Kasabian is nooit echt van de voorgrond verdwenen, maar de nieuwe single “Hippie Sunshine” is zo vrolijk en dansbaar dat we ervan gaan blozen elke keer we die horen, zelfs nu het wat frisser begint te worden.
Kasabian heeft al heel wat hits gescoord en behoort tot de grotere bands in de UK. Volgend jaar in juli zet deze Britse rockband zichzelf in de bloemetjes met een gigantisch concert in Finsbury Park, wat een nieuw hoogtepunt in hun carrière zal vormen.
“Hippie Sunshine” is het eerste voorproefje van hun aanstaande nieuwe album 'Act III'. Dat album, dat het negende album van de band wordt, verschijnt volgend jaar. “Hippie Sunshine” rockt hypnotiserend en is uitermate dansbaar en uptempo. In de geschiedenis van Kasabian plaats is deze eerder in het rijtje van singles als “LSF” en “Club Foot” dan bekendere hits als “Fire” of “Where Did All The Love Go”.
Het nummer gaat volgens frontman Serge Pizzorno over de rusteloze energie van hyperactieve mensen die moeite hebben om te vertragen en de realiteit onder ogen te zien en in plaats daarvan zoeken naar de illusie van ontsnapping. "Het legt het vluchtige moment vast waarop alles licht en grenzeloos aanvoelt, maar daaronder schuilt een diep gevoel van ontkoppeling, iets dat zowel mooi als tragisch is", zegt Serge.
Een fijne nieuwe single van een band die nooit echt weg geweest is.
https://www.youtube.com/watch?v=RHb-BPpZWoU
Kasabian is terug. Met één origineel bandlid minder. Tom Meighan, die mee frontman en zanger was, stapte uit de band nadat hij veroordeeld werd omdat hij zijn ex had aangevallen. Inmiddels is Tim Carter toegetreden als vast bandlid en neemt Serge Pizzorno alle lead-vocalen en het songschrijven voor zijn rekening. Dat levert op deze eerste nieuwe single van het aankomende album nog steeds dezelfde adrenaline op die we van Kasabian gewoon zijn. Catchy, swingende indie-synthrock, meer moet dat niet zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=dn4csZoWh60
Kasabian - Vorsten voor één dag
Kasabian
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-10
Jasper Vanassche
Vrijdagavond, iets na negen, Avenue Victor Rousseau 208. Een irritante Game Boy intro-tune galmt door de zaal. Het roept herinneringen op aan mijn tienerjaren, de jaren waarin ik, net als vele generatiegenoten, verknocht was aan het voetbalspel Fifa04. Fifa04 was immers veel meer dan een spel, dankzij de legendarische soundtrack was het ook een eerste kennismaking met bands als Kings of Leon, Caesars, en Kasabian.
Uitkijken dus naar ‘Lost Souls Forever’, en bij uitbreiding naar al hun hits van de jaren ’00. Voor bands die meer dan tien jaar aan de slag zijn, is het altijd een delicate evenwichtsoefening om de fans te laten kennismaken met nieuw materiaal, en tegelijk genoeg klassiekers de revue te laten passeren.
Kasabian toonde in Vorst dat ze die balans perfect onder de knie hebben. Opener “Ill Ray”, tevens het openingsnummer van hun nieuwe worp, zette meteen de toon. In strakke witte pakjes gehuld, His Royal Coolness Tom Meighan met stoere zonnebril voorop, schreeuwden ze dat ze “King for a Day” wilden zijn. Dat waren ze, de vorsten van Vorst lieten vanaf de eerste noten de grond daveren, hun springende onderdanen lieten zich gewillig meevoeren op een helse rollercoasterrit.
