Lady Linn - Sound of Ghent - Uitgelezen - De magie tussen breekbaarheid en oerkracht
Als introductie van deze ‘Uitgelezen’ afgelopen dinsdag in de Vooruit, Gent via streaming, zonder publiek in de zaal, citeren we even: “Uitgelezen zet een honderdjarige, een Nobelprijswinnaar en een psychedelische rockband in de spots. Variatie troef dus. We doen dat met vaste panelleden Jos Geysels, Anna Luyten en Fien Sabbe en de extra panelleden Filip Joos en Marc Coenen”.
David Mitchell - Utopia Avenue
Hoewel het verhaal in dit boek gaat over een in 1967 en 1968 succesvolle Engelse popgroep die bestond uit toetsenist/zangeres Elf Holloway, bassist en zanger Dean Moss, drummer Griff Griffin en de half Nederlandse leadgitarist Jasper de Zoet. Jasper stamt rechtstreekse af van Jacob de Zoet (die van die niet verhoorde gebeden). En die afstamming is nog best een dingetje, to put it mildly. Maar Jasper is vooral een virtuoos gitarist, die in zijn toptijd de vergelijking met Jimi Hendrix en Eric Clapton met gemak kon doorstaan. In het debat komt naar voor hoe David Mitchell zeer subtiel verwijst naar de succesvolle bands rond die periode; ook een - zoals hij zelf uitdrukt - niet muziekkenner Filip Joos voelt bij het lezen van het boek aan alsof hij de muziek kan horen. Een rode draad vanavond , zoals ook de overige panelleden aan de tafel naar voren brengen. David Mitchell omschrijft perfect die typische sfeer in zijn boek, wat ervoor zorgt dat het een perfect boek is voor zowel de muziekliefhebber als de niet-muziekliefhebber , die wil ontdekken wat er leefde in die periode.
Ernest Claes - De Witte
We citeren: ‘De Witte’ viert zijn honderdste verjaardag! Het legendarische boek beschrijft het leven van een opgroeiende jongen in een Vlaams plattelandsdorp. Achter zijn kwajongensstreken gaat een treurig leven schuil, maar als hij de literatuur ontdekt, veroorzaakt dat een geestelijke ommekeer. Het boek, verschenen in 1920, is ondertussen al aan meer dan 100 herdrukken toe, leidde vele levens, waarvan de bekendste in de gelijknamige bioscoopfilms (1934 en 1980) en in het ongemeen populaire ‘Wij heren van Zichem’ (1969-1971), een absoluut VRT-kijkcijferkanon.
‘De Witte’ van Ernest Claes is deels autobiografisch, deels de neerslag van wat zijn broers, schoolmakkers en anderen hebben meegemaakt en deels louter fictief.’
De panelleden drukken vooral uit dat ze toch lichtjes ontgoocheld waren over het boek. Vooral het oppervlakkige dat er vanuit straalt, stoort hen in bepaalde mate.
Mario Vargas Llosa - Bittere Tijden
We citeren: ‘Bittere tijden’ is Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa op hoog toerental. Het is een spannende roman over internationale samenzweringen en belangenverstrengeling ten tijde van de Koude Oorlog, waarvan de echo’s vandaag de dag nog voelbaar zijn.’
De panelleden vonden vooral het spel tussen fictie en werkelijkheid zeer interessant aan dit boek. Je moet er wel een inspanning voor willen leveren, maar het is een verhaal waarbij je eens je mee bent met het verhaal, wordt meegesleurd naar een verleden dat in de huidige tijden zelfs nog steeds zeer levendig is in vele landen. Je moet wel houden van die geschiedenis uit die Zuid-Amerikaanse landen en zo. Maar toch. Een aanrader volgens de panelleden, als je er wil voor open staan.
Christophe Vekeman
Speciale gast op deze avond is Christophe Vekeman die in de prijzen viel met zijn boek ‘Cruise’. Meer informatie: https://www.vooruit.be/nl/agenda/2189/Boekvoorstelling_%27Cruise%27/Christophe_Vekeman/
Meteen heeft hij het ook al over zijn volgende boek. En stelt hij in het kort voor waar ‘Cruise’ over gaat. Bovendien weerlegt hij de kritiek die de andere panelleden hebben op ‘De Witte’ en leest enkele erotisch getinte anekdotes voor.
Elk van de panelleden stelt tenslotte zijn en haar ‘tip’ voor aan de kijkers. Zo tipt o.a. Anna Luyten tipt ‘Buitengewoon Bewustzijn’ , Peter Godfrey Smith. En Jos Geysels tipt ‘De Bagage’ van Monika Helfer. De tip van Marc Coenen is ‘Banaliteit van het kwaad’ , Hannan Arendt.
De avond wordt afgesloten met de traditionele tombola , die nu toch heel anders verloopt, gezien er niemand in de zaal zit. Maar tradities worden ook nu weer in ere gehouden.
Lady Linn - De muziek wordt deze keer verzorgd door Lady Linn. We citeren: ’Soul, pop, jazz: het zit haar allemaal als gegoten. Ze is bekend van de geweldige hit “I don’t wanna dance”, maar al evenzeer van de swingende optredens met haar Magnificent Seven.’
Voor ‘Uitgelezen’ komt ze solo optreden. Aan haar piano hoor je de soul in haar stem, de warmte en de magie tussen breekbaarheid en oerkracht die alle stormen doorstaat. Het zit allemaal verweven in die bijzondere stem van onze zangeres Lady Linn.
In de volledige muzikale omlijsting brengt ze je in vervoering, ontroert en raakt de gevoelige snaar. Door de kracht die uitgaat van haar stem en de uitstraling kun je eveneens prompt alle problemen van het leven beter aan, wat extra mooi is aan dit solo optreden.
In normale omstandigheden laat Lady Linn zich omringen door een zestiental muzikanten, maar ook op haar eentje aan de piano , dompelt ze je dus onder in een sfeer van weemoed, pakkend, verdovend, soms zwevend over de dansvloer. Eens onder hypnose gebracht door die bijzondere stem van Lady Linn is er vooral geen weg terug meer mogelijk.
Lady Linn voert ons , enkel op piano en met haar stem, zo weg met die paar songs op deze avond naar onaards mooie oorden. Het bewijst dat deze artieste een getalenteerde muzikante en componiste is , die zowel met haar band als solo al even uiteenlopende emoties aanspreekt. Ze combineert bovendien muziekstijlen als jazz, pop en soul in een wonderbaarlijk mooi warm geheel.
Meer info Uitgelezen’ op de site van de Vooruit, Gent http://www.vooruit.be
Organisatie: Vooruit Gent
Haar gecanceld optreden van 1 oktober 2017 werd verplaats naar 22 januari 2018. Vorig jaar moest ze nog forfait geven door de spierziekte waar ze aan lijdt , maar lang moesten we niet wachten op een nieuwe datum.
Een kleine tien jaar terug, toen nog in het voorprogramma van Pussycat Dolls, en één single rijk (“Just Dance”) was ze dan al beter dan de dames van Pussycat Dolls. Al snel volgde “Poker Face” en de rest is geschiedenis. Laat het nu dat nummer zijn dat voor het eerste hoogtepunt zorgde tijdens de ‘Joanne World Tour’ van Lady Gaga. Het Sportpaleis gevuld met niet één, niet twee, ook niet drie maar vier podia! Nog maar weinig gezien bij een optreden, podia die op en neer bewegen, schuin van links naar rechts en omgekeerd, bruggen die uit het dak worden neergelaten, … Een sterk staaltje van wat allemaal mogelijk is in het Antwerpse Sportpaleis … zo op hetzelfde niveau van een U2.
Er waren vier podia en minstens evenveel kledijwissels. Dat kan je verwachten van Lady Gaga, en dat de ‘dode’ momenten dan opgevuld worden met een gitaarsolo en een filmpje, ah dat nemen we er dan wel bij zeker.
Verder werd het een ‘best of’ concert met een toets van haar nieuwe plaat ‘Joanne’. De plaat die genoemd werd naar haar veel te vroeg overleden tante , trouwens ook Lady Gaga haar tweede naam.
Het vijfde studioalbum van Lady Gaga is er één geworden met veel meer emotie, een kant die we van haar minder kennen. De bijna twee uur durende show was dan ook een afwisseling van uitbundigheid en ingetogen momenten. De nummers “Come to mama” en “The edge of glory” op piano waren bijna te ontroerend om van Lady Gaga te zijn. Maar laat dat nu de Lady Gaga van 2018 zijn. Kwetsbaar in een ruwe bolster, oproepen voor gelijkheid in de wereld, het is niet verkeerd om anders te zijn in deze moderne wereld.
De doelgroep van Lady Gaga is al lang niet meer die uitzinnige tieners, die eer is nu weggelegd voor Dua Lipa.
Het evenwicht dat werd gezocht door Lady Gaga lukt niet altijd evengoed. Het is dan ook niet alleen een zangeres maar ook een begenadigd actrice. Als je bij aanvang van “Paparazzi” kronkelend over het podium het publiek beveelt een foto te nemen van je, dat is dan weer die stoute kant van haar. Om dan terug het publiek uit haar hand te laten eten tijdens één van de meest intieme momenten van de avond, het nummer “Joanne” naar wie haar volledige tour genaamd is. De tour die haar in Europa van Barcelona tot Berlijn brengt tijdens 15 concerten op 40 dagen.
