Voor de bespreking van de eerste release van Kate’s Acid moeten we even terugbladeren in de geschiedenisboeken om wat te vertellen over Acid. De Brugse speedmetalband Acid werd opgericht in 1980 en bracht tot 1985 drie LP’s en evenveel singles uit. Ze traden behalve in België regelmatig op in Nederland en Frankrijk. Ze deelden het podium met o.m. Motörhead, Black Sabbath, Manowar, Venom en Accept.
Voor hun oude vinylalbums betalen verzamelaars intussen grof geld en die albums werden de voorbije jaren druk heruitgebracht, zowel op CD als vinyl. In 2009 bracht het Amerikaanse label Maniacal Records het live-album ‘Live in Belgium’ van Acid uit 1984 uit op vinyl. Acid en zangeres Kate De Lombaert als pionier van de female fronted metal kregen in 2021 nog een eresaluut op het cover-album ‘Metal Queens’ van Marta Gabriel (van Crystal Viper).
Het Duitse in oldschool metal gespecialiseerde festival Keep It True heeft er alles aan gedaan om de band op zijn podium te krijgen. In 2010 was er al een verrassingsoptreden van Acid-zangeres Kate, die toen op het einde van de festivaldag één Acid-nummer bracht met een gelegenheidsband. Met muzikanten van Lanfear en Eternal Reign bracht ze toen “Max Overload”. Die dag waren er in Duitsland nog meer originele Acid-bandleden aanwezig voor een signeersessie voor het ‘Live in Belgium’-album, maar enkel Kate stond op het podium.
Dat smaakte naar meer en er kwam in 2019 een reünie van Acid. Van de originele bezetting bleven in 2019 enkel zangeres Kate en drummer Anvil over. De band werd aangevuld met onder meer Rik Priem (Rik Priem’s Prime, Frozen Rain) en Dries Vandamme (After All). Het eerste optreden zou natuurlijk op Keep It True zijn. Maar zover kwam het niet. Niet alleen door corona, maar ook door problemen binnen de band. Op een bepaald moment leken er twee versies van de band aanspraak te maken op de podiumplek op Keep It True in 2020: één met Kate en één met andere originele bandleden.
Daarop veranderde Kate ‘haar’ band in Kate’s Acid. Onder die naam worden sindsdien regelmatig concerten gespeeld in verschillende landen. Deze band stond in 2021 en 2023 op Keep It True. Van dat laatste optreden is nu een live-album verschenen. Kate’s Acid bestaat vandaag behalve uit Kate uit drie muzikanten die eerder samenspeelden in de Belgische hardrockband Raider, aangevuld met een gitarist van Speed Queen.
De opnames werden met veel liefde en ervaring gemixt en geproducet door Jacky Lehmann, een producer die faam verworven heeft dankzij zijn werk voor o.m. Scorpions, Nevermore, Volbeat, Amon Amarth, At The Gates, Airbourne, Saxon, …. De opnametechnieken van 2023 zijn heel wat verbeterd tegenover die van 1984 en je voelt dat de opnames met veel liefde en respect behandeld zijn.
Dit nieuwe album is geen doorslagje van ‘Live in Belgium’. De nieuwe bandleden benaderen technisch (akkoorden, snelheid, ..) en inzake sound sterk de speedmetal van de originele Acid, maar voor de puristen zal het snel duidelijk zijn dat er een andere band aan het spelen is. Kate heeft geen problemen om de nummers live te brengen, ook niet aan het einde van de set. Er zit natuurlijk wat patine op haar stem, wat overigens niet meer dan logisch is.
‘Blowing Your Ears Off’ bevat bijna alle grootste hits van Acid: “Maniac”, “Hooked On Meta”l, “Black Car”, “Max Overload” en “Bottums Up”. Opvallend is dat publieksfavorieten als “Heaven’s Devils” en “Lucifera” hier ontbreken, wat de fans heel jammer zullen vinden. Wel krijgen we een cover van “Stand Up And Shout” van Dio. Niet de beste versie die we van deze track al hoorden, maar we begrijpen dat Kate er graag één van haar eigen favoriete nummers bij heeft. Ook een nieuw eigen nummer had mooi geweest, maar dat bewaart deze band misschien wel voor een volgende release.
