Neon Electronics is er terug met een nieuwe single. Een beetje naar aanleiding van hun komende optreden tijdens de Lokerse Feesten op de Fonnefeesten. Maar er wordt ook nog meer werk verwacht in het najaar. Momenteel bestaat Neon Electronics uit drie leden: Dirk Da Davo, Radical G en Pieter-Jan Theunis. Daarnaast is Dirk Da Davo nog actief met DDD waarvan een nieuwe song verschijnt in september. Goed nieuws voor de komende tijd dus!
“Nothing For Nothing” is een leuke track geworden die zowel dansbaar als dystopisch klinkt (luister maar naar de vervormde vocals en de beats) samen met een industrial klinkende gitaar en fijne synths erbovenop.
Deze single laat het beste vermoeden voor de rest die nog moet komen.
Elektrowave
https://www.youtube.com/watch?v=xo7GKrFdalM
https://fonnefeesten.be/line-up/2025-08-06/neon-electronics/
Judas Priest is een iconische band die het heavy metal genre steeds omarmd heeft en vooral mee heeft vormgegeven. Net als Motorhead hebben ze zich er nooit een fluit van aangetrokken dat hun muziek een lange periode onpopulair was. Priest is steeds hardnekkig trouw gebleven aan een flitsende heavy-metalsound met alles erop en eraan, of dat nu cool was of niet.
Het zijn pioniers die destijds de heavyness van Sabbath naar een versnelling hoger hebben geschakeld, waarmee ze zonder het zelf te beseffen aan basis lagen van trash- en speedmetal. Albums als ‘British Steel’, ‘Defenders Of The Faith’ en vooral ‘Painkiller’ zijn ondertussen uitgegroeid tot heavy-metal mijlpalen.
Ondertussen zit Judas Priest al diep in de herfst van hun carrière, maar sinds het ijzersterke ‘Firepower’ (2018) lijken de metalgods zichzelf wel te hebben heruitgevonden. Hoewel de oorspronkelijke groepsleden ondertussen al ruim de pensioenleeftijd overschreden hebben klinken ze anno 2024 scherper dan het scheermes dat pronkt op de British Steel hoes. ‘Invincible Shield’ is immers een plaat waarop Priest op een geweldige manier de lijn van het krachtige ‘Firepower’ verder zet. Priest klinkt forser, harder en sneller dan ooit, alle kenmerkende ingrediënten verzamelen hier in hun meest potente vorm, de moordende riffs, de virtuoze snelle gitaarsolo’s, de mokerende drums en de immer indrukwekkende hoge vocale uithalen van opperpriester Rob Halford.
Het album vangt aan met het onverzettelijke en supersnelle trio “Panic Attack”, “The Serpent and The King” en “Invincible Shield”, drie loeiers die door de geluidsmuur razen. Daarna wordt er lichtjes teruggeschakeld maar blijft het immer stevig en strak. “Crown Of Horns” is misschien het enige misstapje, een song waarin Judas Priest teveel hengelt naar een hit en daarmee gevaarlijk dicht in de buurt komt van de meligheid van het alom gevreesde rockballad-symptoom.
Maar voor de rest is dit Judas Priest in topvorm en komt deze ‘Invincible Shield’ heel hoog te staan op de ranglijst van hun beste platen.
Judas Priest lijkt onvermoeibaar en staat aan de vooravond van een uitgebreide wereldtournee die hen ook terug naar Graspop brengt, en dat al voor de achtste keer. Priest is er één van de headliners, in Graspop kennen ze hun klassiekers.
Voor de liefhebbers van The Neon Judgement zijn het interessante tijden op gebied van uitgaves. Niet zolang geleden hadden we de ‘PIAS40’-release. We hadden ook de retrospective-release van werk van Dirk Da Davo. Deze uitgave is een compilatie dat de latere periode van de band belicht. Met tracks uit ‘At Devil’ s Fork’ (1995), ‘Dazsoo’ (1998) en ‘Smack’ (2009).
‘At Devil’s Fork’ kwam er na een periode van stilte. Ze hadden voor die pauze heel actief en intens muziek gemaakt en dus was die hiatus welkom geweest. Op “A Nicer Person” horen we TNJ die meegaat met zijn tijd en waar ik elementen/moderne sounds in hoor die ik ook bijvoorbeeld bij sommige Praga Khan songs hoorde. Het is, wat mij betreft, nog steeds een heel dansbare en opzwepende track.
De remix van “Tv Treated” stond ook op dit album en behoeft waarschijnlijk geen uitleg. Het nummer blijft grotendeels hetzelfde als het origineel maar kreeg een moderner jasje mee waardoor hij paste bij de sound van het album. “Serve” bevat een sample van een oude opname van een zingende man. Wanneer de muziek erbij komt krijgen we een donkere, dystopische sfeer. De track is heel dans- en mixbaar. Misschien wel één van de meest onderschatte nummers uit de reeks. Dat wat betreft dit album.
Uit ‘Dazsoo’ komen eveneens drie tracks. Eveneens werd dit album opgenomen in het groene Ardense Achouffe in de Neon Home Studio. Het album klinkt nog wat meer uptempo, voorzien van allerhande percussie en geproduceerd door Jean Marie Aerts. In de pers krijgt het album vooral lovende kritieken maar de verkoopcijfers vallen eerder tegen. Nochtans is het album de moeite waard. Jammer dat het publiek op dat moment niet echt meegroeide denk ik dan. En dan waren er ook nog de problemen met het label (KK Records) dat zorgde voor een voorlopig einde van de band. Niettemin is “Hdrom Temptation” bezwerend en heel dansvloerwaardig. “Jazzbox” is erg The Neon Judgement: een repetitief karakter, surrealistische elementen, dansbaar, een mix van gitaar en electro. Het is gewoon een nummer dat eigenlijk heel ingenieus ineen steekt. Met trouwens Jean Marie Aerts op de bas. “Turki” begint met een vervormde sample en klinkt Oosters/Arabisch. De percussie versterkt dat nog wat. Eveneens een geïnspireerd nummer dat hier verdient tussen te staan.
In 2009 komt The Neon Judgement, eerder onverwacht, met een nieuw album genaamd “Smack”. Ditmaal gereleased op Dirk’ s eigen label: Dancedelicd. Daarvoor waren ze al een tijdje terug bezig met optreden. Het album klinkt modern en vintage TNJ. ‘Smack’ wordt goed onthaald en intussen begint er ook een herwaardering van de muziek en de invloed van TNJ op te komen. Wat maakt dat ze het laatste decennia gewaardeerd en populairder dan ooit zijn. Het titelnummer staat er hier niet op maar wel “Leash”. Toch ook één van de sterkhouders op het album. “We Are Confused” is een dansvloervuller, “Shiny Happiness” laat vele nieuwe electrosounds horen tussen de meer bekendere sound van de band. Met “The Great Consumer” krijgen we een sterke song die vintage The Neon Judgement klinkt: Heerlijk donker en dystopisch. Zoals velen onder ons hen graag hoort. Het moet moeilijk selecteren geweest zijn in dat laatste album want de kwaliteit van de songs op ‘Smack’ is groot en consistent.
Deze release is interessant wanneer je niet zo bekend bent met hun latere werk. De fans en de vinylliefhebbers zullen sowieso dit willen hebben. Het komt trouwens uit op mooi gekleurde vinyl (drie kleuren) uit via Je M’ en Fish. Wacht niet te lang want de uitgave is gelimiteerd.
Electrowave/industrial
Blue Screens 1995-2009
The Neon Judgement
![[Pias40]](/media/k2/items/cache/f6bde3e21ffa25a6314dc547730bab47_S.jpg?t=20230817_134939)
In de serie [PIAS40] brengt het label ook een 12Inch op vinyl van The Neon Judgement uit. Dit omdat de band indertijd een pioneer was op vlak van EBM, Industrial en electro. De 12’’ bevat vijf tracks.
Er wordt geopend met “Chinese Black” uit 1987 die op de EP ‘A Man Ain’t No Man When A Man Ain’t no Horse, Man’ stond. Een titel dat waarschijnlijk geen idee van de platenmaatschappij was en hen de wenkbrauwen vermoedelijk deed fronsen. “Chinese Black” was geen single maar wel heel erg geliefd bij de fans en veel gedraaid op fuiven. Ik was er indertijd weg van. Het klonk donker, wat theatraal en toch catchy.
“Miss Brown” uit datzelfde jaar was het nummer waarmee ik de band heb ontdekt. Deze single heb ik toch grijsgedraaid. Omdat de gitaar hier wat duidelijker aanwezig was bleef dit nummer bij mij hangen (ik was toen een gitaarfreak en luisterde naar de Ramones, Sonic Youth etc) en ontdekte ik niet alleen de band maar ook de muziek die meer op elektro was gebaseerd: Depeche Mode, Yazoo, Human League…
Van ”Tomorrow in the Papers” trok in eerste instantie vooral de tekst mij aan. Een aanklacht tegen de media waar ze je erop wezen dat ze niet alleen een senator kunnen maken of breken maar in feite ook jouzelf. Toen was het nog maar 1985 en kijk waar we nu staan op dat vlak.
“Awful Day” heeft ook die blauwdruk van een Neon Judgement track: donker, catchy, een beetje onheilspellend. Op het eerste gehoor denk je een eenvoudige track maar hij is heel clever en gelaagd opgebouwd. Het resultaat is o zo doeltreffend.
“Tv Treated” werd zowel in 1982 als 1989 een single en is voor de band denk ik het nummer waarmee ze het meest veréénzelvigd worden. Het stond eveneens op de EP van ‘Awful Days’ in een nieuwe versie.
Fans gaan dit blindelings kopen en voor de mensen die hen willen ontdekken is dit een heel schone selectie om mee te beginnen.
EBM/Dark electro/Cold Wave
[Pias40]
The Neon Judgement
Judith Marjorie Collins (Seattle, 1 mei 1939) is een Amerikaanse singer-songwriter. Ze begon als folkartieste in de jaren zestig, maar stapte in de jaren zeventig over naar het populairdere MOR-genre ("middle of the road", mainstream melodieuze popmuziek met soms orkestrale begeleiding). Ze zong vooral covers en had ook enkele successen in België en Nederland, waaronder Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) en Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, van haar album ‘Judith’). In 1970 had ze ook succes met de traditional "Amazing Grace". Het lied "Suite: Judy blue eyes" van Stephen Stills is aan haar opgedragen. In de loop der jaren heeft ze zich ingezet voor de mensenrechten, UNICEF en de strijd tegen landmijnen.
Ze heeft nu een nieuw studio album 'Spellbound' uit. We hadden we een leuk gesprek met Judy, en vroegen haar ook hoe ze dit volhoudt. Het interview hier
Judy Collins - I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind (musiczine.net)
'Spellbound' is een heel persoonlijke schijf geworden waar Judy Collins op pakkende, weemoedige wijze haar leven overschouwt, met een lach en een traan. Herinneringen over cowboys, kalme wilde paarden, snapshots van een losbandige tijd bij 'Hell on Wheels', … Mooie en droevige tijden tegenover elkaar in de songs. Niet zomaar nostalgie, maar een wondermooi verhaal over een wondermooi mens die ons na al die jaren nog steeds kan verblijden met haar kristalheldere stem.
Elk song opnieuw zorgt Judy Collins voor kippenvel door die verhaallijn en het emotionele aspect …Zachtmoedig, waar zachtheid thuishoort …Lichtjes feestelijk, als de vreugde in je leven binnentreedt.
Het is magisch hoe deze klasse artieste die zoveel grootheden in de muziekwereld persoonlijk heeft gekend, op haar bijna 83ste nog steeds verbaast.
'Spellbound' is een verhaal , pur naturel, voor iedereen …Het is uit het leven gegrepen. “The Blizzard” is een prachtige gevoelige afsluiter. Het is het totaalplaatje dat ons diep raakt!
Judy Collins treedt op 5 november 22 op in Roma, A’pen.
Judy Collins - I think there Isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind
Judith Marjorie Collins (Seattle, May 1, 1939) is an American singer-songwriter. She started out as a folk artist in the 1960s but switched in the 1970s to the more popular MOR genre ("middle of the road", mainstream melodic pop music with possible orchestral accompaniment). She sang mostly covers and also had some successes in Belgium and the Netherlands, including Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) and Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, from her album Judith). In 1970, she also had success with the traditional "Amazing Grace". The song "Suite: Judy blue eyes" by Stephen Stills is dedicated to her. Over the years, she has worked for human rights, UNICEF and the fight against landmines. She has not been sitting still, releasing her new album 'Spellbound'. On the occasion of this release, we had a nice chat with Judy, and also asked her how she keeps doing this? And of course, whether she still has ambitions or things she wants to achieve after all these years.
In a career that spans some 60 years, you witnessed the continued rise of modern folk music while remaining as remarkably prolific as ever. Congratulations that you still bring out new albums, where do you keep finding inspiration?
To kick start my career, I been writing since 1969. All the songs on ‘Spellbound’ are stories about my live, they come together on this one album. And also before the pandemic I was still doing 120 shows in a year, so I not had time to make a new album. I had no vacation, and really needed that. When the pandemic came, I had a lot time to writing songs on the piano and practice, in this way the pandemic give me time to create ‘Spellbound’.
At the question in an interview. Why it took so long to write this new album, in a interview you answer “Probably because I didn’t have a pandemic to keep me at home.’’ That’s what you said already. But now we talking about this, how did you survive the pandemic years? You got stronger out of it or not?
I practice every day, walk in the park, I have phones calls with friends and kept my social live up. We also have enough places for food and things in NY, we did not need to worry about that. I still had conversations, online with friends and family. Honestly, I needed to rest… so in that way, this pandemic came right on time for me, but also the planet needed to rest.
I ask this, because in interviews I found out some artist encountered their limits and stopped, others came out stronger and even found inspiration. For you, it was more like a meditation and a moment to relax? Right?
That’s correct, like I said I been doing a lot of phone calls, read a lot poetry, I even started writing a book. I also started a podcast, my manager asked me ‘why don’t you do a podcast with a few people’. I’ve had podcasts with artist like Jeff Daniels, Clive Davis, Julia Cameron, Betty Buckley a few others and more that will be coming out soon. It’s great to get to know to know these people a lot more and it was fun doing it. So yes, it made me do things that I could not do when I was on tour all the time.
That you on your age still be active at social media, it’s wonderful. How important is the social media and that podcast to you carrier? And also, what is for you the biggest change true all these years, next to this digitalism?
The media, and specially the internet is an extensional way for doing what we love doing. We love talking to each other. Sharing art and things with the world. Everything on the internet satisfies the needs we already have. And makes them even a little easier. I spend a lot on the phone with my friends, like I said. I’m a big into communicate with them. I also do a lot of my work by my phone, so I switch to ZOOM and having this interview, was not a big deal either. Social media and the internet have opened so much more doors, or at least in a much easier way. You know I was a computer hacker back in 1984. My first PC was an apple tune. I wanted to start a biography back then. I found a way to print the pages, by reading magazines about this. My husband was a designer, and he told the people at Apple that his wife was able doing this all on her own, so they put me on the cover of the Apple magazine to tell the story about how I hack my own computer and turn it into a main function of the new world. So, I started using computers before they become popular, and my phone is always on. So yes, I’m just used to using the internet. I’m very comfortable with this way of communicating.
It’s a good thing that you been abled doing this and feel comfortable with it. But, why still making a new album now that people can listen at Spotify and things? What’s your opinion about this and how important is social media to you?
In that way I’m rather old school. I don’t like Spotify. Because they don’t pay the artists well. In my opinion they steal from the artists. But they made a deal with my record label. I’m not found about this deal, but the record labels have a mysterious connection with Spotify. But the robbing and stealing from artist is not a new form, it’s been here for many decays. It’s not new you know. I found out talking to a friend - another performer, that we’ve never been pay for the songs we have sung and have been on the radio. That’s something that happens since many years, so there is nothing new about this. We are the only country in the free world that is not having a performance orality. But there are so many things that are going wrong, we can’t do anything about. Like the situation in UK, some countries are in war and everything. We can sing about it but can’t do anything about it. So that’s why Spotify get away with that to.
I agree with this statement. But let’s talk about your new album coming up to. I have listened to you new album ‘Spellbound’’ a warmhearted album, you voice is still so pure and warm, I feel like getting away from to this world to a better one. How you keep doing this with you voice, you still sound as good as in your young years. (you the same age as my dad, he still doing well, but some things getting less easier if you know what I mean)?
I just do everything I can to keep my voice clean. I exercise. I don’t smoke, I don’t drink, I’m sober for 44 years now! I’m one of the lucky ones to be my age, I know a lot of people and artist of my age who have getting ill and loosing there voice. I’ve also kept being involved with my trusted programmers. On the other hand, I have trained my voice to. My teacher who I worked with for 32 years, since 1956 until he died, he said to me ‘don’t worry learn to get further with that voice. There is a place in your voice that keeps you away from getting in trouble, if you don’t learn how to transition it can go wrong’. That’s what I was trained to do. I am doing all I can to take care of that voice, and that helps.
I also read you still try to walk many miles? That explains you exceptionally good condition
I have a watch that counts the steps you take, that’s something I’m using when I go walk in the streets. The fu funny thing is, when I sit down and play the piano the watch also counts my movement as steps but I’m just playing the keys at the piano. I don’t think that happens with the Apple watch, but I practice the piano and do 10,000 steps at day (haha)
You indeed got sober in 1978, congratulations. You also lost your only son and got true worst days in your live. Good times to. But I feel there are a lot emotions in this new album, not real pain, but emotions that make me get in tears of happiness or something. Is this album a way to deal with the past? Or how can I see that?
Like I said, the songs tell the story of my life in a way. I just write about things that happen to me. I have something like ‘why not’ I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. As singer, artist, or writer it’s always been my intention to find out what is going on in my mind. It’s a process going true my whole life. There are some songs about NY, it’s really about the village. There is a song ‘Hell on wheels’ which tell a story about what actually happened to me. I was driving on a mountain road, have a couple drinks and I skidded against a fence between the road and the farm, and not far away from where I landed, I saw two baby children singing in the dirt. I almost killed them. That’s something I will never forget; I wrote songs about a couple people I knew in the ‘60’s. Called ‘Gilded Rooms’ it’s a song about people that I knew and still know. There is also ‘Prairie Dream’ that’s a song about the native Indians; I always felt very guilty about what happened to them in US. My father was born in the times when that happened. He was an Irish, rebellious artistic soul. There are many examples in this ‘Spellbound’ album. So yes, this album is sure a therapeutically practice to help deal with things that happened in the past, sure.
What I like the most you could make it yourself easy and relax, but this album is fresh and new. So it's not a routine job, but you are treading new paths, that's what I find so remarkable. was it your deliberate intention to choose that path?
Next to that this is a very personal album since I’m a writer and like doing new things. I always have to be challenged in some way. That’s also important, and that’s why I like treading those new paths.
Something that trigger me on you as artist. You’ve been a UNICEF Ambassador and won numerous awards include a Grammy and an honorary doctorate. And let’s not forget, you launched the careers of both Leonard Cohen and Joni Mitchell. How it was to work with them?
Leonard came to me in 1966. He had just written his first songs and brought them to me. And he patchily stays for the rest of his live. He was a generous, amazing genius. Joni Mitchell’s music came to me in a mysterious way. My friend Al Cooper, called me in the middle of the night in 1967. He said there was a wonderful singer-songwriter that wanted to talk to me. It was Joni Mitchell. She sang ‘Both Sides Now’ for me. It was like Karma happened that night because that moment changed both our lives. She was writing songs, and I was the singer. But I did that for some people who are not so well known to. I was the first person to record Bob Dylan soon after his writing. There was also Tom Paxton and Janis Ian. I also recorded ‘Amazing Grace’, a song that I’m very proud of, it’s been a part of me for a long time…
You just been mentioned Bob Dylan, I have read in an interview you thought he’ll never make a living, can you tell me more about that story?
It’s kind of funny story. In the beginning when I meet him, I indeed thought he was going nowhere (haha). But I know now, he is amazing, inspirer, wonderful person without any question. He takes everything to another level. But in those days, he really had no idea what he was doing (haha).
You also seen a lot changing in folk related music I guess; you still follow new bands or artists? What is your opinion about new music this days?
I love following new music! The current folk/Americana scene is brimming with some of the hottest talent like Brandi Carlile. I am such a super fan! I also love to have emerging artists join me on the road. This year a young singer-songwriter out of Ireland, Bláind will join me on many of my shows. And my 2015 recording with Ari Hest, brought me my first Grammy Nomination in over 40 years. It's important to keep current and hear new music for your development at any age.
After all these years, are there still ambitions or goals you want to archive?
I’m getting into writing new things, I want to finish my book. They are my most important ambitions, keep writing songs.. and that book, and I hope people will like it.
That is the most important. I guess there are talented singers who see you as their inspiration. What is the golden advice you would like to give them?
The most important thing is do not give up on what your dreams are. Never let people push you in another direction. Unless you trust them, and unless they really agree with the path you follow. So, just keep following YOUR dreams, whatever it takes and don’t ever give up on that, that’s my advice.
Wonderful statement to end this interview. Thanks, and hope to see you on stage in Belgium soon
‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen, maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.
Hoewel Judas Priest de metal hoegenaamd niet zelf heeft uitgevonden (die eer valt volledig te beurt aan Black Sabbath) moeten ze toch als een niet te onderschatten invloed worden beschouwd in de verdere evolutie van het genre. Op vandaag is de muziek van Judas Priest al lang niet meer extreem, maar destijds (we hebben het hier over einde van de seventies en begin eighties) ging de band zo geweldig tekeer dat ze gerust mogen gezien worden als mede grondleggers van speed- en trashmetal. Bands als Metallica, Megadeth en Slayer zijn meer schatplichtig aan Priest dan ze ooit zullen durven toegeven.
Dat Judas Priest vandaag niet meer zo hip is leek wel duidelijk in een Vorst Nationaal dat omwille van de sobere opkomst tot een heuse clubzaal was ingeperkt, en die was dan nog gevuld met overwegend ‘oudere’ metalheads. Nu goed, die transformatie van Vorst Nationaal kwam de klank en de sfeer alleen maar ten goede. Geen spoor vanavond van de gevreesde Vorst-bunkergalm, wel van een enthousiast publiek bestaande uit hondstrouwe fans die hun helden in vol ornaat konden bewonderen. Die fans werden op hun wenken bediend met een splijtende set grotendeels gevuld met klassiekers en oudjes. Priest had hier weliswaar een nieuw album ‘Redeemer Of Soul’ te promoten maar haalde daar amper drie tracks uit die, met alle respect, toch maar moeilijk de concurrentie konden aangaan met de oude krakers.
Vooral de kaskraker “British Steel” werd hier in de bloemetjes gezet met “Metal Gods”, “The Rage” en natuurlijke de luid meegekeelde hits “Breaking The Law” en “Living After Midnight”.
De Priest machine was nog even geolied als vroeger, de heren stonden op scherp, de sound was heavy as hell, de gitaren duelleerden dat het een lust was, de grondvesten van de metal bleken nog steeds onwrikbaar. Natuurlijk grensde het allemaal een beetje aan het karikaturale, die leather looks, die spreidstand gitaren, die gierende macho-solo’s, die Harley-Davidson waarmee Halford voor “Hell Bent For Leather” het podium kwam opgereden,… we namen het er met de glimlach bij. Priest heeft die cliché’s voor een deel mee uitgevonden, dus zij mogen dat. Frontman Robert Halford, die een standbeeld verdient om zich te outen in deze wereld van zware jongens, maakte er een heuse metal-modeshow van, quasi na elke song verdween hij achter de coulissen om een andere leather- of denim jacket aan te trekken. Doch zijn meer dan geslaagde performance was voor het grootste deel nog altijd te danken aan die superbe vaak angstaanjagende vocals die naar de hemel reikten (of de hel als u wil, dit is tenslotte een metal-groep). Hoedje af voor de manier waarop hij zich doorheen de splinterbom “Screaming For Vengeance” krijste (wat een agressie in die song, zelfs Slayer deinst hiervoor achteruit), of hoe hij op het einde van het nog steeds fantastisch klinkende metal epos “Victim Of Changes” (uit 1976!, en nog steeds stiekem onze Priest favoriet) naar de ijle bergtoppen reek. Nog zo een prachtige ouderling was het wonderlijke “Beyond The Realms Of Death” en als ultieme explosie kon een striemend “Painkiller” ook wel tellen.
Met deze briesende set bewees Judas Priest dat zij op hun oudere dag nog steeds hun mannetje kunnen staan in de metalwereld en dat vele jonge bandjes hier een poepje kunnen aan ruiken.
Na al dat moois zou een mens haast vergeten dat er vanavond met UFO nog zo een legendarische Britse hardrock band op het podium stond. Dat deze groep hier als zogenaamde support act een vol uur mocht aantreden betekende dat dit niet zomaar een opwarmertje was. Ook het publiek was meer dan opgetogen met de set van deze Priest-generatiegenoten. UFO heeft met ‘A Conspiracy Of Stars’ een nieuw album uit maar natuurlijk zat daar geen mens op te wachten, qua songs waren het hier ook de oudjes die voor vuurwerk zorgden. De sound van UFO heeft altijd al meer oog gehad voor melodie en is ook een stuk minder heavy dan Priest, maar ook de zwaarste metalfanaat heeft hun vloeiende sound altijd kunnen smaken. Hun meesterwerk is nog steeds die dubbele live plaat ‘Strangers In The Night’, en dat wisten de heren ook wel, maar liefst zes schitterende songs speelden ze daaruit. Die moesten in niets onderdoen voor de fenomenale ‘Strangers In The Night’ versies, temeer omdat zanger Phil Mogg er nog een aardig eindje mee overweg kon. Er mag dan al geen haar meer op zijn hoofd staan, zijn stem is intact gebleven. De toenmalige gitaarvirtuoos Michael Schenker misten we al evenmin, en dat omdat de al even begaafde Vinnie Moore hier perfect die rol inloste. Vooral het lang uitgesponnen “Rock Bottom” was om duimen en vingers bij af te likken, maar ook bij “Lights Out”, “Only You Can Rock Me” en natuurlijk “Doctor Doctor” ging onze nostalgiemeter aanzienlijk in het rood.
Wij zijn hier naar toe getrokken voor een stuk uit jeugdnostalgie, en we zijn teruggekomen met een ferm en schitterend dubbeloptreden op onze concertteller. We denken er aan om onszelf terug tot hardrocker te bekeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/judas-priest-16-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ufo-16-12-2015/
Organisatie: Live Nation
Chokri kan niet anders dan een speciale plaats te reserveren in Het Grote Pukkelpop Boek voor Dirk DaDavo en TB Frank, oftwel The Neon Judgement. Tussen hun passage op de allereerste editie van het festival in ’85 en hun triomfantelijk weerzien in Kiewit afgelopen zomer staken namelijk maar liefst 30 jaar, een periode waarin het Leuvense duo ondanks het afleveren van steeds minder relevante platen steevast kon rekenen op een vaste fanbase. Voor die trouwe zwartzakken was er eerder dit jaar minder prettig nieuws toen de electrowave pioniers aankondigden dat de stekker er binnenkort onherroepelijk uit gaat. Maar niet getreurd, iedereen die de groep nog één keer wou zien knallen kon de afgelopen maanden de soundtrack van de publieke begrafenis live meemaken door zich een ticket voor TNJ Farewell Tour: Time Capsule aan te schaffen.
Tijdens het ultieme afscheidsconcert in een aardig gevulde AB bleek in die tijdscapsule bijna enkel plaats voor de back catalogue die Dirk DaDavo en TB Frank tijdens de 80ies bij elkaar knutselden. Met een mix van culthits, albumtracks en obscure experimenten, waarvan het meeste materiaal ruim een kwarteeuw geleden werd ingeblikt, vulden de heren met sprekend gemak een XL set van twee uur en een kwartier. Bij dergelijke marathonconcerten is het bijna onmogelijk om momenten van verveling te ontlopen, maar The Neon Judgement slaagde er wonderwel in om die tot een minimum te beperken. Hier stonden dan ook geen uitgerangeerde fossielen uit een lang vervlogen tijdsgewricht, maar wel twee kwieke vijftigers die een niets minder dan opzwepende geschiedenisles kwamen geven.
En die geschiedenis ging al meteen erg ver terug in de tijd. De claustrofobische opener “Army Green (WOIII)” dateert van de allereerste cassette van het duo uit ’81 toen de electropunk van Suicide en de industriële new wave van Cabaret Voltaire de belangrijkste bouwstenen aanleverden ten huize TNJ. Lang duurde het echter niet vooraleer het duo daar haar eigen zwartgallige recept ging uit distilleren. De door een ritmebox opgejutte rhythmn & blues van “Sister Sue” maakte nog maar eens duidelijk hoezeer de overschakeling van TB Frank naar gitaar een gouden zet bleek in de muzikale evolutie van de groep. Dat Da Davo en TB Frank op hun beurt als inspiratiebron hebben gediend voor andere bands bleek reeds uit de screening docu die voorafgaand aan het concert werd vertoond. Eminente schijvendraaiers als Dave Clarke en The Hacker lieten zich daarin van hun meest lyrische kant zien om hun respect voor de Leuvenaars aan de kijker duidelijk te maken. Even opmerkelijk was de vaststelling dat tijdens het verschroeiende “I Wish I Could” The Jesus & Mary Chain wel heel erg uitdrukkelijk in beeld, een groep die zich nota bene pas eind jaren ’80 aan dezelfde explosieve cocktail van fuzz gitaren en voorgeprogrammeerde drums waagde.
TNJ mag dan al een groep uit een ander tijdperk zijn, hun boodschap waarin een algeheel wantrouwen tegenover ‘Het Systeem’ zit gebakken blijkt allerminst gedateerd. Zo kreeg het publiek uit eerste hand te horen dat de moord op Kennedy als inspiratiebron diende voor “Tomorrow In The Papers”, één van de meest poppy nummers uit de TNJ erfenis die door het publiek tot hét hoogtepunt van de avond werd gekroond.
Hoogtepunten waren er nog wel meer, zeker wanneer een bevriende collega op het podium werd uitgenodigd. Belpop godfather Jean-Marie Aerts werd als een vriend des huizes aangekondigd, maar bleef zoals gewoonlijk ver uit de spotlights. De manier waarop hij de strakke gothic electro van “Voodoo Nipplefield” inkleurde met de onmiskenbare van “Oh la la la” geleende gitaarriff blijft onnavolgbaar. Met de vakkundige assistentie van dark techno wizard Radical G werd even later het oudje “Schizophrenic Freddy” dan weer getransformeerd tot een new beat anthem avant la lettre. Geen idee of zijn knalgele gitaar echt was ingeplugd, maar alleen al de energieke stage act van Luc Van Acker tijdens sinistere brokken electrowave als “Stoney Wall Doll” en “Concrete N.Y.” bood de muzikale meerwaarde waar Da Davo en TB Frank op hadden gehoopt.
