Geweldig nieuws, de legendarische underground noise-rockers van The Jesus Lizard hebben elkaar teruggevonden na een stilte van maar liefst 25 jaar.
De vraag is dan ook: kunnen zij nog zo fel, driftig, frontaal en energiek klinken als op de onvolprezen meesterwerkjes ‘Goat’ (1991) en ‘Liar’ (1992)? Het antwoord is een volmondig ‘JA!’.
‘Rack’ mag met geheven hoofd plaatsnemen naast die twee klassiekers, dit dankzij een stel ijzersterke, rauwe en zinderende songs. Hier zijn absoluut geen tekenen van ouder worden te merken, The Jesus Lizard is springlevend en bijt, snijdt, briest en sneert als nooit tevoren. Het gaat hard en bronstig in post-hardcore kopstoten als “Hide & Seek”, “Grind” en “Moto(R)”. Het sleept, sluimert en dreigt in “Armistice Day” en “What If?”. In het rauwe “Alexis Feel Sick” waart de geest rond van wijlen Steve Albini, een fan van het eerste uur die niet weg te denken is in de geschiedenis en entourage van de band. Hoewel Albini, die het loodje legde enkele maanden voor de release van ‘Rack’, deze keer niet de producer van dienst is lijkt hij toch prominent aanwezig in de rauwe, ongelikte, bruuske en naakte sound. Geen toeval, Albini heeft gewoon mee dat unieke geluid van The Jesus Lizard gevormd en zal voor eeuwig met deze band verbonden blijven.
Wij twijfelen er niet aan dat The Jesus Lizard na al die jaren deze intensiteit en ongebreidelde energie ook zal kunnen neerzetten op een podium, en dat mogen we aan den lijve gaan ondervinden op Les Nuits Botanique op 18/05/2025.
King Gizzard & The Lizard Wizard - Een fenomenale rollercoaster
Midden in het festivalseizoen last KGATLW, één van de meest veelzijdige en productieve bands op de aardbol, ook enkele zaalconcerten in. En deze zijn zowaar nog legendarischer dan de festivalsets. Dat de heren zichzelf nooit beu zullen worden is meer dan duidelijk, iedere avond gaan ze resoluut voor een andere setlist en daarbij zijn ze helemaal niet vies van een grondig potje jammen.
Hun live sets zijn doorgaans waanzinnige trips doorheen een tropenbos van genres. Psychrock, trashmetal, hip-hop, jazzfunk, touareg-rock, blues, boogie. You name it, they serve it.
In Lille maken ze een vliegende start. Ze zetten een rollercoaster van jewelste in met de geweldige medley “I’m In Your Mind/Cellophane” (check dat album uit 2014, de fantastische plaat die voor ons de ontdekking was van dit geweldige combo) en vlak daarna “Supercell”, “Converge” en “Witchraft”, een razend trio uit die recentste trashmetal plaat ‘PetroDragonic Apocalypse…’. Het tempo in dat eerste half uur is verschroeiend, de intensiteit is ongeëvenaard, de energie is van een andere planeet.
Het gaspedaal mag even wat losser met “Magenta Mountain”, een elektronisch tussendoortje dat uitmondt in een adembenemende gitaarsolo. Met “The Grim Reaper” wordt de beste retro hiphop naar boven gehaald, en net op het moment dat wij zitten te denken “dit is verdomme even heet en bruisend als de geniale Beastie Boys” breien ze er een stukje “Intergalactic” tussen, briljant. Dan komen de Oosterse gitaartjes uit het rek en worden de brilslangen uit hun manden gerockt met het avontuurlijk “Static Electricity”, het trippende “ONE” en een furieus “Billabong Valley”.
Vervolgens is het jammen geblazen, “Ice V” is een lange jazzfunkrock-jam van het soort dat Prince ook wel eens in zijn livesets durfde bovenhalen, uitdagend, verrassend, muzikaal geniaal en niet bang van een flinke hap spontane improvisatie. Ook “Boogieman Sam” krijgt een uitvoerige beurt, en deze keer zijn het stampende boogie en heerlijke blues die voor de magie zorgen, met een hoofdrol voor een fenomenale mondharmonica.
Moet er nog zand zijn, afsluiter is het grandioos rockende “The Dripping Tap”. Op het gevarieerde album ‘Omnium Gatherum’ is dit de schitterende opener, goed voor 18 minuten van de meest zinderende gitaarrock. Hiermee worden nog eens alle ramen en deuren wagenwijd opengezet. De band raast, jamt, ramt en bruist alsof ze van geen ophouden willen weten.
Pas na 2 uren gaat de stekker eruit. In die tijd heeft King Gizzard alles gewonnen, de heren gaan naar huis met 5 grammy’s, in de categorieën rock, blues, funk, hip-hop en metal.
Pics homepag @Wim Heirbaut (set AB, Brussel in 2019)
Organisatie: Aéronef, Lille
Dat King Gizzard van alle markten thuis is wisten we al langer dan vandaag. Maar dat de geschifte Australiërs naar alle mogelijke windrichtingen uitvliegen op één plaat, is zelfs voor hun doen ongezien. ‘Omnium Gatherum’ is een flink uit de kluiten gewassen genre-overschrijdend dubbelalbum dat walst van uitzinnige gitaarrock naar funk, van synth-pop naar hip-hop, van psychedelisch vertier naar striemende metal. Een dolle kermisattractie gespreid over 16 tracks.
‘Een onsamenhangende trip’, horen we u al denken, maar toch is er cohesie, namelijk die typische King Gizzard-gekte die in zowat alle songs schuilt, hoezeer deze ook op het eerste zicht uit elkaar lijken te liggen.
Het begint al met het absolute hoogtepunt “The Dripping Tap”, een monstersong waarin gedurende maar liefst 18 minuten de gitaren compleet loos gaan en waar de band zich al die tijd van zijn meest uitzinnige en geweldige kant laat bewonderen. King Gizzard op zijn allerbest, wild, uiterst opwindend, razend interessant en met een gezonde hoek af.
Daarna gaat het alle kanten uit. Op “Magenta Mountain” bijvoorbeeld komt de synthpop van hun vorige plaat ‘Butterfly’ terug naar boven, een experimentje waar wij niet zo gek op waren. Op “Gaia” en “Predator X” krijgen we dan weer de waanzinnige trash-metal die teruggrijpt naar ‘Infest The Rat’s Nest’, King Gizzard’s eigenzinnige beleving van de meest ophitsende metal. “Sadie Sorceress” is hip-hop uit de betere Beastie Boys school, “Persistance” is funk met een relaxerende werking en “The Grim Reaper” is Kendrick Lamar die te lang aan de dope heeft gezeten. Het wordt volop zomer met “Presomptuous” waarin een seventies dwarsfluitje en een Santana gitaartje rondfladderen.
Aan diversiteit dus geen gebrek op dit album, maar overdaad schaadt soms ook wel een beetje, er staan hier immers een handvol zwakkere tracks tussen die maar net aan de prullenbak ontsnapt zijn. Het typeert wel de veelzijdigheid en ongeremde creativiteit van deze bende fanatiekelingen. Op naar de volgende aflevering, en King Gizzard kennende zal dat zo lang niet meer duren.
Het moest er ooit wel eens van komen dat King Gizzard & The Lizard Wizard in al hun productiviteit toch een minder plaatje zouden maken. Hun 18 e studioalbum in amper 9 jaar is inderdaad een buitenbeentje, een danspopplaatje waarmee ze zich een eind buiten hun comfortzone begeven. Het getuigt dus wel van durf, maar daarom is dat nog geen goed nieuws.
De heren hebben tijdens de pandemie nieuwe speeltjes ontdekt. Nou ja, nieuwe, het gaat hier eigenlijk om modulaire synthesizers, het soort speelgoedjes waar menig jaren tachtig elektropop-bandje zich met verdeeld succes aan heeft vergrepen. De heren lijken zich wel te amuseren met die dingetjes, ze halen er terug wat van die typische oosterse geluidjes en gekke deuntjes uit, maar de songs zijn niet sterk genoeg om te blijven hangen. De synth-riedeltjes klinken best wel leuk, maar helaas ook een beetje simpel en kinderlijk waardoor het op den duur gaat vervelen. Het is een trucje dat ze deze keer iets te lang rekken.