‘Blowing Your Ears Off’ is een mooi tijdsdocument. Wie er aan twijfelde of Kate’s Acid wel echt de hoogdagen van Acid kan laten herleven, krijgt met deze release netjes het bewijs op tafel: dat kunnen ze. Maar ‘Blowing Your Ears Off’ is waarschijnlijk niet het album dat alle discussies over Acid en de erfenis van de band zal wegvegen.
Op YouTube vind je nog zonder problemen de opgenomen livestream van het concert van Kate’s Acid op Keep It True, maar de versie op CD en vinyl klinkt stukken beter.
De Britse Kate Nash heeft na het debuut ‘Made of bricks’ een serieuze gedaantewisseling ondergaan; het jong charismatisch, verlegen meisje in het fleurig jurkje is volwassen geworden en heeft haar vrolijke, zwierige, swingende, frisse en indringende ‘60’s girl ‘bubblegum’ pop (ergens tussen Melanie, Lily Allen en The Pipettes) een verrassende wending gegeven naar girl ‘power’ rock, doordrongen van haar ervaring bij de punkband The Receeders, waar ze een flinke keel kon opzetten. Een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, maar nét niet uitspat! Van het zonnetje in huis en jeugdige onbezonnenheid is er geen sprake meer. Een predikende stijl, een rauwere sound, springerige ritmes, splinterbommetjes - vuurwerksongs, die richting The Breeders en Pixies durven gaan. De bredere orkestraties die te horen zijn, werken zalvend op het directe geluid.
De eerste acht songs zijn als een wervelwind; de opvallendste songs zijn “Paris”, “Kiss that grrrl”, “Don’t you want to share that guilt?”, “Do-wah-doo” en “Mansion song” hierin. Een jonge leeuwin met klauwen.
Na het ‘vinger in de lucht’ materiaal volgt een gematigder aanpak en horen we melodieuze poprock, die naar het einde van de cd, “You were so far away” en “I hate seagulls” een soberder geluid laten horen; akoestische gitaar, piano en een overwaaiende blazer bepalen hier de sound en laten een gevoelige Nash horen.
De onschuldige, leuke, fijne en groovy dansbare pop van het debuut is duidelijk op het achterplan geraakt.
De schreeuwerige vocals zijn op de plaat duidelijk gepolijst, neigen naar een Karen O en Nina Hagen. Live is het alvast anders … erg erbarmelijk, als een krolse kat die op haar honger zit.
Algemeen is het ontspannende, leuke karakter ruwer en grimmiger geworden. Afwachten hoe het verder zal evolueren …
Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!
Kate Nash: De meer dan geslaagde metamorfose
Kate Nash
Botanique (Orangerie)
Brussel
2013-09-24
Emile Dekeyser
Kate Nash heeft een metamorfose ondergaan. Van braaf meisje achter een piano met aanstekelijke popsongs naar een schreeuwende riot grrrl. Voor wie haar ooit live zag in haar ‘poppy’ periode kwam dat niet echt aan als een grote verrassing, haar optredens waren steevast een flink stuk harder dan de platen. Van waar dan de ommekeer om die platen nu ook lekker vuil te doen klinken? Misschien heeft ze wel een leeftijd bereikt waarop ze begint te beseffen dat ze beter doet wat ze graag doet dan te wachten op de Grote Doorbraak. Aan haar om te bewijzen aan de talrijk opgekomen Belgische fans in de Botanique dat ze deze ommekeer en de daaruit volgende wijsheid (do whatever you wanna do), ook live kan overbrengen.
Als supportact bleek Bleached aanvankelijk op de affiche, maar wegens tourverplichtingen in Amerika moest de meidengroep verstek geven. Geen nood, met The Tuts vond de organisatie een vergelijkbaar meidengroepje met een flink pak enthousiasme. Met een bandnaam als dat denk je vooral aan betuttelende muziek van meisjes met schattige snoetjes.