“Bad Romance” hadden we op het einde nog te goed, en daar zagen we het bewijs dat dit toch één van haar grootste, zo niet haar meest favoriete danshit is.
Wat we onthouden van dit concert? Lady Gaga heeft ons erop gewezen dat iedereen zijn rugzakje meedraagt in deze maatschappij. Haar bindteksten zijn met tijd soms wat langdradig maar de fans van Gaga weten ondertussen waarvoor ze staat. En misschien zijn die kleine monsters, ja zo noemt ze haar fans, op de één of andere manier allemaal een beetje ‘anders’. Het is niet altijd mogelijk om perfect te zijn. Haar concert was dat ook niet maar het was terug een groot plezier om Miss Gaga aan het werk ter zien.
Organisatie: Live Nation
De charismatische, lieflijke Lien De Greef is al een tiental jaar bezig met haar band Magnificent 7 . De bigband geeft haar sfeervolle pop een ouderwetse touch mee en graaft in het muzikale archief van de ‘50’s jumpin’ jive, ballroom jazz en bebop. We krijgen een sensuele , zwoele , broeierige swing en ballad in een jazzy soulpop bad. Intussen heeft de talentrijke dame zich toegelegd op het moederschap . De nieuwe cd gaat meer richting lichte orkestratiepop , biedt een sfeervolle groove en wordt gedragen door haar emotievol, pakkende vocals . “Lucky” is alvast een puike single . In het tweede deel komt de blazerssectie sterker naar voor . In z’n totaliteit dromerig, clean en dansbaar . Het retrogevoel is behouden , maar minder jaren 30 – 50 crooners.
Lady Linn (and her Magnificent Seven)
Handelsbeurs
Gent
Lady Linn kwam in de Handelsbeurs in Gent haar nieuwste plaat ‘High’ voorstellen. De plaat brengt ze uit als solo-artieste, maar vrijdagavond werd ze gesteund door haar zevenkoppige begeleidingsband. En dat ging allemaal schitterend.
Eerst was het tijd voor Binti om zich aan Gent te onthullen. De zes zingende zussen zongen zalig mooi samen, ondersteund door rustige muzikale elementen. Het deed soms een beetje denken aan de vibe van Balthazar of Intergalactic Lovers, maar het is vooral fantastisch om naar te kijken. “Those Days” en “Movin’ On” waren de topnummers. We zullen er nog van horen.
Leuke intro dus, en een ideale sfeer bij aanvang van het optreden van Lady Linn. Na openers “Remember’, “Regret” en “Drive” kon het eigenlijk al niet meer kapot. Telkens goed opgebouwd, zonder teveel aan de structuur te blijven plakken bij een welgemikte solo, dat typeerde de songs van Lady Linn. “Regret” heeft iets van Spaans gitaarspel in zich, “Drive” is lekker catchy. The Magnificent Seven deden Lady Linn meermaals lachen met rake trompetintro’s en van die dissonante jazz van het positieve soort.
Lady Linn’s liedjes klinken live nog beter dan op de plaat. Er zit een spontaniteit in de platen door de vrijheid van de Magnificent Seven waar je kunt om glimlachen, en niet op je horloge kijkt bij een lang uitgesponnen einde. Iedereen werd voorgesteld, telkenmale inclusief solo. Elk z’n solo, elk z’n leute.
“Little Bird” is een tof nummer met een tamboerijn in verwerkt. Het zorgde voor een chillax momentje, de hoofdrol was deze keer voor de trombonist. Met “The Beat” bewees Lady Linn dat haar nieuwe nummers inderdaad wat dansbaarder zijn. De nieuwbakken hit werd kalm ingezet, maar ontplofte algauw en kreeg het hele publiek mee. Tijdens de “Building Up” dook de frontvrouw de coulissen in voor een quick change. (Kleed werd vervangen door een soort blinkerige poncho)
Bij “Sassy” gingen de bassen door ons lijf, de mannelijke backing vocals zorgden op nogal amusante wijze voor de hoge bijhorende toontjes. Het publiek bewoog lekker mee op de vrolijke (hoge) noten. “En dan onze discoplaat”, kwinkeleerde Lady Linn. “High” had inderdaad wat van de disco weg en bewees dat de band van vele markten thuis is.
Simpel en geniaal tegelijk.
En dat gold trouwens ook voor de bisnummers, “Love Affair” was een fantastisch opstapje naar “I don’t wanna dance”. Daarin kregen enkele fans de kans om met Lady Linn mee te dansen. Hoogtepunt waren de twee jonge meisjes die een stukje a cappella mochten meezingen, waarna het hele publiek, mannen en vrouwen apart invielen. Lady Linn had op haar geheel eigen en sympathieke manier een fijne samenhorigheid gekweekt waardoor iedereen straalde van contentement.
