gladde mix brengen van disco, soul, psychedelica en groovy synthpop, en dat alles met een vette knipoog en maar één missie: complexloze fun. De stemmen van opperhoofd Alexis Taylor en Joe Goddard vormen een mooi geheel, songs hebben catchy maar cheesy meezing momenten, en de hele tijd zit het tempo er strak in. "Night and Day" en "Flutes" gingen naadloos over in misschien wel de grootste hit "Over and Over".
Een eerste rustpunt werd ingebouwd met "Look at Where We Are" en "How do You do" om daarna het feest weer op gang te trekken met "Ready for the Floor", een song die het altijd doet (en zal blijven doen ook) en de Fleetwood Mac cover "Everywhere", die qua sound en uitvoering perfect past in het Hot Chip universum.
Geen enkele song viel uit de toon en er was geen tijd om je aandacht te laten verslappen. Toch was het publiek in Lille op zijn zachtst uitgedrukt niet echt in feeststemming. Waar ik op vorige concerten van de band het publiek telkens zag veranderen in een uitzinnig dansende massa bleef het vanavond uiterst rustig.
Applaudisseren en de armen in de lucht steken tot daar aan toe, maar rond mij stonden echt een heleboel mensen waar ik niet eens een voet zag meebewegen op de moddervette beat waarmee je toch wel heel de avond rond de oren werd geslagen, ‘faut le faire’. De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen en speelde een nagenoeg perfecte show.
Hot Chip bedankte beleefd het publiek, de technische crew voor de geslaagde Europese tournee en sloten die gepast af met nog 3 bisnummers waarvan we vooral "I Feel Better" zullen onthouden: "I only want one night, together in our arms… I feel better"!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hot-chip-06-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Leuk om het Britse Hot Chip op een zaterdagavond te programmeren, de ideale cocktail om nog een stapke in de wereld te zetten , te fuiven en eens goed door te zakken op de zaterdagnacht, tenminste … als je er ergens bij kunt overnachten . Dit terzijde, zorgden ze voor een onweerstaanbaar dansfeestje , uitbundig, levendig , speels en dansbaar …
We hadden het al gemerkt in de Marquee op Pukkelpop, hier trokken ze de kaart van heerlijke danspopelektronica en kwam ook het party gevoel naar boven , een ‘mishmash’ van hits, aanstekelijk inwerken op de dansspieren … Real Hot Shots!
Hot Chip, al een kleine tien jaar in de running overtuigt in de livegigs ; enthousiast en bruisend, ondanks dat ze eigenlijk per plaat wat middelmatiger klinken, maar de rits hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle singles maken steeds veel goed. Een ‘best of’ komt goed van pas, want de selectie songs die ze speelden, pasten ideaal in deze outfit …
Na talrijke uitstapjes van de voornaamste leden, hebben ze een nieuwe cd uit, ‘One life stand’, die vanavond deels in de spotlights kwam, maar mooi afgewisseld werd met de sterkste songs doorheen hun carrière .
De drie- eenheid Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle beschikt live over een goed op elkaar afgestemde band ; drumster Sarah Cane ( van de New Young Pony Club ) , de enige vrouw bij de band btw , en multi-instrumentalist Rob Smoughton ( synths – bas - bijkomende percussie) eisen hun plaatsje op in de band . Met zeven waren ze . Een hoop elektronica sierde het podium. Kortom , synthpop met live instrumenten !
Wat maakt Hot Chip zo groots? In hun groovy dance/synthpop zijn er linken zijn met disco, soul, house en psychedelica en wordt de brug geslagen met o.m. Giorgi Moroder/New Order/Leftfield tunes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd , leuk en vooral relaxt dansbaar . Geen moeilijkdoenerij, maar gewoon , eenvoudig en treffend met een meer krachtige, pompende beat, waar nodig. De zalvende , dromerige zang van Alexis Taylor, schoolnerd/loverboy op leeftijd ( en dat bedoelen we niet verkeerd!) en de aanvullende grauwe zang van Joe Goddard, ondersteunen de sound .