Zo’n vaart leek het aanvankelijk ook te nemen. Het begon voorzichtig met vrij trage, alledaagse songs met teksten als “if you have a shit boyfriend, dump your boyfriend”. Pas toen ze het tempo gingen opdrijven met pure garage Ramonesachtige songs wisten ze naast de visuele ook de muzikale aandacht te trekken.
Bovendien was dit hun livedebuut op het Europese vasteland, die in een bindtekst vertelden dat ze hun thuisstand Londen flink ingeduffeld in grijs regenweer verlaten hadden, om hier toe te komen in de prachtige tuin van Le Botanique bij zomerse temperaturen.
Onbetwistbaar hoogtepunt in de set was het coveren van “Rudie Can’t Fail”, een van de beste nummers van The Clash dat ze in een nieuw kleedje hadden gestoken. Voor de geïnteresseerden: zo verover je mijn hart.
Kate Nash - Om me heen kijkend merkte ik dat mijn geslacht duidelijk in de minderheid was vanavond. Kate’s mixtape met nummers van Pink, Destiny’s Child, Peaches, etc gaf de avond een nog meisjesachtiger karakter. De titel van haar laatste plaat is dan ook niet toevallig ‘Girl Talk’.
De stagesetting mocht er zijn. Mooie projecties op het scherm die je bovendien ook nog eens kon volgen op televisieschermen op het podium. Mede door een lang introductiefilmpje met van die beelden van een vorige tour waarbij je het alleen maar beklaagd dat je zelf niet in een (succesvolle) band zit, begon Kate Nash met haar all girl band ruim een kwartier “te laat”.
Na zo’n lange introductie zou het logisch geweest zijn als de band er direct in gevlogen zou zijn met 1 van de nieuwe uptempo riot grrrl nummers. Ze begon met “Sister”, dat traag en opbouwend begon en na een dikke minuut volledig losbarste. Het voelde een beetje onnatuurlijk aan om eens te meer op te bouwen, maar de toon was wel gezet voor het optreden.
Wat vooral raar was, was dat Kate opvallend hard aan dorpsgek Mark E. Smith van The Fall deed denken, (gelukkig) niet uiterlijk, maar wel vocaal. Een schreeuwen dat zangcoaches het stuipen op het lijf zou jagen, maar wél overkomt. Wie blijkbaar ook de stuipen op het lijf gejaagd werd was de platenfirma, Kate gaat nu door het leven als independent artist die doet wat ze zin in heeft. Haar ‘metamorfose’ is dus ook geen stunt van de platenfirma, maar komt recht uit het hart. Kate Nash is geen puppet on a string. Niet dat ze haar verleden volledig verwaarloosd dezer dagen. Nummers als “Foundations” en “Mouthwash” werden netjes gespeeld en waren niet echt buitenbeentjes in de set.
Aan veel merkte je wel dat dit het eerste optreden van de tour was, zo vertelde Kate soms net iets te veel tussen de nummers door, gaande van haar halsketting tot een boek vol vagina’s tot een beklag over de twerkende Miley Cirus, die een iets minder geslaagde gedaanteverwisseling onderging. Girl talk. Bovendien konden de twee gitaristes amper hun lach inhouden bij het zingen van de backingvocals in “Free My Pussy”, een feministische song ter ere van Pussy Riot. Buiten dit ene nummer kregen we geen feministisch gepreek, iets waar ik op voorhand fel voor gevreesd had. Niet dat ik geen feminist ben, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen is de normaalste zaak van de wereld, maar het eindeloos preken op een optreden kan ook gewoon tegensteken of ongepast zijn. (Ja, Roger Waters)
Wie dacht dat Kate het podium op gekomen was met een kaars omdat ze die graag ziet, had het aan het verkeerde eind. De kaars werd gebrand voor een vriendin die dag op dag 1 jaar geleden overleden was, aan haar droeg ze “Mermaid Blue” op, een vrij emotioneel moment.
Een onverwachte cover was dan weer “Cocaine” van Fidlar dat ze veranderde naar “Grrrl Gang”, all I want for breakfast is my good grrrl gang. Nu ja, geheel onverwacht is veel gezegd sinds ze eerder al op de achtergrond te horen was in Fidlar’s song “Awwwkwarrrddd” en ze, hoewel niet officieel bevestigd, het liefje is van zanger Zac.
Het laatste nummer van de set was “Under-Estimate The Girl”, waarin Kate werkelijk klonk als Mark E. Smith trapped in a woman’s body en ze geflankeerd werd door The Tuts en een tiental fans die het podium opklommen. Van het vrouwelijke geslacht, uiteraard.
Op haar eentje kwam ze vervolgens terug om acapella “Lullaby For An Insomniac” te zingen, wat een intieme manier was om afscheid te nemen van een publiek dat ze meermaals bedankte zo talrijk opgekomen te zijn, zeker nu ze something completely different doet. Graag gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Tuts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4146
Kate Nash - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4147
Organisatie: Botanique , Brussel
Eerder hoorden we van Kate Bush met ‘Director’s Cut’ , een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het was een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Dit is haar echte ‘nieuwe’ plaat die ruim zes jaar later ‘Aerial opvolgt , waarbij we niet omheen de samenhang pop-klassiek kunnen . Ingetogen pop en pracht, sober ingehouden nummers, zoals we al gehoord hebben van Talk Talk met ‘The spirit of Eden’ .
De 7 songs met een speelduur boven de 65 minuten , worden met ambiente soundscapes, invloeden uit jazz en folk, omringd en gedragen door haar innemende, indringende , heldere emotievolle stem.
De plaat is een fascinerend geheel , waarop ook Elton John en Andy Fairweather-Low (“Wild man”, “Snowed in at wheeler street”) te horen zijn.
Het titelnummer “50 Words For Snow” wordt opgejut door ’50 termen voor sneeuw’ , waarin acteur Stephen Fry de vijftig termen opdraagt die de Eskimo’s gebruiken voor sneeuw .
Kate Bush stond al voor de grote K van Kunst, die grote K mag behouden blijven …
Winters warm, onthaastend, rustig en mooi . Subtiele pop op z’n best …
Kate Bush - Eind de jaren ’70 tot midden de jaren ’80 stond ze in de picture met cd’s als ‘The kick inside’ (’78), ‘Never for ever‘ (’80) en ‘Hounds of love’ (’85). Volgende singles zijn in het geheugen gegrift: “The man with the child in his eyes”, “Babooshka”, “Army dreamers”, “Running up that hill” en “Cloudbusting”.
Ze koos ervoor gas terug te nemen en bracht dan nog sporadisch een plaat uit, o.m. ‘The Sensual world’ (’89), ‘The red shoes’ (’93); een comeback noteerden we met ‘Aerial’. Ze nam de tijd om te ‘leven ‘ en stond in voor de opvoeding van haar zoontje .
Ze zorgde voor iets speciaals met subtiel uitgewerkt materiaal , de literaire scholing, haar frêle, hemelse zang , de samenhang pop-klassiek en haar op ballet geleeste danspassen hadden een grote invloed op vrouwelijke sing/songwriters als Suzanne Vega, Tori Amos, Björk en Kate Nash .
‘Director’s Cut’ is een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het is een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Het eerste deel met o.m. “Flower of the mountain”, “The song of Solomon” en “Lily” komt heel sterk over . De andere songs zijn intens, en ze verbluft nog eens op het eind met “Rubberband girl”.
Boeiende plaat dus, en met ’50 Words for snow’ heeft ze nog iets in haar mars …
De besprekingen van de tweede cd ‘My best friend of you’ van Kate Nash, intussen 23 geworden, zeggen allemaal hetzelfde: het jong charismatisch, verlegen meisje in het fleurige jurkje is volwassen geworden en heeft haar vrolijke, zwierige, swingende, frisse en indringende ‘60’s girl ‘bubblegum’ pop (ergens tussen Melanie, Lily Allen en The Pipettes) een verrassende wending gegeven naar girl ‘power’ rock, doordrongen van haar ervaring bij de punkband The Receeders, waar ze een flinke keel kon opzetten. Een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, maar nét niet uitspat! Toegegeven, er staan zwakkere songs op de cd, die z’n weerslag live kunnen hebben; en na de liveset van vanavond zijn we terecht bezorgd en ongerust hoe de toekomst van deze lady er zal uitzien, want we zagen een zorgwekkende set.
Van het zonnetje in huis en jeugdige onbezonnenheid was er geen sprake meer. Muzikaal haspelde het kwintet nogal de nummers af, het feminisme werd torenhoog in het vaandel gehouden en onderhuids drong de gelatenheid en onverschilligheid door, die ze maar af en toe doorprikte met haar predikende stijl; van haar band slaagde de bassist erin drie/vierde van de set het publiek de rug toe te keren en de andere leden keken bijna niet op.
De onschuldige, leuke, fijne en groovy dansbare pop was duidelijk op het achterplan geraakt. Er werd maar matig geput uit het debuut ‘Made of bricks’ wat het jonge vrouwvolkje wel ontgoochelde; we hoorden het aanstekelijke en de inleidende ‘friday night feeling’ van “Mouthwash” in het begin, de betoverende “Merry happy” en “Foundations”, middenin de set en een straf snedige “Pumpkin soup” als enige bis. Basta, daarmee was het verleden afgesloten. Het hier & nu van de tweede cd ‘My best friend of you’, drie jaar na haar debuut, kwam centraal te staan.
Nash, de ogen fel zwart gemaskeerd, begon alvast poppy aan de set met een broeierige “Paris”, en de huppelende ritmes van de eerste single “Doo wah doo” en “Kiss that grrrl”. Vroeger hoorden we nog wat vervolgen ‘60’s Motown music, maar dat werd opzij gezet door een rauwere, punky sound, gedragen door haar schreeuwerige vocals, die refereerden aan Karen O (Yeah Yeah Yeahs) en Nina Hagen, “Take me to a higher place” en “Don’t want to share the guilt” waren de eerste songs in die richting. Ze had haar toetsen en piano ingeruild voor gitaarlicks. Het publiek liet de nieuwe songs wat aan zich voorbij gaan. Ze kreeg wel de volledige aandacht op het solo gespeelde akoestische, ingetogen “I hate seagulls”.
Vervolgens neigde Nash met haar band naar een wisselvallige The Breeders en gingen ze deels de mist in op “I’ve got a secret”. Net als op “Mansion song” en “Model behaviour”, die ondanks de onverwachtse wendingen en de experimentjes uiterst gewaagd waren, maar stuurloos en onbeholpen een vreemd allegaartje samenbrachten. “I just love you more” gaf meer soelaas, was overtuigender en bracht Iggy’s “I wanna be your dog” en “Tame” van de Pixies samen.
Ze liet haar fans verdwaasd achter met een concert van ups & downs. Een jonge leeuwin met klauwen is ze wél geworden en muzikaal klinkt het ontspannende, leuke karakter ruwer en grimmiger.
De support was Sisters Lovers uit Ierland, die een handvol potentiële pretentieloze, puike gitaarsongs speelden. Ze hielden van Camper Van Beethoven en lieten ergens een meer afgelijnde Pavement horen. De songs hadden een broeierige, dromerige opbouw. Spannend verhaal dus van een veelbelovend bandje.
Organisatie: Botanique, Brussel
Kate Nash is een jonge Londense songschrijfster die al met twee singles “Foundations” en “Mouthwash” meteen naam maakte. Haar songs zijn geënt op haar pianospel en akoestische gitaar en worden gedragen door haar onschuldig kinderstemmetje en zegzang.
Haar songs hebben een eenvoudig goede melodieljn, klinken fris, vrolijk aanstekelijk , groovy en ingetogen. Een lach en een traan dus, die de songs nog intenser en emotievoller maken. Een pak nummers hebben een hitpotentie: “We get on”, “Pumpkin soup”, “Skeleton song”, “Mariella” en “Shit song”. Feelgood flowerpop!