Ten slotte hoorden we “Feeling Me”. Dat was een intieme afsluiter, met veel gevoel ingezongen. Lady Linn and her Magnificent Seven schitterden dus in de Handelsbeurs. Bovendien hebben we Binti leren kennen, wat meer dan mooi meegenomen is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lady-linn-28-03-2014/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Na het voorprogramma (vakkundig verzorgd door The Darkness, u weet wel, die van “I Believe In a Thing Called Love” en waarschijnlijk de meest authentieke hedendaagse glamrockband) is het even wachten want La Gaga zou pas om 20u30 van start gaan. Klassieke muziek weerklinkt door het Antwerpse Sportpaleis en de spanning is te snijden. Het is uiteindelijk kwart voor 9 als het licht dooft en zowat iedereen instant compleet gek wordt. Het doek dat het hele boeltje voor ons verborgen hield, valt. De scene bestaat uit een indrukwekkend sprookjeskasteel, compleet met kantelen, torens, trappen en een ijzeren toegangspoort.
Als een ietwat duistere hofdame die te paarde haar kasteel verlaat komt Gaga het podium op. Al bij de eerste noten die we horen wordt één ding duidelijk: Muzikaal zal hier bitter weinig op aan te merken zijn. Al zie je niet meteen muzikanten, je hoort ze! En het eerste nummer is meteen al retestrak. Niet veel later vouwt het immense kasteel open, en daar zijn ze! De gitaristen, als twee ridders in lederen jekker, hebben hun vertrekken op de bovenverdieping, drums en toetsen zijn op het gelijkvloers gehuisvest.
Heel de show is trouwens rond het kasteel opgebouwd. Het constant veranderende interieur doet dienst als slaapkamer, even later als lugubere slagerij, en waarschijnlijk zelfs als kleedkamers voor Gaga en haar persoonlijk ballet, die zich meer dan eens in een ander plunje hullen in een tempo waarvan je je afvraagt of er magie mee gemoeid is.
Het gevolg is dan ook een visuele show die zelden verveelt, zelfs al verdwijnt de frontvrouw enkele keren voor het einde van een nummer van het podium.
Lady Gaga staat niet alleen voor muziek. Alles wat ze doet, alles wat ze vertelt, draagt dezelfde boodschap mee. “be yourself/be real!” Zij zelf is naar eigen zeggen al altijd de excentriekeling geweest die ze nu is, oppert ze in een speech tot het publiek. "I started wearing leather and studs when I moved out of my parents house at 18." zo klonk het. "Deze muzikanten zijn stuk voor stuk mensen die al vanaf hun kinderjaren muziek spelen en al mijn dansers dansen al sinds hun jeugd." Veel moeite om dat te geloven, moet je niet doen. Zowel de dansers als de muzikanten zijn als vissen in het water.
De excentriciteit van het collectief zorgt echter regelmatig voor taferelen die niet echt geschikt zijn voor de jongere toeschouwers. De erotische verwijzingen en de suggestieve bewegingen zijn schering en inslag en de dansers zijn bijzonder fysiek met elkaar.
Geen kostuum is haar te zot. Één keer maakt ze zelfs deel uit van een motorfiets die de scène komt opgereden, bereden wordt door één van de danseressen en uiteindelijk transformeert tot piano. Gaga neemt even tijd voor haar fans. Ze haalt een 10-jarige fan uit het publiek en brengt solo een nummer voor ‘hem en voor al haar fans’. Fans die haar erg dierbaar zijn, zegt ze. Het moet gezegd dat ze in elk geval die indruk geeft, zeker wanneer blijkt dat één van de fans uit de 'monster pit' (hoe noem je anders dat gedeelte tussen de catwalk en het podium op een Lady Gaga concert?) jarig is en ze spontaan in 'happy birthday' uitbarst.
Even later komt de schwung er weer met een steengoeie versie van “Pokerface”, verlaat een ridder het kasteel voor een Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in “Alejandro” en krijgen we nog “Pokerface” te horen, waarvan de eerste strofe gezongen wordt door een soort holographisch hoofd dat boven de bühne zweeft.
Uiteindelijk komt aan alle liedjes een eind en komen we aan het laatste nummer, “Sheiße”!
Het publiek bedankt met minutenlang applaus, en het kan dan ook niet anders, of Gaga verschijnt in het hoogste torentje van haar nederig stulpje voor wat begint als een summier solo-stukje, maar evolueert naar een bombastische versie van “The Edge”. “Marry The Night” krijgen we er nog gratis bij en dan is het definitief afgelopen en verdwijnt ze samen met een klein dozijn zelf uitgekozen fans in het podium.
Indrukweddend? Alleszins! Steengoed? Dat zal van uw smaak afhangen. Is uw reporter blij dat hij erbij was? Absoluut!
Organisatie: Live Nation
Na een stilte en uitstapjes met Red D en Howie & Linn stond Lien De Greef aka Lady Linn met een gloednieuw album onder de arm in de Handelsbeurs, Gent. Samen met Her Magnificent Seven kwam ze ‘No Goodbye At All’ voorstellen. Die nieuwe plaat is in tegenstelling tot haar debuutalbum ‘Here We Go Again’ een popplaat geworden, waar ze vroeger de kaart trok voor wat meer swingjazz.
Dat de cd-voorstelling van Lady Linn & Her Magnificent Seven heel wat volk lokte, resulteerde in een uitverkochte Handelsbeurs en zorgde ervoor dat de verwachtingen hoog gespannen waren.
Openen deed de Gentse met “Anything For You” een nummer waar de zangeres beloofde alles te willen doen voor haar geliefde. Met Her Magnificent Seven had ze een zeer sterke band aan haar zijde die regelmatig alle aandacht naar zich toetrok, zo hadden wij soms het gevoel meer naar The Magnificent Seven & Lady Linn te kijken.
Een zeer mooi en ontroerend moment kregen we met “Always Shine”, een nummer die ze op de piano speelde en opdroeg aan haar grootvader. Geheel onverwachts bracht Lady Linn “Katie On A Mission” van Katie B enkel omdat ze dat nummer graag hoort; het dubstep nummer viel aardig in de smaak bij een neuriënd publiek.
“No Goodbye At All Of Good Morning” zorgde voor een rustig moment in de tot nu toe erg swingende set, tijdens dit nummer werd Lady Linn bijgestaan door Pablo een Braziliaanse Gentenaar die het nummer begeleide op akoestische gitaar.
Vóór de bisronde werd ingezet kregen we nog de huidige single “Cry Baby”, die het de afgelopen weken niet zo slecht in de hitlijsten doet en aardig wat airplay oplevert. Tijdens de bisronde kregen we een zeer opmerkelijke versie van “Good Morning” te horen, een nummer dat ze voor de gelegenheid in een a cappella kleedje gestoken had, viel erg in de smaak. Als laatste toemaatje speelden ze de ‘instant klassieker’ ” I’Don’t Wanna Dance”, die op het eind volledig overgelaten werd aan een zeer enthousiast publiek die zonder probleem het nummer verder zong.
Ondertussen kwam de volledige groep vooraan op het podium staan om een buiging te maken om zo een einde te breien aan een geslaagd optreden.
Een optreden waaruit bleek dat Lady Linn & Her Magnificent Seven nog meer naar elkaar toegegroeid zijn en zelfzekerder op het podium staan. Met ‘No Goodbye At All’ leverden ze een zeer sterke en gevarieerde plaat af die genoeg in huis heeft om hier en daar wat potten te breken. Hopelijk kunnen ze met deze plaat een doorbraak forceren in het buitenland, het is ze van harte gegund!
Playlist: 1. Anything For You 2. Good Old Sunday Blues 3. Over 4. Little Bird 5. That’s Alright 6. Always Shine 7. Nina 8. Didn’t Know What To Say 9. Love Affair 10. Here We Go Again 11. Cool Down 12. Katie On A Mission 13. No Goodbye At All Of Good Morning 14. Cry Baby 15. First Snow
Bis: Love Song – Good Morning – I Don’t Wanna Dance
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Feest in Ieper! De cultuur in de Westhoek kreeg een voorname push met een prachtige nieuwbouw, Cultuurcentrum Het Perron. Ook het JOC kreeg een nieuwe zaal en ze trakteerden het publiek met een ‘master’ optreden van Lady Linn & Her Magnificent 7 en een dansparty met o.m. Merdan Taplak; de werking kon definitief van start gaan. In stijl dus!
Het was een exclusieve tryout van de charismatische en talentrijke ‘lady’ Lien De Greef en haar 7 leden, in afwachting van de binnenkort te verschijnen (nieuwe) cd, ‘No Goodbye at All’. Lady Linn won al twee MIA’s als beste vrouwelijke artieste en beste popartieste. Muzikaal duikt ze de jaren ’30 en ’50 in met een jumpin’ jive, ballroom jazz, soul en bebop; eerder verdiende ze al haar strepen met Bolchi en Skeemz. Samen met Red D is ze nog actief om eens te dj-en. Ze bracht vóór haar debuut al met de band covers van jazz- en swingnummers en op het debuut ‘Here we go again’ van enkele jaren terug, hoorden we het verwerkt in sensuele, zwoele, broeierige jazz/soulpop.
