IDLES was de laatste van de 3 bands uit de Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock die in een tijdspanne van 5 dagen het Kanaal overstaken. Eerder kon u op deze pagina’s al deel 1 en 2 lezen van de Britse Invasie (met Hookworms op 28, en Slaves op 31 oktober). Meer dan Hookworms en Slaves belichaamt IDLES écht deze nieuwe lichting, zij staan voor alles waar ik de afgelopen twee recensies een lans voor gebroken heb: een politieke boodschap van samenhorigheid (UNITY!) verkondigen, en zichzelf authentiek en kwetsbaar, en dus niet als een rockster, opstellen. Kortom: IDLES, dat zijn de vaandeldragers van de Britse Gitaarrock anno 2018.

Voor de aanvang van het concert hing in de hopeloos uitverkochte Orangerie een merkbare spanning in de lucht. Aan alles voelde je het: hier staat iets te gebeuren. En dat iets, dat bleek achteraf het beste concert dat ik dit jaar bijwoonde te zijn. De spanning werd nog eens extra opgebouwd door hoe de band het optreden begon: “Colussus” werd ingezet door drummer Jon Beavis, waarna bassist (een teddybeer in zwemshort) Alan Devonshire het podium opstapte en inviel met een dreigende baslijn, zanger Joe Talbot al biechtend (“Forgive me father, I have sinned”) de eerste regels declameerde en gitaristen Lee Kiernan en Mark Bowen zich klaarmaakten voor de storm. Toen het nummer ontplofte, deed de zaal dat ook. Bierbekers vlogen de lucht in, en jong én oud, man én vrouw, vormden 1 grote moshpit. Vanaf dan was het dus al snel duidelijk: dit publiek eet uit de hand van Talbot & co.
De energie die de band een heel optreden aan de man brengt is quasi ongezien. Zo houden ze het ook voor zichzelf spannend, en dat moet ook wel, de band is bezig aan een onafgebroken wereldtour, en wie elke avond krak dezelfde show speelt gaat daar uiteindelijk aan kapot. In die val zal IDLES dus niet rap lopen, zij proberen zich bovenal keihard te amuseren. Zo schuimde leadgitarist Mark Bowen tijdens “Danny Nedelko” met microfoon in de hand de volledige zaal af, nam slaggitarist Lee Kiernan op een bepaald moment plaats in het midden van een circlepit, en toen Joe Talbot voor “Exeter” plots opmerkte dat er in de Orangerie geen barriers zijn, werd iedereen uitgenodigd op het podium. Dit zijn slechts enkele voorbeelden in een poging om wat gebeurt op en naast het podium in woorden weer te geven. De realiteit is dat dit echt geen gemakkelijke opdracht is, waardoor dus niet genoeg benadrukt kan worden dat van zodra je de kans krijgt, je dit gewoon live moet aanschouwen.
IDLES is ook meer dan enkel een geweldige liveband. Het vijftal houdt meer dan gelijk welke andere band de vinger aan de pols. Muziek is hun vehikel om brandend actuele issues bespreekbaar te maken en het publiek een spiegel voor te houden. Vluchtelingencrisis? Het opzwepende “Danny Nedelko” is het perfecte antwoord (“my blood brother is an immigrant!”), een verbindend nummer dat UNITY predikt. Brexit? De leugens van het Leave-kamp werden op de korrel genomen in “GREAT”, Talbot voelde zich overigens schuldig dat hij over dit onderwerp moest zingen in de hoofdstad van Europa. Toxische mannelijkheid? “Samaritans” verklaart waarom dit fenomeen ervoor zorgt dat mannen vatbaarder zijn voor een depressie dan vrouwen: “man up / sit down / chin up / pipe down / socks up / don’t cry / drink up / just lie / grow some balls, he said / grow some balls” wordt hen namelijk aangeleerd van jongs af aan. Ook de cover van Solomon Burke’s “Cry To Me” behoort tot deze categorie: “well here I am, boy / cry to me!” Afgaande op het enthousiasme waarmee deze teksten werden meegebruld was de Botanique een optreden lang de mooiste plek op aarde. Een plek waar voor Forza Ninove en andere ranzige racisten geen plaats is, achterbakse politici die hun bevolking voorliegen en zo in een politieke impasse terechtkomen, streng veroordeeld worden, en waar het volstrekt normaal is dat mannen zich kwetsbaar opstellen en hun gevoelens uiten. Maakt dit IDLES te politiek? Dat hangt ervan af wat uw invulling van ‘te politiek’ is. Ik vind de mening “Brexit is kut, mannen mogen gerust wenen, en immigranten moet je ook behandelen als mensen,” meer een uiting van common sense.
Hun meest recente plaat heet ‘Joy As An Act Of Resistance’, en daarmee dekken ze eigenlijk zelf perfect de lading. Het optreden draaide rond plezier maken, zowel voor de band als voor het publiek. IDLES bewees dat ook op rockoptredens het dak er nog steeds kan af gaan, terwijl vaak schertsend beweerd wordt dat je daarvoor tegenwoordig op hiphopoptredens moet zijn (er zit een grond van waarheid in, check bijvoorbeeld eens de clip van Roméo Elvis’ laatste single “Pogo”). Tussendoor probeerde de band ook om van de wereld een betere plaats te maken door een positieve boodschap te verkondigen. Een broederlijk sfeertje dus, hoewel ze in de Botanique misschien eerder aan preaching to the converted deden. Je moet ergens beginnen natuurlijk, na dit concert keerde alvast niemand naar huis zonder de overtuiging dat UNITY de weg vooruit is.