Op adem komen was geen optie, het trio “Underdog” – “Shoot the Runner” – “Days are Forgotten” gaf het publiek een eerste portie meezingers, “You’re In Love With a Psycho” en “Wasted” waren aangename kennismakingen met het nieuwe album ‘For Crying Out Loud’. Na een tweede reeks gouwe ouwen met onder andere “Club Foot” en “Re-Wired”, kreeg co-frontman Sergio Pizzorno zijn moment om de onderdanen te laten smullen. Zijn 7-minuten durende versie van “Treat” was een ware traktatie, en bij de eerste tonen van de daaropvolgende track “Empire” ging het dak er voor het eerst helemaal af.
De set-list werd afgesloten met “L.S.F.”, waarvan we tegen dan allang vergeten waren dat we erop zaten te wachten. De boel ontplofte, het publiek joelde en schreeuwde, en Kasabian had er duidelijk nog zin in. Hun comeback bestond uit drie opzwepende nummers, waarin de heren zich nogmaals meesters toonden in het vinden van die perfecte balans. Via het recente “Comeback Kid” over “Vlad the Impaler” kwamen ze bij het slotakkoord: hun magnum opus “Fire”. Terwijl iedereen aan het bekomen was, gingen de vorsten nog snel even op de foto met fans met een Russische vlag, en weg waren ze.
Hun onderdanen bleven nog even nagenieten, nog niet goed beseffend dat ze net getuige waren een vrij legendarisch optreden. De koningen uit Leicester kwamen naar Brussel, ze speelden Vorst plat, en ze overwonnen ook de laatste criticasters, alleen zoals echte majesteiten dit betaamt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kasabian-10-11-2017-5/
Organisatie: Live Nation
Kasabian, groot in de UK, iets minder bij ons. In hun thuisland zijn ze steevast headliner van de grote festivals, hier kunnen ze Vorst Nationaal nog niet helemaal laten vollopen, zelfs al brengen ze een omvangrijk pak ladderzatte fans mee uit hun thuisstad Leicester.
Kasabian is een band die het in eigen land al tot stadionact heeft gebracht zonder daarbij al te veel toegevingen te doen qua sound, en dat stemt ons tevreden. Kortom, Kasabian is groot, maar blijft geloofwaardig. En vurig en explosief, zo blijkt wel degelijk vanavond.
Eén van de grote sterktes, wat wij de vorige keer ook al merkten in Lille in 2012, is dat Kasabian geen opwarmingsronde behoeft, de groep schiet gelijk al met volle kracht enkele van hun scherpste pijlen af. Het opwindende “Bumblebee” is de bom van dienst die al meteen de party in gang zet. Met de hoogst energieke knallers die daarop volgen “Shoot The Runner”, “Underdog”, “Where Did all The Love Go” en “Days Are Forgotten” wordt maar al te duidelijk dat Kasabian als geen ander een menigte weet op te jutten. Nog maar 5 songs ver en het kot staat al helemaal op zijn kop.
Mocht u al uw twijfels gehad hebben bij het elektronisch getinte nieuwe materiaal op ’48:13’, u wordt meteen terechtgewezen. Het werkt, en hoe ! De pompende beats van “Clouds” en “Eez-eh” drijven de temperatuur nog flink wat graden naar omhoog. Helaas stijgt ook het alcoholgehalte van de Engelse fans evenredig mee en worden de idioten met de minuut irritanter. Maar goed, laten we dit er maar bij nemen, we zijn ook al wel eens zat geweest op een optreden, het is tenslotte rock’n’roll.
De stoom is er even af met het rustige en helaas ook melige “Thick As Thieves”, tijd voor de Engelsen om een nieuwe biervoorraad in te slaan. Stilte voor de storm, noemen ze dat dan, Kasabian schakelt hierop een paar tandjes hoger met een absoluut geweldige uppercut, het oudje “Club Foot”. Iedereen wordt zot, dat komt niet goed met die Britten, hier en daar worden al een paar rake klappen uitgedeeld. Yep, we zeiden het al, rock’n’roll.
Kasabian gaat onverstoord door met nog een stel opzwepende klassiekers “Re-Wired” en “Treat” dat zowaar uitmondt in een disco feestje. Dat disco tintje wordt verder nog eens in de verf gezet met een flard van de Donna Summer klepper “I Feel Love”, Kasabian komt er mee weg, dit is een waar dansfeestje.