Diezelfde drie gasten mochten ook in de encores nog eens samen komen opdraven voor een wild rond zich heen schoppende remake van Van Acker’s “The Fear In My Heart”. Even ervoor had TB Frank voor het meest introverte moment van de avond getekend door zich enkel gewapend met een akoestische gitaar te wagen aan “The Folk Singer” van persoonlijke held Johnny Cash. Het bleek de inleider te zijn tot een informele afscheidsrede waarin de twee helden van de avond zowat alles en iedereen die het TNJ project al die tijd op de rails hebben gehouden persoonlijk bedankten.
Na zoveel emo-geladen getuigenissen moesten en zouden nog een aantal stroomstoten volgen. Het netjes opgespaarde “TV Treated” en de eresaluut aan The Cramps met “Human Fly” trokken de wat ingedommelde set terug op gang, om uiteindelijk alle remmen los te gooien tijdens het apocalyptische slotsalvo “Nion”. Het publiek liet zich gewillig inpakken tijdens deze Suicide rip-off en scandeerde luidkeels “Nion Nion” als laatste eerbetoon aan de groep die luttele momenten later officieel zou ophouden te bestaan. Deze irreële gedachte maakte al gauw plaats voor enige trots en vooral dankbaarheid om één van de meest invloedrijke vaderlandse bands op ‘Judgement Day’ hun laatste adem te zien uitblazen.
Of om te citeren uit het verzamelde werk van Arno: ‘Merci godverdomme, merci!!!’
Pics homepag - Xavier Marquis (Indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op 23 mei 2012 was de Lotto Arena, die zo goed als uitverkocht was, in Antwerpen de volgende stop van de Epitaph tour van Judas Priest, met Saxon en After All op de affiche als voorprogramma.
Na een kleine opzoeking op google blijkt dat de vertaling van Epitaph ‘grafschrift’ wil zeggen, en zoals al langer bekend is, bergt Judas Priest als band hun instrumenten voorgoed op, maar dus niet zonder nog een laatste groet te brengen aan hun fans over de ganse wereld!
Ik was present op dit afscheid in België van één der grootste heavy metal bands in de geschiedenis.
After All was opener van deze avond, met aanvangsuur rond 19u, maar helaas heb ik voor dit optreden verstek moeten geven, dus kan ik er spijtig genoeg niets over kwijt. De 2e band die op het programma stond, meer bepaald Saxon, kon wel over mijn aanwezigheid beschikken. Saxon werd reeds opgericht in het jaar 1976, en wordt ook beschouwd als één van de grote namen uit de NWOBHM stroming, net als Judas Priest. Alhoewel hun carrière niet zo rijk gevuld is qua fans als optredens in de wereld als de headliner van deze avond, kunnen deze Britten toch ook een grote groep trouwe fans op hun conto schrijven, en hebben ze maar liefst 19 studio-albums (dus zonder live platen en compilaties) ter wereld gebracht!!
Een kleine 50 minuten had Saxon om de zaal, vol liefhebbers van heavy metal, op te warmen, en dat lukte hen zonder problemen. Zanger Biff Byford, met bierbuik en nog steeds een massa weelderig lange grijze haren op zijn kruin, is een publieksspeler, en dus een meester in het betrekken van het publiek in zijn belevenis.
Nummers zoals “Hammer of the Gods”, “I’ve got to rock to stay alive” en “To Hell and back again” waren de minder gekende nummers, maar het werd pas uitbundig toen de bekende hits aan bod kwamen. Zoals bv “Power and the Glory” van het gelijknamig album, een absolute meezinger waarbij talloze vuisten de lucht in gingen, “Strong arm of the law”, een beuker eerste klasse, en “Denim and Leather” waarbij de stem van Biff het moest ontgelden tegen het meezingend publiek.
Uiteraard was de setlist van Saxon enkel bestaande uit de meest favoriete nummers en dus konden “Wheels of Steel” en het prachtige geschreven “Princess of the Night”, tevens afsluiter van de show, niet ontbreken! Om af te sluiten nam Biff de microfoon om mee te delen dat dit nog niet het laatste is wat van Saxon gezien is, want dat ze momenteel bezig zijn met een nieuwe plaat. Goede vooruitzichten dus J
Een half uur lang werd er druk gewerkt achter de coulissen om de show van Judas Priest voor te bereiden, tijd voor velen om dus eventjes het zweet van het gezicht te wrijven en lekker gerstenat in hun lijf te laten vloeien.
Op de tonen van “War Pigs” van Black Sabbath werd de zaal in het duister gehuld, om direct uit te pakken met “Rapid Fire”. Gehuld in een lange zwarte jas zong Rob Halford zijn fans toe, en qua showelementen waren 2 grote tonnen neergepoot links- en rechtsonder het drumstel van Scott Travis, gewikkeld in metalen kettingen, waar na verloop van tijd 2 gigantische priest-logo’s uit ontsproten.
Tijdens het optreden zelf verdween Halford ettelijke malen om van tenue te wisselen, waardoor hij soms wel wat gemist werd op het podium zelf om eerlijk te zijn.
“Metal Gods” volgde direct na “Rapid Fire”, het liedje dat de belichaming is van de frontman en waarmee hij constant aan verbonden is en zal blijven… Op de achtergrond werd meestal de hoes van het album waarvan de nummers afkomstig waren geprojecteerd, afgewisseld met filmpjes gelinkt aan het titelnummer.
Zo werd onder meer het nummer “Turbo Lover” van het album ‘Turbo’ opnieuw van onder het stof gehaald, “Heading out the Highway” van de plaat ‘Point of Entry’ en “Starbreaker” uit ‘Sin after Sin’. Nummers die volgens mij niet zo veel het daglicht zagen tijdens live-concerten.
Gepaard met vlammen bonkte “Judas Rising” uit de boxen, afkomstig uit het album ‘Angel of Retribution’, de plaat die destijds de wedergeboorte van Rob Halford bij Judas Priest weerspiegelt. Zoals wellicht wel bij de meesten gekend is stopte Rob na de tour van ‘Painkiller’ als frontman, om in 2004 terug aan te sluiten bij de groep. Dezelfde internationale reactie kwam tot stand zoals toen Bruce Dickinson terugkwam bij Iron Maiden, medegrondleggers van de NWOBHM-scene! De magazines stonden er vol van en onder het motto ‘The Priest is Back’ kon verder gewerkt worden na de tegenvallende albums ‘Jugelator’ en ‘Demoliton’ met zanger Tim ‘the Ripper’ Owens, zijn toenmalige plaatsvervanger.
Oké, genoeg historie nu, terug naar de show... Vele gekende nummers passeerde de revue zoals het lange “Victim of Changes” waar gitaristen Ian Hill, de alom gekende Glenn Tipton en Richie Faulkner de show stalen met hun techniek en samenspel, om dan uiteindelijk te eindigen met de lange en hoge uithaal van Rob.
“Diamonds and Rust”, een cover van Joan Baez, begon rustiger dan oorspronkelijk op het album “Sin after Sin” om dan in volle glorie uit te barsten in muzikaal genot. Machtig gebracht!
“Night Crawler”, opnieuw een enorme meezinger, “The Green Manalishi (with the two pronged Crown” “ (tevens cover van Fleetwood Mac) en “Blood Red Skies” hadden ook hun plaats op de setlist.
“Breaking the Law” werd volledig door het publiek gezongen onder zichtbare vreugde van de band, maar het dak ging er volledig af toen het vlugge nummer “Painkiller” ingezet werd door middel van een drumsolo.
Van hun laatste creatie ‘Nostradamus’ werd het nummer “Prophecy” gebracht, waarbij Rob zich had opgemaakt als de grijze ‘Darth Vader’, een nummer die bij de jongste fans met open armen werd aanhoord!
Als toegift kwam Rob het podium op met zijn motor, die de voorkant van de zaal onder de uitlaatgassen bedolf, om “Hell bent for Leather” in te zetten, gevolgd door “You’ve got another thing coming”.
Voor de 2e maal bedankte de band het publiek, maar drummer Scott had er blijkbaar nog zin in want hij begon zelf nog een bisnummer aan te vragen. Uiteraard was dit een ingestudeerde act, maar het publiek volgde de man blindelings en schreeuwde de muzikanten opnieuw het podium op.
De laatste vlammen en rookwolken schoten uit het podium om de laatste stappen van Judas Priest op Belgische bodem af te sluiten met de tonen van “Living after Midnight”, om dan te eindigen met een staande ovatie.
40 jaar Judas Priest, talloze hits, duizenden fans, miljoenen albums verkocht, oneindig veel optredens over gans de wereldbol, …de cijfers liegen er niet om, Judas Priest was geliefd, zal voor altijd in het geheugen gegrift staan, en hun liedjes zullen onsterfelijk blijven!! Helaas was vandaag duidelijk merkbaar dat de stem van de metal God niet meer is wat het geweest was, en dat hij soms moeite had om het tempo aan te houden, en hij veel gebruik maakte van echo’s in zijn zang. Spijtig genoeg staat de tijd niet stil, en kan niemand daaraan ontsnappen.
Rob en co, het ga jullie goed, jullie waren en zijn een inspiratiebron voor velen, en voor veel metal liefhebbers één van de bands waar het allemaal mee begon. Voor eeuwig respect!
Neem gerust een kijkje naar de pics via Sony Music
http://www.musiczine.net/nl/fotos/judas-priest-23-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Jonge metalfans die hun collectie willen uitbreiden met verzamelwerk van een legendarische band, weten welk cadeau ze binnen de twee maanden onder de kerstboom kunnen vragen. ‘Single Cuts’ is namelijk een prachtig overzicht van het oeuvre van de Britse metalband Judas Priest. Op deze verzamelaar tellen we negenties singles die de band tusen 1977 en 1992 uitbracht. Dit betekent dat enerzijds een aantal snoeiharde metalklassiekers de revue passeren zoals “Breaking The Law” en “Painkiller” maar anderzijds horen we veel nummers die we kunnen catalogeren onder de noemer melodieuze hardrock. In ieder geval was de band rond zanger Rob Halford een belangrijke invloed op trashbands zoals Anthrax, Metallica, Megadeth en Slayer.
Naast de leek is ook aan de echte fan gedacht want naast de gewone verzamelaar is er tevens een uitgebreide box met alle A- en B-kantjes van de singles.
Dit betekent in totaal 52 tracks op 20 verschillende schijfjes. Voeg daarbij nog origineel artwork, een uitgebreide booklet en een hele resem foto’s en je hebt een echt hebbeding voor de die hard Priest-fan.
De band is trouwens nog steeds volop bezig aan hun Epitaph-tour wat naar verluidt hun laatste wereldwijde tour zou zijn. Nadat ze eerder dit jaar Europa (en ondermeer Graspop) en Zuid-Amerika aandeden, reizen ze nu volop door Noord-Amerika om af te sluiten in Japan.
Saint Jude uit London zijn een beetje de poulains van Ron Wood die overal van de daken gaat roepen dat dit ‘the new revelation of rock’ is. Voor één keertje heeft de Rolling Stone meer aandacht voor de zangeres haar stem dan voor haar tieten en de ontdekking van een nieuw talent is dan ook een feit. De stem is duidelijk de grootste troef van Saint Jude (de tieten hebben we nog niet van dicht mogen aanschouwen). Lynne Jackaman is inderdaad gezegend met een volbloed stem die barst van de soul en doet denken aan BJ Scott, Janis Joplin of aan een jonge Tina Turner toen zij nog regelmatig troef kreeg van Ike en zo wakker genoeg gehouden werd om uit frustratie een portie kwaaie soulsongs uit haar strot te rammen (dus niet die plastieken Tina die op vandaag met slappe tupperware soul overal ter wereld sportpaleizen doet vollopen).
Qua sound mogen we het gaan zoeken bij The Faces (en hun volgelingen Black Crowes), Janis Joplin en The Rolling Stones. Qua kwaliteit van de songs zitten we toch een trapje lager, op deze ‘Diary of a soul fiend’ staan nogal veel middelmatige songs die echter wel naar een hoger niveau getild worden door de krachtige vocals van Jackaman. In combinatie met wat steviger gitaarwerk geeft dit soms vonken (“Soul on fire”, “Southern belle”, “Parallel live”, “Sweet melody”), maar er mag van ons over heel de lijn toch nog wat meer vet en hete lava aan toegevoegd worden om tot een echt stomende plaat te komen. Vooral de ballads zitten een beetje in een cliché keurslijf gewrongen en geven ons de indruk dat hier niet alles is uitgepuurd wat er wel degelijk in zit. Een portie Kick Out The Jams van MC5 zou hen goed doen.
Niettemin, verdienstelijke plaat van een band en vooral een zangeres met potentieel (en misschien ook tetten, we houden u op de hoogte).
Nadat eerder al Hasselt, Antwerpen en Essen (D) mochten proeven van de nieuwe ‘Docuvision 2010 à 1984’- Tour, dan was het vrijdagavond, de beurt aan Dendermonde en omstreken om The Neon Judgement uit Leuven aan het werk te zien in JH Zénith. Het unieke aan deze korte tour langs kleinere clubs is dat men 2 zaken voorgeschoteld krijgt voor de prijs van 1, nl. een docuvisual film, gevolgd door een aangepaste ‘live-set’.
Wie nog nooit van dit duo gehoord heeft, moet de laatste 30 jaar in een lange muzikale winterslaap gesukkeld zijn. Voor deze cultuurbarbaren evalueerden deze pioniers van de alternatieve scene van de vroege jaren tachtig, zichzelf in een korte documentaire waar de avond om 21h45 mee startte. Een verduisterde zaal, gevuld met overwegend in het zwart geklede 30-plussers, kreeg in deze documentaire een overzicht te zien en horen van de elektronische pareltjes die Dirk Da Davo (3D voor de vrienden) en TB Frank doorheen de jaren vanaf hun debuut ‘1981-1984’ tot de laatste CD ‘Smack’ uit 2009 hadden uitgebracht. Tussendoor waren er commentaren van zowel het beide hoofdrolspelers van de avond, als van befaamde collega’s zoals daar zijn: Dave Clark, The Hacker, Terence Fixmer, Luc Van Acker en last but nog least Patrick Codenys (Front 242).
Dat ondergetekende naast deze laatste - in het publiek aanwezige – Front 242’er (keyboards, programming, samplers) deze docu stond mee te volgen, gaf deze avond nog een extra dimensie. Nostalgie troef bij het aanschouwen van beelden uit de vroege jaren tachtig, maar ook voor de toekomst lijkt het liedje zeker nog lang niet uitgezongen, want het nieuwere werk “The Great Consumer” en “Leash”, songs uit het in 2009 uitgebrachte ‘Smack’, werden evenzeer gesmaakt door het alternatieve publiek! De videoclip van deze laatste song luidde het einde in van dit prachtig in elkaar gestoken naslagwerk.
We onthielden dat The Neon Judgement al van bij de start veel meer waren dan alleen maar een duo met vernieuwende elektronische muziek, dat ze meerdere malen – tegen de stroom in – ‘visionairs met een punkattitude’ waren die ons telkens een spiegel wilden voorhouden met wat ons in de toekomst te wachten zou staan (vaak refererend aan het bitter satirisch boek ‘1984’ van George Orwell, daterend van 1948). Genoeg verklapt! Wie deze documentaire zelf wil zien, kan op 26 november terecht in hun thuisbasis Leuven (’t Stuk), hun doortocht in Waregem (De Hoop) gaat helaas niet door op 6 november maar geen nood, uitstel is geen afstel! Het concert werd verplaatst naar 8 januari 2011. Allen daarheen is de boodschap.