We hoeven echter niet te vrezen dat deze vrolijke bende het noorden is kwijtgeraakt, dit is gewoon een minder geslaagd tussendoortje, geen schande in coronatijden.
King Gizzard & The Lizard Wizard blijft nog altijd één van de meest frisse, originele en energieke bands van het moment, iets wat vooral op een podium vonken geeft.
Future Old People Are Wizards - Sound of Ghent - Kosmisch kerstconcert van jewelste!
YES. Eindelijk. Het is zover. De X-Mas livestream van Future Old People Are Wizards (FOPAW). Hier keek ik verdoeme hard naar uit. Voor wie FOPAW nog niet kent: deze driekoppige psychrock-/sludgeband bestaat uit de gerenomeerde muzikanten Stijn Vanmarsenill (Drums are for Parades, Elefant), Nele De Gussem (Maya’s Moving Castle) en niemand meer dan Sylvester Vanborm (Wallace Vanborn, Endlingr, Lee Anderson, Monskopoli, Alex Verdi en Ian Clement).
Ik ben al stevige fan sedert hun eerste album ‘Faux Paw’, dat ondertussen al zijn zesde verjaardag mag vieren. Doorheen hun repertoire, ‘M’ (2016) en ‘Peaces’ (2018) was ik op z’n minst getuige van zo’n dynamische, straf muzikale en eeuwig groeiende band. Petje af en leve de Gentse muziekscene!
Het concert ging van start met (bijna) alle betrokken muzikanten die gezellig een kerst-dinertje deden in het midden van de stage. Niet enkel de drie originele leden (m.u.v. Nele De Gussem), maar ook de bij gelegenheid uitgenodigde Mattias De Craene (Saxofonist), Cesar De Sutter (Basgitaar, tevens acteur!), Kris Auman (Bas, Contrabas) en Elias Devoldere (Drummer) maakten deel uit van deze magnifieke avond.
Sneeuw viel bijna letterlijk uit de lucht, het podium stond vol met kerstversiering, kerstverlichting en duizend andere dingen in kerst-thema. Hoeveel tijd moet hier trouwens in gekropen zijn?
Nu… Hier gaat het ‘m over: FOPAW startte uiteindelijk met hun beukende song “Undo The Redos”. Ik zat meteen in de sfeer en had het moeilijk om m’n kop stil te houden. Toen speelden ze meteen hun tweede nummer en publieksfavoriet “So it Goes”: BAM. Hun hit van hun laatste langspeler ‘Peaces’ (2018). Nu kwam ik letterlijk zot. Stil zitten was nu geen mogelijkheid meer.
In volle vaart ging de set door. Om één puntje van kritiek te geven: de micro van Sylvester stond niet altijd even goed afgesteld. Maar naar het einde van de set toe werd dit gecorrigeerd.
Grappig om te zien, is dat de muzikanten een beetje statisch op het podium stonden. Al voelde ik hun wil en drive om dit net niet te doen, maar door de overload aan versiering konden ze niet anders. Geniaal gewoon.
Toen kreeg de set een andere ‘draai’. Het nummer “New Man” werd in een jazzy, funky versie gebracht dankzij Elias De Voldere die het ter gelegenheid overname van Sylvester. Meteen begreep ik: die mannen hebben zoveel energie gestoken in dit concert en maken er iets unieks van! Niet alleen Elias zat op de drums, maar ook Mattias De Craene kwam ter gelegenheid blazen. De versie van dit nummer greep me muzikaal gezien gewoon bij de keel en hiermee bewees FOPAW tot hoeveel ze wel niet in staat zijn.
Stiekem wachtte ik toch een beetje op harder werk en toen kreeg volgend nummer “Eastern Sabbath” een traag maar zekere turnover tot zware bassen, ferme basdrum en was de band mij letterlijk aan het teasen. Ik voelde nervositeit in mij op komen. FOPAW zijn er naar mijn mening helden in om te flirten met de luisteraar. En dat is echt niet gegeven aan iedereen. Huge compliment, yes! “Eastern Sabbath” draaide voor mij uit tot het absolute hoogtepunt van de show. Het toont meer dan gewoon tot waarin FOPAW wel niet in staat is. Helden.
Daarna werd het donkere “Cotton Sheep” gebracht. Rust en intensiteit dualeerden in mijn hoofd. En dit was oké. Integendeel: bijzonder zelfs.
Hun voorlaatste nummer was “Tale of A Lost Boy”: dit was gewoon hypnotisch intrigrerend en zo stevig up-tempo. De band in hun driekoppige bezetting op topniveau! Wowchie!
Vooraleer drummer Vanborm het laatste nummer inzette, gaf hij nog een dankwoord aan iedereen en in het bijzonder aan alle muzikanten die deel uitmaakten van de show. Dit dwingt respect af.
En toen… Kaboem: “The Hipster’s Paradigm”: mega-sketchy vocals, naar mijn mening de coolste bas- en gitaarlijn dat FOPAW in hun repertoire schreef en in full-power met alle muzikanten van de show. Letterlijk eindigen met een atoombom-verplettende sound.
Future Old People Are Wizard, ze gaven ons een kosmisch kerstconcert van jewelste! Dankjewel!
Organisatie: Democrazy, Gent
Izakaya Heartbeat - There’s always new ideas and goals to be reached, but mainly we just want to keep doing what we love to do
Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’.
Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’. Met 'Subterranean Sunset' zet de band in 2019 een nieuwe mijlpaal in hun geschiedenis neer, de recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76885-subterranean-sunset.html
We vonden het echter tijd worden om deze band eens aan de tand te voelen, vooral dan over hun tour en andere plannen voor het nieuwe jaar.
I have reviewed your album 'Subterranean sunset' and what I noticed is that you do not continue topin down to a music style, I personally like that the most. Where does that inspiration come from?
Thanks! We listen to and are inspired by a lot of different styles of music, and try not to repeat ourselves. Variation is gold! We want our music to express the things we are into, what we experience in life and what we feel, and that’s a lot of different things so the variation within our albums reflect this. Within the band it is important with freedom of expression, and that expression varies and gets manifested in whatever we want to do at any given time.
One of the descriptions of your music is: '' drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’ How do you feel about that description?
Sounds good! Guess we’re into all those categories in one way or the other.
With regard to the new album, it is especially recommended for every little fan of shoegaze to psychedelic rock. On this condition. That you like bands that color outside the lines in a quirkyway. What is your opinion about this?
That’s nice, thanks! Yeah, we like a lot of bands that are quirky, stand out from the crowd and do their own thing, and we draw inspiration from shoegaze and see ourselves as a psychedelic rock band, so all good there!
How were the reactions to that new album by the way?
The reactions and reviews have been very good both in Norway and in the rest of Europe, so we are very happy about that.
Are you going in a different direction on a possible new album? or there are no concrete plans yet
We are just in the starting process of planning a new album so not sure what direction it will take us . Hopefully we have evolved to some place that can bring something new to our musical palette. We generally enjoy the process of experimenting and making new songs, trying to find sounds that excite us. Hopefully the new stuff will excite the listeners as well.
A lot has changed compared to the early years. What is the biggest change you have made?
I’m not sure. We never sat down to deliberately pinpoint a new specific direction. We try to play with every idea that excites us regardless of genre or our own history I think. Every day is different though so naturally our music will mirror some changes over time. While we work on our music, play shows, make albums, the changes are also sometimes very subtle to us. Our band has had many members in and out through the years though, 11 people all in all, and every one that has played in the band has contributed in one way or another.
What were and are the highs and lows so far?
Hmm.. They’re both in there for sure..repeatedly. It all levels out in the equation somehow I guess.
You have been touring a lot in Europe lately. I don't remember if you performed in Belgium? How did you like Europe?
In September, on our latest tour, we went to Denmark, Germany, Czech Republic, and Poland, which was great. Always a blast playing in cities and venues we haven’t played before and meeting a lot of nice and interesting people on the way. We are planning a tour for Belgium, Netherlands, and Luxembourg this year, and maybe other countries in the EU also, we’ll see.
From which country does the best audience come to act, who are more difficult to relent?
We haven’t really mapped out those differences, but individually everyone has their own way of enjoying shows. It’s not necessarily a bad crowd if they are more introverted. Generally I remember a lot more of those moshpits from the 90ies. Those were good fun tho! And we of course love our audience however they choose to get into it.
Where do you prefer to perform, small locations or large festival meadows?
We enjoy both! With the smaller venues it’s a different intimate energy I guess, which is thrilling. And often, the audience has come there to check out your band, so they are somewhat aware of what they are in for. Playing festivals is a good, but different thrill, and with bigger crowds, people there who haven’t heard our music before might be tempted to check out our band further. It’s a great way to get exposed to a bigger audience.
About Norway. a lot is brewing in the Scandinavian countries, especially when it comes to metal. Isthere also something like a shoegaze scene? Feel free to give some tips to check out
There are a few bands that come to mind that could be referred to as Shoegaze. Here in Oslo Serena Maneesh, Porto Gees, and maybe Curvs. In Bergen Megaphonic Thrift.
Many shoegaze acts do not last long, but you keep going. What is the key to your success?
Well, we’re not shoegaze, haha!
True that :) . Anyway. What are the future plans for 2020? Going back on tour?
Yeah! Planning to tour Be-Ne-Lux this year, maybe some other countries within the EU as well. And gigs in Norway of course. Hopefully also record some new material for our next album.
In the distant future, are there still things that you absolutely want to achieve? A kind of 'end goal'?
There’s always new ideas and goals to be reached, but mainly we just want to keep doing what we love to do. To create and play more music, put out more albums and play more shows. Would be fun to score music for a film sometime maybe.
My last question is one that i ask every artist, believe me the reactions are different. How do you view streaming sites such as Spotify personally? Is it a bless or a curse?
Well, we have always been attracted to the LP format. Growing up, we all spent our allowances in obscure record stores in Oslo. You’d really have to thoughtfully choose, and then back home we’d sit for hours listening to that new record over and over. Without any distractions of the world popping into your phone or computer by the second. I consider it a privilege to have been able to discover a lot of music that way. To give it some time to sink in and really listen to it. Maybe some of that is lost today with everything readily available at any moment. We love the idea of potentially interacting with everyone directly from your home computer tho, and myspace in its hay day was a very useful tool for us. But I’d say if you really love an album, go buy it to support the artist. That way they eventually can afford to make another one :)
Thanks for answer this interview, good luck in 2020 and hope to see u guys in my country this year …
We citeren even de biografie over Izakaya Heartbeat: 'Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’. Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’.
Het resultaat mag er zijn. “Hallucanting Past And Future” is zo een bevreemdend aanvoelende song die je alvast doet zweven over de dansvloer eens onder diepe hypnose gebracht. Deze muziek gaat ook alle kanten uit, waardoor je niet echt een stijl hierop kunt kleven. Gemakshalve noemt men het daarom psychedelische rock, waar de band uiteraard dicht tegen aanleunt. Vooral wordt een donker en intensieve atmosfeer gecreëerd die je letterlijk bij de keel grijpt. Luister maar naar een song als “Planetarium High”, een song waar je letterlijk high van wordt als je je laaft aan de oase van psychedelische tonen die de band je aanbiedt. De registers, of althans de drum inbreng die aanvoelt als bonkende mokerslagen op je hoofd, bij “Primitive Psyche” klinken dan weer zodanig angstaanjagend dat je met het angstzweet aan de lippen verweesd achterblijft. Izakaya Heartbeat maakt het de aanhoorder niet gemakkelijk, je moet je echt letterlijk laten meedrijven doorheen die bonte en zeer vreemd aanvoelende wereld, boordevol rariteiten komenten uit een spookachtige wereld.
Griezelig en ergens wel vuil en donker, dat je ook terugvindt bij bijvoorbeeld shoegaze, keert eveneens veelvuldig terug. Een song als “Into The Ocean” met een zanglijn die een donkere gemoedsrust over jou doet neerdalen, is daar een mooi voorbeeld van. De band slaagt er over de gehele lijn je in een droomwereld te doen belanden, en dat is de verdienste van elke schakel binnen deze band die even belangrijk is. Frivole melodieën, stuwende drum en baslijnen en mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen zijn de rode draad op de daarop volgende songs “Endless Kiss”, “Sometimes” en "Collective unconsciousness" een prachtige afsluiter waar al die bovengenoemde stellingen nog maar eens in de verf worden gezet.
Deze zeer gevarieerde schijf van Izakaya Heartbeat is een aanrader voor elk beetje liefhebber van shoegaze en psychedelische rock, met de voorwaarde dat je houdt van bands die buiten de lijntjes kleuren op een eigenzinnige wijze. Want dat is wat Izakaya Heartbeat over de hele lijn doet, dat is de reden waarom ook wij vallen voor de band en plaat.
Eens onder hypnose gebracht belanden we namelijk in een trance waaruit we niet willen en kunnen ontsnappen. Een zalig gevoel overvalt ons, net omdat dit zo tastbare muziek is die je niet gewoon dient te beluisteren, maar inderdaad te voelen.
Eén van de meest productieve rock bands van het moment? Dat kunnen we King Gizzard & The Lizard Wizard zeker noemen. De Australische band bracht dit jaar alleen al twee albums uit, en in 2017 liefst vier. Sinds hun ontstaan in 2010 zijn dat er ondertussen een vijftiental. Het heeft hen windeieren gelegd. Ondertussen heeft de psychedelische rock band zijn stempel gedrukt op het rock gebeuren over de grenzen heen. Wat in ons land dan ook zorgt voor niet één maar twee keer een uitverkochte Ancienne Belgique. De band nam in zijn kielzog nog twee andere bands uit Australië mee: ORB en Stonefield. Wat de smaakvolle psychedelische trip op Australische wijze compleet maakt.
ORB (***1/2) - Voor veel mensen was 18u30 toch iets te vroeg, er stond dus nog niet opvallend veel volk in Ancienne Belgique voor de eerste band. ORB brengt een retro mix tussen stoner, doom en psychedelische rock. We zagen enkel de drie laatste songs van de band, maar zagen wel een band die, puur muzikaal bekeken, een knipoog uitdeelt naar een Black Sabbath. En over heel wat potentieel beschikt. Vanaf de eerste song werden de registers op een energieke wijze open getrokken. En konden ook wij het niet laten hierop al te staan headbangen, met de luchtgitaar in aanslag. Voor liefhebbers van de beter doom/stoner of doorsnee Black Sabbath liefhebbers, een aanrader deze ORB.
Stonefield (****) - Stonefield, een band bestaande uit vier vrouwen die ook zusjes blijken te zijn, legt de lat zelfs nog hoger. De temperaturen beginnen prompt te stijgen dankzij het gezapig stoner sfeertje dat de dames naar voor brengen. Gebruik makende van o.a. ook keyboard en een opvallend heldere vocale inkleding, beginnen we prompt te zweven over de dansvloer van AB. De dames kruiden dit eveneens met de nodige doom elementen. Wat dan weer aanvoelt als een donker dekentje tegen de komende koude nachten. Ondertussen zagen we meer en meer mensen de zaal binnen komen, en stond prompt iedereen uiteindelijk tot ver naar achter mee te headbangen. Stonefield heeft in AB alvast veel zieltjes gewonnen, waaronder het onze. Een betere opwarmer van wat nog moest komen, konden we niet krijgen.
King Gizzard & The Lizard Wizard (****) - Aan de hoofdact van de avond om nog beter te doen. Nu, met “Venusian 2” werd de set alvast stevig ingezet. Toch duurde het wel even eer King Gizzard & The Lizard Wizard op volle toeren draaide, maar eens dat is gebeurd is er geen doorkomen meer aan. De eerste uppercut in het gezicht volgt met “The Lord of Lightning”. Die zorgde voor een eerste crowdsurfer en moshpit. Er zouden er nog volgen. De band voelde aan dat ze het publiek eindelijk uit hun hand konden doen eten en viert prompt de teugels op een zeer gevarieerde wijze. Want dat is nog het meest opvallende pluspunt aan deze Australische psychedelische rock band. Niet alleen krijgen we dus een potje psychedelica voorgeschoteld. Ook doom, stoner, Prog, surf, blues, jazz, Kraut- en spacerock invloeden passeren de revue.
De bewegelijke frontman Stu Mackenzie mag dan veel aandacht naar zich toe trekken, ook een opvallende mede muzikant binnen de band is, zonder afbreuk te doen aan de inbreng van de rest van de bandleden, toch Ambrose Kenny-Smith. Naast de aanstekelijke keys, zorgde ook zijn mondharmonica voor een meerwaarde binnen het geheel. Trouwens mocht hij bij “Billabong Valley” de zang voor zijn rekening nemen. Dat bleek een ander verfrissend hoogtepunt binnen de set te zijn. Dat de band ook rustigere nummers kan brengen, merkten we het in het midden van de set. Bijvoorbeeld bij het zweverige “Sense” . Het zorgde voor een doom sfeertje, waardoor je inderdaad weer eens ging zweven over de dansvloer. Waarna alle registers plots weer werden open getrokken in een wervelende finale met “Open Water”, “Perihelion” en “Am I In Heaven”.
Besluit: King Gizzard & The Lizard Wizard had voor ieder wat wils in de grabbelton zitten. De fans van psychedelische rock konden staan heupwiegen, zonder daarbij gebruik te maken van geestenverruimende middelen. De rock en metal liefhebber kreeg de kans te moshen op de energieke songs met de nodige vuurkracht. Wij vergaapten ons meermaals op de prachtige mondharmonica klanken en de zeer bewegelijke frontman, die door zijn charismatische uitstraling uiteindelijk iedereen uit zijn hand deed eten.
Kortom kregen we op deze dinsdagavond een geslaagde, smaakvolle maar vooral zeer gevarieerde psychedelische rock trip voorgeschoteld. En dit geheel op Australische wijze.
Setlist: Venusian 2 - Superbug - The Lord Of Lightning - Alter Me - Altered Beast IV - People-Vultures - This Thing - Sense - The River - Billabong Valley - Doom City - Open Water - Perihelion - Am I In Heaven?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/orb-09-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-gizzard-and-the-lizard-wizard-09-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In de stonerrock van het uit Suffolk afkomstige trio Old Man Lizard zitten ook wat psychedelische elementen verweven. Dat is bijvoorbeeld het geval in “Shark Attack”. Op “Tree Of Tenere” begint de song met een stukje doommetal om dan eerder heavy blues geïnspireerd verder te gaan. Tussen deze twee ankerpunten situeren zich hun songs op dit album. Het geheel klinkt soms als sludgy en psychedelische stonerrock, maar de gitaartonen klinken samen met de lage bas heel weemoedig waardoor die mij telkens bij de keel weten te grijpen.
Eén van de hoogtepunten is “Cursed Ocean, Rentless Sea”, dat overigens als single fungeert. Niet voor de hand liggend, want de song duurt meer dan 8 minuten. De song doet mij een beetje denken aan ons eigenste Steak Number Eight denken. De band heeft een eigen geluid waarmee ze bij elke song toch vanuit een andere invalshoek lijken te vertrekken. Dat maakt het aangenaam om te luisteren.
Sinds 2011 zijn ze bezig en dit is, na wat EP’s, hun derde langspeler. Met elk album lijken ze te groeien en dat is met deze derde ook zo. Ze klinkt organischer en voller dan de vorige. De song lijken zich natuurlijker te ontwikkelen.
‘True Misery’ is een heel genietbaar stoneralbum geworden.
Het is moeilijk om een label op Future Old People Are Wizards (of kortweg Fopaw) te plakken. Laten we zeggen dat ze zowel poppy als sludgy kunnen klinken. Sedert hun debuut uit 2014 (‘Faux Paw’) kregen ze al veel goede kritieken vanwege hun energieke optredens en hun uitstekend songmateriaal. Het grote publiek ontdekte hen nog niet echt maar gezien hun stijl van muziek zal dit niet zo snel gebeuren. Malen we daarom? Niet echt. We hebben het wel voor bands die hun eigen ding durven doen wars van wat het grote publiek verwacht.
Voor Stijn Vanmarsenille (gitaar en zang) zijn het trouwens drukke tijden want zowel met Elefant als met Fopaw heeft hij een nieuw album uit bij 9000 Records (Consouling Sounds). Voor dit nieuwe album zet het trio een lichte koerswijziging in. De muziek klinkt iets ijler en weidser. We horen flarden sludge en psychrock en de sfeer van progressieve rock. De abrupte overgangen zijn nog aanwezig maar toch in een iets mindere mate. De muziek is bij momenten nog steeds overdonderend maar is ook toegankelijker geworden. Op “Tales Of A Lost Boy” horen we waarlijk backings en harmonieën in de stijl van de Beach Boys terwijl de gitaar/synths zwart als pek klinken. Het verschil met het debuut is dat de songs nu toch minder chaotisch en vermoeiend klinken. Toch zijn ze nog steeds even origineel en pakkend. “Face It You Darn Animal” is een prima opener met zweverige synths die aanzwellen tot het uiteindelijk een rocksong wordt. De toon van verandering is meteen gezet. De opvolger (tevens single) “The Hipster’s Paradigm” is ook een prachtige song dat mij een beetje aan de hedendaagse Millionaire doet denken. “How The Brain Works”, “Be Moved” vallen hier ook onder.
Weerbarstig, melodieus en alternatief zijn de woorden die bij mij opkomen bij het beluisteren van dit album. Maar ook ijler en weidser. De evolutie van Fopaw op ‘Peaces’ is positief en biedt nieuwe perspectieven voor deze band. Ze lonken naar een iets groter publiek en tonen hun intrinsieke klasse. Gewoonweg een schitterend album als je van wat uitdagender muziek houdt.
Het is geleden van die snikhete dag in juni 2017 dat wij een werkelijk uitzinnig concertje meemaakten van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende Kortrijkse Kreun. Toen al bekroonden wij deze krachttoer als concert van het Jaar, tot ene Nick Cave een paar maanden later met een prestatie buiten categorie roet in het eten kwam gooien. Maar King Gizzard is toch maar mooi op nummer 2 gebleven.
Ondertussen is de buitentemperatuur zowat 40 graden lager en heeft King Gizzard al 4 nieuwe platen uitgebracht. Jawel, 4, en we zijn amper 8 maanden verder. Van een productief bandje gesproken, hier kunnen zelfs Ty Segall en John Dwyer niet tegenop.
King Gizzard is hot, de Gentse Vooruit is propvol geladen voor deze Australische freaks en wederom is het een kolkend feestje dat wordt opgefleurd met vermakelijke beelden die baden in een seventies LSD sausje en niet gespaard zijn van de nodige humor.
Wat wij al lang wisten wordt met stip bevestigd, King Gizzard & The Lizard Wizard is één van de meest energieke en opwindende bands van dit moment, is er eigenlijk één rockfestival die naam waardig die hier deze zomer onderuit zal kunnen ?
Het duurt deze keer misschien iets langer dan die fameuze avond in juni om het publiek op te warmen. Is ook niet moeilijk, in Kortrijk was iedereen al haast gesmolten van voor er één noot gespeeld werd, in de Vooruit komt alleman binnen met ijspegels op de neus. Maar eenmaal de trein goed op dreef is, is er geen houden meer aan. Na een hoogst vermakelijke inloopronde met prikkelende pareltjes als onder andere “Rattlesnake”, “Open Water” en “Sleep Drifter” schakelt King Gizzard over op een driftige heavy-metal modus met “Digital Black” en “The Lord Of Lightning”, de strafste kopstoten uit ‘Murder Of The Universe’.
