Interpol - Indierock van de allerhoogste plank
Jasper Vanassche
Les één in het schrijven van recensies luidt dat je zo lang mogelijk moet wachten met je eindoordeel om zo een spanningsboog op te bouwen. Daar ga ik me deze keer niets van aantrekken: Interpol in de AB was voor mij persoonlijk het beste concert sedert die verduivelde 18 maart 2020, de dag waarop het coronavirus de concertcarrousel voor (extreem) lange tijd lamlegde.
Twintig jaar geleden baarden de heren uit New York de klassieker ‘Turn on the Bright Lights’, een fantastische debuutplaat die vaak – geheel terecht – in top 10-lijstjes voorkomt. Dit jaar presenteren ze hun zevende studioalbum, ‘The Other Side of Make-Believe’. Onnodig om te vermelden dat ik uiterst benieuwd was naar deze show, des te meer omdat het nieuwe album nog maar sinds woensdag in de platenzaken ligt en ik enkel kennismaakte met de twee naar voren geschoven singles.
Wat dat betreft blijf ik een beetje op mijn honger zitten. De setlist start met de gouwe ouwe “Untitled” en “Evil”, om daarna met “Fables” en “Toni” de twee nieuwste (en opvallend rustigere) hits te brengen. De piano werd tot op heden gemeden door Banks, Kessler en Fogarino, maar ik moet toegeven dat dit best voor een fris geluid zorgt. Helaas spelen ze verder geen nieuw materiaal, maar ik krijg alvast nog meer zin om de nieuwe cd te gaan ontdekken!
It is going in the right direction klinkt het tijdens “Toni”; en dat mag ook gezegd worden van dit concert. Waar “Take You on a Cruise” en “Narc” nogal aarzelend en apatisch gebracht worden, zorgt de superenergetische versie van “Obstacle 1” voor het summum van de show. Zanger Banks krijgt er zin in, de prachtnummers volgen elkaar in sneltempo op.
Hun set is evenwichtig net als hun albums. Kalmte en tempo wisselen elkaar af; en toch vormt alles een harmonieus geheel. Het publiek krijgt 12 nummers vanop de eerste twee platen voorgeschoteld (netjes verdeeld: 6 vanop ‘Turn on the Bright Lights’ en 6 vanop ‘Antics’). Daarnaast spelen ze telkens ook de hit vanop hun meer recente albums (“All the Rage Back Home” vanop ‘El Pintor’ en “The Rover” wat ‘Marauder’ betreft).
Hun derde plaat ‘Our Love to Admire’ wordt wat onderbelicht, al is de versie van “Rest My Chemistry” wel erg sterk. Hun vierde, self-titled album komt zelfs helemaal niet aan bod. Jammer, want dat is toch één van hun verborgen parels, al begrijp ik dat de band moet kiezen tussen een heleboel straffe nummers op al evenveel klasseplaten. “Leif Erikson”, “C’mere” en “The New” passeren de revue en maken duidelijk wat ik eigenlijk al wist: Interpol brengt indierock van de bovenste plank. Iconisch, een inspiratie voor vele andere groepen.
Als toetjes krijgen we nog “Not Even Jail” en het obligatoire “Slow Hands” als afsluiter.
Alles tesamen is dit concert uitmuntend maatwerk. Banks vertelde ooit in een interview dat hij na een concert in Brussel aangesproken werd door iemand die voor ‘het echte’ Interpol werkte en uit nieuwsgierigheid was komen kijken. Geen idee of deze persoon vanavond ook opnieuw aanwezig was, maar ik heb alvast enorm genoten…en ik kijk uit naar het ongetwijfeld knappe nieuwe album!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2653-interpol-16-06-22.html
Organisatie: Live Nation
Vier jaar zaten tussen de vorige cd, simpelweg Interpol genaamd, en deze nieuwe hier ‘El Pintor’ . De band rond Paul Banks is intussen gereduceerd tot een trio. De snedige soms messcherpe indiewave rockende song “All the rage back home”, die de plaat een tijdje vooraf ging, was alvast veelbelovend.