Na een korte pauze was het tijd om Tripple D en TB Frank in levenden lijve aan het werk te zien. Na de intro volgde: “Voodoo Nipplefield”, uit het in 1986 verschenen ‘Mafu Cage’. Hoewel het geluid niet altijd tot zijn recht kwam (de geluidstechnicus van dienst was niet in zijn allerbeste doen), werden we daarna toch getrakteerd op een reeks zwarte pareltjes uit hun debuut tape ‘Suffering’ (“Schyzophrenic Freddy” en “Factory Walk”), hun 12 inch ‘Cockerill Sombre’ uit 1982 (“Please Release Me, Let Me Go-Go” en “The Fashion Party”) en het eerste deel van hun live-set werd afgesloten met een fantastisch “I wish I Could” uit hun minialbum ‘Mbih!’ van 1983.
Het was tijd voor een korte break, waarna het legendarische duo nog eens terugkwam voor een kort tweede deel: “Factory Walk” uit de ‘Suffering’-debuuttape werd ingezet en het kon nu niet meer stuk voor het enthousiaste publiek dat nu volledig in een nostalgische trance geraakte, die bleef aanhouden bij het zinderende “Tomorrow in the Papers”.
The Neon Judgement eindigde hun live-set zoals hun docuvision eindigde, nl. met “Leash”… maar lang kon het duo niet achter de schermen verdwijnen, daar het enthousiaste publiek maar bleef schreeuwen om meer.
Volgens de officiële setlist was het de bedoeling om nog één toetje (“TV-Treated”) toe te voegen aan deze fantastische set, maar dat was buiten het extatische publiek gerekend! Gevolg: 2 kwalitatieve degustieven (cf. de whisky waarvan TB Frank nu en dan nipte) werden nog extra voorgeschoteld aan het 30+ publiek, nl. “Nion” en afsluiter “Chinese Black”.
Kortom een van het begin tot het einde erg luide en gesmaakte live-set! Of zoals ze het op hun affiches zelf verwoorden: “Thirty years ago they were loud, young and angry. Today they’re loud and furious”. We want more!
Organisatie: JH Zénith, Dendermonde
Dirk DaDavo en TB Frank stichtten The Neon Judgement in Leuven en schudden in 1980 de wereld wakker met hun eerste bommen “Suffering”, “TV Treated” en “Factory Walk”. Dit eerste werk was gedomineerd door synthesizers en drummachines en geïnspireerd door de elektronische muziek van Kraftwerk en Suicide. Daarna kwamen er meer gitaar- en rockinvloeden in meespelen, maar de elektronische beats bleven toonaangevend. Samen met Front 242 stonden ze aan de wieg van een nieuw geluid in dance; EBM of Electrowave. In 1998 hield The Neon Judgement er mee op, maar zowat 10 jaar later herlanceerden ze zich met (een) ‘Smack’ en toeren ze weer met succes. Deze legendarische grondleggers van de Elektrowave of EBM kwamen, zagen (weliswaar weinig door hun zonnebrillen) en walsten de Balzaal van de Gentse Vooruit plat.
Vooraleer we echter aan The Neon Judgement toe kwamen, werden de oren opgewarmd door de vlotte beats van Radical G. Een soloproject van Glenn Keteleer, die begin dit jaar zijn eerste volwaardige album ‘Unleashed’ op de scène losliet. Uit torens vol elektronica, versterkers en keyboards tovert hij een aanstekelijke mix van hedendaagse beats, jaren ’80 melodieën en teksten die lang blijven na zinderen. “Move your hipps honey, don’t be shy…” De bijpassende lichtshow toverde de ruimte om in een ware Balzaal.
The Neon Judgement betrad het podium met droog “Boe!” en trok direct de juiste sfeer op met ‘Smack’, gevolgd door zowaar nieuw werk. Daarna draaiden ze de tijd terug naar ‘Cockeril Sombre’ uit 1982 met “The Fashion Party” en “One Jump Ahead” en naar 1987 met “Chinese Black”, oorspronkelijk van op de 12” ‘A man ain't no man when he ain't got no horse, man’. Even snel katapulteerden ze zich terug naar het heden met “We Are Confused” van op ‘Smack’ uit 2009. Daarna ging het volume en het tempo de lucht in met een snoeihard “Nion” dat het publiek luidkeels mee scandeerde en “Concrete” uit 1981. Ondertussen werd datzelfde publiek getrakteerd op een lichtspektakel, felle stroboscopen en een reeks bijpassende projecties.
De set werd met een pompend “TV Treated” afgesloten om het feestje compleet te maken. Of toch niet, want na een outfit switch van TB Frank verwende The Neon Judgement het publiek met maar liefst vier ‘encores’, waaronder “Leash” en natuurlijk “Tomorrow In The Papers”. Een volmaakte ’80’s avond die nog lang zal na daveren!!
Organisatie: Amusez-Vous
Het Leuvense The Neon Judgement is terug onder ons … Sinds begin jaren tachtig waren zij een vertrouwde naam in de alternatieve electro/waverock scène in ons landje, maar ook ver daar buiten. De primair machinale beats in een mix van snokkende gitaarrifs van TB en de ruw-analoge synthesizer klanken van Da Davo zijn iets unieks, én toch zo herkenbaar.
‘Smack’ is hun eerste studio-cd sinds ‘Dazsoo’ (1998); The Neon Judgement bewijst nog steeds niets aan relevantie te hebben ingeboet. Nummers als “The Great Consumer”, “Leash”, en “We Are Confused” doen terecht vermoeden dat het bloed nog steeds kookt en hun songs nog altijd eigentijds, hard en compromisloos zijn. Binnen de heropleving van de ‘80’s wave en electro lijkt het erop alsof ze nooit zijn weggeweest! Uit deze plaat zijn de singles “The Great Consumer” en “Leash” de voortrekkers van de full cd.
Info op http://www.theneonjudgement.com of http://www.myspace.com/theneonjudgement
Na AC/DC, Metallica bracht de nieuwe lente nu ook het Priest Feast tot in ons land. Een feest niet voor watjes maar voor echte mannen met een goed stel oren!
Theoretisch kan je het pakket Testament, Megadeth & Judas Priest best homogeen noemen. De praktijk leert ons echter dat er ook binnen het metal genre aardig wat richtingen zijn die niet meteen compatibel zijn met elkaar. Ondergetekende mag dan een Judas Priest liefhebber zijn, van de opwarmbands Testament & Megadeth heb ik echt geen kaas gegeten!
Het feestje van onze ‘Metal Gods’ begon al om 19u00. Vorst zat op dat vroege uur al nokvol, al ging het hier over een Vorst Nationaal Club optreden waarbij de bovenste cirkel van de zaal ontoegankelijk bleef.
Eerst was het de beurt aan de Trash Metal sensatie uit San Francisco, Testament. Een band die in het verleden bijzonder veel formatiewissels kende en waarvan gitarist Eric Peterson & zanger Chuck Billy de enige getrouwe zijn sinds de oprichting in 1983. In 2008 bracht de band het album ‘The Formation Of Damnation’ uit en daar werd dan ook regelmatig naar gerefereerd. Testament ‘is not my cup of tea’ zodat ik wijselijk een echte beoordeling overlaat aan de echte kenners. Nee, in mijn testament zal deze band zeker niet voor komen. Maar de fans waren dolenthousiast met Testament’s komst want er werd volop geheadbangd, vuisten gingen in de lucht en met de regelmaat van de klok gingen enkele habitués tot crowdsurfen over. Wat mij opviel was dat de geluidsbalans sterk in het rood ging. Hier geen decibelbeperking maar wel ‘very loud & heavy’! Soms pijnlijk voor mijn ongeoefende oren.