De klepper “Vlad The Impaler” wordt gespaard voor de bisronde, “Get loose, get loose” is de boodschap, die is duidelijk overgekomen. Na een streepje “Praise You” van Fatboy Slim mag de klassieker van het eerst uur “L.S.F” het uitbundige feest met een knal afsluiten.
Een hitsige, rumoerige, wilde en opwindende avond, dankzij Kasabian en een hoop heetgebakerde fans. We zijn er toch weer heelhuids uitgekomen.
Organisatie: Live Nation
De nieuwe , vijfde plaat ‘48:13’ ligt in het verlengde van de vorige cd ‘Velociraptor’. Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en zorgt voor een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze zijn zeerzeker niet vies om alle registers open te trekken met bezwerende , verslavende , pompende beats . Ze hebben al heel wat singles uit die in het genre de moeite waar zijn als “Processed beats” , “Club foot” , “Swarfiga”, “Fire”, “Where did our love go” en “Days are forgotten”, “Re-wired” uit de vorige.
Ook op deze nieuwe moeten ze met “Bumblebee”, “Doomsday” en “Eez-Eh” niet onderdoen . In eigen land zijn zij al uitgegroeid tot een stadionband , hier is het beduidend minder . De rest zijn lekker in het gehoor liggende synthpopnummers , met een vleugje retro rock’n’roll als “Stevie”, “Treat” of “Explodes” of sfeervol goed verteerbare popsongs en dan komen we uit op “Glass” en afsluiters “Bow” en “S.P.S.”. Kasabian leunt nog het dichtst aan Primal Scream met z’n sound .
Ze hebben dus een uiterst behoorlijke , overtuigende plaat uit.
Met reeds 4 succesvolle albums heeft Kasabian in de UK al stilaan de status van stadiongroep verworven, en met de laatste ‘Velociraptor’ lijkt het nu ook op de rest van het Europese continent wat los te lopen. Wanneer een band uitgroeit tot stadionproporties is dat echter meestal niet bevorderend voor de kwaliteit van de muziek (zie U2, Coldplay en Kings Of Leon), maar bij Kasabian is dat wel even anders.
Op het podium is het er trouwens aan te zien dat ze tot grootse dingen in staat zijn. Het vertouwen zit er duidelijk in en zanger Tom Meighan zit niet verlegen om een paar epische gebaren (nog geen Bono weliswaar), maar het is vooral drijvende kracht en unieke verschijning Sergio Pizzorno die de show steelt. Gitarist Pizzorno is duidelijk de bezieler van deze band, quasi alle songs zijn van zijn hand en ook op het podium laat hij zien dat hij de groep draagt.
Kasabian is, dankzij het succes en de ervaring van het jarenlange toeren, geëvolueerd tot een goed draaiende machine met een live sound die staat als een huis. Bovendien is de bagage van hun vier voortreffelijke platen al voldoende voor een soort van greatest hits, er wordt keurig geput uit alle vier de albums om een knaller van een setlist samen te stellen.
Kasabian kan het zich perfect permitteren om van start te gaan met één van hun prijsbeesten, de prachtige single “Days are forgotten”. Het tempo houden ze hoog met stomende songs als “Shoot the runner”, “Underdog”, “Velociraptor” en “Where did all the love go”, songs die stuk voor stuk in hun live versie boven zichzelf uitstijgen.
Ze zijn er meesters in om hun songs op een podium te voorzien van een spannende opbouw en die voortdurend tot een climax te laten uitgroeien. De set is eigenlijk een opeenvolging van hoogtepunten waaronder ook als aangename verrassing een fantastische nieuwe song die om onbegrijpelijke redenen de laatste plaat niet gehaald heeft (“It should have” beweert Meighan, en gelijk heeft ie).