We hebben intens broeierig materiaal , nog steeds een ietwat eigen geluid binnen dat zwart (maat) pak geluid, bepaald door de tenorzang van Banks. We hebben een best spannende plaat, met verder een “My desire”, “My blue supreme”, “Everything is wrong” en “Tidal wave” , die net zorgen voor dat kenmerkend driftig , puntig , jachtig, aanstekelijk geluid , die een donker extravert randje hebben .
Interpol blijft op die manier fijne platen afleveren .
Met hun derde album ‘Our love to admire’ lonkte Interpol heel eventjes naar de stadions, maar met de sobere laatste plaat ‘Interpol’ zijn ze terug met beide voetjes op de grond beland. Het album heeft ook niet zoveel commotie losgeweekt en geeft maar mondjesmaat zijn pareltjes vrij (zoals “Lights” bvb, een song die alsmaar beter wordt). De Lotto Arena in Antwerpen was dan ook niet uitverkocht maar de trouwe fans mogen absoluut terugdenken aan een fraai optreden.
Net als op de laatste plaat is ook de live sound teruggebracht tot de essentie, ‘back to basics’ zeg maar. Bovendien heeft Interpol voor deze tour gekozen voor een niet zo voor de hand liggende setlist met minder bekende maar weliswaar knappe songs als “C’mere”, “The new” en “Lenght of love”. Vooral “Not even jail” werd driftig en puntig geserveerd, een song die er op ‘Antics’ niet echt uitspringt maar die vanavond tot één van de hoogtepunten mocht worden gerekend.
Klassiekers als “Evil”, “Slowhands” en “The Heinrich Maneuver” werden dan weer in een hitsige en ietwat snellere versie gespeeld, de songs werden ontdaan van alle franjes en overtuigden in deze primitieve aanpak. Dat Interpol teruggrijpt naar hun eigen roots bleek ook uit de greep songs die uit de debuutplaat werd genomen, zo was “Say hello to the angels” jachtig en gedreven en klonk “Untitled” ronduit fantastisch.
Eén en ander laat ons concluderen dat Interpol -in tegenstelling tot verwante bands als White Lies en Editors die voorzichtig de weidse geluiden en het bombast opzoeken- vasthoudt aan een pure eighties sound zonder al te veel galm en echo’s (vergelijkingen met The Chameleons en The Sound gaan nog altijd op).
Wat ons betreft hebben zij hiermee de juiste keuze gemaakt en blijven zij onze absolute nummer één van het trio Interpol – Editors – White Lies.
Een aangename opener van de avond was Matthew Dear, een netjes in kostuum en haargel gestoken gentleman die ook al teruggrijpt naar een eighties sound, deze keer meer verwant aan Fad Gadget, Gary Numan en een ferme brok Bowie.
Zijn elektronische muziek werd aangenaam opgefleurd door een attent trompetje en de songs kregen een tamelijk ophitsende dansbare vibe mee. In een kleinere club zou dit echt wel een stomend concertje geweest, maar ook in de Lotto Arena bleef het geluid overeind, al zijn Interpol fans natuurlijk geen uitbundige fuifbeesten en bleef de sfeer dan ook beperkt tot wat voorzichtig heupwiegen.
Maar hetgeen wij hier vanavond hoorden was best wel interessant. Matthew Dear heeft serieus wat in zijn mars en wij voorspellen hem een mooie toekomst binnen de wereld van de elektronische muziek. Wij vinden dit trouwens veel beter klinken dan het overschatte gepingel van de sufgehypete James Blake.
Check even Matthew Dear’s puike laatste plaat ‘Black City’ en u zal begrijpen wat we bedoelen.
Organisatie: .Live Nation
Het NYs Interpol heeft al drie interessante platen afgeleverd, ‘Turn on the bright lights’, ‘Antics’ en ‘Our love to admire’. Broeierige, donkere, heerlijke waverock, warm, aanstekelijk, broeierig, dromerig en fris, in een sluimerend, melancholisch, mistroostig kader bepaald door scherp, strak en venijnig gitaargetokkel, diepe, gevoelige basstunes en gedragen door de bariton zang van Paul Banks.