Ze kwamen op gang met “Shake a fist” . Het luchtige , dansbare gehalte kwam snel naar boven met “And I was a boy from school” , “Don’t deny your heart” , “One life stand” , “Night & day” en “Over & over” . De songs vloeiden soms in elkaar over en gaven het partygevoel, wat door het publiek enorm werd gewaardeerd . Band als publiek op stoom dus …
Al ver in de set , kregen we een rustmoment met de sfeervolle sleper “Look at where we are” en het subtiel dromerige “Brothers” . Ook de meer broeierige “Flutes” en “How do you do” stonden meer dan overeind . Nee , er moest niet altijd een krachtig motief zijn.
Hun doorbraaksingle “Ready for the floor”, werd in een mix gebracht met “Hold on” en Fleetwood Macs “Everywhere” , om dan terug te eindigen in aanstekelijke synths, percussie en gitaarmotiefjes van “Ready for the floor”, met dat aangenaam voortkabbelende refreintje. Schitterende vondst!
De intensiteit behielden ze in de bis; de drie songs “Cap craft dinner”, “I feel better” en “Let me be him” werden inventief opgebouwd, durfden aan te zwellen en te exploderen . Sjiek!
Ruim anderhalf uur genoten we van die heerlijke songs en deuntjes , die van Hot Chip een onweerstaanbaar, stomend bandje maken . Uiterst genietbaar en dansbaar dus …
Organisatie: Live Nation
Het Britse Hot Chip is er na de uitstapjes van Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle (2 Bears – About Group en New Build) al snel terug met een nieuwe cd na ‘One life stand’ van 2010.
Het kwintet zit dus niet stil en heeft al behoorlijk fijne dancepop/elektronica/synthpop op z’n actief , met singles “And I was a boy from school”, “Over & over”, “Ready for the floor”, “Hold on” en “I feel better” . Linken zijn er met disco, soul, house en psychedelica. Heerlijke songs , die elan krijgen dor de groovy ritmes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd en leuk.
Net als op de laatste cd’s borduurt het gezelschap voort op een herkenbaar zeemzoeterig, dromerig, melancholiek en dansbaar klankpalet met zalvende, sfeervolle , broeierige en aanstekelijke melodielijnen. Het luchtige, dansbare gehalte komt naar boven met “Don’t deny your heart” en “Night& day” .
Eenvoudig, treffend en gewoon goed materiaal zonder echte uitschieters; de ideale soundtrack om een avondje uit in te zetten …
Het Britse kwintet Hot Chip, onder de tandem Alexis Taylor en Joe Goddard, hebben al een handvol leuke singles uit hun vorige platen waaronder “And I was a boy from school”, “Over & over”, “Ready for the floor” en “Hold on”. Binnen hun dancepop/elektronica houden ze van variatie en originaliteit, waardoor invloeden te horen zijn van ‘70’s psychedelica, ‘80’s wave, drum’n’ bass, postpunk, dwarrelende geluidjes en bleeps. Misschien niet altijd even geslaagd, maar ingenieus, gewaagd en leuk. Hot Chip heeft al de nodige credits opgebouwd.
Al van op de vorige cd ‘Made in the dark’ hielden ze van een dromerige aanpak en sfeervolle, zalvende melodielijnen, een lijn die ze op de huidige cd verder zetten, zij het iets minder donker, maar relaxt en luchtig.
’One life stand’ valt op door de poppy koers en biedt linken met disco, soul, house en psychedelica. Het is een vernuftige, consistente plaat, zeemzoeterig, melancholiek en dansbaar en onderstreept het credo van ‘happiness is what we all want’!
Hot Chip vaart zo z’n eigen koers en dat maakt de band uniek binnen de dancepop. De band bouwt gestaag verder aan een compleet eigen universum. De afwisseling biedt een paar uitschieters als “Hand me down your love”, “I feel better”, “Brothers”, “Slush”, “We have love”, “Take it in” en natuurlijk de titelsong van de cd.
Het Britse kwintet Hot Chip, onder de tandem Alexis Taylor en Joe Goddard, braken twee jaar terug definitief door met de singletjes “And I was a boy from school” en “Over & over” uit de cd ‘The warning’. Hun popelektronica, met een pak bleeps en geluidjes, werd smaakvol ontvangen.
Op de derde cd gaan ze nog een stapje verder, want ‘Made in the dark’ klinkt zowel toegankelijk door de dromerige pop en de sfeervolle, zalvende dansbare beats op “Ready for the floor en “Hold on”, als ingenieus en ingewikkeld door de vreemde wendingen en onverwachtse melodielijnen, die de luisteraar durven op het verkeerde been te zetten (“Shake a fist” en “Don’t dance”). En het ontgaat hen niet ingetogen prachtsongs te spelen als “We’re looking for a lot of love”, “Wrestless”, “Whistle for will” en de titelsong.
Wat betekent dat we met een uiterst gevarieerde plaat te maken hebben. Het kwintet getuigt van originaliteit en variëteit. Misschien niet steeds even geslaagd maar het resulteert uiteindelijk wel in een boeiende plaat binnen de popelektronica door de beats, dwarrelende geluidjes, ‘70’s psychedelica, ‘80’s wave; drum’n’bass en postpunk.
Ieder jaar wordt er wel een dance group gehypet als de sensatie van het moment. Voor 2008 is Hot Chip, één van de namen die gepushet worden, vooral omdat hippe DJs zoals Tiga, Erol Alkan, Soulwax en James Murphy van LCD soundsystem de naam van deze jongens al eens laten vallen (een remix van “Ready for the floor” staat zelfs op de laatste Radio Soulwax pt 2 mix cd).
De derde van Hot Chip, ‘Made in the dark’, weet echter niet over de hele lijn te overtuigen, vooral omdat er te veel ideeën in verwerkt zitten, die allemaal tegen mekaar botsen en de dance groove gebroken wordt door een aantal downtempo nummers.
Het was dan ook bang afwachten wat Hot Chip live zou brengen. Vijf overjaarse fysica studenten betraden het podium, met op de achtergrond een lichtblauwe maan, en ze lieten er geen twijfel over bestaan dat ze een feestje zouden bouwen. Waar op de nieuwe plaat de ideeën tegen elkaar opbotsen en vijfentwintig kanten uitgaan, hield live een strakke groove de boel samen.
Het zat al meteen goed met een prijsbeest van de vorige plaat, “Boy from school”, en het nieuwe “Hold on”, met de slogan “I’m only going to heaven if it tastes like hell”. We waanden ons terug in de jaren negentig, door de acid house bleeps van de Roland 303 die Hot Chip kwistig op dit laatste nummer rondstrooide. Andere opmerkelijke nummers waren het aan de Talking Heads schatplichtige “One pure thought”, en “Over and over”, de single van de vorige CD, dat een trance bewerking kreeg. De handjes van het publiek gingen dan ook de lucht in, en het was even of we in de Fuse of de Petrol zaten.
Naast de strakke electro beats, zit de sterkte van Hot Chip ook in de samenzang. Er was dan ook tijd voor rustige nummers zoals “We’re looking for a lot of love” en het titelnummer “Made in the dark”, dat aan Anthony & the Johnsons doet denken. Na ruim een uur werd afgesloten met een climax: Hot Chip had zijn eigen remix gemaakt van de huidige single, “Ready for the floor” en ze deden dat beter dan Tiga of de Soulwax broertjes.
Chokri mag Hot Chip al zeker in de dance-hall op Pukkelpop zetten, ze zullen er niet misstaan naast een Röyksopp, Tiga of The Knife. Live is Hot Chip zeker een meerwaarde.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