’Made of bricks’ is een leuk plaatje van ontspannend, luchtig en innemend materiaal
Jong charismatisch madammeke bracht in het najaar van 2007 een interessante debuut uit ‘Made of bricks’, waarbij ze meteen kon rekenen op een jonge horde vrouwelijke fans. Volgende zaken vielen op: haar intens pianospel, haar breekbare, zachte stem en haar praatzang. De jonge Melanie lookalike van de ‘60’s, stak Ani Difranco en Tori Amos naar de kroon. Haar jeugdige onbezonnen muziek laveert ergens tussen de new acoustic movement en de freefolk, en bezorgt relaxte, broeierige, zonnige popsongs.
Haar debuut verkoopt als een trein en met haar vierkoppige band waren de optredens op Pukkelpop en in de Bota een groots succes. Het verwonderde niet dat het concert in de Vooruit al een tijdje uitverkocht was.
Het jonge kwartet The Mystery Jets, goede vrienden van Nash, openden en speelden een goed half uur. Het Brits enthousiaste gezelschap beschikte over twee zangers en bracht een gezellig potje rammelende, dromerige indiepop en een vleugje ‘80’s electro, die na een tijdje z’n intenties verloor; de soms tegenstrijdige (samen)zang was mee verantwoordelijk. Trouwens, één van de zangers leek vervaarlijk op een jonge Blixa Bargeld. De band was een Thomas Dolby en Anthony & The Johnsons on speed. Goed, maar niks meer!
De set van Kate Nash werd ingeleid door de ‘60s Motown music van vrouwelijke artiesten. Diana Ross & The Supremes vormden de rode draad in de (te) lange soundcheck. Toen plots de neonlichten ‘Kate Nash’ toverden, kon het beginnen. En meteen sloeg het vuur in de pan met “Pumpkin soup”, een sterk groovy, dansbaar popnummer. Nash zette haar pianospel kracht bij door als een An Pierlé recht te veren. De vrolijke, swingende popsongs volgden elkaar in een sneltempo op : “Shit song”, “Stitching legging” en “We get on”, die telkens getrakteerd werden op een warm onthaal .
Toen ze de akoestisch gitaar omarmde, en de eerste tonen liet horen van het intieme “Birds”, reageerde het jonge publiek onverwachts uitgelaten. Ze was sterk onder de indruk! Een lach en traan naar het publiek maakte de song nog intenser en emotievoller. Trouwens, door haar onnavolgbare praatzang (soms wel een miauwzang) in dit nummer, refereerde ze sterk aan Difranco. Het publiek neuriede mee!
De gevarieerde aanpak hield aan : elektrisch en akoestisch gitaargetokkel op “Nicest things”, die ook op de nieuwe “Seagulls” en “Pick pocket” te horen was. Het semi –akoestisch werk prikkelde alvast voor de volgende plaat. “Paris” op z’n beurt overtuigde door de krachtige percussieslagen.
Een schitterende finalereeks speelden ze met het aanstekelijke “Skeleton song”, het opbouwende “Mariella” en de huidige singles “Mouthwash” en “Foundations”, die al bij de eerste pianotoets uitzinnig werden onthaald.
In afwachting van de bis vlogen papieren verzoekjes op het podium. Toen ze terugkwam, kregen de eerste rijen versnaperingen. Het benadrukte de feelgood/flowerpop van Nash en haar band. “Don’t you want to share the guilt” en “Merry happy” ondersteunden de frisse aanpak.
De eerste rijen waren vooral jonge meisjes die opkeken naar hun idool: zwart gemaskeerde ogen, lang krullend haar, een fleurig jurkje of t-shirt. Het leek erop dat Chrissie Hyndes van The Pretenders was herboren.
We hoorden een afwisselend boeiende en zwierige set, waarbij Nash zich ontpopte als een openhartige dame, met leuke, ontspannende, luchtige en innemende songs.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