Intussen zijn ze tot een trio gereduceerd en moeten ze de geluidsbepalende bas missen. Op de nieuwe plaat wordt het zo goed mogelijk opgevangen. Muzikaal gaat Interpol eerder terug naar hun begindagen met die broeierige, donkere meeslepende sound. We noteren een handvol pareltjes als “Succes”, “Lights” en “Barricades” . Een song als “Memory serves” doet het tempo zakken, is trager en sfeervoller, maar binnen die stijl kunnen ze niet allemaal de aandacht houden, luister maar naar de halfgeslaagde “Always malaise (the man I am)” en “Summer well”. Op “Try it on” klinkt een piano en synthtunes door, maar overtuigt in z’n geheel dan weer niet. Onder de indruk zijn we wel van de twee afsluitende songs “All of the ways” en “The undoing“, die door de repeterende ritmes en tunes filmisch, beeldrijk en huiveringwekkend zijn.
Algemeen is ‘Interpol’ wel een goede plaat van deze talentrijke band, met een paar uitschieters.
Na een welverdiende pauze volgend na de ‘Our Love To Admire’-tournee en diverse muzikale omzwervingen van de groepsleden in allerlei zijprojecten, liet Interpol een vierde en titelloze plaat op de wereld los. Bij het luisteren en fanatiek herbeluisteren van het nieuwe werkstuk kregen we een ambivalent gevoel: enerzijds hoorden we een terugkeer naar het vertrouwde geluid van het gelauwerde ‘Turn On The Bright Lights’ maar anderzijds ook een klassieker en weelderig element dat komt boven drijven.
Na het vertrek van bassist Carlos Dengler was het wellicht zoeken voor Interpol naar de eigen identiteit, de drang om iets nieuw te maken en de vanzelfsprekend moeilijke afweging tussen beide.
Drummer Fogarino, gitarist Kessler en zanger Banks beslisten om als trio verder te gaan. Voor deze tournee werd David Pajo van de Yeah Yeah Yeahs opgetrommeld om de bas te bemannen. Wij gingen kijken in een uitverkocht Aéronef in Lille, naar ons gevoel een betere optie dan als support-act van het surrealistische totaalspektakel van U2 in Brussel.
Het gerucht dat Interpol zelf niet zo tevreden was met het door ons grijsgedraaide ‘Our Love To Admire’ lijkt niet zomaar een kwakkel te zijn. Althans afgaand en misschien ietwat voorbarig besluitend op basis van de setlist in Lille. Interpol bracht naast vijf nummers van ‘Antics’, vijf nummers van hun jongste worp en - naar onze grote tevredenheid - maar liefst zes nummers van hun debuutplaat! Dit - jammer genoeg - in schril contrast met enkel “Rest My Chemistry” van hun vorige plaat!
Interpol stak van wal met het openingsnummer van de nieuwe plaat: het bittere en door zelfverzekerde trom aangedreven “Success”. Het geniale en met zelfbeklag gevulde “C’mere” lag mooi tussen het onrustige en tegelijk blije “Say Hello To The Angels” en het perfect opgebouwde en subliem enerverende “Leif Erikson”.
Interpol zoals we Interpol kennen dus: zware drum, klagerige zang, donkere bas, melancholie, snerpende gitaren en een hypnotiserende melodie. Het schijnbaar eenvoudige “Barricade”, momenteel in hoge rotatie als single, klonk live met een donkere bas beter dan op plaat. Twee bommetjes van op ‘Antics’, het subliem gespeelde en ritmewisselende “Evil” en het met basloopjes doorspekte en van een ska-ritme voorziene “Narc”, werden gevolgd door het fraai opgebouwde juweeltje en met eigenzinnige effecten doorweven “Hands Away”. “Lights” werd live magistraal uitgewerkt naar een sublieme climax. “Try It On”, met een misselijk makend riedeltje, voelde dan weer als de vreemde eend in de bijt in de anders sublieme set. “Not Even Jail” (die aanstekelijke gitaarriff in het tweede deel van het nummer!) en het op het randje van de beheerste agressie balancerende en opzwepende “Obstacle 1” sloten de reguliere set af.
Bij wijze van toegift kregen we het rustige en tegelijkertijd grauwe “NYC”, het overweldigende “Slow Hands” en het obligate en verlossing brengende “PDA”.