Na Testament was het de beurt aan Dave Mustaine’s band Megadeth. Tijdens hun passage als headliner op het Schwung Festival van 2007 kon de band mij niet overtuigen en ook nu kon een uurtje Megadeth mij maar matig boeien. Mustaine richtte na twee jaar actief lid te zijn geweest van Metallica (hij werd ontslagen wegens excessief drank- en drugmisbruik) in 1983 Megadeth op. De band zou populairder worden dan Metallica maar ondertussen weten we dat dit alvast te hoog gegrepen was.
Fans heeft Megadeth nog steeds in grote getallen want ‘the crowd went crazy’! Sterke momenten waren er tijdens “Symphony Of Destruction”, “Holy Wars” en het mooie “A Tout Le Monde”. Voor de rest speelde de band te vaak in de automatische piloot modus.
Judas Priest bestaat ondertussen reeds meer dan 35 jaar. Priest wordt vaak aanzien als één van de grondleggers van de Heavy Metal en verkocht meer dan 35 miljoen albums! Ondertussen zijn de leden er echt niet jonger op geworden waardoor ik mij ernstig afvroeg wat Judas Priest anno 2009 nog kon betekenen. In 2004 kwam er een reünie toen Rob Halford opnieuw werd ingelijfd en Tim ‘Ripper’ Owens aan de deur werd gezet. Gelukkig maar, want de twee studioalbums die Owens met Judas Priest opnam beschouw ik als de minste platen uit hun ganse oeuvre. Sinds ‘Angel Of Retribution’ uit 2005 zit Priest terug op het juiste spoor en hun recentste dubbele conceptalbum ‘Nostradamus’ is één van de allerbeste metalplaten van 2008.
Onder oorverdovend gebrul werd de introtape “Dawn Of Creation” ingezet. Meteen viel de hoogbouw ‘on stage’ op, waardoor de sfeer uit de jaren ’80 helemaal terug was. Helemaal bovenaan zat drummer Scott Travis en op een ander platform verscheen Rob Halford (gekleed in een zilveren cape) om de opener “Prophecy” op ons los te laten. Het was een erg sterke, imposante en theatrale start. Jammer dat de set niet bestond uit meer ‘Nostradamus’ songs want ik hou wel van de vernieuwde symfonische Priest. Wel kregen we een soort ‘best of’ vol Priest klassiekers. “Metal Gods”, “Eat Me Alive”, “Between The Hammer And The Anvil”, “Breaking The Law” deden ons metalhart sinds lang weer bloeden.
Opmerkelijk was dat “Death” uit het nieuwe ‘Nostradamus’ zeer lauw werd ontvangen. Blijkbaar is niet iedereen even gek van de nieuwe symfonische aanpak. Rob Halford die aanvankelijk erg goed bij stem was, liet op het bloedmooie “Angel” horen dat hij niet alleen kan schreeuwen. Het werd het enige rustpunt van de ganse avond. Af en toe zong hij er wel eens ferm naast en ook de geluidstechnicus verdoezelde zo hier en daar een foutje met een overdaad aan echo. Bassist Ian Hill en de gitaartandem K.K.Downing & Glenn Tipton bleken de ‘tand des tijd’ wat beter te hebben verteerd want op hun heavy melodieuze gitaarspel viel niets aan te merken, behalve dat het goed was. Het showgedeelte bleef beperkt tot: schitterende backdrops, het neerpoten van enkele Priest vlagen, enkele voor senioren gemaakte decorstukken op maat van Mister Rob Halford, een mooie lichtshow, de gekke podiumwandelingetjes van Halford en de verplichte clichématige Priest motor act tijdens de Fleetwood Mac cover “The Green Manalishi”. Naar het einde toe kreeg Halford zijn stem het steeds moeilijker zodat er na slechts 100 minuten een einde kwam aan de set via een tweede encore ronde met “You’ve Got Another Thing Comin’”.
Het Priest Feast was duidelijk een voltreffer voor de doorwinterde metal liefhebber. De ouwe rotten in het vak kunnen het nog steeds (al spelen ze tegenwoordig wel een klasse lager) maar het respect voor deze band is nog steeds bijzonder groot.
The Metal Gods are VERY alive’!!
Setlist *Dawn Of Creation *Prophecy *Metal Gods *Eat Me Alive *Between The Hammer and The Anvil *Devils Child *Breaking The Law *Hell Patrol *Death *Dissident Agressor *Angel *The Hellion *Electric Eye *Rock Hard,Ride Free *Sinner *Painkiller
*Hell Bent For Leather *The Green Manalishi (With the 2 pronged Crown)
*You’ve Got Another Thing Comin’
Organisatie: Live Nation
Maar liefst drie jaar heeft Judas Priest zitten broeden op hun nieuwe album, een conceptalbum rond Nostradamus. En door deze dubbelaar is Judas Priest erg in mijn achting gestegen. Want ze hebben bewezen dat ze ook nog iets anders kunnen dan simpele ‘gay metal’. Zelf Rob Halford zingt beter dan ooit. Ik erger me zelf bijna niet meer aan zijn anders zo ééndimensionele stem.
Na de intro krijgen we een heavy riff te horen die het begin inluidt van wat mij betreft het beste nummer van de eerste cd. “Prophecy” is niet gewoon een lekker nummer in de typische Priest traditie, maar toch net iets meer dan dat. I am Nostradamus, do you believe?
”Revelations” laat ons voor het eerst kennis maken met de leuke combinatie van Heavy Metal riffs en een strijkersorkest. Alleen de zang kan me niet helemaal overtuigen in dit nummer.
Met “War” beginnen we aan het vierluik rond de vier ruiters, waar er overigens een prachtig stukje artwork van gemaakt werd. Het nummer begint kalm als een soort stilte voor de storm. Na de gezongen inleiding mogen we genieten van een orkestraal stukje dat plots overslaat in pure dreiging. Je ziet als het ware de vier ruiters rijden door een brandend landschap waar ze dood en verderf zaaien.
”Pestilence & Plague” is alweer een topper die vooral blijft hangen dankzij zijn Italiaans refrein.
”Death” is wat kalmer, duisterder en dreigender. Je voelt de kilte van de dood hangen. Hier laat Rob Halford door enkele hoge uithalen horen dat hij het hoge zingen nog niet verleerd is.
Op cd toch niet, tenminste. Het vierluik wordt afgesloten door “Conquest”, een nummer dat begint met een veelbelovende intro. Alweer een lekker nummer dat blijft hangen. Priest is goed bezig!
Na het rustige “Lost Love” worden we nog getrakteerd op een lekkere Heavy Metal song in de vorm van “Persecution. Under the hand of persecution. Defy the institution”. Dit wordt een klassieker!
De tweede cd vind ik persoonlijk wat minder dan de eerste cd. Het gaat er ook allemaal een stuk kalmer aan toe. Oké, het is allemaal wel sfeervol en er is voldoende diepgang.
Het tweede deel van dit conceptalbum begint met een sombere toon. Het ietwat melancholische “Exiled” vertelt over de verbanning van Nostradamus. Normaal dat het geen vrolijke rocker is.
”Alone” begint met een akoestische intro die later in het lied nog terugkeert. Dit is toch wel één van de hoogtepunten van de plaat. Het refrein is er één die duidelijk blijft hangen. En zo hebben we het graag natuurlijk.
Na “Visions” en “New Beginnings” krijgen we hét hoogtepunt van Nostradamus, namelijk het titelnummer. Na de bombastische opera intro krijgen we een heerlijk nummer dat wat doet denken aan Painkiller. Nostradamus is avenged! “Future Of Mankind” vind ik een overbodig nummer, of op zijn minst een nummer dat niet op het einde van het album gestaan mocht hebben.
Tot zo ver het meesterwerk van Judas Priest. Ik was diep onder de indruk, want dit werkje dit mijn metalen hart sneller kloppen. Voor de mensen die niet genoeg hebben aan muziek alleen, kan ik gerust de luxe-edition aanraden. Het is een boekje met harde kaft en een verzameling aan artwork om je vingers bij af te likken. Hier is duidelijk over nagedacht!
Nederlands 
Français 