Ondertussen wordt er ook nog eens met branie een dwarsfluit beroerd en komt het hele zootje in een lekkere psychedelische en freaky sfeer terecht. Een uitgesponnen “Crumbling Castle” is een bekoorlijke en nonchalante trip doorheen de backstage van Woodstock, het is een wandeling in mushroomland die enkele keren plagerig dreigt te stoppen om dan steeds heel fijntjes terug open te breken.
De echte waanzin komt er wanneer King Gizzard & The Lizard Wizard het tempo helemaal in de rooie jaagt met de ophitsende explosieve drieling “Robot Stop”, “Big Fat Wasp” en het fenomenale “Gamma Knife”, drie ophitsende prijsbeestjes uit dat wervelende album ‘Nonagon Infinity’. De toestanden in de zaal moeten hier al helemaal niet meer onderdoen voor dat legendarische bruisende feestje in De Kreun.
Als iedereen buiten adem is dan is de tijd aangekomen voor de Zappateske psychedelica en lome jazz van een bijzonder lang en wonderlijk “The River”, die overheerlijke feelgood song uit ‘Quarters’. Met daaraan gekoppeld nog een prettig gestoord “God Is In The Rhythm” lijkt het wel of The Mothers Of Invention terug zijn opgestaan. Verrukkelijk einde van een alweer geweldige show.
Organisatie: Democrazy, Gent
De temperaturen van de Brusselse Botanique waren een uur lang boven het gemiddelde in ons land. Allemaal te danken aan de alternatieve Nederlands-Iraanse r&b-godin Sevdaliza. Ze bevestigde voor ons haar troonplaats met evenbeeld FKA Twigs, zonder een afgeleide van haar te hoeven zijn. De zangeres heeft haar eigen unieke muziekstijl dankzij haar Iraanse roots. In een schaars geklede lederen outfit maakte ze intense verlangens los bij iedereen die gevoelig is voor zwoele dans, kronkelende handgebaren, hese zang en meeslepende beats. Sevdaliza tovert muziek om tot erotiek en laat weinig tot de verbeelding over. Het is dan ook niet te verwonderen dat meerdere keren het woord ‘seks’ rondom ons viel.
De zangeres ontvluchte haar thuisland op vijfjarige leeftijd om te migreren naar Nederland. Het leek er even op dat haar carrière zich zou vestigen rond basketbal, maar ze koos ervoor om communicatiewetenschappen te studeren en te eindigen met een muzikale loopbaan. In het jaar 2015 verscheen de artieste voor het eerst op de muziekscène met twee EP’s na een debuutsingle het jaar voordien. “The Suspended Kid” en “Children of Silk” zouden haar definitieve bekendheid doen genieten, aangezien enkele van haar meest geliefde nummers hierin gereleased zijn. Na enkele steengoede nummers uit te brengen in navolging kwam haar debuutplaat pas een jaar geleden uit.
Sevdaliza werd voorafgegaan door de elektronische beats van Kuna Maze uit eigen land. Een mooi voorproefje van de lage bassen en meeslepende synths die we later op de avond zouden horen. Het publiek reageerde tevreden door losjes te bewegen op de muziek. De jonge man kon de Botanique aardig overtuigen met zijn elektronisch talent. Redelijk onbekend momenteel met net geen 1000 facebooklikes denken wij dat hij dit jaar wel eens zou kunnen doorbreken op de Belgische festivals.
Het optreden of laten we zeggen de show werd ingezet door mystieke dampen die het podium overweldigden. Het duurde wel enkele minuten voor de muzikanten verschenen. En opnieuw enkele minuten vooraleer we een glimp van Sevdaliza zelf konden opvangen. Haar drummer en toetsenist deden de zaal watertanden naar de vrouwelijke zang door een instrumentale versie van “Do You Feel Real”. Enkel gewaad in het licht van één enkele spot zong de 31-jarige haar publiek meteen in trance. Dit zou een sensueel optreden worden, dat was meteen duidelijk.
Typerende verleidelijke elektronische beats vormen de rode draad doorheen de vertoning aangevuld met loepzuivere krachtige zang. Stevige bassen deden onze oren op bepaalde momenten even suizen, oordoppen waren een must. Sevdaliza bouwde op door te starten met het eerder rustige “Time”. Tijdens “The Inside” verscheen haar danser voor het eerst op het podium waarmee ze gedurende een uur lang sensuele bewegingen zou uitdelen. Intense aanrakingen en statische bewegingen versterkten de overtuigende accenten van de muziek. Zo vormde het optreden een waar spektakel en ging het richting heerlijke theatraliteit omgezet in dans, woord en muziek. Dit vertaalde zich in pure verwondering bij het publiek, waardoor pas na een aantal nummers de open monden verdwenen en werden omgezet tot even sensuele beweging als die van de vrouw voor ons.
Monsterhits “Human” en “That Other Girl” dramden na een vurig eerste halfuurtje door de luidsprekers. Het publiek werd wild. Sevdaliza is een toonbeeld voor sensualiteit en vrouwelijkheid en dat zou niemand nog betwisten achteraf. Enkele grote fans op de eerste rij gaven geschenken aan de Nederlandse schone, de liefde voor haar muziek was groot, heel groot. Het valt dan ook niet te verwonderen dat enkele ‘I love You’s’ in de stille momenten geroepen werden. En inderdaad, stilte was ook een belangrijke component van het optreden. Ze hield tussen haar nummers de toeschouwers vast door stilte en dans, smachtend naar elke volgende song.
Naarmate de avond vorderde zou ze enkel haar krachtigste nummers nog brengen, aangevuld met een wondermooie ballad en sterk gezongen “Love Way”. Afsluiten deed ze met “Hero”, voor ons wel duidelijk het hoogtepunt en helaas eindpunt van de avond. Concluderen kunnen we met de woorden ‘fantastisch, overweldigend, fenomenaal en erotisch’. De nummers van dit optreden zinderden nog lang na op weg naar huis (misschien deels ook door de gehoorschade die we hebben opgelopen). Als de muziek niet loslaat dan weet je dat je als artiest een goede indruk hebt gemaakt.
Setlist: Do You Feel Real – Time - The Inside – Scarlette – Human - That Other Girl - Loves Way - Mad Woman - Amandine Insensible – Bebin – Hubris
Onbekend - Marylin Monroe - Soul Syncable
Bis: Hero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Electric Wizard – Funeral-Polis
Electric Wizard – Wolvennest
Muziekodroom
Haaselt
2017-08-26
Masja De Rijcke
Het zal u waarschijnlijk wel al opgevallen zijn dat wij eerder fan zijn het zwaardere werk. Een optreden van Electric Wizard laten wij daarom niet zomaar aan onze neus voorbij gaan. Op 26 augustus werd de Muziekodroom dan ook omgetoverd in een kerker waar satanisme niet gevreesd wordt en de duivel in hoogsteigen persoon opnieuw herrezen werd.
Het was aan het Belgische Wolvennest om de kerkdeuren te openen en de show, die eerder een uitvaart leek te zijn, te starten. Deze donkere en ietwat psychedelische ambient rock gaf een mooi startschot van de avond en overtuigde met hun occult girtaargeweld het aanwezige headbangende publiek. Hun 1ste plaatje kwam pas in 2016 uit maar werd in Muziekodroom al mooi ontvangen door een rijkelijk gevulde zaal. De traag opbouwende scheurende nummers en theatrale vocals van de zangeres Shazzula lieten de haren op onze armen het volledige halfuur rechtstaan en stoomden ons meteen klaar voor het volgend aankomend geweld van Electric Wizard.
Electric Wizard is ongetwijfeld één van de meest opmerkelijke doommetal bands present op deze muzikale planeet. Als sinds 1993, toen ze met hun eerste gelijknamige album ‘ Electric Wizard’ uit hun donkere kelder gekropen kwamen, trakteren zij de wereld op een beenharde combinatie van sludge , doom en stonermetal.
In de Muziekodroom werden deze metalen sluizen opengezet met “Withcult Today” en daarna opgevolgd door “Black Mass”. De Sluimerende gitaren die gigantisch luid weerklonken namen ons mee in een één uurke durende trip waar achteraf terug moeilijk uit te gzraken viel. Met “Satanic Rites of Drugula” en “Dopethrone” werden we steeds dieper meegezogen met deze staalharde gitaren en de hypnotiserende vocals van zanger en frontman Jus Oborn. En ook de pikante visuals van twee halfnaakte dames die gedurende een volledig nummer speeksel aan het uitwisselen waren in een donkere SM kelder gingen niet ongezien voorbij.
Deze ‘ouwe’ rockers wisten maar niet van opgeven en lieten hun gitaren steeds harder werken door “Scorpio Curse”, “Return Trip”, en “Chosen Few” te laten passeren. Het afsluiten van dit kerkelijk gebeuren gebeurde met “Funeralpolis”. Toepasselijk!
Organisatie: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
En hop, daar zijn ze alweer, de geschifte kerels van King Gizzard & The Lizard Wizard, het ziet er naar uit dat ze zich zullen houden aan hun belofte om dit jaar maar liefst vijf platen uit te brengen.
Na de Oosterse uitstapjes van ‘Flying Microtonal Banana’ en de heavy gitaren van ‘Murder Of The Universe’ is dit al de derde release dit jaar. De opgefokte en extatische psych-rock van die twee voorgangers is even naar de kelder verwezen. Deze keer mag er lekker achterover geleund worden in een vintage relaxzetel uit de late sixties of vroege seventies. Filmische soundscapes, jazzy geluiden, lome funky baslijntjes, een fladderend orgeltje, tintelende gitaartjes en wederom een flinke portie gekte maken hier het mooie weer. ‘Sketches Of Brunswick East’ klinkt als een soundtrack van een vintage movie waarin VW busjes en minirokjes met fleurige bloemmotiefjes weelderig floreren. En overal sijpelt die herkenbare in psychedelica gedrenkte stijl door, dit is immers een band die als een gedrogeerde kameleon zichzelf steeds een ander kostuumpje kan aanmeten en daarbij steeds herkenbaar blijft klinken.
Ook deze keer is dit eigenlijk een soort van conceptplaat die als één lange trip over 13 bedrijven is uitgespreid. Alles vloeit vlotjes in elkaar en het geheel wordt, hoewel het deze keer doorheen luilekkerland fladdert, steeds spannend en avontuurlijk gehouden. King Gizzard & The Lizard Wizard presenteert zich op dit album als een stelletje neo-hippies die zich rot amuseren met al die fraaie hooks en grooves uit de late sixties en vroege seventies.
De plaat doet ons zowel qua artwork als qua sound ook wat denken aan ‘The Grand Wazoo’, één van onze favoriete Zappa platen. Iets luchtiger dat wel, maar met een gelijkaardige geschifte genialiteit en een fijne zin voor humor. Ook de grootstadsluiheid en de Hawaii-hemdjes van Fun Lovin’ Criminals komen ons voor de geest.
Dit is tegelijkertijd relaxen en plezier maken, een mens wordt hier blij van, en zelfs een beetje high. Te consumeren met een kloeke zomerse cocktail.
Een plaat om in één ruk te beluisteren. Gaat u er dus even voor zitten. Of neen, toch niet, gaan zitten bij King Gizzard & The Lizard Wizard is geen goed idee, daarvoor is de sound te prikkelend, te opwindend en vooral te krankzinnig.
Wij hebben ons dit plaatje aangeschaft in De Kreun, omdat wij euforisch en helemaal overdonderd waren van dat knotsgekke concertje. We voelen die opwinding meteen terug opwellen van zodra we dit ding hier opzetten.
Is dit een conceptplaat ? Misschien wel, maar dan wel eentje met een hoek af. Het is eigenlijk één kierewiet verhaal over bizarre monsters, buitenaardse wezens en weet ik veel wat nog allemaal. Een rollercoaster van een album met een voice-over die de geflipte songs aan elkaar praat. Op en top King Gizzard, geschift, opvliegend en uitnodigend tot een uitbundig rock’n’roll feestje. Er zit wederom een enorme vaart achter, het heeft de beroering van Thee Oh Sees en de gekte van Flaming Lips. Het is een sneltrein die nooit stopt maar hoogstens eventjes afremt om dan terug op ramkoers af te stevenen op een nog nader te bepalen eindbestemming.
Met het over 9 bedrijven uitgesponnen “Altered Beast/Alter Me” heeft de band er sowieso een kraker bij die menig concertzaaltje op zijn kop zal zetten, een geschifte joyride waarin meermaals plagend het gaspedaal wordt ingehouden om dan telkenmale met volle kracht terug op te trekken. Verder weet King Gizzard een soort uit zijn voegen gebarsten hardrock neer poten op het explosieve “The Lord Of Lightning”, een lading buskruit waarin zowel Black Sabbath, Arctic Monkeys en zelfs Uriah Heep vervat zitten. Al even heavy zijn “Digital Black” en vooral “Vomit Coffin”, twee ontvlambare splinterbommetjes die terloops nog een streep psychedelische punk door een metal-badje sleuren.
Dit album is na het ook al fantastische ‘Flying Microtonal Banana’, waarin de band enkele fel gesmaakte Oosterse uitstapjes maakte, al de tweede release in 2017. Er zouden er dit jaar nog enkele zitten aan te komen. Graag, want ieder album krijgt telkenmale een eigen smoel aangemeten en wij hebben geenszins de indruk dat het teveel van het goede is. King Gizzard & The Lizard Wizard blijft immers steeds boeien met die gejaagde en verslavende sound. Wij zijn er helemaal gek van. Op naar de volgende.
King Gizzard & The Lizard Wizard - Waanzinnig !
King Gizzard & The Lizard Wizard
Kreun
Kortrijk
2017-06-21
Sam De Rijcke
U mag ons gerust gek verklaren als wij bij temperaturen van meer dan 30 graden naar een uitverkochte concertzaal trekken om er te bakken en te braden op de oververhitte psychedelische ritmes van King Gizzard & The Lizard Wizard. Voor zo een band willen wij heus wel wat trotseren.
Maar eerst zijn er The Mystery Lights om de zaal … euh… op te warmen. 30 graden worden er algauw 40 als deze kwieke garagerockers hun duivels ontbinden. Geweldige band, dito sound en ophitsende songs die bij een temperatuur van ondertussen 50 graden bijzonder fris klinken. Het is garagerock met een Californisch retro tintje en met serieus wat peper in het gat. Het rockt, het bruist en het borrelt. Dit is niet zomaar een support act, en dat weet ook het publiek die hier nu al een zelden gezien broeiend enthousiasme opbrengt. Het is maar een kwestie van maanden tegen dat deze band grotere zalen zal platspelen.
Het moet nu ondertussen al zowat 60 graden zijn in de zaal. King Gizzard & The Lizard Wizard komt op en zet meteen gezwind een sissend “Rattlesnake” in. Ideaal weertje voor dat soort woestijnbeesten, de rattlesnake van dienst heeft dan ook de tijd van haar leven. Wij ook, ’t is nu al 70 graden maar dat kan ons niet deren en we reppen ons naar de frontzone, waar het gewoel bijzonder aanstekelijk werkt.
King Gizzard floept er een moddervette Sabbath riff uit in het zwoele “Doom City”, de Kreun gaat volledig uit zijn dak en doet de temperatuur stijgen tot 80 graden. De band hitst het zootje dan nog maar wat verder op met “Nuclear Fusin”, “Billabong Valley” en “Sleep Drifter”.