Gedragen door de overweldigende en de overtuigende monotone stem van Paul Banks, die op een bijzondere wijze melancholische zangpartijen afwisselt met krachtige en cynisch klinkende uithalen, nam Interpol ons stevig bij het nekvel. Ook de nieuwe nummers konden live genoeg beklijven en bleven op en top Interpol. We zijn echter niet weinig benieuwd hoe andere nieuwe nummers zoals “Memory Serves”, “Always Malaise” en pakweg “The Undoing” live dan wel mogen klinken. We kunnen er ons vaag iets donker, claustrofobisch en tegelijkertijd kil en episch bij voorstellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.acke.be
Organisatie: Agauchedelalune (ism Aéronef, Lille)
Interpol bracht dit jaar met ‘Our Love to Admire’ een heerlijke groeiplaat en één van de sterkste platen van 2007 uit. De band, tot vervelens toe vergeleken met de band van Ian Curtis zaliger en generatiegenoten Editors (de verschillen tussen hen en Interpol zijn groter dan je oren je wijsmaken), deed na hun passage in Vorst een eveneens uitverkochte Aéronef te Lille aan.
De perfect in maatpak gegoten New Yorkers maakten zonder veel woorden duidelijk waar ze voor gekomen waren: een set spelen die strakker zat dan dat maatpak. Met vijf -inclusief de niet door iedereen gekende bonustrack “Specialist” als eerste bis - nummers van hun debuut, zes nummers van “Antics” en zeven nummers van “Our Love to Admire” was de taart behoorlijk netjes gesneden.
Openen deed Interpol met “Pioneer to the falls”, een nummer met een sublieme spanningsopbouw en het doorleefd gezongen: “You fly straight into my heart, but here comes the fall” dat langzaam uitgroeit tot een thriller van formaat. Daarna was het met “Slow Hands”, “C’mere” en “Narc” de beurt aan een drieluikje hits-die-naar-de-keel-grijpen vanop ‘Antics’. Na “Pace is the trick”, dat de grauwe sfeer van weemoed en nostalgie verder aandikte, was het moment aangebroken om met “Say hello to the angels” (wat zanger Banks, vergezeld van een lachje, leek te doen met een crowdsurfende jonge dame uit het publiek voor zijn neus) en “Hands away” uit te pakken met donkere en eigenzinnige riffs vanop ‘Turn on the bright lights’. Interpol greep ons nu echt stevig bij het nekvel, helemaal gedragen door de stem van Banks die op een bijzondere wijze melancholische zangpartijen afwisselt met krachtige en cynisch klinkende uithalen. Alsof onheil elk moment ons deel kon zijn!
Tijd voor nieuw werk was er opnieuw met het krachtige “Mammoth” (wat een hoge gitaarmuur!), “No I in threesome”, “Rest my Chemistry” en de bevreemdende, zeg maar experimentele, filmische versie van “Lighthouse” waar de gedachte aan de intensiteit van het alleen zijn op een donkere snelweg (denk aan het mysterie van droefheid van ‘Lost Highway’) nooit veraf was. Daar tussenin genesteld zat met de fantastische intro “I wish I could eat the salt off of your lost faded lips” het ietwat oudere “Obstacle 1”. Het anders ook op de dansvloer zeer welgekomen “Evil” rammelde wat beklemmend maar werd ruim goedgemaakt door het knallende “The Heinrich Maneuver”. “Not even Jail” sloot de reguliere set af.
Bij wijze van toegift kregen we na “Specialist” nog “Take you on a cruise” en - met mooi uitdeinend slot - “Stella was a diver and she was always down”.
Interpol bleef trouw aan zichzelf met galmende uptempo gitaren, de zeer uitgesproken zinderende stem en de zo kenmerkende algehele somberheid. Na dit concert dwalen melodie en teksten van Interpol gegarandeerd nog rond in de donkerste hoekjes van de eigen geest.