Het was vanavond het tweede concert ter voorbereiding van de clubtour, die volgende maand van start gaat. Een uiterst genietbare set van een balorkest van 4 blazers, een pianist, een contrabassist en een drummer; in het midden een ‘lady in red dress’, die met haar indringende, heldere stem de songs naar een hoger niveau brengt! Een boombalswing, een jive, lekkere grooves, aanstekelijke ritmes en ingetogen nummers, die ons op een wolkje naar Dromenland dreven.
“Anything for you” en “Good old Sunday blues” knipten officieel het lint door, ideale openers dus. De instrumentatie nam meer ruimte in op het intense materiaal “Little bird”, “Over” en “Didn’t know what to say”. Ze hield ons ‘close’ bij elkaar in de sober gehouden “Always shine” (piano/stem) en “Nina” (blazers /stem). Maar na deze downtempo/slow momenten, werd vaart gezet; een bigband waren ze op weekendvoltreffers “That’s allright” en “Love affair”, middenin de set.
Een gevoelig ingehouden “Here we go again” en een broeierige “Cool down” volgden. Mooi en gevarieerd! De swing zat er dan helemaal in op de groovy single “Cry babe” en Katy B’s “Katy on a mission”, die stevig rockte. Meezingers hier. Tot slot pakten ze ons helemaal in met een acapella version, “Good morning, misty morning”.
In de bis bracht ze ons in ‘close harmony’ op het warme “Love song” en in het intieme “No goodbye at all” (stem/piano). Natuurlijk kon haar grote hit, met de bezwerende hitsende reggae ritmes, “I don’t wanna dance” (Eddie Grant ) niet ontbreken, die vanavond aardig opviel door de acapella zang.
Sferen en stijlen vloeiden door de afwisselende aanpak van het ensemble in elkaar over. De klemtoon kwam iets minder op een partycocktail, maar iets meer op song en emotie.
Lady Linn is met haar magische 7 er terug klaar voor om het publiek dichter bij elkaar te brengen en op het uptempo materiaal in te palmen.
Merdan Taplak en ook de plaatselijke Bloodyhornycrew wisten gaandeweg het publiek te overtuigen een feestje te bouwen, de ene door z’n unieke mix van Balkan, elektro en dance, de anderen door dancefloorkillers.
Kijk, Het Cultuurcentrum en het JOC gaan een mooie toekomst tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: (CC) Het Perron, JOC en Hypnoiz
’Nerve Up’ is een fijne, overtuigende debuutplaat van de uit Manchester afkomstige Julie Campbell aka Lonelady. Tien stijlvolle, onderkoelde songs, die op puike wijze indie, electropop en postpunk vermengen, catchy, fris en onbevangen. Lonelady grossiert doorheen deze stijlen op een niet storende wijze.
De songs intrigeren door de rauwe melodieën, de hoekige riffs, de nerveuze ritmes, een rinkelende gitaarriedel en ‘80s wavesynths. Ze weet heel goed om te springen met haar invloeden en refereert vocaal aan Kristin Hersch’s Throwing Muses vs Tanya Donelly’s Belly.
Al meteen trekt ze de aandacht met “If not now” en “Intuition”, die de basis vormen van het materiaal; variaties horen we met de dreunende, repeterende ritmes horen van “Marble” en de titelsong. Terecht werd “Immaterial” als single gekozen door z’n toegankelijkheid. En tot slot daalt de gemoedsrust over de plaat met het afsluitende ingehouden “Fear no more”. Wat ervoor zorgt dat alles prima in balans is en een wondermooi debuut oplevert!
Muzikale duizendpoot Lien De Greef legde zich na haar werk met trippop Bolchi, de hippop van Skeemz en haar werk met DJ Red D (zanglijnen verzorgen en soms zelf eens mee dj-en) toe op haar voorliefde voor jazz. De charismatische en talentrijke Lien kon al evenzeer rekenen op even talentrijke muzikanten en formeerde Lady Linn and her Magnificent Seven, die groeven in het muzikale archief van de ‘50’s jumpin’ jive, ballroom jazz en bebop. Ze toerden twee jaar met covers van jazz- en swingnummersuit de jaren ’30 tot ’50. Sensueel, zwoele en broeierige jazzysoulpop dus.
Ze begon zelf ook eigen nummers te schrijven, wat resulteerde in de vorig jaar verschenen cd ‘Here we go again’. Naast vaste man Jeroen de Pessemier (ook Subs), plaatste de ganse Gentse scène zich achter dit project, dat tot op de dag vandaag een groots succes is in het reguliere clubcircuit en op de festivals.
Het is een uiterst genietbare cd waar de verschillende instrumenten, de blazersectie en haar emotievol pakkende stem op elkaar zijn afgestemd. Songs als “A love affair”, “Cool down” en Eddie Grant’s “I don’t wanna dance” hebben een lekkere groove; ze worden afgewisseld met een uiterst sfeervol gehouden “Waiting” en de titelsong “Here we go again”; “Shopping” lijkt gegrepen uit de jive stal van één van de platen van Joe Jackson en met “I am aware” ( met Bert Ostyn – Absynthe Minded) heeft ze een ontbrekende ‘50s crooner uit.
Ze won dit voorjaar nog de MIA, als beste vrouwelijke artieste en hierbij liet ze Natalia, Kate Ryan en Sandrine achter zich …Kortom, een terecht verdiende doorbraak!
Friday the 13zal voor velen nog lang herinneringen oproepen. Niets heeft te maken met wat er allemaal wel eens zou kunnen mislopen op zo’n memorabele dag maar wel het feit dat er opnieuw een topavond geprogrammeerd stond voor al degenen die de R&B- en dance sound een warm hart toedragen. De rode loper werd uitgerold voor 6 glamour-babes die de hedendaagse ultratop kleur geven. De Pussycat Dolls met in hun (voorprogramma) Lady Gaga.
Voorprogramma zetten we tussen haakjes omdat Miss Lady Gaga op dit moment hoge ogen opwerpt met haar singles in diverse hitparades. Natuurlijk heeft ze nog een lange weg voor de boeg om te bevestigen en/of ze over het talent beschikt zoals haar grote voorbeeld ‘Madonna’. Graag vergelijken we deze wilde, jonge dame met Britney Spears. Aanstekelijke catchy dancenummertjes die het goed doen in de hitlijsten. Nemen we daarbij dat deze 20jarige zangeres er ook niet mis uitziet en dat uitstekend weet duidelijk te maken tijdens haar optreden. Ze heeft er dan ook geen probleem mee om haar show op te voeren in strakke lingerie. Een aanstekelijke opwarmer die werd afgesloten met haar debuutsingle “Just Dance” en haar huidige top3 single “Pokerface”.
De wereldtour van 5 zangeressen die samen de Pussycat Dolls worden genoemd, startte op 18 januari in Aberdeen en zal eindigen op 30 mei in Perth, en dat zou ergens in Australië moeten zijn. Zij hielden deze avond vrij voor een uniek concert in Vorst Nationaal. Wat in 1995 begon als een bescheiden dansgroepje is de jongste jaren uitgegroeid tot een niet te missen vrouwelijk gezelschap in de hedendaagse R&B-scene.
Ondertussen zijn er al een aantal aanpassingen doorgevoerd wat de bezetting betreft en zijn de mensen waarmee ze samen werkten al lang niet meer op twee handen te tellen. Je hoeft maar aan showbizz, glamour & glitter en de ultratop te denken of je komt terecht bij dames die ooit wel eens optraden met PCD, van Avril Lavigne, Britney Spears, Christina Aguilera, Gwen Stefani en Fergie, en zo kunnen we wel nog een tijdje doorgaan.
Na het succes van heel wat singles waren we benieuwd naar de bevestiging op het podium. En daar knelde het schoentje! Danspasjes die de mist ingingen, saaie livepercussies, de té opvallende aanwezigheid van een aantal breakdansers ,… allemaal zaken die je wel kan vergeten als de songs super worden gebracht. Maar dan ging het ook niet zoals verwacht, zoals op een “Taking over the world” en “Beep”. Te vaak werd het ritme uit de show gehaald door langdradige solonummers. Als je weet dat elke Pussycat er één voor haar rekening nam, was dat er toch nét iets over. Natuurlijk is het een goedkoop excuus om de tijd te nemen om van outfit te veranderen maar het visuele kon de balans met het muzikale nooit in evenwicht brengen.
Gelukkig waren ook hoogtepunten met de songs “ I hate this part”, “I don’t need a man”, “Wait a minute”, “Buttons”, “Don’t cha” en hun laatste nieuwe single “ When I grow up” in combinatie met geregeld een pijltje vuurwerk die voor wat afleiding zorgde.
Wie dus hoopte op een denderende liveshow, special effects en originele choreografieën was eraan voor de moeite!
Een supergroep op cd maar live is er nog werk voor de boeg. De termen die we in ons achterhoofd hadden voor de Pussycats van bloedgeil, superhot en lekkere vibes, werden dus gauw bekoeld …Een plaatsje van kitsch, fake, playback en te gewoon werd al gauw ingenomen …
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide artiesten
Organisatie: Live Nation
We zagen twee ultrakorte, kernachtige concerten afgelopen maandag in een uitverkochte AB Club. De ene, Ladyhawke, staat aan de poort om definitief door te breken met hitsingles als “Back of the van”, “Paris is burning” en “My deliruim”. Het kwartet speelde uiterst geconcentreerd een afgewerkte, gestroomlijnde set en graaide gretig in de platenbak van Tom Tom Club, Stevie Nicks, Kim Wilde, Cyndi Lauper en de rits ‘80’s electrobands. De andere Underground Railroad klonk rauw, verbeten als lieflijk en was meteen een ontdekking waard met hun boeiende noisepoprock.
Het zag er in het najaar van 2008 al deels aan te komen, dat Ladyhawke onder de Nieuw-Zeelandse schone Pip Aka Brown (uitgeweken naar Londen ondertussen!) meer airplay zou verkrijgen: ze veroverden de jongeren met hun compromisloze catchy poprock, die een ‘80’s electro gehalte had; goed verteerbare bubblegumpop, vol zoete meezingbare refreinen onder de zwoele, sensuele, warme, soms lichtschreeuwerige vocals van Brown. En ook haar verschijning in baseball t-shirt, bandana en de ogen mooi zwart geschminkt straalden onschuld uit.
We hoorden 40 minuten werk uit haar titelloos debuut; de set was globaal goed, eenvoudig (praktisch altijd dezelfde drumpartijen!), zuiver en doeltreffend, daar niet van, maar ging wat de mist in door het gemis aan spontaniteit, speelsheid en emotie, in tegenstelling tot het optreden op het Leffingeleurenfestival van september ll. De ‘gezonde dosis’ spanning en stress was haar aan te zien en uitte zich eerst in een opmerkelijke schuchterheid, die pas in het midden van de set verdween.
Toegankelijkheid was de rode draad: een broeierige start met “Professional suicide” (op plaat het zwakste nummer, mar live snedig en intens), naar de vermakelijke groovy songs “Manipulating woman”, “Dusk til dawn”, “Magic” en “Another runaway”. Heerlijk stukjes muziek om je met gesloten ogen helemaal aan over te geven …De Giorgi Moroder/Human League elektronica (soms vooraf opgenomen) nam een prominente rol in, want deze songs klonken kleurrijker door een steviger beatje en pompende bas. Na het sfeervolle “Love don’t live here” palmde ze gaandeweg de eerste rijen in met “Better than sunday” en de onstuimig gebalde b-side “Danny + Jenny”. Ze sloot ‘en verve’ af met een schitterende finalereeks van de eerder vernoemde singles.
Het opkomend rockbandje Ladyhawke serveerde hapklare songs, die live snel op elkaar volgden en een foutloos parcours aflegden. Maar ze ontpopte zich op het podium nog niet als het jonge zusje van Avril Lavigne of Katie White van de Ting Tings. Daarvoor was ze net iets te nerveus. Trouwens, we bleven wat op onze honger zitten: geen bis en de paar afwezige nummers van het debuut, waaronder “Oh my”, “Crazy world” en “Morning dreams” mochten toegevoegd worden!
We waren alvast onder de indruk van de Franse support Underground Railroad, die al vijf jaar lang bezig is en twee cd’s uithebben. Rauwe noisepoprock in de lijn van The Breeders, Pavement en Sonic Youth. Het trio speelde een gevarieerde set van sfeervolle als verbeten songs. Soms trokken ze fel van leer, wat zich verder ook uitte in de girl – boy zang. Een aangenaam, fijn overtuigend setje van dit trio!
Fotoshoots: zie live foto's
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Nieuw –Zeelandse schone Pip Aka Brown week uit naar Londen, houdt van de ‘80’s en hield er een rockbandje op na, Ladyhawke. Ze graaide gretig in de platenbak van The Bangles en Tom Tom Club, ontpopte zich als een jonge Kim Wilde en Cindy Lauper en leek wel het zusje van Avril Lavigne en Katie White van Ting Tings.
Op haar debuut horen we compromisloze catchy poprock met een ‘80’s electro tint; goed verteerbare bubblegumpop, vol meezingbare refreinen, onder de zwoele stem van Brown. In die hapklare pop vinden we overtuigende songs als “Magic”, “Better than sunday”, “Back of the van” en “Paris burning”. Enkel op “Professional suicide” slaat de jonge dame even de bal mis. Voor de rest niks dan lof over dit erg toegankelijk album, waarbij zangeres Brown de kunst heeft om eenvoudige en doeltreffende popsongs te schrijven.
Nederlands 
Français 