Met een uitstekend “La fee verte” (het was ons eerder nog niet echt opgevallen, maar dit is een wondermooie song) wordt op een uiterst mooie manier wat gas teruggenomen, met alweer Pizzorno in een hoofdrol. Enkel met “Goodbye kiss” hebben wij een beetje moeite, omdat we het op die laatste plaat ook al een melige tegenvaller vinden, maar het superhete en pompende “Lost souls forever” maakt alles weer goed.
In de extra’s worden de beats en de bassen nog een stuk opgefokt en ontploft Kasabian met uiterst ophitsende mokerversies van “Switchblade Smiles”, “Vlad The Impaler” (een geweldige boost) en “Fire”. Een bisronde om U tegen te zeggen, drie uppercuts na elkaar en we zijn compleet knock out.
Kasabian heeft hier nog niet de status die ze in eigen land hebben, maar geloof ons, het komt. Ook Werchter zal het gevoelen, komende zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kasabian-28-02-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
De uit Leiceister, UK afkomstige Kasabian is al aan toe aan z’n vierde plaat . En ze hebben hun carrière hier bij ons gestadig weten uit te bouwen . We hadden de band al in het vizier in de ‘early years’ . Met ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ wisten ze definitief door te breken . Opmerkelijke singles als “Processed beats” , “Club foot” , en recentere “Swarfiga”, “Fire” en “Where did our love go” sieren hun werk .
Ze putten rijkelijk uit de Britpop en voegen er retrorock, rock’n’roll en Indiase psychedelica aan toe . Ook de nieuwste cd klinkt coherent, gelaagd, boeiend , en brengt een afwisselend geheel van goed verteerbare poprock, met kille elektronica, harde synths en Oosterse klanken. De singles “Days are forgotten” en “Re-wired” werken verslavend . De waveorkestraties en bombast van Suede kijken om de hoek bij “Let’s roll just like we used to” en “La fée verte”. “Switchblade smiles” en de titelsong zijn rock’n’roll knallers, en handig weten ze de gevoelige snaar te raken met een dromerige , sfeervolle “Goodbye kiss” en “Neon noon”.
Drijvende kracht is gitarist (zanger) Sergio Pizzorno , naast de opvallende zanger Tom Meighan.
Broeierig songmateriaal van een band die in eigen land al groots is, hier meer en meer voet aan de grond krijgt en een verdiende erkenning krijgt.
Ohja , de cd titel ‘Velociraptor’ haalden ze uit de préhistorie …vleesetende op een vogel lijkende dinosauriër , die 2 meter groot wordt … We zijn hapklaar bevonden …
Het Britse Kasabian uit Leicester put rijkelijk uit de Britpop van de Stone Roses, Happy Mondays en de Indiase psychedelicasferen van Cornershop en Kula Shaker. Na hun puik debuut in 2005 en de tegenvallende tweede cd ‘Empire’ (te groots en te veel bombast) komen ze af met een evenwichtig derde plaat. Wat een titel hebben ze die gegeven.
De band rond zanger Tom Meighan tapt uit de vaatjes van de retrorock en de Britpop, zonder hun psychedelica en Indiase elementen uit het oog te verliezen. Ze vergalopperen zich niet en de beats klinken gelaagder. De klemtoon valt soms meer op die retro van Black Crowes en Kings Of Leon, o.a. opener “Underdog”, “Fast fuse” en “Vlad the impaler”. De wereldlijke psychedelica horen we dan in “Take Aim.
Het roer draaien ze om in enkele sfeervolle, dromerige (psychedelica) ‘60’s (Oasis) popsongs, “Thick as thieves”, “West Ryder silver bullet”, “Ladies & gentlemen, roll the dice” en afsluiter “Happiness”. De single “Fire” is het sterkste nummer van de cd door de broeierige opbouw en de spannende dreiging. Er valt dus voldoende afwisseling te noteren in hun muzikale aanpak, wat betekent dat Kasabian klaar is voor een definitieve doorbraak …
Nederlands 
Français 