Blonde Redhead wist de afgelopen jaren een vrij sterke live-reputatie op te bouwen. Onlangs leverden ze met ‘23’ een meer dan behoorlijk album af. We hoorden een onverwacht zachte set met opvallend weinig noise en chaos en eerder brave gitaarpop! “Dr. Strangeluv”, “Spring and by Summer Fall” en “My Impure Hair” passeerden de revue.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef, Lille)
Het New Yorkse Interpol past moeiteloos in het rijtje van Bloc Party, Editors en het rockend geweld van Kaiser Chiefs en The Killers, die in korte tijd een pak fans lokken, wat hen van harte is gegund. Hun venijnig broeierige gitaarrock met donkere ‘80’s wave, die knipoogt naar bands als Echo & The Bunnymen, The Smiths, The Chameleons en Joy Division, kreeg net als op Werchter een stevig uptempo zwart jasje.
In een uitverkocht Vorst bliezen zij alvast de wave nieuw leven in door een snedig klinkende gitaar, een diepe bas, een bezwerende percussie en kleurrijke toetsen. Zanger/gitarist Banks kon er nog een schepje bovenop doen en leek wel een rechtstaande Dave Eugene Edwards van Wovenhand.
De grote zaal en de opkomst brachten hen niet uit evenwicht, integendeel, ze hadden er duidelijk zin en speelden een gretig, intens bedreven liveset, waarbij uit de drie verschenen cd’s ‘Turn on the bright lights’, ‘Antics’ en ‘Our love to admire’ een handvol nummers werden geplukt.
”Pioneer to the falls” was de sfeervol donkere opener van hun bijna twee uur durend optreden. De oudere songs “Obstacle 1”, “Narc” en “C’mere” volgden en gaven, onder een sterke melodie, pit en dynamiek. Het was de neerslag van het ganse concert: van “Say hello to the angels”, “Mammoth” tot “Slow hands”. De ‘80’s darkwave vergaten ze niet: “Hands away”, “Rest my chemistry” en de aan David Lynch neigende soundtrack “Lighthouse”. Het paste ideaal binnen het muzikaal liveconcept.
De band ging naar een climax en dreef het tempo op op “Evil”, “The Heinrich manoeuver” en “Not even jail”, opgezweept door het drumritme en handgeklap. Een fijne apotheose. Het vijftal uit New York breidde nog een lange bis met oudjes "NYC", " Stella was a …" en" PDA", die mooi uitdeinden.
Interpol is een grootse band geworden en onthief zich van z’n ietwat statische sound door de flinke geut gitaargetokkel en opzwepende percussie.
Blonde Redhead heeft op plaat z’n rauw bedreven sound opzij geplaatst, maar live wisselden ze dit af met hun lieflijk, dromerige gitaarpop, ondersteund door ‘70’s psychedelica. Uitgebalanceerde pop door de aan Elisabeth Frazier neigende zang van de frêle Kazu Makino, en een ruwer tintje toen één van de tweelingbroers Pace zong. Ze traden een 45 minuten op en stelden het recente ‘23’ voorop met o.a. “Spring and by summerfall”, “The dress”, “Strangeluv” en de titelsong. Hun stemmige gitaarpop kon rekenen op heel wat bijval.
Organisatie: Live Nation
Het New Yorkse kwartet Interpol levert kwalitatief sterk materiaal af: de twee voorbije cd’s ‘Turn on the bright lights’ en ‘Antics’ bevatten eigentijds en beheerst venijnig gitaarwerk, doorspekt van donker broeierige ‘80’s waverock. ‘Our love to admire’ durft iets meer warm, aanstekelijk en fris te klinken, naast het melancholische, mistroostige karakter. Het scherp gitaargetokkel en de bariton zang van Paul Banks blijven huiveringwekkend in het muzikale landschap van Interpol, maar door de ietwat krachtiger aanpak zijn ze een meerwaarde en zorgen ze voor diversiteit: luister maar de single “The heinrich maneuver”, “Pioneer to the falls”, “Mammoth” en “Who do you think?”.
Interpol vergeet de weemoed van vroeger platenwerk niet op “The Scale”, “Pace is the trick”, “All fired up”, “Wrecking ball” en “The lighthouse” zijn de herfstsongs.
‘Our love to admire’ mag je alvast letterlijk nemen! Heerlijk derde plaat.
Nederlands 
Français 