Maar het kan nog waanzinniger, ze gaan volledig in overdrive (al 90 graden inmiddels) met de gloednieuwe medley “Alter Me / Altered Beast”. En dat is een bom van een song, compleet geschift, explosief, psychedelisch en zwaar rockend tegelijkertijd. En heet natuurlijk ! bloedheet ! wat zeg ik ,‘t is verdomme al 100 graden in de zaal ! Maakt niet uit, hoe warmer het wordt hoe feller de band tekeer gaat. Het publiek doet hiervoor niet onder en wordt al even uitzinnig. Het kot staat in brand.
We moeten momenteel zo al boven de 120 graden zitten. De bandleden, die in Australië nochtans wat gewoon zijn qua hitte, zweten zich de pleuris. Ze trekken hun t-shirts uit en sporen de zaal aan dat ook te doen. Een wat overijverige fan neemt dat iets te letterlijk en laat meteen ook zijn broek zakken om dan leukweg in zijn blote flikker te gaan skydiven. Dat wordt opletten geblazen. Een voet in onze tronie, daar kunnen we nog mee leven, maar een bezwete leuter van een dolgedraaide fan in ons smoelwerk, dat kunnen we missen als kiespijn.
Het wordt nog heviger en heter (150 graden al) met losgeslagen versies van “Gamma Knife”, “People Vultures”, “The Lord Of Lightning” en “Cellophane”. Zowat alles (band, songs, publiek, temperatuur,…) is volledig uit zijn voegen gebarsten.
Het wordt hier nu vlotjes 180 graden, mocht u nu een diepvriespizza in de Kreun komen leggen, hij is klaar binnen de 5 minuten. Doe dat dan wel ergens achteraan in een hoekje, anders wordt uw maaltijd genadeloos verpletterd door de uitzinnige menigte.
Dankzij de geestdriftige geflipte psycho-rock van King Gizzard & The Lizard Wizard is de Kreun nu ook omgetoverd tot één grote zweetplas. Ons land lijdt onder de droogte, maar als ze hier in de Kreun al het zweet komen wegpompen kunnen ze er een heuse bosbrand mee blussen.
Als King Gizzard merkt dat het gaspedaal echt niet meer dieper kan worden ingedrukt, gaan ze wat in relax modus met het lekkere luie “The River”. Helaas is dit ook het einde, wij hopen tevergeefs dat hierna nog een extatische bis komt.
Gans de zaal joelt samen met ons minutenlang om meer, maar het mag niet zijn. Kom dat tegen, Australiërs die zijn lamgeslagen door de Belgische loden hitte en uitgeblust achter de coulissen blijven. Maar hebben wij hier een legendarisch optreden meegemaakt, amai !
En dan nu : Bier! Bier ! Bier godverdomme ! Minister Schauvliege heeft vandaag aangekondigd dat we door de aanhoudende droogte niet langer kwistig mogen omspringen met water, dus zoeken wij naar alternatieven.
Trouwens, hoezo droogte, waar is die droogte ? we zijn verdomme kletsnat. Concert van het jaar !
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
FOPAW is een zijsprong van twee leden van Drums are for parades , Piet Dierickx en Stijn Vanmarsenille . Samen met Nele De Gussem hebben zij een handig alternatief klaar . De songs op de plaat hebben een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een donkere dreiging door het harde, grauwe gitaarspel, die wat metal sludge ademen, de onrustige slepende percussie en de diepe, dreunende ‘Tool’ basses, ondersteund van wat psychedelica keys.
Barkmarket is één van de bands die bij het trio opborrelen . Ze wekken interesse op en slaan hard gevat toe op “Teenage hospital” , “Undo the redo’s” , “Eastern sabbath” en “Cotton sheep”, die mooi verdeeld zijn over de plaat .
Hippie metal wordt het zelfs omschreven . Iets waar we ons achterna zeker in vinden!
De eerste drie songs , “Incense fot the damned” , “I am nothing” en de titelsong , al bijna goed voor dertig minuten speelplezier, dompelen ons meteen onder in de muzikale doommetal van het Britse Electric Wizard.
We krijgen een psychedelische stoner/metal/desert trip door de zware , slepende , logge hypnotiserende , onheilspellende , beklemmende ritmiek. Af en toe kunnen we wat op adem komen door sfeervoller werk (“Destroy those who live God” , “Sadiowitch” en het afsluitende “Saturn dethroned”) , maar toch blijft er een onderhuidse spanning heersen door de zwarte , grimmige , dreigende , beangstigende sounds.
Electric Wizard blijft toch wel iets apart … Die lange nummers blazen ons in hun unieke leefwereld , waarin de duivel in al zijn gedaantes wordt geëerd , en waar de lavendel is vervangen door zwavel en wiet . Met ‘Time to die’ staan deze Wizards torenhoog in de doomhiërarchie …
Organisator HeartBreakTunes wist vorige woensdag terug een supergroep in het doom metal genre te strikken: The Electric Wizard. Dit concert wilden we voor geen geld van de wereld missen en daarom trokken we op een stormachtige midweekse dag richting zaal Factor in Brugge.
Ook stormachtig te noemen, was de set van opener Sardonis. Het Limburgse 2-mans leger Roel Paulussen (gitaar) en Jelle Stevens (drums) zagen we een groot jaar terug al eens aan het werk op de Electrohasch label night in het Depot in Leuven. Ze werden toen op het laatste nippertje nog aan de affiche toegevoegd als vervanger van Hypnos 69 die verstek moest laten gaan wegens ziekte van de zanger. Toen konden ze ons al bekoren en vorige woensdag deden ze dit nog eens dunnetjes over. Hoewel dunnetjes in deze context eerder als dik, log en loeihard mag omschreven worden. Ze brachten ondertussen een tweede schijf (‘II’ genaamd) uit.
Hun instrumentale dreunende sludgemetal en loodzware doom, doorspekt met vlijmscherpe riffs zorgde voor vuurwerk in de eerste rijen van het publiek. Gitarist Paulussen kraste de snaren bijna van zijn gitaar en drummer Jelle Stevens gaf zijn drumstel geen moment rust. Schijven en drumvellen kregen rake klappen. En ook wij moesten in de brokken delen tijdens mokerslagen “Skullcrusher AD”, “Emperor” en uitsmijter “Thor”. Als opening act kon dit tellen. Onze oren waren ingesmeerd en klaar voor hoofdact The Electric Wizard.
The Electric Wizard - Een walm van grappige kruiden (marihuana voor de slechte verstaanders) vulde de zaal toen rond 22h00 de leden van The Electric Wizard het podium betraden. De Britten uit Dorset brachten onlangs een nieuwe 7” uit (‘Legalize Drugs & Murder’) en hebben met album ‘Dopethrone’ een meesterwerk in hun discografie zitten. Het was al van bij opener “Supercoven” (uit de gelijknamige EP van 1998) duidelijk dat Jus Oborn (gitaar/zang), Liz Buckingham (gitaar) en nieuwkomers Glenn Charman (bas) en Simone Poole (drums) van plan waren om er een memorabele doomavond van te maken.
Het trippy doom metal epos ontspon zich langzaam tot een uitbarstende zonnestorm. Denk Black Sabbath in een psychedelische stoner bui. Jus Oborn’s spacy stem gaf nog een extra dimensie aan deze - over de 13 minuten afklokkende - magistrale openingssong. Zeker bij het repetitief geschreeuwde “Into the sun” op het einde van het nummer. Waren we al verblind na het eerste verschroeiende nummer, er volgden een kolossale versie van “Witchcult Today”, een van doom doordrenkte “Black Mass” en een loodzware versie van “Return Trip”.
Als een bulderende tientonner denderde de wall of sound van The Electric Wizard van het podium door de Factor. Gelukkig had de zaal extra gewapend beton in de muren, anders vielen hier zeker doden. Het recente “Legalise Drugs & Murder” kon als anthem van de avond tellen. Een ziekmakende, vettige sound, verenigd met een provocatieve, chaotische songtekst en verslavende melodieën, schiep een unieke, moordende sfeer in de van ‘holy smoke’ doorrookte zaal. Het spookachtige refrein werd dan ook massaal meegebruld door de ondertussen van zweet doordrenkte doomheads. The Electric Wizard op zijn best en de ravissante gitariste Liz Buckingham (met headbangend haargordijn tot aan de navel) in topvorm.
Er volgden nog een pletwals van stoner doom “Satanic Rites of Drugula” en een verslavend hypnotiserend “A Chosen Few”. Niets dan gelukzalige glimlachende doomfans rondom ons in de finale van de set waar The Electric Wizard nog eens toonden wie de heersers zijn in Doomland. De openbloeiende heavy stoner doom klassieker “Funeralopolis” uit hun klassieker “Dopethrone” spuwde tonnen energie van het podium het hevig headbangende publiek in. Een verpletterend concert dat nog een tijdje op onze trommelvliezen zal gebrand blijven. Top avond!
Setlist Sardonis: [1] Burial of Men [2] Warmonger [3] Skullcrusher AD [4] The Drowning [5] Entering the Woods [6] The Torch and the Bearer [7] Emperor [8] Thor
Setlist The Electric Wizard: [1] Supercoven [2] Witchcult Today [3] Black Mass [4] Return Trip [5] Legalise Drugs & Murder [6] Satanic Rites of Drugula [7] … A Chosen Few [8] Funeralopolis
Organisatie: Heartbreaktunes
Het Kursaal, kwart over 8: la Minnelli komt als een echte diva het podium op. Meteen krijgt ze een eerste staande ovatie waar ze zichtbaar van geniet.
Liza gaf veel aan haar publiek en dat publiek gaf maar wat graag veel terug.
Een contrabassist, een pianist en drie blazers, allemaal zoals het hoort strak in het witte pak, vergezelden Minnelli als een doorwinterde band op een cruiseschip.
Met de opener, “Alexanders Ragtime Band”, hadden ze het publiek meteen op hun hand. Hier en daar een eerste knipoog naar “New York, New York” en Liza die zich aan een danspasje waagt, meer moest dat niet zijn om het publiek uit de bol te laten gaan.
“Our love is here to stay” klonk als een belofte, net als de inleiding ervan: “Tonight, you, me, the guys and nobody else exists”. Het was maar één van de vele bindteksten die afgezien van veel vleierij ook een welgekomen rustpauze waren voor onze diva. De zwierigheid en de kracht is er op haar 65ste wat vanaf, maar de innemende présence is er nog steeds. Het tempo van “Say Liza” lag dan ook iets lager, maar de schreeuw “Liza Minnelli eveybody!” was nog steeds even overtuigend. Naar het einde toe versnelde ze even als toemaatje, al moest ze daarna uitpuffen met – naar eigen zeggen – roze gatorade.
Liza nam ook de tijd om ons wat meer over het ontstaan van enkele nummers te vertellen. Zo kregen we “My own best friend” uit de musical ‘Chicago’ en het van Charles Aznavour ontleende “What makes a man”. Dat laatste nummer gaat over een tijd waarin een man niet zomaar uiting kon geven aan zijn seksuele geaardheid zonder risico op lijf en leden. Bevreemdend hoe de actualiteit een extra - onbedoelde – weemoedige bijklank aan dit nummer gaf. Die weemoed werd ook nog versterkt door de prachtige solo van de sopraansax.
“Maybe this time” vormde een rustpunt voor het nummer waar er velen speciaal naar Oostende waren gekomen: “Cabaret”. Dat leverde fraaie taferelen op met een dansende Liza en een publiek dat haar pret niet op kon: “life is but a cabaret, old chum!”
Na dit hoogtepunt was het tijd voor een aantal nummers van haar laatste plaat. “Confession”, “You fascinate me so”, “He’s a tramp” en “I must have that man” klonken heel innemend. Liza Minnelli voelt zich duidelijk comfortabeler bij deze nummers die lager, ingetogener en rijper zijn. De nummers van ‘Confession’ passen beter bij haar stem zoals die nu is.
Bij “No moon at all” was er een glansrol weggelegd voor Billy Stritch, de pianist en zanger die Minnelli al 20 jaar bijstaat. “Time flies when you’re having fun”, zei Minnelli over de samenwerking en niemand die daaraan twijfelde.
Voor je het goed en wel besefte, leek de tijd ook vervlogen, want daar was al snel “New York, New York”. Frank Sinatra leende dit nummer ooit van Minnelli, maar dat het wel degelijk haar song is, was zeer duidelijk.
Een korte, maar intieme bisronde maakte een einde aan een nostalgische avond. Liza Minnelli pakte haar publiek in met “Everytime we say goodbye” en “I’ll be seeing you”, nam nog even een doos chocolaatjes en een bos bloemen in ontvangst en verliet met de brede glimlach van een echte diva het toneel.
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Electric Wizard begeeft zich al jaren in de underground van de metal. In bepaalde kringen worden zij aanzien als the heaviest band on earth en dat komt voornamelijk door hun extreem logge en loodzware doom- en stonermetal. Wij hadden dus uit voorzorg al zeker onze oordoppen op zak. En of we die nodig hadden ! Een prop weed in de oren had trouwens ook gekund met die gedrogeerde psychedelische metal.
Hun typerende ultra zware sound gaat live inderdaad door merg en been en doet de Antwerpse Trix flink op zijn grondvesten daveren. In die zin is een Electric Wizard gig een unieke belevenis. Maar op een podium loert de eentonigheid toch wat om de hoek, en dit vooral omwille van de aanhoudende drone. Wat op plaat een unieke sound is -en dan hebben we het vooral over hun meesterwerk ‘Dopethrone’ uit 2000 en toch ook wel een beetje over de nieuwe ‘Black Masses’- ontbreekt live wat aan variatie en diepgang. De brute kracht en intensiteit blijven wel behouden maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat het geheel soms als een eenzijdige vette brij aandoet waardoor de nummers moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Het vernuft van hun sterke platen gaat voor een stuk verloren in de massieve geluidsmuur, en dat is jammer.
Toch kunnen wij af en toe nog genieten van deze drone metal, het beukt bij momenten heel stevig en veroorzaakt een vorm van slowmotion headbanging onder de aanwezigen.
Met hun lome en extreem heavy aanpak is Electric Wizard een buitenbeentje in de metalscene en zo treffen wij in hun publiek ook nogal wat alternatievelingen aan, mensen die al wel eens een optreden van Earth of Sunn O))) bijwonen, bands die het qua extreme drone sound nog een stuk verder drijven.
Electric Wizard hun op Black Sabbath geïnspireerde volumineuze sound blijft ondanks alles steeds indrukwekkend en meeslepend. Een heavy trip als het ware, maar iets meer nuance zou welkom zijn.
Organisatie: Trix, Antwerpen (ism Heartbreaktunes)
De doom-metal van Electric Wizard kunnen we nog best omschrijven als een bijtende psychedelische trip met zware gitaren, meer heavy dan metal eigenlijk. De heren doen het al langer dan vandaag, met als magnum opus de ruwe bolster ‘Dopethrone’ uit 2000, een zware brok hypnotiserend hels lawaai.
Ook ‘Black Masses’ is alweer onheilspellend, log, zwaar en giftig. Vertrekpunt is nog steeds de oer-metal van Black Sabbath, maar de heavyness wordt tot een hogere dimensie verheven. Vuile, luide en trage riffs en bezwerende vocals zorgen voor een hels en vol geluid, scheurende solo’s doen de rest.
Electric Wizard weten een beklemmende sfeer op te bouwen via extreme killers van songs, het tergend trage “Satyr X” is een brok bijtend zuur van tien minuten, “Venus in Furs” (niks te maken met de VU) is een pot smerige noise, “Scorpio Curse” is een moordende bulldozer.
Afsluiter “Crypt of Drugula” is sprekend voor de beangstigende sound van Electric Wizard, het is een losbarstend onweer met niet te voorzien gevolgen.
Te bewonderen in de Trix op 07/03 en komende zomer op Graspop, ongetwijfeld achter een schimmig rookgordijn, en pokkeluid !
Nederlands 
Français 
