Het Ierse antwoord op Bon Iver… het is een vergelijking die James Vincent McMorrow waarschijnlijk tot het eind van zijn hopelijk nog lange muzikale carrière zal blijven achtervolgen. De sympathieke singer songwriter uit Dublin lijkt er zelf prima mee te kunnen leven en is ook niet direct van plan om het binnenkort over een andere muzikale boeg te gooien.
Waarom zou hij? Dankzij prachtalbums als ‘Early In The Morning’ en ‘Post Tropical’ en een uitstekende live reputatie heeft hij op relatief korte tijd een haast onwrikbare emotionele band gesmeed met zijn naar muzikale meerwaarde zoekende fans. Een prestatie die veel collega artiesten op de steeds volatieler wordende muziekmarkt erg benijden.
Ook in België breidt die trouwe schare fans zich gestaag maar zeker uit, getuige een tot in de nok gevuld Koninklijk Circus. Al zat er ook een pak volk uit de Britse eilanden tussen dat aan het concert een assertieve, bijna Atlantische vibe gaf.
Bijna anderhalf uur lang trakteerde James Vincent McMorrow op kippenvel voor iedereen. Dankzij de veelgelaagde arrangementen van 3 multi instrumentalisten die op topniveau musiceerden. Al was het uiteraard vooral tijdens de vele heuglijke momenten dat James zijn verpletterende falset strot helemaal opendraaide dat het publiek weerloos aan zijn voeten lag te spartelen.
“Red Dust”, “Follow You Down To The Red Oak Tree”, “Cavalier”,… stuk voor stuk waren het emotionele splinterbommetjes die met de grootste precisie gebombardeerd werden. De afwisseling met nummers zonder klassieke, meezingbare opbouw zoals “When I Leave” en “Post Tropical” bracht nog extra diepgang in de set. Juist door dit onconventionele bleven ze des te langer ongrijpbaar in de lucht rondzweven.
Met zo een repertoire was de cover van Steve Winwood’s megaklassieker “Higher Love” zelfs eerder een overbodig cadeautje om de fans te plezieren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rhob-cunningham-12-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-12-10-2014/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow is aan z’n tweede plaat toe . ‘Early in the morning’ was een veelbelovend debuut binnen de sfeervolle folky rootspop. Die intimistische, dromerige, broeierige aanpak blijft zeer zeker bewaard op die tweede , maar de toetsen/elektronica krijgen wat meer toegang dan voorheen . De single “Cavalier” is een adembenemend mooi nummer . Z’n zachte , fluwelen stem dringt door en zweeft over de mooi gearrangeerde nummers heen . Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan Stevens zijn alvast referenties aan het adres van de sympathieke , veelzijdige artiest . Op “Red dust” wordt de vocale prestaties van de Ierse songwriter sterk onderstreept . Het subtiel uitgewerkte materiaal is relaxt en in deze tijden zijn het ‘ware’ onthaastingssongs . Ideaal bij ondergaande zon met die veelzeggende titel ‘Post tropical’.
De Ierse singer-songwriter James Vincent McMorrow slaagde er afgelopen woensdag in een uitverkochte Orangerie adembenemend stil te krijgen. De artiest stelde er met grote kunde zijn nieuwe album ‘Post-Tropical’ voor. Al kregen we gelukkig ook nog wat van ‘Early in the Morning’ te horen.
James Vincent McMorrow startte zijn set met “The Lakes”, een mooie intro voor anderhalf uur zoetgevooisde fluistermuziek. Voor ons stond een echte vent, met baard en al, waardoor je soms moeilijk kan geloven dat hij echt die perfecte hoge klanken zijn strottenhoofd uit jaagt. Dromerige muziek is de specialiteit van de Dublinner en die werd ondersteund door de lichtpiramides op het podium en de maanachtige achtergrond.
Dat wil niet zeggen dat er geen ruimte was voor meeslepende ritmes. In “Glacier” kreeg hij het overwegend vrouwelijke publiek zelfs aan het bewegen. Het nummer bewijst tegelijkertijd dat stilte erg mooi kan zijn. Het applaus klonk vaak luider dan de zachte liedjes zelf, al was de zaal duidelijk gevuld met doorwinterde McMorrow-volgers.
Die ritmes zijn trouwens een rode draad door het nieuwe album, met het gelijknamige nummer “Post-Tropical” voorop. Er was zelfs even een leuk meeklapmoment, jammer genoeg verpestte McMorrow dat zelf door vreemd genoeg volledig uit het ritme te gaan voorklappen. Het was bovendien het moment dat we ons een ietsepietsje begonnen te vervelen. De muziek is prachtig, niets aan te merken op de zangkwaliteiten van deze artiest, maar soms wordt het geheel een beetje te serieus, te correct gezongen ook. Alles is tot in de puntjes afgewerkt, er is geen hoek af. Nu ja, misschien moet dat wel bij dit genre van kopstemfolk en toegegeven, McMorrow bekritiseren op een te perfecte stem is wellicht wat pietepeuterig.
Gelukkig was het snel de beurt aan “We don’t Eat”, het hoogtepunt in deze set. Schitterend gebracht, vooral doordat de zanger het nummer versnelde door als een gek op zijn trom te gaan slaan.
Vanaf dan gooide James Vincent McMorrow zijn mantel van stilzwijgen af en ging zowaar in interactie met het publiek, waarmee hij bewees best een grappige, zij het bescheiden, man te zijn. Verder maande hij bij “All Points” aan ‘om te dansen als een robot’. Het dansen bleef ietwat achterwege maar er zat wel degelijk dansbaarheid in de song, zeker naar het einde van het nummer.
Als bisnummer kregen we nog het geweldige “And If My Heart Should Somehow Stop” volledig solo. Daarna kwam de band nog eens op om met een haarfijne apotheose “If I Had a Boat” te spelen.
Tuurlijk wordt in dit soort reviews altijd de vergelijking met Bon Iver gemaakt. Qua sound klopt die vergelijking wel maar door dit optreden mogen we James Vincent McMorrow beschouwen als iemand die eigenlijk geen vergelijk kent. James Vincent McMorrow was een uitspatting van fantastische supersereniteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-19-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