Nu moet enkel nog de balans opgemaakt worden van het drieluik. Is die nieuwe golf van Britse gitaarbandjes nu echt zo interessant? Dit verhaal begon met Hookworms, dat zeker en vast een puik optreden afleverde. Van hen gaan we echter niks meer horen, want hun passage in de Botanique was meteen ook hun laatste optreden ooit. Afgelopen week bleek dat zanger MJ Johnson, die altijd als eerste op de barricades staat om de slachtoffers te verdedigen bij een geval van sexual harassment in de muziekwereld, zélf niet al te koosjer is op dat vlak. De gedegouteerde bandleden besloten vervolgens om er de brui aan te geven. De enige juiste beslissing, hoe jammer dat voor die overige bandleden ook is.
Op Halloween wist Slaves het Gents publiek in te pakken met een mix van aanstekelijk enthousiasme en tongue-in-cheek humor.
Allemaal bijzonder fijn, maar het was IDLES dat er met kop en schouders boven uitstak , zij bewezen hét gezicht te zijn van deze fameuze nieuwe generatie Britse gitaarrock: rockstarshit kan hen gestolen worden, ze prediken een heldere politieke boodschap, en authenticiteit en kwetsbaarheid zijn begrippen die hen na aan het hart liggen.
Dat de jongens van Shame, die andere voortrekkers van the class of 2018, alvorens ze op 13 december afzakken naar de AB, hun tenen mogen uitkuisen om IDLES van die troon te stoten. On se voit là-bas.

Organisatie: Botanique, Brussel

Achteraf toch wat mensen ontmoet die een lichte zweem van ontgoocheling niet konden verbergen. Allen hadden ze IDLES vorig jaar gezien op Leffingeleuren en hoewel ze wisten dat het mirakel van toen nooit voor herhaling vatbaar kon zijn , bleef het toch ergens knagen.
Toen kwam de groep uit Bristol schijnbaar uit het niets ons als een niets ontziende pletwals vermorzelen in een niet eens volgelopen ‘Kapel’. Dit keer stonden ze in een uitverkochte zaal en wisten we nagenoeg perfect wat er ging komen. Het verrassingseffect mochten we dus vergeten maar was het dan echt niet iets minder? Wat mij betreft helemaal niet. Wel klonk het soms wat anders. Intussen is er een tweede plaat, ‘Joy as an act of resistance’, verschenen en die klinkt wat gevarieerder en melodieuzer wat zich uiteraard ook vertaalde naar het podium.
Wat minder rechttoe rechtaan beukende punkstampers waartussen zelfs plaats was voor de Solomon Burke cover “Cry to me”. Maar daar kan toch niets mis mee zijn. Verandering van spijs doet immers eten. Wat trouwens niet wil zeggen dat die nieuwe nummers niet evengoed telkens als ziedende mokerslagen aankwamen.

De set begon met de vervaarlijk grommende bas van Adam Devonshire waarmee “Colossus” werd ingezet. Meteen werd duidelijk dat Joe Talbot zijn welgekozen woorden nog steeds met een gemene verbetenheid de zaal in spuwt. Niet zonder enige moeite wat zijn geteisterde stem dreigde het af en toe te laten afweten. Net als Sleaford Mods, waarmee de band vaak vergeleken wordt, stampt hij tegen zoveel mogelijk zere benen. Maar in tegenstelling tot de Mods, bij wie het kunstje zijn geheimen snel prijsgeeft, bleef dit dankzij het schuimbekkende punkkwartet achter hem intrigeren tot het einde.
Hofnarren van dienst waren de twee gitaristen die om beurt de zaal in doken. Maar ook Talbot zelf liet zich niet onbetuigd en demonstreerde zowaar een kopstand. Op een gegeven moment stond er bijna meer volk op het podium dan ervoor waartussen ook een, uit het publiek geplukte, jongen die een gitaar in zijn handen geduwd kreeg terwijl hij er voorheen waarschijnlijk nooit één had aangeraakt. Gelukkig stonden al die capriolen het muzikale niet in de weg en bleken songs als “Mother” of de pro immigratie song “Danny Nedelko” bijzonder rake kopstoten.

Nee, dit had alles wat een concert moet hebben: knappe, strak gehouden, nummers, een onwrikbare sound, tonnen energie en de nodige dosis humor.

Vooraf zagen we John, een duo uit Crystal Palace (Zuid-Londen) waarvan beide leden -ik verzin het niet- John heten. Een gitarist en een drummer die tevens de zang voor zijn rekening nam , zorgden voor een stevige, franjeloze sound die onvermijdelijk aan No Age deed denken.
Strak gebrachte brute rock met punk en noise invloeden, het klonk zeker niet onaardig maar was toch iets te eenvormig om zich lang onder mijn hersenpan te blijven nestelen.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge